Opinions

Na eerst het tweede deel uit de reeks "Undisputed" te hebben gezien, was het nu de beurt aan dit derde deel. Dit derde deel is me overigens best goed bevallen, want zowel het verhaal vond ik leuker en ook de uitvoering ervan. Desondanks zit ook dit deel weer vol met clichés, is het niet bijster origineel en is het verloop ook vrij voorspelbaar.

Dit deel sluit overigens naadloos aan op het einde van het tweede deel en dit keer neemt Scott Adkins (wederom in de rol van de Rus Yuri Boyka) de hoofdrol op zich, die nog in het vorige deel zwaar geblesseerd raakte aan zijn rechterbeen in het eindgevecht met de Amerikaan George Chambers. Die handicap neemt hij mee in dit verhaal en speelde overigens verdienstelijk en zijn gevechten mochten er zeker weer wezen (vooral natuurlijk het eindgevecht tegen de Colombiaan Raul 'Dolor' Quinones die leuk gespeeld werd door Marko Zaror).

Omdat het in dit deel om een gevangenistornooi draait met acht gevangenisdeelnemers uit verschillende landen (o.a. natuurlijk weer een donkere Amerikaan met de naam "Turbo" die gespeeld werd door Mykel Shannon Jenkins en waar Yuri Boyka uiteindelijk bevriend mee raakt) is de vechtactie meer gevarieerd en hebben alle deelnemers hun eigen vechtstijl (vooral de manier van vechten van Braziliaan Rodrigo Silva, die gespeeld werd door Santiago Silva, was wel fraai en komisch). Uiteraard worden de gevechten weer allemaal fraai en ook best spectaculair in beeld gebracht. Buiten de vele gevechten was het verhaal best aardig (de opbouw is goed en het verhaal bevat ook een aantal wendingen) en wist het ook nog te boeien. Ook het einde mocht er wezen en was zelfs nog enigszins verrassend.

Al met al heb ik me goed vermaakt met deze leuke vechtfilm, die vermakelijk is en die ook lekker wegkijkt.

Meer dan de helft is onversneden drama en goed langzaam. Pas daarna komt Richard Gere in actie, om er nog een een Thriller draai aan te geven. "Nine 1/2 Weeks (1986)" en "Fatal Attraction (1987)" regisseur Adrian Lyne, is een specialist op het gebied van erotisch geladen films en in deze Drama / Thriller film haalt hij weer zijn favoriete thema van stal, namelijk vreemdgaan en de gevolgen daarvan.

In deze remake van "La Femme Infidèle (1969)" is Connie Summer (Diane Lane) getrouwd met een prima vent, te weten Edward Sumner (Richard Gere), die zielsveel van haar houdt. Ze hebben een zoontje, te weten Charlie Sumner (Erik Per Sullivan) en wonen in een prachtig huis, ver van het rumoer van New York. Het huwelijk is alleen wat ingedut en dus is Connie vatbaar voor de charmes van de knappe en veel jongere Fransman Paul Martel (Olivier Martinez), waarmee ze een affaire begint.

Volgens een gouden filmregel blijft dit overspel natuurlijk niet zonder gevolgen en dat maakt deze sfeervolle remake vooral vermakelijk (met name vanaf de tweede helft) om naar te kijken. Het drama en de spanning komen waarachtig over en er wordt sterk geacteerd door de cast (met o.a. ook nog de bekende actrice Michelle Monaghan) en vooral de mooie Diane Lane is geweldig als vertolkster van schuldige begeerte en het is eveneens mooi meegenomen dat ze soms wat bloot (o.a. als ze in bad ligt) te bewonderen is.

Ondanks dat deze Drama / Thriller film in de eerste helft van het verhaal langzaam en saai is, weet deze film toch te vermaken vanwege de tweede helft van het verhaal en door de cast.

Films waarin Vince Vaughn de hoofdrol speelt (bijna allemaal komedies), zijn in het algemeen best flauw qua humor en het verhaal en het verloop ervan zijn vaak voorspelbaar. Meestal eindigen ze ook met een goede einde en dat is in deze Komedie film helaas ook weer allemaal het geval.

Dus wat dat betreft bevat deze film geen enkele verassing, maar dat wil niet zeggen dat ik dit een slechte film vond. Sterker nog, de uitvoering van het verhaal was best leuk en ik heb me er ook goed mee vermaakt en heb zelfs regelmatig moeten (glim)lachen. Bovendien zit er ook best veel bloot (doet het altijd goed bij mij, dus wat dat betreft had ik wel iets weg van de rol van Dave Franco in het verhaal) in het verhaal (niet alleen veel borsten maar ook penissen en dan toegepast bij de gloryhole scene op het toilet in de homodisco), welke op komische wijze werd gebruikt. Het hoogtepunt hierbij is de scene in een Duitse Spa (gemikte ontspanningskliniek waarin iedereen bloot rondloopt), waarbij de eerder genoemde Dave Franco (in de leuke maar soms ook irritante rol van Mike Pancake, om zijn achternaam wordt overigens steeds gelachen wat op een gegeven moment best flauw was) leuk en zeer kinderachtig reageert op het zien van bloot "kijk Dan, daar komen grote borsten aangelopen" en "kijk een bilspleet, nee twee bilspleten" Misschien wel flauw en kinderachtig, maar ik moest er wel om lachen. De blote vrouwen in deze Spa mochten er overigens wel zijn en dat is wel in iets mindere maten van toepassing op de ruim 50 jarige Helen (gespeeld door Bonita Friedericy), waarmee men (Dan en zijn twee medewerkers) een deal moet afsluiten en waarvoor men naar de Spa gaat.

Het verhaal (speelt zich grotendeels af in Berlijn, wat leuke beelden oplevert) draait overigens om de hardwerkende Dan Trunkman (verdienstelijk gespeeld door Vince Vaughn) die vijf procent van zijn salaris moet inleveren van zijn bazin Chuck Portnoy (gespeeld door de mooie Sienna Miller) en dat niet pikt en daarom ontslag neemt en zelf ondernemer wordt en dan gaat concurreren met Chuck Portnoy. Hij krijgt hierbij hulp van twee ietwat aparte medewerkers, te weten oudgediende Timothy McWinters (leuk gespeeld door Tom Wilkinson) en de al een paar keren eerder genoemde Mike Pancake. De eerste is zonet ontslagen geworden omdat hij niet meer mee kan (hij is dan ook al 67 jaar oud) en hij is ook best seksistisch aangelegd (hij wil graag de "kruiwagen" stand eens doen ) wat o.a. een leuke scene oplevert met een kamermeisje (beter gezegd rijpe vrouw), waarvan hij denkt dat het een hoertje is die hij heeft ingehuurd en zich voor moet doen als kamermeisje. Mike Pancake is niet meer dan een jong sulletje die nog nooit wat heeft meegemaakt en ook best onnozel is. Dat levert geregeld leuke scenes met hem op (vooral als het draait om seks), maar ook best veel flauwe scenes. Omdat het voor Dan Trunkman niet zo goed gaat als ondernemer (ze hebben o.a. een kantoor in een koffieshop ), staat hij op het punt om eindelijk een goede financiële deal af te sluiten welke eigenlijk al rond is (er hoeft volgens hem alleen nog maar de hand geschud te worden), maar daarbij krijgt hij opeens concurrentie van zijn oude bazin Chuck Portnoy die er met de deal vandoor lijkt te gaan. En om deze deal draait het dan voornamelijk in dit verhaal.

