Opinions

In deze Horror / Misdaad film van regisseur Paul Naschy (alweer de vierde film van hem die ik in de maand februari heb gezien) draait het om geld, moord, bedrog en vreemdgaan (oftewel een dertien in een dozijn verhaal, op het stukje Horror na dan) en eerlijk gezegd is dit niet een al te beste film.

In dit verhaal, welke zich afspeelt in Frankrijk, jaagt de zekere Paul (Paul Naschy) zowel zijn rijke als ook zieke echtgenote Geneviève (Julia Saly, die in meerdere films van Paul Naschy te zien is), die lijdt aan een hartkwal, als zijn minnares Mireille (Silvia Miró) de dood in, teneinde ongestoord in rijkdom te kunnen gaan leven met zijn jongere vriendin Julie (Frances Ondiviela), die als hulpje van huishoudster Maville (Lola Gaos) werkt in het landhuis (waar een vloek op heerst) waar Paul met zijn zieke echtgenote naar toe gaat om te rusten en te herstellen. Zij blijkt het slechts op zijn geld te hebben voorzien en geeft hem een koekje van eigen deeg. Paul keert echter terug uit de dood in de gedaante van een zijner voorvaderen, de wrede roofridder Alaric de Marnac (1515 - 1565), die in de buurt van het huis ligt begraven, en neemt dan bloedig wraak op Julie.

Het tempo is in het eerste uur vrij langzaam en daarin is ook eigenlijk geen echte horror te zien (alleen d.m.v. nachtmerries en de pogingen waarmee men Geneviève dood wilt laten schrikken). Die tijd wordt vooral gebruikt om de verhaallijn op te bouwen, maar de pogingen om wat mysterie te creëren lopen eigenlijk op niets uit, omdat de kleine cast van personages (eigenlijk maar vijf personen) weinig mogelijke verdachten achterlaat. Het is na de dood van Geneviève (men laat haar doodschrikken doordat Paul zich voordoet als Alaric de Marnac), na circa 55 minuten, dat de film een ​​draai neemt en interessanter wordt en ook loopt het tempo dan aanzienlijk op en hetzelfde geldt voor het aantal wendingen, waarvan een paar verrassende.

Het aantal dodelijke slachtoffers loopt dan ook op met drie doden binnen 10 minuten en dat o.a. door het laten struikelen (d.m.v. struikeldraad op de trap) en wurgen van huishoudster Maville, die tevens de tante is van Paul, door Paul en Julie en het laten electricuteren van Paul in bad door Julie d.m.v. een elektrische kachel (die ze in bad gooit), waarbij ze dan zegt:

"We're both evil... But I'm more evil then you, idiot."

En in de laatste circa 20 minuten is er zelfs wat goor (als Julie minnares Mireille, die Paul chanteert, met een bijl in de maag slaat, waarbij er dan wat darmen te zien zijn, en daarna op het hoofd slaat, waarbij het ingeslagen hoofd van Mireille te zien is) en horror (een drietal zombies die wel niets doen) te zien.

Julie (die een verleden heeft met o.a. drugs en zij heeft waarschijnlijk ook de dood van haar vader op het geweten) krijgt op het einde ook haar verdiende loon, want de uit de dood herrezen roofridder Alaric de Marnac, slaat haar met een Strijdvlegel (een middeleeuws wapen) dood (je ziet dan een aantal keren haar ingeslagen hoofd) en dat deed hij ook al tijdens de opening van het verhaal met zijn eigen vrouw (Carole Kirkham), die in haar blootje (daarbij zie je Carole Kirkham volledig bloot in beeld) op de vlucht is voor hem. Eigenlijk kreeg iedereen zijn verdiende loon in deze film, op Geneviève en huishoudster Maville na dan.

Hoofdrolspeler Paul Naschy (in deze film was hij al wat op leeftijd en daarom zie je hem soms met een leesbril op in een aantal scènes) is net zo goed als altijd in de hoofdrol, maar hij wordt echter weggespeeld door Frances Ondiviela als de prachtig verleidelijke femme fatale die vooral in het laatste hoofdstuk van het verhaal haar dodelijke charmes toont. Zij is gelukkig ook een paar keer bloot te bewonderen en de eerste keer na circa 58 minuten, waarbij ze volledig bloot te zien is als ze uit de badkamer komt en haar badjas laat vallen en in bed duikt met Paul. Na circa 66 minuten is ze ook nog even topless te bewonderen als ze onder de douche staat en Paul naar binnenkomt, waarna ze al snel in bed duiken met elkaar en daarbij zie je haar dan ook nog topless.

De mooiste naaktscène komt echter op conto van de rondborstige Silvia Miró, want haar zie je na circa 62 minuten op schitterende wijze volledig bloot en slapend op bed liggen, waarbij Paul haar wilt gaan wurgen. Het bloot en het beetje goor / horror wat er te zien is eigenlijk ook het enige leuke in deze Horror / Misdaad film, want de rest is eigenlijk maar doffe ellende. Van Paul Naschy heb ik nu nog maar één film op de plank liggen, te weten "Inquisición (1977)".

P.S. het is inmiddels bijna 10 jaar geleden dat iemand, ik in dit geval, nog iets schreef over deze film en misschien dat in de toekomst "Fransman" nog iets over deze film schrijft, want het past goed bij het genre van films welke hij graag kijkt.

Na het zien van de Oorlog / Drama film "The Painted Bird (2019)", was ik wel benieuwd naar deze Drama / Oorlog film (die werd bij "The Painted Bird" min of meer getipt door Frankie Boy), welke ook nog eens waargebeurd is (dat kom je o.a. te weten na het einde). Aan "The Painted Bird (2019)" kan deze film zeker niet tippen, want daarvoor is hij te rechttoe rechtaan.

