Opinions

Film die voortborduurt op het succes van "Hostel" (die wel beter is). Qua opbouw van het verhaal lijken ze best veel op elkaar. Zo krijg je in het eerste half uur veel mooie dames te zien waarvan sommigen ook uit de kleren gaan en daarna begint eigenlijk pas het echte verhaal wat best weet te boeien en soms ook grove momenten oplevert (wel pas vooral in het laatste half uur) maar wel traag opgang komt. Visueel mocht deze film er best wezen, niet alleen de vele mooie schaars geklede vrouwen (inclusief de hoofdrolspeelsters Melissa George, Beau Garrett en vooral natuurlijk Olivia Wilde) en de fraaie omgevingen van Brazilië maar ook de martelingen (meer chirurgische ingrepen) die best fraai in beeld werden gebracht. Dat laatste had men van mij wel wat meer in de film mogen verwerken.

Deze "Turkey Shoot)", een kruising van de actiefilms "The Running Man (1987)" en "Surviving the Game (1994)", is mijn eerste film in 2023 en heb ik puur gekeken vanwege het meespelen van de mooie actrice Olivia Hussey, die o.a. bekend is vanwege haar hoofdrol in de Drama / Romantiek film "Romeo and Juliet (1968)", waarmee ze laatst in het nieuws kwam omdat de hoofdrolspelers van die film filmproductiemaatschappij "Paramount Pictures" aanklagen voor een naaktscène waarbij ze toen minderjarig waren (oftewel seksuele uitbuiting). Onder de horrorfans is ze waarschijnlijk vooral bekend vanwege haar hoofdrol in de horrorfilm "Black Christmas (1974)", die ik een paar jaar geleden nog zag. In "Turkey Shoot" is ze overigens ook naakt te zien en de film is best vermakelijk vanwege de enorme hoeveelheden actie, geweld, uitbarstingen, gekke personages, borsten en bloed.

Het verhaal vindt plaats in de nabije toekomst in Australië, waarin ongewenste personen door een totalitair regime naar gevangenkampen worden gestuurd voor heropvoeding. Dit geldt ook voor de ten onrechte beschuldigde vrouw Chris Walters (Olivia Hussey), de politieke krijger Paul Anders (Steve Railsback) en Rita Daniels (Lynda Stoner), die na een rel worden opgepakt en naar het afgelegen gevangenkamp, te weten "Kamp 47", worden gebracht. Dit kamp staat onder leiding van de meedogenloze Charles Thatcher (Michael Craig) en als hij het martelen van de gevangenen beu is, zet hij samen met vrienden / jagers uit de hogere klasse en bewakers een zogenaamde "Turkey shoot" op. Daarbij worden gevangenen als spel vrijgelaten in de jungle, waarna er op hen gejaagd wordt. Chris, Paul en Rita worden al snel gedwongen deel te nemen aan dit dodelijk spel, waarbij ze moeten zien te overleven.

Er is niets onschuldig aan deze "Turkey Shoot", want het is al vanaf het begin krankzinnig en dat van de perverse seksualisering van de vrouwelijke gevangenen tot de barbaarse daden van de tegenstanders, vooral belichaamd door Roger Ward, die met zijn grote gestalte boven alle anderen in de film uittorent, en Gus Mercurio als de sadistische bewakers Ritter, die iedereen martelt, wurgt en intimideert, en Red (heeft ook meestal een zweep in zijn handen) die iedereen probeert te intimideren. Onder de tegenstanders behoort ook een soort van genetisch gemodificeerde menselijke gruwel (een soort van weerwolf) in de vorm van Alph (Steve Rackman, die wel iets weg had van zanger Noddy Holder van de Britse jaren 70 rockgroep "Slade"), die o.a. een kleine teen van een gevangene aftrekt en deze daarna opeet.

Ik geef de film hier misschien te veel eer, maar ik heb het gevoel dat dit sciencefictionelement inspiratie put uit menselijke nazi-experimenten en met name die uitgevoerd werden door SS-arts Josef Mengele, de zogenaamde "Engel des Doods". Josef Mengele woonde namelijk de rest van zijn leven in Zuid-Amerika, een zeer vergelijkbare omgeving als de primaire setting van deze film, waar hij zogenaamd zijn gruwelijke werk voortzette.

Tijdens de opening van de film zien we de rellen (echte beelden), waarna we Chris, Paul en Rita bewusteloos in een wagen zien liggen op weg naar "Kamp 47" en daarbij zien we ook flashback beelden van Chris en Paul m.b.t. tot hun arrestatie. Eenmaal in het kamp aangekomen zien we dan ook al snel de wreedheden die er plaatsvinden (zo wordt een vrouw doodgeslagen en moet een ontsnapte opgepakte gevangene deelnemen aan een dodelijk spel met benzine) en daarbij krijgen Chris en Paul ook al snel mee te maken, waarbij Chris onder de douche bijna wordt verkracht door bewakers, waaronder smeerlap Red (Gus Mercurio) die naderhand om het leven komt door een bobby-trap.