Ook draait het in dit verhaal om het gezin van Chuck Portnoy en dan vooral de twee kinderen waarvan zijn dikke zoon Paul (gespeeld door Britton Sear) continue wordt gepest op school en na school (o.a. via Facebook) en ook zijn dochtertje Bess (best leuk en aandoenlijk gespeeld door Ella Anderson) heeft niet veel plezier op school. Leuk daarbij was de scene waarbij ze tegen haar vader zegt, die op het punt staat om te vertrekken om de deal af te sluiten, "omdat ik het niet leuk vind op school word ik daar vaak misselijk en verblijf ik soms ook uren op het toilet" Ondanks dat het best leuk was, was het volgens mij ook een maatschappelijke bedoeling van regisseur Ken Scott om pesten aan de aandacht te brengen, want pesten is natuurlijk nooit leuk en tegenwoordig kan je via sociale media (in het geval van pesten is het dan asociale media) ook bijna 24 uur per dag gepest worden met alle negatieve gevolgen van dien (o.a. zelfs zelfmoord). Hoewel het gezin gebeuren er ietwat bekaaid vanaf kwam, vooral omdat Chuck Portnoy bijna nooit thuis is (terwijl hij dat juist wel meer wil doen), werd het wel serieus toegepast in het verhaal.

Het einde was natuurlijk flauw en voorspelbaar, maar vond ik toch wel mooi en al met al heb ik me gewoon leuk vermaakt met de Komedie die ook niet al te lang duurt (nog geen 90 minuten). Hier en daar is de film wel geregeld wat flauw, maar dat hoort gewoon bij films waarin acteur Vince Vaughn de hoofdrol speelt. De cast deed het leuk en verdienstelijk en dan vooral natuurlijk de drie hoofdrolspelers in het verhaal, te weten Vince Vaughn, Tom Wilkinson en Dave Franco. De komische acteur Nick Frost heeft in deze film ook een rol (o.a. is hij homo), maar grappig vond ik hem eigenlijk niet.

Goede film, goed verhaal en goed geacteerd.

Behalve in het spelen van films is Clint Eastwood ook goed in het maken van films. Een van zijn nieuwere films "Million Dollar Baby" vond ik ook best aardig van hem.

Het Metallica nummer "The Unforgiven" was trouwens de perfecte soundtrack voor deze film

Ondanks dat het een draak van een film was vol met clichés waren de laatste 10 minuten wel verrassend. Ik heb deze film gekeken vanwege het hoge gemiddelde hier (meer dan een 3) maar ik verbaas me wel om dit gemiddelde. De film blinkt nergens in uit en uitgezonderd van een paar schrik momenten (de dode moeder) heeft deze film weinig te bieden. De hoofdrol spelers stelden zwaar teleur en konden niet overtuigen.

De film is leuk om eens gezien te hebben maar meer ook niet. Gelukkig duurde hij ook niet te lang.

Hoewel ik het meer een documentaire vond dan een echte film was het een zeer indrukwekkende en aangrijpende film die ook zeer realistisch oogt. Je voelde met ze mee en soms had ik het gevoel zelf in het vliegtuig te zitten. Hoewel het natuurlijk helaas slecht voor ze afloopt hebben ze wel zeer heldhaftig gehandeld en daarvoor diepe respect.

Best wel een leuke actie-film waarin ook nog eens goed gespeeld werd door Jean-Claude Van Damme en vooral door Dolph Lundgren die de rol van een geflipte Andrew Scott zeer goed en leuk speelde. Het verhaal was leuk verzonnen en met de actie zat het wel goed in deze film. De Vietnam flash back scènes waren wel wat overdreven maar het was wel heerlijk om Dolph Lundgren daarin door het lint te zien gaan.

Redelijke thriller die je wel gedurende 1,5 uur op het verkeerde been zet. De cast deed het aardig maar was eigenlijk niet echt bijzonder. Het lijkt er steeds meer op dat Liam Neeson een soort van actieheld aan het worden is (o.a. de film Taken) wat ik eigenlijk niet echt bij hem vindt passen. De bijrol van der führer Bruno Ganz was wel grappig want hij deed zijn einde in deze film nog eens dunnetjes over. Al met al kijkt de film zich best lekker weg en is hij ook best boeiend maar de wending vond ik eigenlijk een beetje vergezocht.

Lekkere actie/misdaad film met ook nog eens een prima cast. Het verhaal, hoewel cliché, was best leuk gevonden en de uitvoering was ook dik in orde. Er zit best veel actie in en die is geregeld ook keihard. De actie was ook vaak buitengewoon mooi in beeld gebracht. De film bestaat niet alleen uit actie want er zitten er ook best een aantal vertederende momenten in. Het einde was overigens best goed en ook wel mooi. Jet Li was natuurlijk lekker opdreef in deze film maar van Bob Hoskins heb ik nog het meest genoten als smerige gangster. De rol van Morgan Freeman mocht er ook best wezen.

"Usane" van de bekende regisseur Steven Soderbergh (o.a. "Traffic (2000)", "Ocean's Eleven (2001)" en "Contagion (2011)") zag ik voorbijkomen op "Film 1" en maakte me wel nieuwsgierig omdat de film geschoten is op een iPhone 7 Plus en het concept is opzicht ook fascinerend. "Unsane" vertelt een verhaal over de grens tussen rationeel denkgedrag en waanbeelden.

Het verhaal gaat over een jonge intelligente vrouw Sawyer Valentini (Claire Foy), die opgenomen wordt in een kliniek om te werken aan het trauma dat ze heeft opgelopen aan een periode uit het verleden. Heel subtiel wordt duidelijk dat ze gestalkt is geweest. In de kliniek doet ze uitgebreid haar verhaal over het gevoel van onveiligheid, dat inmiddels normaal voor haar is geworden. Waar ze in eerste instantie vrijwillig hulp zocht, raakt ze er snel van overtuigd dat ze de kliniek niet meer kan verlaten en dat ze tegen haar wil is opgenomen. Al snel ontdekt ze dat ook haar stalker, te weten David Strine (Joshua Leonard), werkzaam is in de instelling en haar op alle mogelijke manier tegenwerkt. Of begint ze nu echt in haar eigen waanideeën te geloven?

Je zou het maar eens moeten meemaken, zo tegen je wil en vooral heel plots worden opgenomen in een instelling vol knotsgekke mensen. "Unsane" is eigenlijk van meet af aan een goede film. Het verhaal is simpel en toch weet de film je aandacht meteen vast te grijpen. Zeker omdat je als kijker nooit echt weet of er echt iets aan de hand is met Sawyer, is het tot op het einde vol spanning kijken hoe het nu allemaal gaat aflopen. Verwacht geen mooie scènes met indrukwekkende beelden. Veelal zie je gezichten vol in beeld in een benauwde en enge sfeer. Toch blijft de film boeien tot het einde en dat is knap gedaan.

De film lijkt op verschillende punten te verwijzen naar "The Blair Witch Project (1999)". David Strine gespeeld door Joshua Leonard was eerder in die film te zien. Het heeft zeer waarschijnlijk bijgedragen in het verkrijgen van deze rol. Overigens herbergt de film nog een leuke cameo, namelijk die van Matt Damon als politie inspecteur. Hij is ook één van de vaste acteurs van Soderbergh en weet als liefhebber van het vak wel vaker te verrassen met opvallende keuzes voor ondersteunende rollen.