Het is 1942 als de achtjarige Joodse jongen Srulik (afwisselend gespeeld door de tweeling Tkacz) moet vluchten voor de Duitsers uit het getto van Warschau. Om niet opgepakt te worden neemt hij op advies van zijn vader (Zbigniew Zamachowski) een andere identiteit aan en gaat hij voortaan door het leven als de christelijke Jurek Staniak (naderhand kom je te weten waarom hij voor deze naam heeft gekozen) en de hulpvaardige Magda Janczyk (Elisabeth Duda) leert hem Katholieke gebruiken zodat mensen hem eerder helpen en Srulik zo min mogelijk opvalt. Maar waar Srulik ook gaat of staat, nergens is hij echt veilig en moet hij de ene beproeving na de andere doorstaan om te kunnen overleven. Daarbij wordt het geheimhouden van zijn ware identiteit een steeds zwaardere last die de jonge Srulik voor onmogelijke keuzes stelt.

Het verhaal is een filmbewerking van de roman van de Israëlisch schrijver Uri Orlev (van wie eerder ook al het boek "The Island on Bird Street (1997)" werd verfilmd), met veel oog voor mooie landschappen (tijdens alle vier de seizoenen) en gevoel voor poëzie, tussen de angstmomenten van de jongen door. Regisseur Pepe Danquart (bekend van documentaires) werpt vragen op over de definitie van identiteit en onderstreept het belang van medemenselijkheid onder vreemden. Het verhaal zit opzicht mooi in elkaar, maar de film heeft simpelweg geen impact, want daarvoor gaat er helaas te veel mis met deze boekverfilming.

Een Oorlog / Drama film zoals deze, valt of staat o.a. bij de persoon die de hoofdrol speelt en in dit geval is die weggelegd voor de jonge tweeling Andrzej en Kamil Tkacz die beiden de rol van de Joodse Srulik spelen. Helaas komt hun vertolking van de getroebleerde jongen maar moeizaam uit de verf en gaat hun spel nergens echt onder je vel zitten. En dat is nou juist zo nodig bij een film als deze om je nog meer met de jonge verschoppeling te kunnen inleven. Hun gebrek aan acteertalent wordt schrijnend duidelijk als de jongen in huilen uitbarst en je als kijker helaas niet geraakt wordt door de verschrikkingen die deze jonge Jood moet meemaken.

Wat ook niet helpt bij de film is het moordende tempo waarin het verhaal er in circa 100 minuten doorheen wordt gejaagd. Regisseur Pepe Danquart wil ogenschijnlijk het hele verhaal van Srulik aan de kijker voorschotelen, maar daardoor ligt het tempo zo ontzettend hoog dat er eigenlijk veel te veel gebeurt (o.a. te veel boerterijen, flashbacks en personages, daaronder overigens wel de mooie vrouwen Elisabeth Duda als Magda Janczyk en Jeanette Hain als Mrs. Herman, die het beste met hem voorhebben) in een veel te korte tijd. En de rustige momenten duren nooit lang en komen herhaaldelijk abrupt tot een einde. Beter was het geweest als hij sommige zaken had laten vallen, waardoor hij meer de tijd had kunnen nemen voor de grootste gebeurtenissen uit het leven van Srulik. Of wellicht een langere speelduur om de personages meer de tijd te geven om te kunnen groeien.

In zijn lange tocht loopt Srulik tegen vele obstakels op. Soms wordt hij hartelijk ontvangen op een boerderij, maar altijd ligt dat gevaar dat zijn ware identiteit (wat hem o.a. opbreekt tijdens een plaswedstrijd, waarbij een aantal jongens kijken wie het verste kan plassen) de kop opsteekt op de loer. Tussen de welwillende Poolse burgers zitten soms ook verraders, waardoor hij op een gegeven moment afgeleverd wordt bij de Duitsers die hem opsluiten en waar hij te maken krijgt met een SS-officier (Rainer Bock, die ook te zien is in de televisieserie "Das Boot (TV Series 2018– )"). Moedig als hij is, weet Srulik toch te ontsnappen en zelfs wanneer hij bij een ongeluk op een boerderij zijn hand en deel van zijn arm verliest, weet hij de hoop levend te houden.

Buiten de tweeling Tkacz zijn er nog vele andere personages te zien, waarbij vooral Elisabeth Duda (liep er soms ook onbedoeld sexy bij in een witte korset) er bovenuit steekt, omdat die namelijk een integriteit en gelaagdheid meegeeft aan de getekende Magda Janczyk, een vrouw wier echtgenoot en zonen met de Partizanen meevechten. Zeker in de scène nadat de nazi’s haar huis in brand hebben gestoken omdat ze vermoedden dat Srulik zich er schuilhield, laat zij haar klasse zien. In het begin van het verhaal tijdens de steenkoude winter van 1942 / 1943 belandt hij voor het eerst bij haar en zij ziet in dat Srulik's kansen om te overleven groeien als hij de mensen ervan kan overtuigen dat hij een vrome katholiek (zo schenkt ze hem haar crucifix) is. Omdat de nazi's te dichtbij komen, kan Srulik niet blijven en stuurt ze de jongen weg.

Op cinematografisch gebied weet de film overigens meer dan goed te scoren. De weidse en dorre landschappen worden prachtig in beeld gebracht en daarnaast worden deze beelden ondersteunt door een prachtige soundtrack die de film zeker de sfeer meegeeft die het zo broodnodig heeft. Des te jammer dat de film op de overige vlakken maar matig scoort, want anders was het ongetwijfeld een Pools meesterwerk geweest. De film eindigt overigens wel mooi en daarbij geeft iemand, te weten de Joodse man Mosche Frenkiel (Itay Tiran) van het Joodse weeshuis in Warschau, hem de volgende keuze op een T-splitsing:

"Rechts gaat naar Warschau en het weeshuis en links wonen de Kowalski's."

Hij kiest voor rechts, waarna de film is afgelopen en daarna kom je nog o.a. te weten dat hij In 1962 emigreerde naar Israël. Daar kwam hij zijn zus Fajga (de rest van de familie is omgekomen in het getto van Warschau of werd gedood door de Duitsers zoals zijn vader Hersch Fridman) tegen die hij 30 jaar niet gezien had en ook ontmoette hij daar zijn vrouw Sonja, waarmee hij twee kinderen kreeg en zes kleinkinderen.

