Opinions

Waarom deze film betiteld staat als Komedie / Drama is me een groot raadsel want deze film heeft juist niets met komedie te maken. En als er komedie inzat is me dat totaal ontgaan (of moest dat vreselijke zingen soms komedie voorstellen). De film is een puur drama maar wel een saaie want er gebeurt vrijwel niets en de film kabbelt dan ook rustig naar zijn matig einde. Het verhaal boeide me weinig en een echte band met de karakters kreeg ik ook niet. De cast deed het wel aardig (m.u.v. Mark Ruffalo) en Yaya DaCosta (Tanya) vond ik best een fraaie verschijning. Annette Bening vond ik overigens perfect gecast voor de lesbische rol want ze zag er ook echt uit als een lesbo. Ook Julianne Moore deed het goed en het valt me op dat ze de laatste tijd steeds vaker uit de kleren gaat in haar rollen (niets mis mee overigens).

Ik heb normaal gesproken niet zoveel op met Aziatische films maar deze thriller was best vermakelijk. Het verhaal (enigszins wat pervers en neigt naar voyeurisme) was leuk gevonden en hetzelfde geldt ook voor de uitvoering. De cast is niet echt hoogstaand maar ze deden het wel leuk en de fraaie Sora Aoi (in het echt een naaktmodel) mocht er best wezen. Het einde was overigens geweldig en dan met name de beloning Ik denk dat ik ook eens mijn buurvrouw ga afluisteren en de deur niet op slot doe

Uitstekende uit India (gelukkig geen Bollywood zooi met gezang) afkomstige harde Actie / Thriller film, die zich op de eerste zeven minuten na volledig afspeelt in een rijdende trein.

Kill gaat over een legercommando, te weten Amrit Rathod (Lakshya, oftewel de Indiase Scott Adkins), wiens grote liefde, te weten Tulika Singh (Tanya Maniktala) tegen haar wil in is verloofd. Ja, een gearrangeerd huwelijk. Direct stapt hij op een trein richting New Delhi om daar een stokje voor te steken. Maar wat een doorsnee treinritje door India had moeten zijn, ontspoort al snel volledig. Een bende met messen zwaaiende dieven begint namelijk de passagiers te terroriseren, waarmee er roet in het eten van de militair wordt gegooid. Oftewel: bloederige actie in een rijdende trein. Niet het meest originele filmrecept, maar "Lionsgate" weet na de John Wick-films maar als te goed dat dat ook niet nodig is.

De film zit vol geweld (50 t/m 60 mensen lijken te sterven tijdens de vette gevechten in een rijdende trein), onschuldige slachtoffers, afrekeningen en gutsend bloed en er worden allerlei wapens en andere attributen gebruikt om elkaars leven te verkorten, zoals een handbrandblusser, aanstekerbenzine of een toiletpot.Toch zijn er natuurlijk maar zoveel variaties op een thema mogelijk en soms worden de slagenwisselingen wat repetitief. Gelukkig worden die momenten meestal wel afgetopt met een heerlijke portie bloed en gore, zodat je als kijker toch bij de les blijft. Vooral Amrit gooit naarmate de film (en zeker nadat zijn grote liefde Tulika voor zijn ogen na circa 42 minuten herhaaldelijk wordt doodgestoken, inclusief in de keel, en uit de trein wordt gegooid en daarna verschijnt ook de filmtitel "Kill" in beeld) vordert alle remmen los.

Van de Indiase cast heb ik nog nooit van gehoord, maar ze speelden eigenlijk allemaal goed en vooral de hoofdrolspelers Lakshya, Abhishek Chauhan (als de grofgebekte legercommando en broer Viresh Chatwal) en Raghav Juyal (als de charismatische slechterik Fani).

Dus als je zin hebt in een dynamische wraakfilm die niet gehinderd wordt door al te ingewikkelde plotontwikkelingen of grote verrassingen en waar de richting waarin de personages zich begeven (dat zijn er maar twee in een rijdende trein) soms niet echt fysiek lijkt te kloppen, dan zit je met "Kill" goed. Volgende coupé: knokken maar!