"Unsane" begint goed en de mentale toestand van Claire Foy blijft mysterieus. Het middenstuk is niet saai, maar ook niet enorm boeiend. De tweede helft is ijzersterk en daarin krijgen we fantastische interacties tussen Claire Foy en Joshua Leonard voorgeschoteld en gaat het er op het einde ook best hard aan toe. Dankzij uitstekend acteerwerk en interessante dialogen wordt de film naar een hoger niveau getild.

Gedurende de hele prent ligt de focus op Sawyer Valentini, de jonge vrouw die zomaar in een instelling wordt opgenomen zonder dat daar eigenlijk een reden toe is. De rol wordt voortreffelijk vertolkt door Claire Foy en ze vertolkt het allemaal zo ongelooflijk geloofwaardig, waardoor je op elk moment gespannen naar het beeldscherm staart. Doordat Soderbergh gebruik heeft gemaakt van iPhones, komt het ook allemaal extra dichtbij. "Unsane" zit immers vol tal van beklijvende close ups en daardoor kom je nog dichter bij de personages dan je aanvankelijk zou denken. Verder speelt Joshua Leonard ook sterk en zorgen Juno Temple (als een patiënt die Sawyer tegenwerkt), Amy Irving (als de moeder van Sawyer), Jay Pharoah (als een undercover patiënt) en Sarah Stiles (als een collega van Sawyer, aan wie ze een hekel heeft) voor fijn acteerwerk.

"Unsane" is een boeiende, slimme, moderne en mysterieuze Drama / Thriller met een angstaanjagend horrorkantje (de thriller elementen hebben wel duidelijk de overhand) die over de hele lijn echt entertaint en dat vooral door ijzersterk acteerwerk, wat op punten doet denken aan een toneelstuk. Daarbij staat de productie als een huis en past deze uitstekend in het al rijke oeuvre van regisseur Steven Soderbergh.

Zonet dan uiteindelijk het laatste deel gezien van deze indrukwekkende mini-serie (boeiend/spannend/heftig/aangrijpend) en ook alweer een geweldige Duitse productie. Sowieso heeft Duitsland al een aantal pareltjes van oorlogsfilms gemaakt (een aantal daarvan staan ook in mijn persoonlijk Top-10).

Toen ik het eerste deel van de serie zag twee weken geleden, was ik nog niet helemaal overtuigd (ik vond het toen namelijk iets cliché en dan met name doelend op de stereo-typen van goed en slecht), maar vanaf het tweede deel is het gewoon allemaal zeer indrukwekkend en ook geregeld aangrijpend. En dan met name het laatste (het derde deel) deel wat er zeker mocht wezen. Dat men veel geld in deze productie heeft gestoken is goed te zien, want visueel spat het allemaal van het scherm af en het oogt ook allemaal zeer realistisch. Het geld was het dus zeker allemaal waard.

De serie speelt zich weliswaar af tijdens de oorlog (zeg maar vanaf het moment dat Duitsland Rusland aanvalt, oftewel operatie "Barbarossa") maar heel veel actie/gevechten zitten er niet in. Maar de actie die er wel inzit is kort maar krachtig en ook geregeld heftig/schokkend. Deze serie draait vooral om het drama en dat wordt hierin zeer fraai verfilmd vanuit het oogpunt van 5 vrienden (3 mannen en 2 vrouwen).

Dat de serie mede een genot is om naar te kijken komt ook vanwege de cast die uitstekend en zeer overtuigend speelt. Met name Volker Bruch en Tom Schilling als de broers "Winter" die strijden aan het Russische front doen het zeer goed, maar ook de fraaie Katharina Schüttler (als de zangeres Greta Del Torres) speelt goed. De overigen doen het overigens niet veel minder. De verhalen omtrent de drie genoemde personen uit het vriendengroepje boeiende mee het meest (vooral die omtrent Friedhelm Winter gespeeld door Tom Schilling).

Al met al is dit dus gewoon een prachtige Duitse mini-serie die zeker aan te raden is om naar te kijken (ik beschouw het eigenlijk als verplichte kost om te kijken).

Jammer van het zingen in deze film anders wel hij nog beter geweest

"Ik ga jullie allemaal doodmaken"

Bovenstaand tekst roept Dean Cage (Wesley Snipes), als hij ontdekt dat de Amerikaanse geheime dienst hem heeft volgespoten met een stof die hallucinaties opwekt. Voor de rest is het een Standaard Actie / Thriller film, die werkt omdat het acteervermogen van Wesley Snipes perfect past bij een personage dat niet weet wat er gebeurt.

Op het eerste gezicht bevat deze standaard Actie / Thriller film niet veel bijzonders. Dean Cage (Wesley Snipes) gaat op de routine-toer als Bosnië veteraan met een trauma. Onder invloed van een zware drug, die hem extreem gevoelig maakt voor suggestie, neemt hij het op tegen een stel schurken.

Zo zie je in deze film de echte werkelijkheid en die zoals die door Dean Cage wordt ervaren. Opzicht leuk, maar niet genoeg voor een voldoende. Dat de film toch goed te verteren is komt niet zo zeer door Wesley Snipes, maar juist door het trio schurken en de leuke Jacqueline Obradors.

Leuk om eens gezien te hebben deze Actie / Thriller film, maar meer zeker ook niet.

Onderhoudende film die aardig weet te boeien. De cast deed het overigens ook best aardig.

Schitterende film met uitstekende acteerwerk en zeer mooie beelden. Bij het zien van deze film krijg je zelfs een heel klein beetje medelijden met Hitler. Hoewel iedereen weet hoe de film zal aflopen blijft het een schitterende verfilming van de laatste dagen van Hitler in de bunker. Hij krijgt van mij dan ook 5 punten.

Leek wel een cursus "Martelen voor Dummies".

Verhaal was best boeiend en Samuel L. Jackson was lekker op dreef

Omdat ik vorige week de fraaie Drama / Thriller (en toch zeker ook Documentaire) film "Lords of Chaos (2018)" over de Noorse Black Metal band Mayhem had gezien en mijn interesse voor deze band alleen maar toeneemt, moest ik natuurlijk ook deze Documentaire film zien.

"Until The Light Takes Us" werpt een donker licht op een omstreden subgenre van Metal, namelijk Black Metal (en dan doel ik niet op "Body Count" ), welke is ontstaan ontstaan in Noorwegen en welke thema's als religie en de dood behandelt. Deze muziek wordt ook vaak in verband gebracht met Satanisme en kerkbranden. Maar deze documentaire laat vooral zien dat er macabere verhalen achter de snelle en harde muziek schuilt. De twee voornaamste sprekers zijn Gylve Fenriz Nagell (van de Noorse Metal band "Darkthrone") en Varg 'Count Grishnackh' Vikernes (van het Noors Black Metal Project en eenmansband "Burzum" en hij was ook even de bassist van Mayhem). De eerste weet zijn weg op elk instrument (al is hij het behendigst op de drums) en is helemaal idolaat van muziek. De ander is de beruchtste Black Metal muzikant uit de geschiedenis van het genre, en houdt er extreme ideeën op na.