"Lauf Junge Lauf" had een Pools meesterwerk kunnen zijn, maar helaas gaan er teveel zaken mis om die status te verdienen. Zo overtuigen de jonge hoofdrolspelers Andrzej en Kamil Tkacz ondermaats in hun vertolking van de Joodse Srulik en ligt het tempo van de film veel te hoog, waardoor veel scènes maar matig en te gehaast uit de verf komen. Op cinematografisch en muzikaal gebied valt er weinig te klagen, maar het is helaas niet genoeg om de film te kunnen bestempelen als een absolute "must-see" zoals dat wel het geval is bij soortgelijke films als "Idi i Smotri (1985)" en de al eerder genoemde films "The Painted Bird (2019)" en "The Island on Bird Street (1997)".

Soort van "Police Academy" (vanwege het meespelen van Steve Guttenberg alias "Mahoney", Michael Winslow alias de geluiden man en Marion Ramsey alias de vrouw met de hoog krijsende stem) v.s. lava -spuwende tarantula's film en dan in een tenenkrommende bedoeling.

Het verhaal is natuurlijk te belachelijk voor woorden (inclusief het achterlijke einde) en hetzelfde geldt voor de zeer goedkoop uitziende uitvoering (waardeloze effecten). De film weet ook niet te boeien, laat staan dat het ergens spannend wordt. Het begin van de film is nog enigszins te doen en is zelfs wat leuk (o.a. de Hollywood tourbus), maar na circa een uur heb je het wel gehad met deze belachelijke film en toen ben ik hem ook vooruit gaan spoelen. Hier en daar probeert men grappig te zijn, maar dat slaagt eigenlijk zelden tot nooit. Het meeste grappige in deze film is misschien nog de scene waarbij men Ian Ziering letterlijk en figuurlijk tegen het lijf loopt en hem om hulp vraagt. Maar hij aangeeft dat hij het te druk heeft met haaien Zoals al eerder gezegd bestaat de cast uit drie ex Police Academy acteurs en actrices, waaronder hoofdrolspeler Steve Guttenberg die eruit zag alsof hij anabole steroïden gebruikte. Hij deed het opzicht wel nog enigszins leuk (en dan vooral in het begin), maar de overige cast speelt gewoon waardeloos waaronder o.a. de rijpe Nia Peeples die alleen maar met haar borsten zit te pronken.

Nee, deze flauwe, saaie, langdradige en vooral achterlijk bedoeling kun je beter overslaan en wil je toch graag naar een leuke spinnenfilm kijken, dan kun je beter naar de vorige film van deze regisseur kijken, te weten "Big Ass Spider! (2013)".

Goeie Thriller met sterke rollen van Gerard Butler en Jamie Foxx. De film was boeiend en spannend en het einde was uitstekend. Echt realistisch was het natuurlijk niet maar dat drukt de pret niet. Gerard Butler speelde min of meer de rol van "Jigsaw" uit de "Saw" films.

Opzicht best een aardige Misdaad / Drama welke ook nog eens gebaseerd is op de gebroeders Bondurant welke schijnbaar echt hebben bestaan. Wat ik wel erg jammer vond in deze film is dat de hoofdrol in feite wordt gespeeld door flut acteur Shia LaBeouf die altijd super overdreven en zeer irritant acteert. Zo ook weer in deze film en dankzij hem wordt de film ook enigszins verpest. De rest van de cast vond ik juist prima en met mate dan Tom Hardy. Het verhaal was best aardig en wist ook te boeien en met name de opening en het laatste gedeelte van de film waren sterk. Visueel zag het er ook allemaal fraai uit. Een echte hoogvlieger vond ik het daarentegen weer niet (vooral dankzij Shia LaBeouf) maar de film keek zich wel lekker weg.

Lekkere wegkijk film. Heb hem al een tijdje niet meer gezien. Het verhaal is best in orde en de beelden zien er regelmatig indrukwekkend uit. De gevecht scènes vond ik er mooi uitzien (zeker voor een film uit 1962) De film duurt behoorlijk lang waardoor er soms wat saaie stukken in zitten, maar de hele film is best goed uit te kijken (vooral de eerste 2 uur). Peter O'Toole, en Omar Sharif vond ik goed acteren in deze film.

Jezus wat een slappe hap was deze komedie en dat met zo'n sterrencast. Zowel het verhaal als de uitvoering zijn saai en flauw (zeker in het eerste uur) en te lachen valt er eigenlijk helemaal niets. Visueel ziet het er nog wel aardig uit en dat komt vooral op conto van Rebecca Hall (wel een vreselijke stem in deze film) en de beelden van Las Vegas. Dankzij de sterrencast (Bruce Willis en Vince Vaughn doen het best verdienstelijk) is de film wel nog het aankijken waard.

P.S. het hoogtepunt van de film vond ik de twee topless vrouwen die op het dak van een hotel waren aan het zonnebaden samen met Rebecca Hall.

Deze film heeft inderdaad bepaalde raakvlakken (groepje onderzoekstudenten en uit dood herrijzen) met de goede film "Flatliners (1990)", maar daar houdt het ook bij op want de verhalen verschillen toch behoorlijk. Overigens heeft deze film ook bepaalde raakvlakken (hersenen activiteit) met de film "Lucy (2014)".

Deze film neigt meer naar een Horror / Thriller, waarvan het verhaal best weet te boeien en op bepaalde momenten ook spannend is. Ondanks dat het verhaal zich min of meer op één locatie afspeelt, was de uitvoering wel in orde en visueel zag het er ook wel aardig uit en hetzelfde geldt voor de toegepaste effecten. Natuurlijk is het ook niet bepaald een straf om circa 75 minuten naar Olivia Wilde te kijken. De cast in deze film is eigenlijk maar beperkt tot een 5-tal personen en die deden het niet meer dan verdienstelijk. Omdat de film ook maar 75 minuten duurt, is de vaart best hoog en kijkt hij ook lekker weg. Het einde vond ik eigenlijk leuk gevonden, maar het was wel jammer dat eigenlijk ook weer niet het einde was.