Heerlijke super overdreven actiefilm met glans rollen van Uma Thurman en Lucy Liu. De openingsscène van de film is heel origineel en uitstekend (ook grappig) en het einde met de sublieme vecht scènes tegen een overmacht van strijders is geniaal.

De actie in de film is vrij grof en vaak zeer overdreven maar past juist perfect in deze film. Ook de korte rol van Buck "My name is Buck and I like to F..K" is geweldig in deze film. De onzin die hij uitkraamt is hilarisch. Ook de korte rol van de sheriff in de film is hilarisch.

Het verhaal is best goed en de muziek in de film is ook subliem. Ik verheugde me heel erg op het 2e deel van Kill Bill, maar die vond ik tegenvallen t.o.v. dit eerste deel.

De eerste film was prima, maar deze film valt vies tegen (weinig actie). Vooral het einde vond ik zeer matig.

Deze vermakelijke Actie / Sciencefiction (Horror vind ik persoonlijk niet van toepassing) film, is het regiedebuut van Steven Gomez. Het verhaal speelt zich af in een hoogtechnologische toekomst en volgt een groep soldaten onder leiding van kapitein Damien Bukes (Thure Lindhardt), die samen met cyborg Katherine Mills (Vanessa Kirby) naar een eiland gaan voor een oefening. Wanneer een van de soldaten ’s nachts verdwijnt en het team de volgende dag aangevallen wordt door robots die hun aanvalspatronen nabootsen, komen ze plots terecht in een strijd op leven en dood.

Kortom een dertien in een dozijn verhaal, met een plot welke vrij rechtlijnig is en vooral niet te complex is. Deze film probeert in eerste instantie een moderne variant te zijn op bekende Actie / Sciencefiction films uit de jaren tachtig zoals "Aliens (1986)" en "Predator (1987)" en dan met een vleugje "The Terminator (1984)" erover. Dat resulteert dan in een film met veel cheesy one-liners en veel coole actiescènes.

Achter al deze pulp, schuilen nochtans wel enkele interessante concepten en ideeën rond mens en machine, die nog niet zo veel aan bod zijn gekomen in andere films. Het is dan ook jammer dat debuterende regisseur Steven Gomez het script niet verder heeft uitgewerkt. Ondanks het lichte en ietwat manke script en de bordkartonnen personages, weet de cast de film toch enigszins te dragen met degelijke acteerprestaties en met name natuurlijk beide hoofdrolspelers Thure Lindhardt en Vanessa Kirby (best een mooie vrouw), maar toch zeker ook David Ajala (in rol van scherpschutter Drifter).

Verder zijn het vooral de fraaie visuele effecten (zo zien de robots er aardig uit) die opvallen bij deze film, want hoewel het om een productie met een klein budget gaat, ziet alles er wel gelikt uit. Op enkele momenten na (waarbij de computereffecten net te opvallend zijn) kan deze film zich gerust meten met duurdere Hollywoodproducties.

Al met al een eenvoudige maar vermakelijke Actie / Sciencefiction film (duurt circa 90 minuten), die precies zo eindigt als je verwacht.

P.S. deze film deed me overigens ook denken aan de Actie / Sciencefiction film "Battle Drone (2018)", welke ik een maand geleden heb gezien.

Jezus wat een bizarre maar wel goede film was dit. Het verhaal zit goed in elkaar en is eveneens boeiend en zelfs spannend (zeker in de laatste 20 minuten). De film komt wat traag opgang maar opeens wordt het kei en keihard. Zo wordt op een gegeven moment de Cannibal Corpse klassieker "Hammer Smashed Face", letterlijk en figuurlijk op iemand uitgevoerd (het was pijnlijk om naar te kijken)

De climax moet dan nog komen want het laatste gedeelte van de film is eigenlijk horror met die maffe creepy sekte (veel bloot overigens). Dat gedeelte is wel ijzersterk en vooral zeer spannend (ook lekker hard trouwens). Dan denk je "nu zullen we het wel gehad hebben" en dan komt opeens het bizarre einde met de gebochelde Wat een geweldig einde was dat, toen had ik echt zoiets van WTF.