In vrouwengevangenisfilms zien we altijd wel een douchescène waarbij er veel naaktheid te zien is en dat is ook het geval in deze film. Want na circa 19 minuten is er een douchescène met een grote groep mensen te zien, waarbij Chris niet onder de douche wilt, en daarbij zien we dan veel naaktheid (borsten, billen en schaamstreken) en zien we ook de billen van Lynda Stoner. Olivia Hussey doet dus niet mee aan deze douchescène, maar als ze naderhand alleen gaat douchen, dan zien we wel eventjes haar borstjes.

In het kamp komen ze ook in contact met de sluwe maar roekeloze Griff (Bill Young) en de komische roodharige klootzak Dodge (John Ley) en die twee worden dan na circa 40 minuten samen met Chris, Paul en Rita vrijgelaten in de jungle, waarna er op hen gejaagd wordt. Maar voordat de jacht begint, maken we ook nog even kennis met de jagers, te weten de meedogenloze en boosaardige kampcommandant Charles Thatcher, de op een paard rijdende glamourkoningin Jennifer (Carmen Duncan) die bewapend is met een kruisboog met verschillende pijlen (o.a. exploderende), de grijnzende Tito (Michael Petrovitch) die een bulldozer heeft met daarop een machinegeweer, de pompeuze minister van Buitenlandse Zaken Mallory (Noel Ferrier) en de al eerder genoemde menselijke gruwel Alph, die samen optrekt met Tito.

De gevangen worden om de 30 minuten losgelaten in de jungle, waarbij Chris als eerste mag vluchten en Paul als laatste (hij krijgt dus maar 30 minuten voorsprong). De jacht die daarna op hen begint is het hoogtepunt van de film, want dan is er veel actie, geweld en bloed te zien en het geweld wordt ook lekker expliciet in beeld gebracht. Zo wordt iemand geraakt door vier pijlen waarna deze (Griff) wordt overreden door een voertuig, raakt iemand (Alph) in twee helften door de bulldozer, worden iemands (Ritter) beiden handen afgehakt met een machete, zien we een afgeslacht (o.a. met een pijl in het hoofd) en onder het bloed zittend lichaam van iemand (Rita) dood op de grond liggen, wordt iemand (Tito) in het hoofd geslagen met een machete en wordt er iemand (Charles) tot moes geschoten met een machinegeweer.

Uiteindelijk weten Chris en Paul de jacht te overleven, dat was natuurlijk zeer voorspelbaar, en ontdekken ze dat ze op een eiland zitten en dat ontsnappen niet mogelijk is. Ze gaan daarna met de buitgemaakte bulldozer het kamp bevrijden en daar rekenen ze ook af met Charles en Jennifer (die boontje om zijn loontje krijgt met één van haar pijlen), waardoor de regering genoodzaakt is om het leger in te zetten in de vorm van straaljagers. Deze moeten dan het kamp vernietigen omdat Charles dit niet meer onder controle heeft. In het laatste shot van de film zien we dan nog even Chris en Paul samen in beeld en zien we ook onderstaande tekst verschijnen, waarna de film na circa 92 minuten is afgelopen:

"Revolution begins with the misfits... H.G. Wells"

"Turkey Shoot" is zeker geen hoogstaande of spannende film, maar wel een vermakelijke en dat eigenlijk vanaf de eerste tot de laatste minuut. De cast (met goed onderbouwde personages) doet het ook verdienstelijk en vooral Michael Craig en Noel Ferrier als de slechteriken Charles Thatcher en Mallory. Hoofdrolspeler Steve Railsback doet het verdienstelijk in de rol van Paul Anders, een politieke krijger die al eerder uit twee gevangenkampen is ontsnapt en vastbesloten is om dat nu weer te doen, en naast hem staat hoofdrolspeelster Olivia Hussey als de schuchtere en brave jonge vrouw Chris. De laatste wordt eerst gedwongen om de wreedheid van anderen onder ogen te zien en vervolgens wreedheid van haarzelf, waartoe ze namelijk ook in staat is. Maar Olivia Hussey is enigszins een vreemde eend in de bijt, want ze geeft hier namelijk een vreemd optreden. Ze acteert namelijk vooral alsof ze thuishoort in een toneelstuk van de Engelse toneelschrijver William Shakespeare, maar ze zit gewoon in een Australische low-budget Ozploitation-film. Ze past niet echt in deze film en ze is er ook zichtbaar niet zo geweldig in.