Al met al is dit best een vermakelijke Horror / Thriller om als tussendoortje eens gezien te hebben.

Ongelooflijk wat een goedkope troep. Het begin is al belachelijk slecht met Danny Trejo als genezer En als je zijn dialogen hoort springen je de tranen in de ogen zo onnozel zijn ze. Danny Trejo is in deze film trouwens ook te zien als smurf Hoop voor Danny Trejo dat hij na deze film nog ergens aan de bak komt want hij maakt zich echt belachelijk in deze film.

Het verhaal stelt weinig voor (maar ja dat zal niet verbazen) en is regelmatig belachelijk, dankzij deze belachelijkheid (werkt vaak op de lachspieren maar of het zo bedoelt is weet ik eigenlijk niet) is de film wel nog net uit te kijken. De cast is best bedroevend slecht m.u.v. Tiny Delaney die er wel imponerend uitzag en ook cool speelde. Ook sommige teksten van hem waren schitterend "Ik pak je in je kleine kont" terwijl hij tekeer wilt gaan op een Aziatisch sletje. Het commentaar van het Aziatisch sletje was overigens ook geweldig "Laat me aan je lolly likken" Helaas had Tiny Delaney maar een hele kleine rol en kwam hij best pijnlijk aan zijn einde Bai Ling, zelfs staand plassend (wat wel een reden heeft), speelt trouwens ook de rol van een soort Aziatisch sletje en ik moet zeggen dat die rol wel goed bij haar past. Op de één of andere manier voel ik me altijd aangetrokken tot haar, hoe ranzig ze ook soms is.

De film staat betiteld als Actie / Mystery, maar echt veel actie zit er niet in en de actie die erin zit is behoorlijk slecht en goedkoop. Een betere betiteling voor deze film zou zijn "Troep / Niet kijken". Dat deze film op het moment van dit schrijven nog een hoog gemiddelde heeft (een 2,50) is trouwens ook lachwekkend. Maar daar zal snel een einde aan komen. De seks (eigenlijk niet noemenswaardig) die sommigen hierboven noemen is trouwens maar heel sporadisch aanwezig, meer dan 2 a 4 borsten (niet die van Bai Ling) komen er niet in voor. Het beste wat je met deze film kunt doen is de eerste twee minuten kijken (die zie je tenminste nog de borstjes van Krystal Vee, best een mooie meid) en dan de film afzetten.

P.S. wel grappig dat de broer van Forest Whitaker, te weten Damon Whitaker, meespeelde in deze film. Ze lijken best op elkaar m.u.v. dat Damon Whitaker totaal niet acteren.

Visueel zag het er erg prachtig uit en de actie was ook meer dan goed alleen stelde het verhaal weinig voor. Sean Connery deed het op zijn oude dag nog prima.

Deze film zenden ze nog regelmatig uit op MGM en eerlijk gezegd kijkt hij best lekker weg ondanks dat het allemaal niet echt hoogstaand is. Het verhaal was best aardig en dat geldt ook wel voor de uitvoering (regelmatig toch grappige scenes). Wat deze film vooral een genot maakt om naar te kijken zijn de velen sterren die erin meespelen zoals Tom Hanks, Geena Davis, Madonna en nog vele anderen. Met name Tom Hanks speelt leuk en overtuigend. Doordat de film wat aan de lange kant is, bevat de film ook wat saaie momenten.

Ik wist niet dat deze film uit 2001 kwam, ik heb deze net gezien op MGM en het leek meer op een begin jaren 90 film. De film is niet echt top en ook niet echt origineel maar hij blijft toch enigszins de aandacht houden. De acteur prestaties zijn niet echt super maar Monet Mazur ziet er wel appetijtelijk uit.

Het is inderdaad zoals hierboven al wordt gezegd een standaard film.

Zeer saaie film met een flut verhaal die ook nog eens nauwelijks weer te boeien. Met een cast met George Clooney en Renée Zellweger mag je toch wel iets beter verwachten, beiden deden het overigens niet onaardig. Het verhaal is ook nog eens zo traag als dikke stront door een trechter en komt eerlijk gezegd ook nergens opgang. De film staat betiteld als een komedie / drama maar gelachen heb ik volgens mij nergens om. Het enige positieve aan de film vond ik dat het visueel nog wel aardig uitzag maar dat is dan toch het enige lichtpuntje in deze film die ook nog eens veel te lang duurt.

Opzicht wel een aardige film met een leuke dubbelrol van Edward Norton. Het verhaal stel opzicht niet zoveel voor maar de uitvoering was wel aardig en leuk gedaan en de laatste 10 minuten zijn gewoon zeer goed. Buiten Edward Norton spelen er nog best een aantal bekende acteurs/actrices in mee maar Tim Blake Nelson als Bolger had de meeste indruk achtergelaten op mij want hij zag eruit als een crimineel maar had een hart van goud. Persoonlijk vond ik het meer een Drama / Thriller als een Komedie / Thriller want te lachen viel er niet echt veel.

Alhoewel Nicolas Cage en vooral Elisabeth Shue het goed deden in deze film vond ik het toch maar een saaie bedoeling. Na 60 minuten minuten had ik al zoiets van gooi je voor een trein want dan is deze film tenminste afgelopen.

Best wel een indrukwekkend en boeiend drama. Dat sommigen deze film vergelijken met "Das Boot" kan ik wel goed begrijpen want dit is eigenlijk de "Das Boot" onder de tank films. Het verhaal was best goed en ook realistisch en eigenlijk werd je vanaf de eerste minuut in de film betrokken en was het net of je deel uitmaakte van de tank bemanning. De details binnen in de tank vond ik zeer mooi gedaan en zag er ook echt uit. Het is jammer dat de cast niet zo geweldig was want anders had deze film misschien wel het niveau van "Das Boot" kunnen bereiken (de film had dan natuurlijk ook nog ruim een uur langer moeten duren). De film had ook best wat langer mogen duren want voordat je het weet is de film over terwijl ik juist nog iets van het slot verwachte. Maar voor de rest gewoon een indrukwekkende film die ook de gruwelijkheden van de Libanon oorlog goed liet zien.