Hoewel ik nog nooit van de cast gehoord had deden ze het wel goed en dan met name natuurlijk de twee ex-soldaten gespeeld door Neil Maskell en Michael Smiley. Ook de fraaie dames MyAnna Buring en Emma Fryer deden het goed. Al met al is dit best een verrassende goede film en had ik het geweldige slotstuk helemaal niet zien aankomen.

Typische 13 in een dozijn Steven Seagal film. Ook in deze film loopt hij net zoals in zijn 100 andere films rond in een lederen jas en slaat hij iedereen inelkaar die hem tegenwerkt. Ook de typische Seagal humor is weer aanwezig in deze film. Als hij iemand uit het raam gooit komt hij aan met de opmerking "ik heb iets verloren, ligt het misschien onder"

Ambitieuze debuutfilm van de Amerikaanse regisseur John Krokidas, met in de hoofdrol Harry Potter acteur Daniel Radcliffe .

In deze biografie gaat het over hoe drie Amerikaanse schrijvers en dichters, te weten Allen Ginsberg (Daniel Radcliffe), Jack Kerouac (Jack Huston) en William Burroughs (Ben Foster), elkaar ontmoeten in de jaren veertig van de vorige eeuw en hoe Beat-dichter Allen Ginsberg op de universiteit van Columbia verliefd wordt op een medestudent, die hem zal binnenleiden in een wereld vol jazz, drugs, alcohol en ...

De onbevreesde Daniel Radcliffe blijft bewijzen dat hij in de eerste plaats een acteur is en niet Harry Potter, door behoorlijk pittige rollen op zich te nemen. Dat betekent in deze film niet alleen een Amerikaans accent voor hem, maar ook minstens zo geloofwaardige naaktscènes met een andere man, te weten de mysterieuze muze Dane DeHaan (in de rol van Lucien Carr), die ook ideaal is gecast). De cast speelt overigens goed en verder was het leuk dat "good old" Jennifer Jason Leigh (in de rol van Allen Ginsberg) en de talentvolle Elizabeth Olsen (in de rol van Edie Parker) ook een rolletje hadden in het verhaal.

Fans van het literaire trio zullen smullen, de rest (zoals ik) van de wereld zal het niet zoveel kunnen schelen en zal ook blij zijn dat de film maar iets van 90 minuten duurde.

Dit is alweer de laatste film tijdens de vakantie en op deze Muziek / Horror film ben ik gekomen vanwege het meespelen van Mariangela Giordano (voorheen heette ze Maria Angela Giordan) die ik eergisteren zag in de Horror film "Le Notti del Terrore (1981)".

Toen ik deze film op het spoor kwam, vond ik het wel verrassend en leuk om te zien dat hij uit de kokker komt van Jesús Franco, van wie ik in de afgelopen maanden maart t/m juni veel films van heb gezien. In veel van zijn films speelde zijn latere vrouw Lina Romay de hoofdrol, maar in deze film is ze dus niet te zien. Maar wel Mariangela Giordano die destijds bijna 60 jaar oud was, maar ze schroomde niet om haar lichaam te laten zien (zo zie je zeer regelmatig haar borsten, maar ook soms haar billen en een beetje van haar schaamstreek) en ze zag er ook niet eens onaardig uit en het was al zeker geen Horror

In dit verhaal draait het om de Spaanse punkgroep "The Killer Barbies" met zangeres Flavia (Silvia Superstar), die tijdens een tour met een Volkswagen busje 's avonds laat over een eenzame weg op het platteland een ongeluk krijgen en vast komen te zitten. Een griezelige oude man nodigt de groep uit om de nacht door te brengen in het kasteel van een gravin en hij stelt zich voor als haar secretaris Arkan (Aldo Sambrell). Arkan legt uit dat de monteur 62 km ver van de locatie zit en hij vertelt dat de gravin van jongeren houdt. Flavia, Rafa (Carlos Subterfuge) en Mario (Charlie S. Chaplin) accepteren de uitnodiging, maar Billy (Billy King) en Sharon (Angie Barea) blijven in het busje zitten. Wanneer de muzikanten de gravin ontmoeten, ontdekken ze dat zij de oude kunstenares Olga Lujan (Mariangela Giordano) is en vragen ze zich af hoe ze zo jong kan blijven, want ze zou nu al meer dan 100 jaar oud zijn !