"Turkey Shoot" is niet bijzonder memorabel of goed, maar het is wel een vermakelijke jaren 80 Actie / Sciencefiction film, over een dystopische samenleving, om eens gezien te hebben. En een film die vooral veel actie (sommige actiescènes werden ook gefilmd met scherpe munitie), geweld, uitbarstingen, gekke personages, borsten (wel maar te zien tijdens twee scènes) en bloed bevat, kan ik eigenlijk ook geen onvoldoende geven.

Best wel een vermakelijke politieke thriller, die het vooral moet hebben van de dialogen, de bekende cast (speelt overigens prima) en de visuele beelden van de fraaie Turks- en Caicoseilanden (waar het draait om toerisme en financiële dienstverlening, daar werd ook op een leuke manier naar gerefereerd in het verhaal door een eilandbewoonster) waar ik eerlijk gezegd nog nooit van had gehoord.

Het verhaal, je moet er goed de aandacht bijhouden, zit aardig in elkaar (mede door de lekkere sfeer) en wist me ook te boeien vanaf de eerste tot de laatste minuut. Ondanks dat er misschien weinig tot niets in gebeurt (er zit inderdaad geen actie in terwijl er wel iemand wordt vermoordt) en de film misschien wat saai en langdradig overkomt, weet de film wel te boeien door de vele goede dialogen en de uitstekend acterende cast die deze film vooral genietbaar maakt. En dan vooral de hoofdrolspelers Bill Nighy in de rol van MI5 medewerker Johnny Worricker, de inmiddels zeer volwassen en nog steeds fraaie Winona Ryder in de rol van PR-medewerkster Melanie Fall, Helena Bonham Carter in de rol van Margot Tyrrell en natuurlijk ook Christopher Walken in de rol van CIA-agent Curtis Pelissier. De overige cast doet het overigens ook verdienstelijk. De ontknoping op het einde van het verhaal was best goed en het einde vond ik mooi.

Al met al een vermakelijke televisiefilm (zonet gezien op de televisiezender HBO), die zich lekker wegkijkt en ook mijn interesse heeft gewekt om het vorige deel "Page Eight (2011)" een keer te gaan bekijken (die ben ik nu ook al aan het pindakazen ).

Deze film keek ik destijds stiekem vanwege de vele bloot scènes. Als 10 jarige vond ik dat destijds spannend. Monique van de Ven zag er toen ook zeer lekker uit, tegenwoordig is ze meer een lelijke vadsige trol geworden.

Een paar geleden gezien en ik moet zeggen dat ik me goed geamuseerd heb met deze film. Vond Jackie Chan en Jennifer Love Hewitt (zag er mooi uit) een leuk duo in deze film. Geen topper maar wel leuk om eens gezien te hebben.

Zeer mooie en aangrijpende film die je niet ontroert laat. De acteer prestaties waren zeer goed.

Aparte maar goede film met een prima rol van Bruce Willis maar vooral van Brad Pitt. Je moet bij deze film wel goed de aandacht houden. Ik heb er ook twee keer over gedaan om hem goed te snappen. Weet eigenlijk nog steeds niet of ik hem wel op gesnapt

Deze huiveringwekkende liefdestragedie heb ik gezien omdat ik dacht dat het ook een horrorfilm zou zijn (op "IMDb" krijgt de film namelijk het stempel Drama / Horror), maar Horror is hier niet op zijn plaats, op twee scènes op het einde misschien na dan. "Twentynine Palms" is vooral een ongemakkelijke, opzettelijk onaffe en onduidelijke roadmovie, waarin een Amerikaanse man en een Oost-Europese vrouw (die overigens in de hele film alleen maar Frans praat) continue neuken en ruziën en waarbij afstandelijkheid en hysterie elkaar afwisselen. Er zit eigenlijk geen verhaal in "Twentynine Palms" en er zijn ook slechts twee personages en die heten ook gewoon David en Katia, net zoals de acteurs zelf.

David (David Wissak) rijdt in zijn Hummer vanuit L.A. samen met zijn vriendin Katia (Yekaterina Golubeva) naar het dorpje Twentynine Palms in Californië om een aantal dagen in de Californische woestijn door te brengen. Hij is namelijk op zoek naar locaties voor wat een fotoshoot of een film moet worden. Ze rijden daarbij door een bergachtig gebied met oneindige wijdten en vlakten vol zand, dorre bomen en stof. De uitstapjes worden gekenmerkt door tedere en rauw seksuele momenten maar vooral door botsing van karakters. Een gewelddadig incident maakt echter een einde aan deze merkwaardige harmonie.