Deze Varg 'Count Grishnackh' Vikernes (die tijdens deze documentaire nog in de gevangenis zat) is veroordeeld voor kerkbranden en moord (op gitarist en oprichter Øystein 'Euronymous' Aarseth van de band Mayhem). Beide mannen, plus nog wat andere muzikanten zoals Jan Axel 'Hellhammer' Blomberg (die o.a. de drummer van Mayhem was), vertellen hoe de scene is opgekomen. Op zich is dat vrij simpel, namelijk Noorse jongeren die rebelleerden tegen het systeem. Hoewel Varg's daden extremer zijn dan die van Fenriz, zijn ze het er allebei over eens dat muziek bevrijdend werkt. In de muziek kunnen ze hun frustraties kwijt. Vikernes wil alleen werken met slecht apparatuur (wat ook te horen is via zijn eenmansband "Burzum") en de traditionele songstructuur op de schop nemen. En de mannen moeten niets hebben van welke vorm van commercialiteit dan ook.

Het rebellerende en rammelende karakter van Black Metal komt ook terug in de documentaire, die overigens visueel erg kaal is. Shots die nog professioneel zijn gecomponeerd met goeie belichting worden afgewisseld met rauw archiefmateriaal zoals het nummer "Deathcrush" van Mayhem met zanger Per 'Dead' Ohlin (die een paar jaar later zelfmoord pleegde,door eerst zijn polsen en keel door te snijden, waarna hij zich met een hagelgeweer door het hoofd schiet). De muzikanten spreken wel Engels, maar dan met zo’n vet accent dat het niet altijd goed hoorbaar is. Op de achtergrond klinkt Black Metal muziek, maar ook etherische sfeermuziek.

"Until The Light Takes Us" is zo vervuld van een omineuze ambiance en die wordt nog meer versterkt door verhalen over moord, zelfmoord, en hoe bandleden hun best doen een boosaardig imago op te bouwen. Zo komen foto’s voorbij van muzikanten die met messen en andere wapens poseren en wordt zelfs het dode lichaam van Per 'Dead' Ohlin vertoond (Euronymous heeft er namelijk foto's van gemaakt) met zijn kapotgeschoten hoofd en welke later gebruikt zijn op cover van een album van Mayhem.

De documentaire concentreert zich ook op duistere performance arts, hoe Fenriz zich helemaal afzijdig houdt van trends in muziek, hoe Varg tot zijn moord is gekomen, en hoe media Black Metal verbonden met allemaal onheilige zaken. Al met al geeft "Until The Light Takes Us" het gevoel van de Black Metal scene goed weer en zodoende is het best leerzaam en krijg ik ook meer interesse in Black Metal, zoals destijds ook deze 13-jarige kinderen en het klinkt behoorlijk vet, met een leuke en goede vrouwelijke drumster.

Deze Documentaire was afgelopen donderdagavaond te zien op NPO 2, bij het goede tv-programma "Het uur van de wolf", waarin de bekende Amerikaanse producent en voormalig studiobaas Harvey Weinstein (o.a. bekend van de Oscar winnende films "Pulp Fiction (1994)", "The English Patient (1996)" en "La Vita È Bella (1997)") centraal staat. Zou hij in Duitsland geboren zijn, dan had hij waarschijnlijk Harvey Schweinstein geheten

Harvey Weinstein was decennialang (met name in de jaren 90) de koning van Hollywood en tegenwoordig wordt zijn naam vooral geassocieerd met seksuele uitbuiting en machtsmisbruik. Sinds 2017, toen de orkaan rond #MeToo losbarstte, werd hij door tientallen vrouwen beticht van intimidatie, chantage, aanranding en verkrachting en is hij ook aangeklaagd voor seksueel wangedrag. Hoe kon hij zolang ongestraft zijn gang gaan en maakt succes echt onschendbaar ?

Het is in ieder geval een een adequate en soms huiveringwekkende documentaire over het schandaal rond Harvey Weinstein. Aan het woord komen bekende actrices als Rosanna Arquette (door Harvey Weinstein seksueel lastig gevallen tijdens het maken van de Misdaad film "Pulp Fiction (1994)" van regisseur Quentin Tarantino) en Paz de la Huerta (die door Harvey Weinstein twee keer is gepenetreerd) en ook minder bekende actrices (o.a. Erika Rosenbaum en Caitlin Dulany), oud-collega’s (o.a. Hope Exiner D'Amore, die het er nog steeds moeilijk mee heeft, ondanks dat het bij haar circa 40 jaar geleden is gebeurt), secretaresses en betrokken journalisten (waarvan eentje, te weten Rebecca Traister, door Harvey Weinstein werd uitgemaakt voor "‘Fucking cunt" oftewel "Kutwijf"). Er komen overigens niet alleen vrouwen aan het woord maar ook mannen zoals Jack Lechner (een filmproducent, waarvan Harvey Weinstein vroeger de baas was).

Interessant is hoe er wordt geprobeerd een analyse te maken over Hollywood, macht, onmacht en de zwijgcultuur die de misstanden liet voortwoekeren. Onbeantwoord blijven vragen over bedrijfsculturen die intimidatie mogelijk maken en de omstandigheden die een persoonlijkheid als Harvey Weinstein hebben gevormd. Harvey Weinstein komt natuurlijk niet zelf aan het woord, maar zijn stem is wel soms te horen via opgenomen opnames (o.a. door de vrouwen als bewijs) en hij is ook te zien via beeldarchief.

Al met al is dit best een interessante documentaire over monster Harvey Weinstein en van Harvey Weinstein hebben we zeker nog niet het laatste gehoord.

P.S. hopelijk komen er ook nog documentaires over een twee ander zwijnen, namelijk Jeffrey Epstein en Jimmy Savile.

Na het zien van de film "Gangster Squad" zag ik dat ik deze film nog niet beoordeeld heb en dat is best zonde want dat verdiend deze film zeker. Dit is toch zeker één van de beste misdaadfilms met een ijzersterk verhaal wat zowel weet te boeien als spannend is. M.b.t. tot dat laatste bevat deze film een aantal memorabele scènes (o.a. het gedeelte in de Grand Central Terminal in New York). De uitvoering van het verhaal was subliem en hetzelfde geldt voor de cast die geweldig en zeer overtuigend speelden. Maar ja wat wil je ook als je sterren als Kevin Costner, Sean Connery, Robert De Niro en in iets mindere maten Andy Garcia weet te strikken voor een film. Dat deze film inderdaad niet in de top 250 staat verbaasd me wel want dat verdiend hij zeker.

Degelijke thriller met een eveneens degelijke Diane Lane. Het verhaal is opzicht wel aardig gevonden (inderdaad met wat jatwerk van "Saw") en weet ook wel te boeien maar echt spannend wordt het eigenlijk nergens. Sterker nog het verloop was best voorspelbaar. Van de cast speelde zoals gezegd Diane Lane best degelijk maar de overige cast stelt eigenlijk weinig voor.