Het "Scooby-Doo" achtige verhaal is aan de flauw kant en is met name in de eerste 45 minuten behoorlijk saai en langdradig en daarbij hoor en zie je ook veel muziek (met name het nummer "Love Killer" wat je regelmatig te horen krijgt) van de punkgroep "The Killer Barbies" (die dus ook in het echt bestaan) en die bewijzen dat ze goed uitgerust zijn om de gruwelen waarmee ze worden geconfronteerd te bestrijden. De zangeres van "The Killer Barbies" is Silvia Superstar (die ik wel iets weg vond hebben van presentatrice Vanessa Warwick van het vroegere MTV programma "Headbanger’s Ball", maar dan wel mooier), die eigenlijk continue rondloopt in sexy outfits die enkel en alleen bestaan uit een slipje en een BH of kort t-shirt, zoals bij het eerste optreden waar ze zwart lederen ondergoed draagt met bijpassende laarzen. Naderhand loopt ze ook rond in een rood slipje en een kort "Spider-Man" t-shirt. Er is ook een beetje naakt (borsten) van haar te zien als ze in het busje (waarin o.a. Barbie poppen hangen) rijden.

Qua vrouwen is er verder ook nog Angie Barea en zij speelt de overdreven en geile blonde achtergrondzangeres Sharon die continue wilt neuken met haar vriendje Billy. Ook van haar valt er wat naaktheid te zien en na circa 47 minuten zie je haar volledig naakt rondrennen, waarbij ze achtervolgt wordt door een hulpje van Arkan, te weten Baltasar (Santiago Segura), met een zeis en die haar daarmee ook zal onthoofden.

Dit was tevens eigenlijk ook het eerste goor wat er in de film te zien valt (het door- en afsnijden van een keel en oor van iemand tijdens het begin tel ik even niet mee) en daarna moet je het doen met bebloede dode lichamen die worden opgehangen, Rafa die met een dolk wordt dood gegestoken door Olga, Arkan die met een kruisboog door zijn mond wordt geschoten door Mario, Olga die uit het raam wordt gegooid (daar moest ik best om lachen) door Mario en Flavia en Baltasar die met een wals wordt geplet (dat werd fraai en leuk in beeld gebracht) Ook valt er veel bloed te zien en vooral Olga Lujan heeft daar veel plezier mee (er wordt op een gegeven moment ook gezegd "They want our blood for one of their own") en met name als ze Rafa tijdens het diner verleidt (waarbij ze o.a. tegen hem zegt "My breasts are real also" en dan zie je ook voor het eerst een borst van Mariangela Giordano) en meeneemt naar haar slaapkamer (daar zie je Mariangela Giordano dan ook vrijwel continue naakt in beeld en o.a. als ze met zichzelf speelt) waar ze o.a. met elkaar gaan neuken en waarbij Rafa ook gedood wordt.

Buiten de al eerder genoemde hoofdrolspelers zitten er ook nog twee dwergen in het verhaal, te weten Pipo (Alberto Martínez) en Pipa (Pepa López), die de hulpjes zijn van Baltasar. Zij zorgen voor een leuke scène als ze samen met Baltasar naar het busje (daaruit stelen de dwergen ook de barbie poppen die ze zeer leuk vinden) gaan waarin Sharon en Billy zitten te neuken. Baltasar vindt dat zo opwindend om te zien, dat hij met zichzelf begint te spelen en waarop één van de dwergen dan zegt:

"Dady, are you jacking off ?"

Ook is het wel grappig (het was tevens ook erg belachelijk) als Baltasar in het busje op de drums gaat slaan en de dwergen daarbij steeds zeggen:

"Techno, Techno !"