P.S. de enige vrouw in deze film Reymond Amsalem zag er best fraai uit.

In 2008 heb ik deze film al eens gezien en toen vond ik het maar een saaie en langdradige bedoeling. Maar nu ik hem herzien heb (mede omdat het morgen 25 jaar geleden is dat de muur viel) moet ik toch mijn mening drastisch veranderen in positieve zin omdat ik het dit keer een zeer boeiende (van de eerste tot de laatste minuut) en ook zeer interessante film vond. Beter gezegd, ik heb er dit keer echt van genoten en het heeft me zelfs ontroerd.

Zowel het verhaal als de uitvoering (schitterend opbouw en einde) zitten gewoon zeer goed in elkaar en de uitstekende cast die allemaal geweldig en overtuigend spelen, tillen deze film zelfs naar een hoger niveau. Het is ook schrijnend en beangstigend om te zien hoe de Stasi vroeger te werk ging en ook hoe onsympathiek ze waren (alles voor de carrière). Ik ben in ieder geval blij dat ik destijds niet in de DDR geleefd heb en het moet voor de mensen die er leefden een vreselijke periode zijn geweest (o.a. de onzekerheid of men niet werd afgeluisterd of werd opgepakt). Dat laat men o.a. ook in deze film goed zien en ook Stasi ondervragingspraktijken en afluisterpraktijken en wat voor een zwijnen ze waren (vooral die Minister Bruno Hempf die wel geweldig werd gespeeld door Thomas Thieme).

Wat dat betreft is deze film misschien ook wel wat romantisch, want het laat ook zien hoe een trouw Stasi persoon (geweldige rol van Ulrich Mühe, helaas inmiddels al overleden, als Stasi-agent Wiesler) verandert van een koud onsympathiek persoon (tevens de gangmaker voor het laten schaduwen van schrijver Georg Dreyman en zijn knappe vriendin Christa-Maria Sieland) met een saai leven naar een goedaardig persoon (zeg maar een normaal mens) en helper. In het begin van de film heb je echt een hekel aan hem, maar naarmate het verhaal vordert en wat hij allemaal doet krijg je sympathie voor hem. Op het einde (zeer sterk en zeer mooi, maar zeker ook tragisch) vond ik hem zelfs aandoenlijk en vond ik het eerbetoon van Georg Dreyman (ook geweldig gespeeld door Sebastian Koch) aan hem zonder zijn echte naam (hij gebruikt namelijk zijn codenaam HGW XX/7 in zijn boek) te noemen zeer mooi.

Ik vond het wel jammer dat op het einde niet werd gezegd wat er met de Stasi personen is gebeurt (ook al was het maar een fictief verhaal) en het grootste zwijn van hun liep nog gewoon vrij rond en gedroeg zich nog steeds als een zwijn. Maar al met al heb ik dit keer gewoon genoten van deze indrukwekkende film en verhoog ik mijn stem ook maar liefst met 2 punten (oftewel krijgt nu een 4,5 van mij).

Het eerste uur had best een hoog EO-gehalte en was tevens zeer matig. Gelukkig slaat het verhaal na ruim een uur om en wordt het best een redelijke thriller die ook weet te boeien. Met name het einde is goed en eigenlijk ook wel verrassend. De cast deed het redelijk m.u.v. Liv Tyler die maar eens te meer bewijst dat ze eigenlijk niet kan acteren (emotieloos). Ze zag er in deze film ook uit als een lijk met haar bleke lichaamskleur. Haar hoogtepunt in de film was toen ze een bal in haar mond had

"Hitler and Eva Braun were dead by the time we were in his apartment. They'd committed suicide in Berlin."

Na o.a. zanger Lee Towers, vechtkunstenaar Bruce Lee, schrijver en stripauteur Stan Lee en waarschijnlijk nog een aantal bekende Lee's had je dus ook nog de Amerikaanse fotografe en fotomodel Lee Miller. Lee begon in de jaren twintig als model, stapte daarna over op fotografie en zou als oorlogsfotograaf tijdens de Tweede Wereldoorlog iconische beelden schieten voor modeblad "Vogue". In de biopic "Lee" wordt ze gespeeld door Kate Winslet en daar is ze in goede handen.

Want Kate Winslet is uitstekend als de eigenwijze, vastberaden en kettingrokende Miller, al moet je als kijker bij haar jonge jaren in Frankrijk (de film opent min of meer in 1938 in de Franse plaats Mougins, toen ze op bezoek was bij vrienden uit Parijs) wel af en toe een oogje dichtknijpen. De bijna 50-jarige Kate is namelijk geen twintig meer en dat is goed te zien. Veel beter dan dat ze ook nog lang geen zeventig is, zoals ze er in de scènes in 1977 uit moet zien. Het is nu eenmaal makkelijker iemand er overtuigend ouder uit te laten zien, dan jonger. De jeugd zit immers ook in je lichaam, niet alleen in je gezicht. En het lichaam van Kate Winslet krijgen we ook een aantal keren naakt te zien en daar is overigens niets mis mee en ze heeft ook nog steeds mooie borsten (die je ook regelmatig te zien kreeg in een ander oorlogsdrama, namelijk de Drama / Romantiek film "The Reader (2008)" toen ze nog een dertiger was).