Deze film begint eigenlijk pas echt na circa 3 minuten als de fraaie Silvia (gespeeld door Katarina Vasilissa, overigens voorzien van een flink tapijtje tussen de benen, waarbij de spatlappen overigens nog goed te zien zijn. Op het einde trimt ze haar tapijtje wel nog een beetje) bloot komt binnen gehuppeld en Dodò (gespeeld door Francesco Casale) gaat verlijden die liggend op bed ligt. Als ze uiteindelijk de daad doen valt Dodò daarna inslaap

Het verhaal in deze film gaat overigens over Silvia en vooral professor Dodò en hun huwelijksproblemen (in het begin scheiden ze ook) en stelt eerlijk gezegd ook weinig voor. Dit thema wordt overigens veelvuldig gebruikt in films van Tinto Brass en is inmiddels behoorlijk standaard en ook wel cliché. Wat dat betreft is deze film dan ook niet vernieuwend, maar erg is dat niet want in dit soort films is het verhaal juist bijzaak en draait het om het erotische. Het erotische is zoals altijd in een Tinto Brass goed en ruimschoots vertegenwoordig en wordt ook regelmatig visueel fraai in beeld gebracht.

Met name de fraaie vrouwen Katarina Vasilissa, Cristina Garavaglia (in de rol van studente Fausta. Ze ging op een gegeven moment lekker met zichzelf spelen en stak daarbij ook even een sigaar in haar fraaie sigarendoos ) en de donkere Raffaella Offidani (in de rol van Pascasie) verdienen hierin vooral de credits. De laatste was een exotische schoonheid en had ook maar een heel dun tapijtje op haar poes waardoor alles goed te zien was. Ze trok het zelfs open waarbij de camera van onderen het geheel filmde (zag er visueel fraai uit). Ze deed dat overigens om aan te tonen dat ze geen clitoris had, maar besneden was. In deze film maakt Tinto Brass ook voor het eerst gebruik van nep penissen (ook trouwens een echte die je ziet stijgen) die regelmatig te zien zijn en waarmee ook gespeeld wordt (inclusief handenarbeid).

Tussen de bloot en seks scenes door is de film behoorlijk langdradig en saai (dit keer ook een drama verhaal i.p.v. een komisch) en heb ik regelmatig moeten vooruitspoelen. Maar al met al is dit toch ook weer een vermakelijke film die zich lekker wegkijkt.

P.S. dit is de eerste keer dat ik een Tinto Brass film zie waarin een vrouw niet plast of gebruik maakt van een bidet.

Prachtig gemaakt en de oude man is zeer aandoenlijk. De eerste 30 minuten waren best goed maar daarna wordt het toch meer een verhaal voor de kleintjes onder ons en dus niet meer interessant voor mij.

De eerste 70 minuten waren gewoon zeer goed en was het verhaal ook zeer leuk en verfrissend (de intro was zeer mooi). Maar de laatste 40 minuten wordt het allemaal erg serieus (ook veel muziek) en is het leuke er helaas vanaf. Het leuke en verfrissende in het eerste gedeelte van de film is vooral te danken aan Anna Kendrick die ik zeer leuk en goed vond spelen. George Clooney (een typische rol voor hem) speelde trouwens ook goed net zoals Vera Farmiga die er ook zeer mooi uitzag.

Ze speelden er maar effen in mee maar de rollen van Zach Galifianakis (typisch een rol voor hem) en J.K. Simmons vond ik zeer leuk.

Deze film heb ik helaas vroeger gehuurd en helaas was hij ook erg slecht. Het verhaal was al tenenkrommend slecht en de uitvoering ook. Hier en daar viel er wat te lachen maar het waren meer tranen die er vloeide van ellende. Dat ze hem vannacht om 1:00 uitzenden kan ik me goed voorstellen want ze weten bij SBS6 ook dat dan bijna niemand meer kijkt. Geweldige cast trouwens in deze film ! Daar is (gelukkig) ook bijna niets meer van vernomen.

Toepasselijke titel (het zit ook echt in de titel in het begin van de film) trouwens voor een Russ Meyer film Het begin van de film zet gelijk al de toon met de fraaie vrouw (Kitten Natividad) met flinke rondingen. Het begin met de perverse SM-Hitler was geweldig (hij leek er ook nog best op). Dat hij op het einde van die scene ook nog eens werd genomen door een man met als achtergrondmuziek "Die Fahne Hoch!" was natuurlijk hilarisch Het verhaal omtrent Hitler is uiterst komisch en het is eigenlijk ook de beste parodie op Hitler ooit gemaakt. Het gaat trouwens maar de eerste 15 minuten over Hitler, hij kwam best zeer apart aan zijn einde.

De film bestaat eigenlijk allemaal uit korte filmpjes van circa 15 minuten die wel een band met elkaar hebben. De filmpjes zijn eigenlijk best allemaal grappig (o.a. politieagent met zijn schoenen, de neanderthaler houthakker en Sweet Li'l Alice als Eva Braun JR) en het zeer fraaie bloot (o.a. Raven De La Croix met haar enorm decolleté, er zaten eigenlijk geen vrouwen in met een cup kleiner dan "C") vliegt je werkelijk om de oren. Buiten de fraaie vrouwen zagen de beelden van de natuur er ook best mooi uit en de muziek is zoals vrijwel altijd in een Russ Meyer leuk en toepasselijk. Op het einde wordt de film ook best grof en gewelddadig (inderdaad vette knipoog naar de "Texas Chain Saw Massacre" en "Psycho").

Enig smetje je op film is eigenlijk de duur van de film die eigenlijk wat te lang duurt want na ongeveer een uur heb je het wel een beetje gezien. Het is wel de leukste film van Russ Meyer die ik tot nu toe gezien heb.

P.S. de extra's bij deze film bevatten o.a. een 18 minuten durende interview met Raven De La Croix over deze film. Ondanks haar leeftijd zag ze er best nog goed uit.

Afgelopen maart tipte "Kondoro" mij deze film en ondanks dat ik deze Drama / Oorlog film destijds in 2001 of 2002 als een miniserie (tweedelig meen ik) op de televisie al eens heb gezien, wilde ik hem nog eens herzien omdat ik hem eigenlijk niet meer goed kan herinneren en ook omdat ik nog geen stem en geen "Theunissen" waardige recensie erover heb geschreven. De film lag al een tijdje bij mij op de plank en vanwege de lange duur heb ik hem voorlopig links laten liggen tot gisteravond. Maar vergis je niet, ondanks de lange duur is dit wel een film die je in één stuk moet zien om echt te kunnen waarderen.

De film vertelt het waargebeurde verhaal van een groep Poolse joden onder leiding van Mordechai Anielewicz (Hank Azaria), een gedreven man wiens droom het is om de wrede nazi's een koekje van eigen deeg te geven, die vanuit hun uitzichtloze positie in het getto in Warschau geen andere uitweg zagen dan terug te vechten. Zij gingen liever strijdend ten onder dan dat ze zich zonder tegenstribbelen gewonnen gaven. De film begint in 1939, als de rechten van de joden steeds verder worden ingeperkt. Polen wist slechts een maand tegenstand te bieden, nadat de nazi’s het land binnenvielen. De Poolse joden waren ten dode opgeschreven en werden "geparkeerd" in een afgezet gebied in Warschau (de getto), alvorens ze naar de concentratiekampen in het oosten (zoals Treblinka, Auschwitz-Birkenau en Sobibor) werden vervoerd en hun onvermijdelijke dood tegemoet gingen. Maar dit keer gaat het voor de Duitsers niet zoals gepland. Want gewapende mannen en vrouwen van de "Jewish Fighting Organization" mengen zich tussen de massa gedeporteerden en storten zich vechtend in een laatste wanhoopspoging op hun belagers, die tussen 19 april en 16 mei 1943 zijn hoogtepunt bereikte.