De ondertiteling was sowieso soms wat vreemd en het liep ook niet altijd synchroon en de Engelse audio-dubbing (de film is natuurlijk in het Spaans opgenomen) was al helemaal vreselijk. Dat laatste geldt ook voor het einde, want het lijkt erop dat alleen Flavia en Mario het weten te overleven, waarna je opeens o.a. onderstaande tekst in beeld te zien krijgt:

"The KiIIers Barbies got a new van and they are stiII on the road. None of them actually died. As proof, they are performing tonight in VaIencia. FortunateIy, our story is no more than pure fantasy."

Dat sloeg als een lul (die van Rafa zie je overigens soms in beeld) op een drumstel en daarna krijg je ook wat beelden te zien van dat optreden (met weer het nummer "Love Killer"), waarbij Silvia Superstar opeens iets meer kleren aanheeft, namelijk een militair rokje en een geel iets langer topje. Daarna is de film na circa 90 minuten ook afgelopen.

Al met al vond ik dit een matige Muziek / Horror film van regisseur Jesús Franco en eigenlijk heb ik me alleen met Mariangela Giordano nog wat vermaakt. Ze is wel pas voor het eerst te zien na circa 55 minuten, want daarvoor is ze namelijk nog een soort van zombie, die zich voedt met het bloed van slachtoffers om er weer mooi uit te zien. Maar zodra ze in beeld is zie je wel veel van haar en het is zeker geen necrofilie zoals Theo Maassen dat destijds over Patricia Paay zei toen ze voor het laatst (in 2012) in de Playboy stond en 62 jaar oud was.

Prima actie/misdaad film met een goed en boeiend verhaal. Het verhaal vond ik soms wel wat verwarrend vanwege de vele personages. De uitvoering vond ik eveneens goed en de film zit ook vol met goede actie die best realistisch oogt en niet te overdreven is. Dat de film zo goed is, is mede te danken aan de prima cast. Voor Jason Statham vond ik het misschien zijn beste rol tot nu toe en hij deed het prima (hoewel ik hem in Crank 2 ook zeer goed vond), datzelfde geldt trouwens ook voor Clive Owen. Robert De Niro had in deze film min of meer een bijrol maar hij deed het wel goed en leuk. De rest van de cast deed het trouwens ook best goed en Yvonne Strahovski mocht er natuurlijk wezen met haar fraaie uiterlijk. Datzelfde geldt ook voor Sandy Greenwood met haar fraaie boezem, ze had wel maar een minuscuul kleine rol. Al met al gewoon een prima actie/misdaad film die min of meer gebaseerd was op een waar verhaal m.b.t. de SAS in Oman.

Heb de film net gekeken en wilde hem eigenlijk een 3 gaan geven maar vanwege het einde (dat vond ik echt geweldig) geef ik hem toch een 3.5. Het verhaal is best aardig (ook soms zeer grof) en de cast doet het eigenlijk ook best goed met name Casey Affleck die zeer irritant (maar dat was juist perfect voor die rol) is. Alleen zitten er geregeld wat saaie stukken in (met name de eerste 20 minuten) waardoor de film eigenlijk nooit echt opgang komt en ook niet echt boeiend of spannend wordt. Wat ik ook jammer vond is dat er best veel vrij en seks scenes waren met Jessica Alba en Kate Hudson maar dat er niets te zien was. De film geeft overigens wel prachtig de jaren 50 sfeer weer, althans ik meen dat de film zich in dat tijdperk afspeelt. En zoals eerder gezegd het einde was echt geweldig.

Toch wel een ietwat tegenvallende film. Het verhaal (min of meer een dertien in een dozijn verhaal) stelt eigenlijk weinig voor en is ook behoorlijk cliché. Er hangt wel een lekker sfeertje rond het verhaal en de uitvoering was ook wel aardig gedaan. Pas in de laatste 30 minuten wordt het een echte boeiende en interessante film. Daar staat tegenover dat ik het absurde einde weer een enorme afknapper vond. De film zo eindigen sloeg gewoon nergens op. Wat deze film vooral het kijken waard maakt is de rol van Matthew McConaughey als de koele Killer Joe die geweldig speelt en heerlijk opdreef is (zeker in de laatste 30 minuten). De rest van de cast stelt eigenlijk weinig voor maar ze deden het nog verdienstelijk. Met name dan Thomas Haden Church, de scene waarbij hij een colbert draagt en er een draadje uitsteekt was hilarisch Vooral dankzij Matthew McConaughey geef ik deze film toch nog een nipte voldoende.