Na een succesvolle carrière als model en mode-icoon gaat Lee Miller tijdens de Tweede Wereldoorlog aan de slag als een onverschrokken oorlogsfotograaf. Ze legt de gruwelen van de oorlog vast voor het Britse tijdschrift "Vogue" en dat van de soldaten aan de frontlinies, van door de nazi’s gefolterde gevangenen, van kaalgeschoren "moffenhoeren" en tot de opgestapelde lijken in concentratiekampen Dachau en Buchenwald. Hierbij toont ze niet alleen de wreedheid van de oorlog, maar ook de veerkracht van de slachtoffers. Ze betaalt hiervoor een hoge persoonlijke prijs, waarbij ze wordt geconfronteerd met een trauma uit haar verleden.

Met Kate Winslet in de hoofdrol had ik eigenlijk meer verwacht van deze biopic, die ik lang saai en langdradig vond. Pas als Lee na circa 73 minuten in Duitsland belandt, wordt de film eigenlijk pas echt interessant, maar dat is eigenlijk te laat. Lee is helaas gewoon een standaard biopic. Lee Millers verhaal gaat van start net voor de Tweede Wereldoorlog en we volgen haar reis via omwegen naar het Europa (Normandië in 1944) in oorlog om na de beëindiging daarvan visueel verslag te doen van de terreurdaden van Nazi-Duitsland in concentratiekampen. Het verhaal kabbelt zich voort en weet pas in het laatste gedeelte indruk te maken met de beelden in treinwagons en kampen (die beelden zijn met respect en zorg gemaakt) en als Lee in het bad van Adolf Hitler's appartement gaat zitten. En dat is tevens ook de laatste keer dat we de borsten van Kate Winslet te zien krijgen.

Lee's reis bestaat uit losse flarden, scènes waarvan je duidelijk ziet dat ze later terugkomen (en wat ook gebeurt) maar of je door de scènes Lee beter leert kennen is maar de vraag. Daarnaast is een onderlaag geschreven die in de ontknoping voor een schokeffect moeten zorgen, maar dat is onvoldoende uitgewerkt. Daarbij gaat het om haar zoon Antony Penrose (Josh O'Connor) die haar gedurende de hele film interviewt en die in het begin van de film nog geen naam heeft.

Antony Penrose vindt als twintiger namelijk in 1977, kort na het overlijden van zijn moeder, op de zolder van zijn ouderlijk huis in Oost-Sussex dozen vol foto’s en negatieven van zijn moeder. Het is een vondst die Antony’s kijk op z’n moeder ingrijpend zal kantelen (wat je in de laatste minuten te zien krijgt), want tot die tijd was ze voor hem vooral een moeilijke moeder geweest. Zwijgzaam, vaak dronken en depressief, en als ze in een slechte bui was verbaal ongemeen gemeen tegen de kleine Antony. Maar dankzij de foto’s en negatieven begrijpt hij beter waar die kilheid vandaan moet zijn gekomen. En via de foto’s kijkt hij in deze film mee met zijn moeder (die hij zogenaamd ziet en interviewt, maar die inmiddels al overleden is) en ziet hij de verschrikkingen van de Tweede Wereldoorlog.

Wat betreft de foto's van Lee Miller is het jammer dat deze niet in de film getoond worden (wel zie je ze na het einde). Als ze prachtige, duistere, maar foto's met impact heeft geschoten, toon deze dan ook in de film. Nu zien we nagemaakte foto's die toch echt een heel ander effect bewerkstelligen dan de originele te integreren. Op het einde krijg je ook te zien dat Lee's foto's niet gebruikt werden in de Britse tijdschrift "Vogue" en waarover Lee zeer boos was. Maar in deze biopic lijkt het ook alsof ze dat niet wilde. Gezien het laatste gedeelte van de film, waarin zij met collega Davy Scherman (een sterke rol van Andy Samberg) de hel op aarde heeft vastgelegd, is het wel een begrijpelijke keuze van "Vogue" en zeker als men aangeeft dat het thuisfront haar werk te choquerend vindt om te publiceren. Haar foto's zijn overigens wel gebruikt in het Amerikaanse tijdschrift "Vogue". En verder kom je op het einde ook te weten dat Lee vroeger door haar vader is misbruikt en dat verklaart ook waarom ze zo fanatiek optrad tegen een Amerikaanse soldaat die een rondborstige jonge Franse vrouw aan het lastig vallen was.

Dat Kate Winslet gewoon een erg goede actrice is, bewijst ze ook weer in deze film, waar ze opnieuw een sterk rol neerzet als één van de belangrijkste vrouwelijke oorlogsfotografen uit de geschiedenis. Lee wordt perfect vertolkt door Kate Winslet en ondanks de heftige dingen die ze meemaakt, is haar vertolking nooit melodramatisch. Hetzelfde geldt trouwens voor Andy Samberg als fotograaf en correspondent David Scherman. Hij en Winslet vormen een bijzonder goed duo, met wie je ook meeleeft.

Verder wordt ze buiten Andy Samberg en Josh O'Connor (als journalist Antony Penrose die tevens de zoon is van Lee) ondersteund door Alexander Skarsgård (als kunsthandelaar Roland Penrose die tevens de man van Lee is), Andrea Riseborough (als Audrey Withers die tussen 1940 en 1960 de hoofdredacteur was van het Britse tijdschrift "Vogue" en die het voor Lee opneemt), Marion Cotillard (als journaliste Solange D'Ayen) en rijzende ster Noémie Merlant (als Frans model Nusch Eluard) en de laatste zien we in deze film ook naakt en haar borsten waren prachtig om te zien.

Al met al is "Lee" eigenlijk een ietwat tegenvallende biopic. De film is zeker niet slecht maar ook niet goed en bij tijd en wijle vond ik de film zelfs saai en langdradig. Kijk "Lee" daarom vooral voor de schitterende Kate Winslet als Lee Miller.

De eerste 30 minuten zijn best wel leuk en grappig maar daarna wordt het maar een trieste en ook ietwat serieuze film. Wel leuk gespeeld door Reese Witherspoon.