In het ruim twee en een half uur durende "Uprising" wordt de aanloop naar het daadwerkelijke verzet lang uitgerekt, waardoor het eerste anderhalf uur van de film misschien wat langdradig is. De film heeft veel personages en die moeten natuurlijk allemaal worden geïntroduceerd en dat is vooral te zien in het eerste anderhalf uur wat zeker zijn momenten heeft zoals de nodige drama met gruwelijkheden en ook de rol van filmmaker Dr. Fritz Hippler (Cary Elwes) is daarin interessant met het maken van zijn film "Der ewige Jude". Interessanter wordt het echter wanneer het verzet daadwerkelijk vorm krijgt en de beweging onder aanvoering van de door Hank Azaria gespeelde Mordechaj Anielewicz tegengas geeft aan de nazi’s. Wapens en explosieven worden het getto ingesmokkeld en ingezet in de strijd om leven en dood.

Hoewel de film met een redelijk klein budget is gemaakt is hij wel goed uitgewerkt en de decors zien er best fraai uit en zijn ook met een groot gevoel voor authenticiteit gebouwd. Ook gebruikt regisseur Jon Avnet heel wat trucs om de verzetsacties er zo spectaculair mogelijk uit te laten zien, zoals een acrobatische vrouwelijke molotovcocktail gooier op het dak van een gebouw die vastgebonden is aan een touw. Er is ook veelvuldig gebruik gemaakt van advies van overlevenden van de getto-opstand om het realisme zo hoog mogelijk te krijgen en daarin ligt de kracht van deze film.

Gefilmd in een semi-documentaire stijl zie je de echtheid gewoon van het scherm afspatten. Daarnaast trekken de geloofwaardige en goed geacteerde personages je mee in dit ontroerende en indrukwekkende verhaal en de cast mocht er zeker wezen met o.a. Leelee Sobieski (was destijds ook pas 18 jaar oud) als het jonge joodse meisje Tosia Altman die haar ouders en zusje verliest in het getto, Hank Azaria, David Schwimmer als de Jood Yitzhak "Antek" Zuckerman, Jon Voight (is wel pas voor het eerst te zien na circa 80 minuten) als de Duitse generaal-majoor Jürgen Stroop, Donald Sutherland als de Jood Adam Czerniaków die de voorzitter van de Joodse Raad is, Stephen Moyer als de Jood Simcha "Kazik" Rotem die ook even de chauffeur is van Adam Czerniaków en Radha Mitchell als de joodse Mira Fuchrer.

Vooral acteurs als David Schwimmer, Hank Azaria en Stephen Moyer verrassen aangenaam in deze film en blijken toch aardig wat acteertalent in huis te hebben. En met toppers als Leelee Sobieski (kleedt zich ook een keer helemaal uit voor een nazi, maar bedekt dan wel met haar armen de borsten en de schaamstreek), Donald Sutherland en Jon Voight (zet zijn personage van de Duitse generaal-majoor Jürgen Stroop wel erg eendimensionaal neer) aan boord valt er over de rest van de cast ook zeker niet te klagen. Alle personages (of het nu Duitsers of Polen zijn) praten wel Engels. Op zich is dat niet eens een probleem, ware het niet dat de acteurs in deze film Engels met een ondefinieerbaar Oost-Europees accent spreken dat regelmatig de tenen doet krommen. Ze zien er ook allemaal net iets te netjes, te sterk en te weldoorvoed uit voor iemand in de getto om het geloofwaardig te maken dat ze al tijden ondergedoken zitten en honger lijden.

Ook de actiescènes zijn prachtig in beeld gebracht en kunnen makkelijk meekomen met het betere blockbuster-werk. Ook de meer gevoelige scènes zijn goed uitgevoerd en zijn soms ontroerend en schokkend, zoals de scène waarin een Joods meisje kreupel wordt gemaakt, om te voorkomen dat de nazi's haar meenemen, door één van haar benen te breken met een blok hout en een hamer. En natuurlijk was ook de scène ontroerend om te zien waarbij een groep joodse zingende (zingen dan steeds herhalend "One, two, three. Children are marching down the road") kinderen, die aangemoedigd worden door hun begeleider Dr. Janusz Korczak (Palle Granditsky), lopen naar een treinwagon waarin ze gedeporteerd worden naar een concentratiekamp.

Natuurlijk zie je ook diverse gruwelijkheden van de nazi's en tijdens het verzet gebruiken ze alle middelen om het verzet uit te roeien, zo zetten ze o.a. een Waffen SS peloton (o.a. voorzien voorzien van een tank en een pantserwagen) in die vrolijk komt aanmarcheren en "Erika" zingt (ze worden overigens makkelijk uitgeschakeld door het verzet en vluchten dan met de staart tussen hun benen), sturen ze nog meer troepen (o.a. scherpschutters), zetten ze zwaar geschut in, zetten ze gifgas in en laten ze het rioolstelsel, waarin het verzet zich verstopt heeft, vollopen met water.

Ondanks dat dit een vrij lange film is, sleept het verhaal je mee van de eerste tot de laatste minuut en zit je boeiend te kijken naar de historische gebeurtenissen van het gewapende verzet in het getto van Warschau, waarbij een aantal weten te ontsnappen zoals Tosia Altman, Yitzhak "Antek" Zuckerman en Simcha "Kazik". Het gewapende verzet telt nog steeds als één van de langst durende verzetsacties tegen de Duitsers. Sterker nog: de "Jewish Fighting Organisation" hield het zelfs langer vol dan de meeste legers van bezette landen dat deden. Na het einde volgen ook nog wat interessante weetjes, zo werd Tosia Altman een week na haar ontsnapping opgepakt en stierf ze in de handen van de Gestapo.

Al met al is dit een prima Drama / Oorlog film, en zeker voor een televisiefilm, over de heldendaden van de Poolse joden die in opstand kwamen tegen de Duitse bezetter in het getto van Warschau en dat met een prima cast en veel actie en drama (soms ontroerend en schokkend).

Het concept was opzicht leuk gevonden en ook visueel (soms best aardige effecten) zag het er best fraai uit maar qua verhaal (inderdaad een soort van Romeo & Julia verhaal) stelt het helaas weinig voor en is het ook nauwelijks boeiend. Gelukkig duurt de film niet echt te lang waardoor het wel allemaal goed te behappen is.

Deze film heb ik in eerste instantie gekeken vanwege het meespelen van Kirsten Dunst waar ik een zwak voor heb. Na haar sterke rol in de film "Melancholia" viel ze me hier wat tegen. Ondanks dat blijft ze toch verreweg de beste actrice in deze film want de andere hoofdrolspeler Jim Sturgess speelt te overdreven en te geforceerd. Helaas is hij wel vrijwel iedere seconde te zien en Kirsten Dunst niet. Leuk om een keer gezien te hebben deze film maar meer ook niet.

De destijds 8-jarige Dakota Fanning laat haar grote talent zien en de veel te vroeg overleden Brittany Murphy doet het ook leuk.

De onvolwassen Molly (Brittany Murphy) feest er dankzij de erfenis van haar rockster vader flink op los. Maar als een zwendelaar er met haar fortuin vandoor gaat, moet ze een baantje vinden. Ze wordt oppas van Lorraine (Dakota Fanning). Het meisje gedraagt zich, ondanks haar jonge leeftijd, al veel te volwassen. Dit komt mede door haar onverantwoordelijke moeder. Molly leert verantwoordelijkheid van Lorraine, die zich op haar beurt weer als een kind leert te gedragen.