P.S. sinds wanneer is een flinke bos haar onder weer bij de dames in

Nadat ik vorige week de flauwe Horror / Komedie film "Return of the Living Dead Part II (1988)" had herzien waarin ook Suzanne Snyder een rolletje had, wilde ik eigenlijk ook deze flauwe Horror / Komedie film nog eens zien, waarin ze een hoofdrol heeft. Aangezien deze film te zien is op "Prime Video", heb ik hem gisteravond herzien.

Wanneer de verliefde tieners Mike Tobacco (Grant Cramer) en Debbie Stone (Suzanne Snyder) een komeet zien neerstorten in de bossen buiten hun stadje, gaan ze op onderzoek uit en ontdekken ze een groep moordzuchtige buitenaardse wezens die heel erg op circusclowns lijken. Ze proberen de lokale autoriteiten te waarschuwen, maar iedereen gaat ervan uit dat hun verhaal een grap is. Ondertussen beginnen de clowns zoveel mogelijk mensen te oogsten. Pas als ze Debbie ontvoeren, besluit Mike dat het aan hem is om de bloedige razernij van de clowns te stoppen.

De titel "Killer Klowns from Outer Space" zal direct doen vermoeden dat deze productie vooral als komisch is bedoelt en het is ook een humoristisch eerbetoon aan de vele Amerikaanse Horror / Sciencefiction films uit de jaren vijftig, waarin buitenaardse invasies in kleine dorpsgemeenschappen centraal stonden. De buitenaardse wezens zien er in deze film dus uit als clowns (ze zagen er best fraai uit) en het ruimteschip waarmee ze op aarde landen ziet eruit als een circustent. Ze openen de jacht op de plaatselijke dorpelingen met wapens die er als speelgoed (maken o.a. van ballons jachthonden) uitzien en waarmee ze hun slachtoffers in suikerspin-cocons gevangennemen om ze als smakelijke hapjes te verorberen. Dit zijn natuurlijk uitgangspunten en ontwikkelingen die op de gemiddelde kijker als weinig serieus zullen overkomen dus.

Dat deze film zichzelf inderdaad niet bepaald serieus neemt wordt al snel bevestigd. Naast de toch al onzinnige uitgangspunten komen er tal van aanvullende twijfelachtige taferelen voorbij. De clowns die met popcorn het vuur op hun prooien openen? Voorbijgangers die worden verzwolgen door de schaduw van een Tyrannosaurus Rex? Bijtgrage mini-clownskoppen (die uit de popcorn zijn gekomen) op een soort tentakels? Clowns die langs deuren gaan en vrouwen zogenaamd pizza en snoepgoed cadeau geven, die daarna gepakt worden door hen? Een Clown die naar kinderfeestje gaat en flirt met een jong meisje, die hij wilt doodslaan met een grote speelgoedhamer? Een clown op een kinderfietsje met zijwieltjes die iemand van een motorbende boksend onthoofd (dat was wel een geinige scène)? Een clown in een zogenaamde zwevende auto die een automobilist laat crashen? Een bewaker die door clowns wordt doodgegooid met taarten, waarna er een kers op hem gelegd wordt? Clowns die de stad zuiveren alla nazi's?

Deze en soortgelijke taferelen komen her en der bizar en wellicht nogal overtrokken over. Maar het levert voor de liefhebbers qua humor en horror wel de nodige geslaagde taferelen op. Temeer daar de clowns vastberaden en nietsontziend te werk gaan en menig slachtoffer maken. Dat zorgt ervoor dat er met schrikmomenten, achtervolgingen en confrontaties met de daarbij gepaard gaande speciale effecten over verveling in deze productie in elk geval niet te klagen is.