De emotioneel desolate en wanhopige sfeer die David en Katia oproepen terwijl ze zwijgend in hun Hummer door Californië rijden doet sterk denken aan het verguisde "The Brown Bunny (2003)" van regisseur / acteur Vincent Gallo. Daarin trekt een even zwijgzaam personage in zijn busje door Californië en zijn seksuele escapades lijken even passieloos en bruut. Terwijl het eveneens seksueel zeer expliciete einde de gekwelde ziel van de hoofdpersoon net zo genadeloos blootlegt.

De film opent met David rijdend in zijn Hummer die een stukje rood plakband op zijn stuur plakt, waarna we Katia liggend op de achterbank in beeld te zien krijgen, die aan het slapen is en wakker wordt. Na circa acht minuten stoppen ze langs de weg en kijken ze naar een windmolenpark (terwijl een goederentrein passeert) en gaat Katia op haar hurken zitten om te plassen en wordt er gezegd:

David: Someday l want to see you pee.
Katia: No.
Katia: Still not taking your photo?
David: No.

De twee vormen met de omgeving een eigen wereld, waarop anderen alleen maar inbreuk kunnen maken en ze zijn ook erg verliefd. Katia zegt ook regelmatig "I love you" tegen David, waarop hij meestal iets zegt als "I want you" Katia neemt David mee in haar emotionele (ze verandert vaak van stemming) verwondering en David neemt Katia mee in zijn seksuele. We zitten de twee zo dicht op de huid dat hun ademhaling bijna constant hoorbaar en voelbaar is. David en Katja hebben elkaar erg weinig te vertellen en zoals dat kan gaan op vakanties, hopen de kleine ergernissen over elkaar zich langzaamaan op tot grotere ergernissen over het gedrag van de ander en nemen de spanningen tussen de twee meer en meer toe en dat gebeurt ook in deze film.

Terwijl ze rijden hoor je vaak het aparte liedje "Akata Sun Dunchi" van Takashi Hirayasu en Bob Brozman en ook wisselen ze elkaar af met rijden. Beter gezegd, Katia mag alleen rijden in de woestijn omdat ze niet kan rijden (ze maakt ook krassen op de auto als ze rijdt). Als ze na circa 13 minuten aankomen bij hun Motel, gaan ze naar het zwembad om te ontspannen en neuken ze daarin en wordt er gezegd:

Katia: You love me?
David: You have my penis? Put it inside.
David: More, more!
David: Can you feel it?
Katia: l feel it.

Daarna gaan ze na naar een Chinees restaurant (daar ontstaat een ergernis bij Katia als David naar een andere vrouw kijkt) en eten ze wat, waarna ze moe en voldaan gaan slapen. De volgende dag beginnen ze dan te rijden in de woestijn, waarbij Katia ook mag rijden en dan krassen maakt op de auto, waar David zich aan ergert. Na een tijdje rijden stoppen ze, kleden ze zich uit (dan zien we ook voor het eerst de borstjes en billetjes van Yekaterina Golubeva) en lopen ze naar rotsen waarop ze gaan klimmen en neuken. Maar dat laatste lukt niet echt en Katia zegt ook:

"l'm too dry, my love."

Ze besluiten daarom maar om naakt op de rotsen te gaan liggen en te genieten van elkaar en de zon. Eenmaal terug bij het Motel gaan ze weer ontspannen in het zwembad en dit keer laat David zich pijpen door Katia, die dat onder water doet. Als David haar te lang onder water houdt en ze bijna stikt, wordt er gezegd:

Katia: You're crazy!
David: l didn't mean to do that, Katia.
David: l'm sorry.

Als daarna terug op de kamer zijn, kijken ze wat televisie en lopen ze daarna over straat (waar iemand in een auto boos op ze is) naar een supermarkt om iets te kopen voor de krassen op de auto en daarna gaan ze ergens een ijsje eten, praten ze wat (o.a. over het knippen van haren), waarna ze gaan neuken op de kamer. Daarbij is er veel gekreun, gejammer en gejank te horen is. David en Katia kunnen eigenlijk alleen via seks communiceren, maar zelfs dat lukt nooit echt. Jammerend komen zij klaar. Dat zien we naderhand ook nog een keer als David in de kamer wordt gepijpt door Katia en hij eigenlijk alleen maar schreeuwt.

We zijn dan inmiddels in de circa 60e minuut beland en eigenlijk is er dan nog niets gebeurt. Daarna gaan ze weer rijden en krijgen ze ruzie met elkaar vanwege een hond met drie poter, die per ongeluk wordt geraakt door David (eigenlijk door toedoen van Katia). Uiteindelijk komt het tot een confrontatie (ergernis, ruzie, boosheid waarbij Katia wegloopt en vechten) tussen de twee geliefden nabij hun Motel, die echter geheel in het niet valt bij het verschrikkelijke onheil dat de twee de dag daarna nog staat te wachten in de woestijn.