Klinkt allemaal flauw en voorspelbaar, en dat is deze Komedie film ook, al speelt de film in een sprookjesachtig New York en werkt de lichtzinnige toon bij vlagen aanstekelijk.

Ik vond dit eigenlijk best een lekkere Horror / Thriller die me wist te boeien tot het einde en ook zelfs geregeld spannend was. Het verhaal (komt na ca. 30 minuten echt lekker opgang) mag dan misschien niet origineel (o.a. "Creep (2004)") zijn, maar ondanks dat vond ik de uitvoering wel geslaagd en was de sfeer ook heerlijk creepy en beklemmend. Ook gaat het er regelmatig grof aan toe en speelt Klaus Stiglmeier (geweldige kop had hij, hij deed me denken aan James Coburn) de rol van gestoorde voormalige Duitse grenscontroleur geweldig en overtuigend. Ik heb zelfs om hem moeten lachen toen hij zijn verhaal over de Moedjahedien begon te vertellen. De overige cast deed het trouwens verdienstelijk.

Hier en daar bevat de film wel wat clichés, maar zonder die clichés zou je deze film in deze uitvoering niet kunnen maken. De film duurt met amper 90 minuten niet lang en kijkt zich mede daardoor heerlijk weg. Het einde vond ik overigens zeer geslaagd. Al met al is deze film me zeer positief bevallen en vond ik het ook een zeer leuk tussendoortje als Horror / Thriller.

P.S. die Nathalie Kelley was trouwens een mooie meid.

Na het leuke en vermakelijke "Get Out (2017)", is dit de tweede originele Horror / Thriller film van regisseur Jordan Peele en "Us" zet je dit keer aan het denken en weigert alle antwoorden direct bloot te geven en ondanks dat, zit ik nog steeds met een aantal vragen.

In dit verhaal (welke in eerste instantie begint in 1986) draait het om de familie Wilson, welke een normaal gezin is. Moeder Adelaide (Lupita Nyong’o) en vader Gabe (Wilson Duke) zijn zorgzame ouders, terwijl hun kinderen, te weten oudste dochter Zora (Shahadi Wright Joseph) en jongste zoon Jason (Evan Alex), eigenzinnig en soms opstandig zijn. Hun rustige leventje wordt echter bruut verstoord als er plotseling een gezin op de oprit staat. Nietsvermoedend gaat Gabe naar buiten om de bezoekers te verzoeken om zijn grond te verlaten, maar hij komt al snel tot de ontdekking dat het gezin hun dubbelgangers zijn en kwade bedoelingen heeft.

Een groot gedeelte van de film zou weggezet kunnen worden als een "home invasion" film (zoals o.a. de Sciencefiction / Actie film "They Live (1988)"), met alle tergend spannende elementen die we kennen van dit subgenre. Maar als je beter kijkt naar wie wat doet en zegt en wat de betekenis zou kunnen zijn achter bepaalde kledingkeuze, het gebruik van bepaalde props (zoals het nut van een schaar) of de keuze van de muziek, dan opent zich ineens een wereld boordevol ideeën en theoriën.

Behalve dit dit een originele, boeiende en spannende Horror / Thriller film is, heb ik me vanaf de eerste tot de laatste minuut (duurt circa 110 minuten) er goed mee vermaakt en dat komt mede omdat het acteerwerk best meesterlijk is te noemen. Zo moeten Lupita Nyong'o (die de rol van haar leven speelt als moeder die bereid is alles te doen voor haar gezin, maar ook als de doodenge leider van de kwaadaardige groep dubbelgangers) en haar gezin meerdere gezichten van zichzelf laten zien en dat met hele verontrustende resultaten.

Ook zit er een goede balans tussen Horror en Humor en dat komt o.a. tot uiting bij het verwende echtpaar Josh Tyler en Kitty Tyler (met hun tweeling dochter), die met zichtbaar veel plezier gespeeld werden door Tim Heidecker en Elisabeth Moss. Verder dragen ook het camerawerk (zo werd de balletscène schitterend in beeld gebracht) en de muziek (zo vond ik het nummer "Fuck Tha Police" van de hiphopband "N.W.A" leuk om te horen en het werd ook heerlijk ironisch gebruikt in een bepaalde scène) bij aan de meeslependheid van het verhaal.

Het einde van het verhaal mocht er zeker wezen en vanaf circa de 90e minuut, wordt pas het één en ander duidelijk en krijg je ook antwoorden op bepaalde vragen (mede door een verrassende wending) te zien. Al met al een tweede sterke Horror / Thriller film van regisseur Jordan Peele, waarbij hij de mate van beleving over laat aan de kijker en deze bepaalt wat hij ermee doet, maar je zult er wel een leuke tijd meebeleven.

Ik heb gisteren deze Komedie film voor het eerst bekeken (inderdaad in de HD versie welke nu ook te pindakazen valt), vooral omdat ik zag dat Kurt Russell erin meespeelde, en als ik hem circa 30 jaar eerder zou hebben gezien, dan zou ik hem ongetwijfeld leuker hebben gevonden. Nu vond ik het vooral allemaal wat flauw, oubollig en zeker ook langdradig (duurt 110 minuten terwijl het ook makkelijk had afgedaan kunnen worden in 90 minuten).

In dit verhaal draait om de lucratieve aanleg van een afslag van een autosnelweg op een terrein waar twee tweedehands autobedrijven (van twee broers die elkaar niet kunnen verdragen, waarbij de één zeer vriendelijk is en een zwak hart heeft en de ander kwaadaardig is) liggen die elkaar beconcurreren en waardoor er eentje moet wijken en de andere er veel geld mee kan verdienen en mede door een erfenis (zijn namelijk twee broers) als één van de twee broers zal komen te overlijden (wat ook gaat gebeuren). M.b.t. het laatste speelt ook nog de dochter (die al lang geen contact meer heeft gehad met haar vader) van één van de broers een belangrijke rol in dit verhaal en ook een rechtszaak (i.v.m. een overtreding tijdens een reclamespotje, waarbij aangekondigd wordt dat er één mijl, oftewel 1.6 kilometer, auto's op het terrein staan om te verkopen en wat niet het geval is).

Hoewel het verhaal eigenlijk weinig voorstelt en ook aan de flauwe kant is, heb ik me er toch nog redelijk mee kunnen vermaken en vooral vanwege de leuke eerste 45 minuten, waarbij ook nog een beetje bloot is te zien in de vorm van Penthouse vrouw Cheryl Rixon (in de rol van Margaret), tijdens een illegaal (men steelt namelijk zendtijd tijdens een American football wedstrijd) auto reclamespotje waarbij haar jurk blijft vasthangen aan het embleem op de motorkap van een auto en de moterkap wordt geopend onder het mom van "we kijken even onder de motorkap" Naderhand is er min of meer ook nog wat bloot te zien in de vorm van borsten (waarbij de tepels wel zijn afgedekt) en kontjes, als men vrouwen gaat inzitten om klanten aan te trekken (leuke woordspeling) om auto's te verkopen.