Daarnaast is het hele gebeuren voorzien van een flinke dosis geslaagde humor, niet alleen in de voorbijkomende situaties maar ook in de gevoerde dialogen en gemaakte opmerkingen en dat o.a. van de ervaren knorrige en licht ontvlambare politieagent Curtis Mooney (John Vernon), die denkt dat alles een grap is en die een hekel heeft aan lolbroeken. Als Mike en Debbie op het politiebureau aankomen en vertellen wat ze gezien en meegemaakt hebben. Zegt Curtis tegen politieagent Dave Hanson (John Allen Nelson), die het verhaal van hen wel serieus neemt:

"I told you, I was just over there! You going to believe this little tramp?"

En naderhand als een clown op het politiebureau komt en water op hem spuit, zegt hij:

"I ought to shoot you right now, you red-nosed freak."

Als de clown daarna Curtis gedood heeft, gebruik hij hem ook als buikspreekpop.

Door al deze humor wordt het natuurlijk nergens ijzingwekkend eng of spannend wordt, maar regisseur Stephen Chiodo weet toch ook de nodige benauwde momenten op te roepen. Niet alleen door de handelwijze van de clowns, maar ook door hun wellustig sadisme en luguber gelach wanneer ze hun slachtoffers maken. Het zorgt in ieder geval voor een aardig griezelgehalte en ook in de scènes waarin de clowns ten koste van hun menselijke slachtoffers hun eigen inwendige mens versterken. Zo zien we een clown met een rietje bloed drinken uit een suikerspin-cocon.

Verder is een compliment aangaande het uiterlijk van de clowns op zijn plaats. Ze komen in verschillende soorten en kleurrijke formaten voorbij, met de meest uiteenlopende haardossen en bizarre grimassen. Het is zowel grappig, maar geeft ze tegelijkertijd ook een dreiging uitstraling, die de nodige huiver kan oproepen. En gezien de Humor / Horror insteek waarvoor regisseur Stephen Chiodo gekozen heeft, draagt de groteske aanblik van de clowns er in aanzienlijke mate aan bij dat deze film op meerdere fronten werkt.

Maar je moet er wel van houden en ook de vele clichématigheden en het voorspelbare verloop van het verhaal op de kop toenemen. Het einde (waarbij Debbie ontvoerd wordt in een bal door clowns die ze aan hun auto bevestigen) en welke zich afspeelt in de circustent op een pretpark was opzicht ook geinig en daarbij krijgen we ook nog te maken met een reusachtige "evil" clown. Als de circustent weer vertrekt in de ruimte, ontploft deze (Mike, Debbie, politieagent Dave en de ijscomannen Rich en Paul overleven het natuurlijk) en denkt iedereen dat het over is, maar dan valt er opeens consumptie-ijs uit de lucht en is de film na circa 83 minuten afgelopen. Oftewel er kan nog een vervolg komen, maar dat is er tot heden nooit van gekomen (terwijl er wel plannen voor waren) en dat is eigenlijk best jammer.

Dat de film een humoristische toon heeft, is ook gelijk te merken aan het leuke nummer "Killer Klowns From Outer Space" van de Amerikaanse punkband "The Dickies", die we zowel tijdens het begin als het einde te horen krijgen. Hoewel het acteerwerk natuurlijk niet hoogstaand is, deed het cast het wel leuk en verdienstelijk en zeker Grant Cramer en Suzanne Snyder als de hoofdpersonen Mike en Debbie, die als eerste het gevaar van de clowns onderkennen. Suzanne Snyder zag er ook best aardig uit en gaat ook uit de kleren als ze een douche gaat nemen (daarna wordt ze ook aangevallen door bijtgrage mini-clownskoppen die uit de popcorn zijn gekomen die in haar kleren zaten), maar helaas valt daarbij geen naaktheid te zien (of iemand moet al een seksuele fetisj hebben voor blote voeten ). Wel valt er een heel klein beetje naakt te zien als een vrouw pizza's krijgt aangeboden van een clown en die dan in een doorschijnend negligé de deur openmaakt.