Als ze de dag daarna namelijk weer in de woestijn gaan rijden, worden ze geïntimideerd door een grote pick-up truck. Die rijdt daarna ook weer weg, maar naderhand (na circa 100 minuten) komt die weer terug en drukt die ze van de weg af en moeten ze stoppen. Er stappen dan drie mannen uit de pick-up truck, die David en Katia uit hun auto halen. Katia kleden ze daarbij uit (dan zien Yekaterina Golubeva ook voor het eerst van top tot teen naakt vanaf de voorkant), wat makkelijk gaat omdat ze alleen een jurkje draagt) en David slaan ze in elkaar (vooral zijn hoofd) met een knuppel. Je zou dan verwachten dat ze Katia gaan verkrachten, maar dat gebeurt niet, want één van de mannen gaat juist David verkrachten en neukt hem in de kont en Katia moet daarbij toekijken. Als de man klaarkomt en begint te janken, rijden ze weer weg in hun pick-up truck en laten ze David en Katia aangeslagen achter.

Die scène deed me overigens denken aan de Thriller / Avontuur film "Deliverance (1972)", waarin subtiele botsingen tussen natuur en techniek, primitieve emoties en een dun laagje beschaving de hoofdpersonen op een kale en confronterende manier op zichzelf en hun instincten terugwerpen. Ze rijden dan naar hun Motel, waarbij er gezegd wordt:

Katia: We must call the police.
David: No.
Katia: l love you.
Katia: You want to eat?

Katia gaat dan pizza halen en als ze terugkomt heeft David zich opgesloten op de badkamer. Als Katia dan op bed gaat zitten, komt David opeens kaalgeschoren en naakt met een mes de badkamer uitgerend en steekt hij Katia herhaaldelijk (circa 15 keren) dood met het mes. We zien dan Katia dood en onder het bloed op het bed liggen en in het volgende shot zien we David dood en naakt in de woestijn liggen, waarbij er een politieagent boos rondloopt, die via zijn portofoon zegt:

"No, i need somebody up here now! 2 unit, i need 2 unit here immediately, now! Give me 2 unit immediately. Yes, i'm asking u to help. There is no problem, l need this staff immediately. l can't believe we have this conversation. Just get this staff right away. Get your ass of there, stop fucking your wive! And get me somebody else here now!"

Daarna is de film ook na circa 116 minuten afgelopen.

De plot van "Twentynine Palms" is zo uitzonderlijk afschuwelijk van zeggingskracht dat je als kijker nog lang kan nadenken over de vraag of deze film betiteld kan worden als een geniaal meesterwerk of een oersaaie stijloefening. Ik zit er eigenlijk tussenin, want ondanks dat er eigenlijk geen verhaal is, het langdradig is en er eigenlijk nauwelijks iets gebeurt, heb ik me er toch mee vermaakt.

De vertelling van de film gebeurt in een tergend langzaam tempo, omdat de beelden lang en traag zijn. Dit vergt het uiterste van je als kijker. Minutenlang wordt de auto van David door het schitterende woestijnlandschap gevolgd, zonder dat er werkelijk iets gebeurt. De twee geliefden zitten ook langdurig zwijgend in de auto of liggen op bed en zeggen af en toe wat tegen elkaar met wat nietszeggend gemompel.

Aangezien David en Katja weinig met elkaar praten en dat wat er wordt gezegd geen enkele diepgang lijkt te hebben, moet de film het vooral hebben van de vele fraaie beelden van het Amerikaanse woestijnlandschap, de sfeer, de opwinding en de dramatische ontknoping en dat laatste komt eigenlijk gewoon uit de lucht vallen en zal niemand zien aankomen. Daarvoor lukt het maar niet echt meegevoerd te worden door het verhaal. Er gebeurt in circa de eerste 100 minuten van het verhaal simpelweg te weinig om echt te kunnen boeien. Door de minimale aandacht voor dialogen kom je als kijker ook nagenoeg niets te weten over de karakters en hun achtergronden. Om een beeld te krijgen van hen moet je als kijker het doen met een paar opmerkingen waaruit een diepere betekenis zou kunnen worden afgeleid en die iets zouden kunnen zeggen over de achtergronden en drijfveren van de personages.