Het eerste deel vond ik al slecht en dit deel is gewoon enorm slecht. Het verhaal is behoorlijk onnozel en flauw (op het domme af) en de uitvoering stelt ook niet veel voor (te lachen valt er in ieder geval niets tot bitter weinig). Hetzelfde geldt ook voor de cast met als dieptepunt "Jennifer Coolidge". Alleen Reese Witherspoon en oudgediende Sally Field maken deze film het kijken nog een heel klein beetje waard.

Zeker een aardige op waarheid gebaseerde Thriller / Misdaad film, waarbij het vooral genieten is van de geweldige dubbelrol van Tom Hardy die in dit verhaal de rol speelt van de beruchte tweelingbroers Ron Kray (die ze niet allemaal op een rijtje heeft en daarvoor ook pillen gebruikt) en Reggie Kray (stijlvol, beleefd en zorgzaam).

In deze film, speelt zich af in de jaren 60, draait het dus om de tweelingbroers Ron en Reggie Kray, die in de jaren 50 en 60 de duistere onderwereld in Londen overheersten. Daarbij komt hun opkomst en hun ondergang aan bod, maar ook hun onderlinge band met elkaar en de verhouding van Reggie Kray met Frances Shea (gespeeld door de kleine melkachtige gekleurde Emily Browning die ik altijd leuk en mooi vindt om te zien), die min of meer gekoppeld is aan hun ondergang. Wat ook veel aanbod komt in deze film is het drinken van thee en dat leverde soms wel komische dialogen op.

Hoewel ik nog nooit gehoord had van de beruchte tweelingbroers Ron en Reggie Kray, wist het verhaal (welke wel niet echt bijzonder is en ook een vrij standaard verloop heeft) me wel te interesseren en in zekere maten ook te boeien. Dat laatste vooral door de vele geweldige dialogen van Ron en Reggie Kray en ook door hun manier van handelen, waarbij het er regelmatig hard aan toe gaat. Vooral Ron Kray spant daarbij de kroon en ik vond hem daarbij ook regelmatig komisch. Zeker als hij uitlegt tegen Frances dat hij homo is en daarbij zegt "ik ben een gever, geen ontvanger (dus niet in zijn kont). Er is een verschil. Ik ben geen flikker" en dat herhaalt hij min of meer bij een scene met de Italiaanse maffia (die vanuit Amerika langskomen), waarbij hij op een gegeven moment zegt als er naar vrouwen wordt gerefereerd:

"Ik heb liever jongens, het liefst Italianen. Soms Grieken, maar ik ben niet bevooroordeeld ik heb namelijk wel eens een neger gehad. En iemand uit Tahiti, die ik in de kreukels heb gewerkt"

De film duurt met iets meer dan twee uren behoorlijk lang en hier en daar is het misschien wat te langdradig en dat komt vooral door Emily Browning. Hoewel ik Emily Browning graag zie, kon ze me in deze film niet echt bekoren (ze zag er overigens wel weer fraai uit), want ze haalt de vaart uit het verhaal en wat haar overkomt (wel zeer tragisch natuurlijk) kon me eigenlijk niet echt boeien en vond ik eerlijk gezegd ook wat cliché. Visueel gezien werd alles fraai in beeld gebracht en de jaren 60 spatten van het scherm qua aankleding, decors, auto's en locaties en hetzelfde geldt voor het muzikale gedeelte met o.a. Duffy die een rolletje heeft als zangeres in de nachtclub waar Reggie Kray de eigenaar van is. De gehele cast doet het goed tot verdienstelijk en vooral natuurlijk Tom Hardy die deze film in zijn eentje helemaal draagt en ook naar een hoog niveau tilt. Het einde (de ondergang van de tweelingbroers Ron en Reggie Kray) van de film was goed en hard (m.b.t. het doodsteken van Jack McVitie) en direct na het einde krijg je nog te horen wat er met Ron Kray (schuldig bevonden voor de moord op George Cornell, maar hij werd krankzinnig verklaar en verbleef in een psychiatrische inrichting, tot hij stierf aan een hartaanval in 1995) en Reggie Kray (33 jaar gevangenisstraf voor de moord op Jack McVitie. Hij werd in het jaar 2000 vrijgelaten, acht weken voor hij stierf aan kanker op 66-jarige leeftijd) gebeurt is.

Gewoon een goede op waarheid gebaseerde Thriller / Misdaad film, waarbij het vooral een genot is om Tom Hardy in de dubbelrol zeer overtuigend te zien spelen. Hij had wat mij betreft zeker genomineerd mogen worden voor de "Oscars 2016".

Een redelijk standaardwerkje voor jonge paardenliefhebbers, met voor ons Nederlanders de bonus dat Thekla Reuten erin meespeelt als de moeder van Mickey Miller.

Het is een hele overgang voor tienermeisje Mickey Miller (Lucy Morton) als ze van de grote Amerikaanse stad New York naar het knusse Ierland verhuist. Daar wordt het leven gelukkig heel wat opwindender als blijkt dat zij een kudde paarden moet redden en een oude vloek moet verbreken.

De film zit vol verschillende plotlijnen, maar voelt niet te volgepropt en de natuurbeelden van Ierland zijn prachtig. De Nederlandse producente Nadadja Kemper schreef mee aan het script.

Mooie boeiende film met een zeer goede rol van Tim Roth. Het verhaal is best goed en de film is zeker aangrijpend. Het piano duel met de sigaret vond ik zeer mooi. Het is alweer een tijdje geleden dat ik deze film voor het laatst heb gezien dus ik weet eigenlijk niet meer precies hoe de film eindigt. Wordt weer eens tijd om hem te herzien maar helaas zenden ze hem vrijwel nooit uit op TV.

Hier had eigenlijk meer ingezeten maar ondanks dat vond ik het nog best een vermakelijke film om naar te kijken. Zeker het eerste gedeelte van de film was best aardig en zaten er een aantal leuke dingen in zoals het oude vrouwtje en natuurlijk de geweldige ijscoman inclusief deuntje Het verhaal was best leuk gevonden (misschien wel wat cliché) en de uitvoering ging ook nog wel. Verder wist de film me best te boeien en te vermaken maar echt spannend werd het helaas nergens en het laatste gedeelte van de film vond ik eigenlijk erg matig. Wat ook matig was, was de cast. De cast kon nergens overtuigen (met als dieptepunt toch wel Kate Walsh) en de dialogen waren vaak tenenkrommend. Visueel zag het er best aardig uit en er zitten ook best een aantal aardige scenes in maar deze film had eigenlijk beter verdiend.