In de eerste 45 minuten is het verhaal best sfeervol en valt er ook nog wat te (glim)lachen (vooral als een zekere Mickey, gespeeld door Michael Talbott die vooral bekend is van zijn rol in de jaren 80 televisieserie "Miami Vice", een extreme auto testrit gaat maken met autobedrijf baas Luke Fuchs, die een zwak hart heeft). De meeste grappige persoon in deze film is overigens geen mens, maar het leuke hondje Tobey (kan o.a. autogereedschappen pakken) en ik moest vooral lachen om hem toen hij op iemand (die aan het slapen is op zijn werkplek) zijn hoofd ging plassen om hem wakker te maken en zijn aandacht te trekken. Na die 45 minuten, zeg maar als dochter Barbara Fuchs (gespeeld door Deborah Harmon) in het spel komt en het daarna ook nog gaat uitdraaien om een rechtszaak, vond ik het eigenlijk allemaal wat flauw (inclusief het einde) en langdradig worden en vanwege dat laatste heb ik toen ook soms wat vooruit zitten te spoelen. In het laatste gedeelte van het verhaal zitten overigens wel een paar aardige stunts (zoals lopen en springen op rijdende auto's) die worden uitgevoerd met auto's.

De cast doet het overigens verdienstelijk en met name de vier hoofdrolspelers in dit verhaal te weten, de destijds jonge Kurt Russell (in de rol van tweedehands autoverkoper Rudy Russo, die alles doet om een auto te verkopen om daarmee snel geld te verdienen zodat hij politicus kan worden, dat kost iets van 10.000 dollar), Jack Warden (in de dubbelrol van autobedrijf baas Luke Fuchs die vriendelijk is en Roy L. Fuchs die kwaadaardig is), Gerrit Graham (in de rol van Jeff die autoverkoper is en niet kan omgaan met rode auto's en dat omdat hij een fobie heeft m.b.t. "geluk brengen" en "ongeluk brengen", welke regelmatig aanbod komt in dit verhaal. Hij speelt daarmee ook een belangrijke rol op het einde m.b.t. de laatste ontbrekende auto meters i.v.m. de rechtszaak) en Deborah Harmon (in de rol van Barbara Fuchs die die dochter is van tweedehands autobedrijf baas Luke Fuchs en waar Rudy Russo een oogje op heeft en wel met bepaalde bedoelingen).

Al met al niet meer dan flauwe Komedie film, die leuk is om eens gezien te hebben (wel eigenlijk dan 30 jaar geleden). Omdat deze film inmiddels heel oubollig (qua nostalgie, met name oude auto's en televisies, wel weer leuk) is geworden en ook zeer langdradig (zeker na 45 minuten) is, krijgt hij van mij net geen voldoende.

Zeer boeiend, grappig en spannend en een subliem einde. Valt er nog meer over te zeggen ? Ja de cast was ook geweldig gekozen. Schitterende film gewoon. Als je hem nog nooit gekeken hebt kan ik alleen maar zeggen KIJKEN.

Dit akelig waargebeurd Noors drama was afgelopen donderdag (toen was het ook 10 jaar geleden dat het gebeurde) te zien op "Film 1" waarop ik hem ook gezien heb en gisteravond was hij ook te zien op de televisie op NPO 3.

Op 22 juli 2011 laat een zwaarbewapende rechts-extremist een bom afgaan in Oslo, waarna hij richting het eiland Utøya trekt waar een zomerkamp voor jongeren plaatsvindt. Geschokt door het nieuws uit de hoofdstad zijn de jongeren in contact met hun familie thuis om ze gerust te stellen dat ze ver van het incident vandaan en veilig zijn. Tot er opeens schoten te horen zijn. In één take volgen we de 18-jarige Kaja (Andrea Berntzen) die haar zusje Emilie (Elli Rhiannon Müller Osborne) zoekt op het eiland, terwijl ze de 72 minuten durende aanslag probeert te overleven.

De film opent met echte beelden van de bomaanslag in de regeringswijk van de hoofdstad Oslo op 22 juli 2011 op het tijdstip 15:17 uur, waarna we al zeer snel belanden op het eiland Utøya op het tijdstip van 17:06 uur, waarbij we kennis maken met de jonge Noorse tienermeisje Kaja die recht in de camera kijkt en praat en dan naar het zomerkamp loopt. Daar maken we kennis met een aantal andere personages zoals zusje Emilie de plezier maakt (en wat Kaja ongepast vindt), haar vrienden zoals betweter Petter (Brede Fristad) en de nieuwkomer Magnus (Aleksander Holmen) met wie ze bevriend raakt.

Circa 15 minuten later horen we dan de eerste geweerschoten in de verte (waarbij men eerst nog denkt aan rotjes) en neemt de Noorse regisseur Erik Poppe je gedurende 72 minuten mee naar de hel. Zo lang duurde namelijk de aanslag op het kleine eiland Utøya, waar 69 deelnemers van een jeugdkamp werden doodgeschoten. Door zijn dynamische regie en een cameravoering die heel dicht tot bij de personages komt, kom je als kijker zelf ook telkens heel dicht bij. Je zit zelf permanent op het puntje van je stoel en kan helemaal begrijpen hoe de personages reageren.

Rechts-extremist Anders Breivik wordt niet genoemd en is ook niet in beeld te zien in deze zeldzaam indringende reconstructie. Je hoort hem wel continue schieten en je ziet ook twee keren een silhouet van hem als hij loopt door het bos (Kaja verschuilt zich dan met een slachtoffer) en schiet vanaf een klif. Alle aandacht gaat uit naar de slachtoffers en vooral natuurlijk naar Kaja.

Hoofdpersoon Kaja is fictief, maar haar verhaal werd gebaseerd op getuigenissen van overlevenden. Dat alles werd gefilmd in één onafgebroken shot en komt behoorlijk realistisch over en is ook behoorlijk intens en dat laatste eigenlijk tot de laatste minuut van de film. De intense cameravoering brengt de chaos en paniek akelig dichtbij, waarbij het voor Kaja uiteindelijk niet goed afloopt en dat min of meer op het punt dat ze gered had kunnen worden als er een motorbootje komt. Het einde was ook best tragisch voor Kaja, want als een aantal overlevenden (waaronder Magnus, die ook bij Kaja was voordat ze werd neergeschoten) in het motorbootje klimt en wegvaart, zien we dat één van die overlevenden zusje Emilie is waar Kaja opzoek naar was.

Dat alles werd gefilmd vanuit het oogpunt van Kaja, was best fraai gedaan en maakt ook indruk en het nietsvermoedende tienermeisje belandt van het ene moment op het andere in een ware nachtmerrie en dat zie je heel erg goed. Wel hoop ik dat er nog eens een film wordt gemaakt die gefilmd is vanuit het oogpunt van rechts-extremist Anders Breivik, maar dat zal misschien een stap te ver gaan en is misschien ook wel te schokkend.(zoals bijvoorbeeld de Actie / Drama film "Rampage (2009)").

De cast bestaat allemaal uit allemaal jonge onbekende acteurs en actrices en de rol van Kaja werd daarbij heel sterk gespeeld door de talentvolle Noorse Andrea Berntzen, van wie we de komende jaren wellicht nog meer gaan horen. Maar ook Aleksander Holmen, Brede Fristad en Elli Rhiannon Müller Osborne zetten puik acteerwerk neer met hun rollen als respectievelijk Magnus, Petter en Emilie.

Al met al is deze in real time gefilmde "Utøya 22. Juli" een schokkende ervaring die je niet snel vergeet.