Beiden hoofdrolspelers deden het wel verdienstelijk, waarbij de debuterend filmacteur David Wissak de goedmoedige, seksbeluste en neurotisch-agressieve David speelt. De Russische Katia Golubeva speelt de ietwat egoïstische vrouw Katia die alleen Frans praat. Tekstueel wordt er weinig van hen verwacht, maar qua beeldvullende stiltes en lichaamstaal des te meer en wat dat betreft passen ze goed bij elkaar en in deze film. Het schijnt dat regisseur Bruno Dumont haar maar een rare griet vond. Ze was inderdaad ietwat apart (dat vind ik altijd leuk aan een vrouw) en ze was ook een mooie griet, die we gelukkig ook een aantal keren naakt mogen bewonderen. David Wissak is overigens ook een aantal keren naakt te zien.

Duidelijk is wel dat regisseur Bruno Dumont je als kijker met deze film zeer nadrukkelijk aan het denken heeft willen zetten en absoluut niets cadeau heeft willen geven. De vraag gedurende bijna de hele film is echter waartoe de regisseur ons tot nadenken wil aanzetten. Pas aan het einde vindt er een indringende, gruwelijke en uiterst gewelddadige gebeurtenis plaats, waardoor de essentie van de film opeens wordt blootgelegd. Dan blijkt dat hij een film heeft willen maken over macht, seksueel misbruik en de verwoestende werking hiervan op slachtoffers.

Een meer dan voortreffelijke cast (Paul Newman, Susan Sarandon, Gene Hackman en Reese Witherspoon) en dan zo'n flut film er van maken. M.u.v. de topless Reese Witherspoon in het begin (best wel mooie borstjes) veel er weinig anders te genieten in deze film. De film was zeer traag, niet boeiend en er gebeurde zeer weinig. Na 45 minuten ben ik maar begonnen met vooruit spoelen. 0,5 punt voor de borstjes van van Reese Witherspoon en 1 punt voor het acteren van Paul Newman.

Vond het destijds best een leuke formule om vier verschillende horror/fantasy verhalen in één film te stoppen. De verhalen zijn opzicht best leuk maar wel verschillend van niveau (filmpje met de oude mensen vond ik het minste) . Het laatste filmpje vond ik nog het beste en is me ook het meest bijgebleven. Heerlijk rol van John Lithgow in dat filmpje. Het laatste filmpje was ook best spannend. Buiten horror/fantasy ingrediënten en de best wel leuke cast zit er ook behoorlijk wat humor in de film waardoor hij best lekker wegkijkt. De film "Cat's Eye" was meen ik het vervolg op deze film (althans het had dezelfde stijl) en was ook best goed.

Dit is toch zeker één van de slechtste films van Arnold Schwarzenegger. Het verhaal was zeer flauw en sloeg ook nergens op en te lachen viel er bitter weinig. Arnold Schwarzenegger hoort gewoon niet thuis in een komedie want hij heeft daar de humor niet voor en zeker niet bijna twee uur lang. Danny DeVito red de film nog enigszins maar een echte fan van hem zal ik nooit worden. Snel vergeten deze film.

"Let me guess. Maybe... you couldn't stand his balls. Or was it his cock. Was it too long or not long enough?"

Na de leuke de vermakelijke horrorfilms "Penetration Angst (2003)" en "Lovesick: Sick Love (2004)" te hebben gezien van de Duitse regisseur Wolfgang Büld, wilde ik natuurlijk ook het laatste deel in zijn "sex and sin" trilogie (er komt seks in de films voor en de nodige zondige handelingen in de vorm van geweld en / of moord) zien en dan vooral natuurlijk vanwege de mooie Fiona Horsey, die in de vorige films ook geregeld naakt te zien was (Fiona Horsey + naakt = ). In "Twisted Sisters" krijg je haar zelfs twee keer te zien (vanwege haar dubbelrol), maar dat geldt helaas niet voor de hoeveelheid naaktheid, die ik zelfs wat povertjes vond.

Twisted Sisters is een sexy thriller over liefde, jaloezie en bedrog. Waarom zou je zelf een leven opbouwen als je dat van een ander kan stelen? Het leven van Jennifer (Fiona Horsey) gaat over rozen. Alan (Andrew Southern), haar toekomstige echtgenoot, is de ideale man. Hij is attent, een goede minnaar en verdient een goed inkomen. Het geluk kan niet op als Jennifer ook nog eens zwanger blijkt te zijn. Maar plotseling komt er een flinke kink in de kabel. Er worden een aantal afschuwelijke moorden gepleegd en alles wijst erop dat Jennifer de dader is.

De rechercheurs DI Caffrey (Eden Ford) en DS Woodgate (Eden Ford ) willen haar dan ook maar al te graag arresteren. Jennifers leven wordt nog een grotere puinhoop als haar ouders met een opmerkelijke bekentenis komen. Namelijk dat ze geadopteerd is toen ze zeven maanden oud was en dat ze waarschijnlijk nog een zus heeft en dat blijkt Norah (eveneens Fiona Horsey) te zijn. Het leven van Norah gaat niet over rozen en ze wilt daarom koste wat kost de rollen omkeren. Ze volgt Jennifer en probeert daarbij Jennifer's leven over te nemen om te krijgen wat ze gemist heeft en er is niemand die haar kan stoppen.