Zo te zien is het vandaag Jean-Claude Van Damme dag bij RTL 7 want dit is al de tweede film die men vandaag zal uitzenden met hem in de hoofdrol. Dit is wel een totaal andere film dan de eerste die men uitzendt ("Bloodsport") maar ook deze keek zich best lekker weg. Het is een echte Avontuur / Actie film en de beelden van Noord-Afrika zagen er best fraai uit. Hoogstaand is het verhaal zeker niet (moet je ook niet verwachten met Jean-Claude Van Damme in de hoofdrol) maar het is daardoor wel makkelijk om te volgen. Hoewel er niet echt veel vecht scenes (wat eigenlijk hoort bij Jean-Claude Van Damme) inzitten wordt dit wel ruimschoots gecompenseerd met schietactie. De film duurt niet echt lang en kijkt zicht lekker weg. Jean-Claude Van Damme deed het best aardig in deze film maar Adewale Akinnuoye-Agbaje (spreek dat maar eens uit zonder je te verslikken ) troeft hem toch af. Gewoon prima vermaak op een zaterdagavond.

Vroeger als kind zijnde in de jaren 70 en 80 speelde ik vooral met plastic kleine soldaten en Lego als speelgoed en van dat laatste maakte (beter gezegd bouwde) ik eigenlijk vooral oorlogstuig. Hoewel deze Lego Animatie / Actie film vooral is bedoeld voor kinderen, heb ik me er als volwassenen ook goed mee vermaakt en mede natuurlijk vanuit nostalgie oogpunt.

Het luchtige verhaal (draait om bouwen, waar Lego natuurlijk ook voor bedoeld is) zit leuk en mooi in elkaar en weet ook nog eens te vermaken en te boeien en dat met een heel hoog tempo (daardoor soms wel wat rommelig en te druk), waarbij er heel veel gebeurt. Ook zitten er veel leuke verschillende figuren (o.a. Batman, Superman, Unikitty en de blauwe eenvoudige astronaut die zeer herkenbaar voor mij was, namelijk Lego figuur afkomstig uit de eind jaren 70) in, bevat het verhaal veel actie en zit er ook de nodige droge en zwarte humor in (o.a. het gedoe tussen Superman en Green Lantern). Het liedje "Everything is awesome !", wat veel werd gedraaid tijdens het verhaal, werkte best aanstekelijk en is ook zeer vrolijk. Visueel gezien spat het hele verhaal met zijn schitterende geanimeerde Lego decors, locaties en figuren van het scherm, en wat dat betreft is het deze film eigenlijk al het kijken waard (duurt met 90 minuten ook niet lang) en zeker als jezelf met Lego speelt of gespeeld hebt (zoals ik dus en toen was Lego vooral ook nog zeer basic en moest je er vooral met je eigen fantasie dingen mee bouwen). De aftiteling waarbij er echte Lego is gebruikt, was best leuk gedaan.

Op het einde van het verhaal zijn er buiten de vele Lego figuren ook nog twee echte mensen te zien in de vorm van Will Ferrell (als vader), die ook een paar stemmen voor zijn rekening neemt, en de jonge Jadon Sand (als zoon), maar dat vond ik eerlijk gezegd weinig toevoegen en vond ik ook best flauw. De stemmen van de vele leuke Lego figuren (mijn persoonlijke favoriet was Batman) zijn vooral ingesproken door bekende acteurs en actrices en een aantal daarvan zijn zeker ook zeer goed herkenbaar (vooral natuurlijk "Vitruvius" met de stem van Morgan Freeman). Wat dat betreft moet je deze film als volwassenen natuurlijk alleen maar zien met de originele stemmen i.p.v. de vreselijke Nederlandse stemmen (alleen leuk voor kinderen die nog niet kunnen lezen en/of Engels verstaan).

Gewoon een leuke, mooie en vermakelijke Lego Animatie / Actie film welke me vanaf de eerste tot de laatste minuut wist te vermaken. Vanwege de Lego nostalgie (vroeger heel veel plezier mee beleefd en mee gebouwd) krijgt deze film zelfs een half puntje hoger, dan de stem welke ik eigenlijk wil geven.

Aardige documentaire over rock/metal icon Lemmy. Hoewel ik nooit echt een fan ben geweest van Motherhead was hij natuurlijk wel een zeer markant persoon in de rock/metal genre en heeft hij ook een aantal geweldige songs gemaakt. Het was leuk om te horen dat zonder hem geweldige bands als Metallica, Megadeth, Anthrax en Slayer waarschijnlijk nooit hadden bestaan

Ook geweldig was dat iemand zei "zijn stem is zo rauw, het is net alsof hij spijkers heeft gegeten"

De documentaire is wel een beetje langdradig en ook veel van hetzelfde (personen die hem ophemelen), dus soms heb ik zitten vooruit te spoelen. Echt iets bijzonders over Lemmy krijg je eigenlijk ook niet te horen want ondanks dat hij een zeer markant figuur is, is hij ook wel een beetje saai (en dan met name met het uren vertoeven achter gokmachines).

Prima film met een schitterend spelende Jean Reno en Gary Oldman. Vooral de laatste vond ik geweldig als totaal geflipte corrupte politieagent.

Daar heb je volkomen gelijk in. Was gewoon bar en bar slecht. Dat men dit een horror durft te noemen ? Acteurs zijn stuk voor stuk bar slecht en de humor in deze film is om te huilen. Vooral die dikke gast in de film was intens triest. Alleen de Leprechaun vond ik nog een beetje aardig in deze film. Maar met horror heeft deze film niets te doen.