Hoewel ook deze film weet te vermaken en het ook weer genieten is van Fiona Horsey en Paul Conway, die ook in de eerdere films meespeelde, vond ik dit wel de minste film in de trilogie. Want voor een thriller is de film te weinig verrassend en spanning en psychologische uitdieping beperkt zich helaas slechts tot de laatste circa twintig minuten. Ook zijn dit keer de dialogen minder leuk (enkel Paul Conway heeft leuke dialogen). Het overdreven verhaal zit opzicht wel leuk in elkaar en er gebeurt ook het nodige en er zitten ook wat leuke wendingen / verrassingen in, maar het is allemaal wat minder dan in "Penetration Angst" en "Lovesick: Sick Love". De moorden zijn opzicht wel leuk, want die worden namelijk in John Wayne Bobbitt stijl uitgevoerd, oftewel castratie

John Wayne Bobbitt was natuurlijk in 1993 groot in het nieuws toen zijn penis eraf werd gesneden met een keukenmes door diens vrouw Lorena, terwijl hij in bed lag te slapen. Zijn penis werd met succes operatief opnieuw vastgemaakt en dat geldt voor deze slachtoffers (die ook dood zijn) niet, van wie ook de penis eraf geknipt wordt met een schaar. Dat krijg je natuurlijk wel niet te zien, maar één keer zie je wel een penis van een man in een toilet liggen. De meeste leuke moord in de film krijg je overigens na circa 32 minuten te zien als Norah een meegenomen man (een muzikant) doodt door een vuurwerkpijl in zijn kont af te steken (de pijl zit in de kont en het lont steekt eruit), die daarna via zijn buik eruit komt en ontploft en daarbij krijg je ook wat gore te zien.

Waarom Norah het voorzien heeft op Jennifer kom je na circa 66 minuten te weten, namelijk vanwege jaloezie, en ook kom je na circa 76 minuten te weten waarom ze de mannen castreert en dat heeft dan met het verleden te maken, waarbij een oom haar regelmatig misbruikte. Ze zegt daarover ook tegen de zwangere Jennifer die ze heeft vastgebonden:

"I can't have babies, thanks to Uncle Matt, the butcher. He fucked me so much, I got pregnant. Since then... Nada. Nothing! And it is all your fault."

Hoewel je de ontknoping op het einde ziet aankomen, volgt er daarna wel nog in het ziekenhuis een leuke zieke verrassing m.b.t. rechercheur DI Caffrey. Die zegt dan namelijk tegen de bewusteloze Norah (terwijl het Jennifer is):

"I will come back... when you are awake. I think it is very sick... to fuck an unconsious woman. Don't you?"

Daarna volgt er min of meer ook nog een verrassing met Norah die binnen komt gelopen en die dan rechercheur DI Caffrey doodsteekt met een scalpel en daarna zichzelf de keel ermee doorsnijdt. Oftewel ze pleegt zelfmoord. Ze praat daarvoor wel nog even met Jennifer. Daarna is de film ook afgelopen na circa 88 minuten.

De film is natuurlijk niet hoogstaand, maar wel wordt het verhaal door regisseur Wolfgang Büld aardig in beeld gebracht. Hij maakt daarbij o.a. gebruik van jumpcuts, shots met spiegels als symboliek voor de tweelingthematiek, spannende muziek, dramatische opbouw in scènes, creatieve (maar soms gekunstelde) camerastandpunten en allerhande technische elementen om de film kracht bij te zetten. Daarnaast zit er in "Twisted Sisters" meer gore dan in "Penetration Angst" en "Lovesick: Sick Love" en hoewel het vaak over-de-top en duidelijk nep is, geeft het de scènes toch een zekere spanning en scherp randje.

De film wordt gedragen door de mooie Fiona Horsey in een dubbelrol en hoewel zij niet briljant acteert, doet ze het in dramatische scènes niet eens heel slecht en ze speelt ook nog eens drums (krijg je te zien in een scène nadat ze iemand vermoordt heeft) Ze is vooral prima “eye candy" (wat je gelijk krijgt te zien tijdens de opening als ze op sexy wijze een club binnenloopt en daar gelijk de aandacht weet te trekken van mannen) en ze is natuurlijk ook weer naakt te zien (wel niet heel uitgebreid) en dit keer vooral als ze in bad zit (wat ze in deze film best vaak doet) en als ze zich uitkleed of omkleedt.

Paul Conway is natuurlijk ook weer van de partij als een foute verschijning en hij zorgt vooral voor de nodige humor in het verhaal als de perverse (wat je op het einde krijgt te zien) rechercheur DI Caffrey. Als hij op een gegeven moment Jennifer ondervraagt m.b.t. het eerste slachtoffer (een man die door Norah verleidt is geworden in een club), zegt hij o.a. mijn openingszin tegen haar en voegt hij er nog aan toe:

"He cummed at least once, before you slaughtered him! We found cum, pus, shit, piss..."

En het was ook leuk om te zien dat hij in de film rondliep met een vieze pornosnor.

Hoewel ik me wederom vermaakt heb met deze film en ik ook weer genoten heb van Fiona Horsey, kan ik "Twisted Sisters" wel niet helemaal bevredigend noemen. Vandaar dat ik het ook de minste film in de trilogie vindt.

Leuke film met aardige special effects. Zowel Helen Hunt als Bill Paxton deden het aardig in deze film.

Deze Thriller film (heeft inderdaad wat weg weg van een Hitchcock achtige thriller) mag dan misschien niet hoogstaand of origineel zijn, maar hij was wel behoorlijk sfeervol en bovendien deed de cast het ook nog eens goed.

Het verhaal (draait om oplichten, bedriegen en moord) dat zich afspeelt in de jaren 60 in Griekenland zit best aardig in elkaar en weet zelfs te boeien en op het einde wordt het zelfs nog spannend. Wat deze film vooral goed maakt is de sfeer, het visuele aspect (beelden van Griekenland, decors en aankleding) en de cast in de vorm van Viggo Mortensen, Kirsten Dunst (die vind ik altijd mooi om te zien in films) en Oscar Isaac. Met name Viggo Mortensen speelt zijn rol goed en overtuigend. Het duurt eventjes voordat deze film echt lekker opgang komt, maar na de tragische dood van Colette (gespeeld door Kirsten Dunst) wordt het best genieten tot het spannende einde van het verhaal welke best goed was.

Al met al gewoon een leuke en vermakelijke Thriller, welke zich lekker wegkijkt en die ook niet lang duurt.

Wel een leuke drama/romantische film. Het verhaal is best aardig en Matthew McConaughey, Al Pacino en Rene Russo deden het prima in deze film. Het einde is prima. De film duurt ruim 2 uur maar hij verveelde me nooit.

Dit is toch zeker één van de minste Western films met Clint Eastwood en misschien wel de minste. Deze film heb ik vroeger door omstandigheden altijd gemist en nu ik hem dan eindelijk gezien heb is het eigenlijk geen gemis geweest.

Het verhaal stelt bitter weinig voor en alles loopt op rolletjes en het gaat ze ook allemaal heel gemakkelijk af (o.a. de belachelijke scene met het opblazen van de spoorwegbrug waardoor de trein neerstort). Hierdoor is de film eigenlijk ook nooit boeiend laat staan spannend. Het begin van de film is best aardig en het einde eigenlijk ook wel (zelfs met een leuke verrassing) maar alles ertussen in is behoorlijk saai, flauw en slaapverwekkend. De film ziet er visueel wel mooi uit (altijd fraai die Amerikaanse landschappen in een Western) en hetzelfde geldt voor de toegepaste muziek.

Clint Eastwood doet het eigenlijk altijd wel goed in een film en de rol van Shirley MacLaine was ook best leuk. Daarbij wel de kanttekening dat de dialogen tussen beiden en de romance tussen beide regelmatig tenenkrommend waren. Al met al vind ik de film in zijn geheel gewoon zwaar tegenvallen.

P.S. deze film kun je nog het beste vergelijken met een roadmovie maar dan op een paard en een ezel

Jezus wat een indrukwekkend en zeer somber drama was dit. Het begon al gelijk met de opening en de ellende houdt zich eigenlijk min of meer aan tot het einde. Het verhaal zat goed in elkaar en oogde ook wel realistisch en was op bepaalde momenten best aangrijpend. Maar het meest sterke in deze film waren de beide hoofdpersonen Peter Mullan (als Joseph) en Olivia Colman (als Hannah) die ijzersterk en zeer overtuigend speelden. Wat een ellende moest die Hannah allemaal bij haar man meemaken die haar vernederde en mishandelde tot het bot. De rol van haar man werd trouwens wel goed gespeeld door Eddie Marsan, die er best creepy uitzag. Het einde vond ik best goed en ook wel verrassend want ik niet het vermoeden dat Hannah dat in zich had maar het was wel helemaal begrijpelijk.

Waarom de film Tyrannosaur heet wordt na ongeveer een uurtje duidelijk en was best grappig gevonden.