Verder is er goed ondersteunend werk van John Allen Nelson als agent Hanson, en leuke bijrollen van Michael Siegel en Peter Licassi als de min of meer nerdy broers Rich en Paul Terenzi die in hun ijscokar hun bijdrage aan de strijd tegen de clowns leveren. En verder is er nog een glansrol weggelegd voor veteraan John Vernon als de knorrige en licht ontvlambare agent Curtis Mooney.

Al met al vond ik het best leuk om "Killer Klowns from Outer Space" nog eens te herzien en omdat ik me er toch weer mee vermaakt heb, verhoog ik mijn stem ook met een halfje (0,5*). Voor de liefhebbers van het genre die een humoristische insteek weten te waarderen is deze "Killer Klowns from Outer Space" zonder meer aan te bevelen, maar de echte horrorliefhebbers kunnen hem beter links laten liggen.

"If you've done something bad, wrecked his motor... Give him a blow job! If it's really bad, swallow. And if it's really, really bad, let him pop it in the tradesman's. Did you just tell me to take it in the ass?"

Bij gebrek aan beter heb ik gisteravond deze Actie / Komedie film gezien op "Amazon Prime Video" en gezien de indrukwekkende cast, met o.a. Dave Bautista, Ben Kingsley, Sofia Boutella, Pom Klementieff, Terry Crews en Scott Adkins, hoopte ik tegen beter weten in (de film is namelijk geflopt in de bioscopen en als je de filmposter ziet, dan kan je eigenlijk al weten dat het niet veel soeps zal zijn) dat dit wel eens een leuke actiefilm zou kunnen zijn. En zeker vanwege Scott Adkins, die ik eind vorig jaar (de laatste paar dagen van 2024) nog zag in de leuke en vermakelijke actievolle "One Shot"-reeks (tot nu toe twee films).

Als één van de beste huurmoordenaars, te weten Joe Flood (Dave Bautista), gediagnosticeerd wordt met de dodelijke ziekte Creutzfeldt-jakob en hij nog met een beetje geluk drie maanden te leven heeft, besluit hij de zaak in eigen hand te nemen, door een huurmoord op zichzelf uit te vaardigen via opdrachtgever Antoinette (Pom Klementieff). Maar als blijkt dat hij een verkeerde diagnose heeft gekregen en de huurmoordenaars ook achter zijn ex-vriendin, te weten danseres Maize Arnaud (Sofia Boutella), aangaan, moet hij een leger huurmoordenaars bevechten en de liefde van zijn leven terugwinnen voor het te laat is.

Ondanks dat het verhaal leuk klinkt, blijft de film steken in clichés en oppervlakkige actie. Het resultaat is een generieke Actie / Komedie film, die meer leunt op slecht uitgevoerde CGI (vooral bij de scènes waarbij bloed te zien is) dan op een sterk verhaal. Het verhaal verliest zich namelijk al snel in voorspelbare wendingen en standaard actie (welke rijkelijk aanwezig is), zonder ooit echt verrassend of meeslepend te worden. Elke stap in het verhaal zie je al van mijlenver aankomen, waardoor de spanning snel verdampt en het allemaal wat flauw overkomt.

Dave Bautista heeft zich de afgelopen jaren bewezen als een veelzijdige acteur en vooral zijn rollen in de "Guardians of the Galaxy"-reeks en "Blade Runner 2049 (2017)". Helaas weet hij in "The Killer’s Game" niet de impact te maken die we van hem gewend zijn, ondanks dat zijn lichaam er wel imponerend uitziet. Zijn rol als Joe Flood voelt vlak en zonder emotionele diepgang. Hoewel hij in eerdere films heeft laten zien dat hij complexe personages tot leven kan brengen, blijft Joe vooral een stereotype huurmoordenaar zonder veel karakterontwikkeling.

De chemie tussen Bautista en Sofia Boutella, die Joe’s liefde is, is wel één van de weinige lichtpuntjes in de film. Hun romantische momenten voelen oprecht en voegen tenminste nog een vleugje menselijkheid toe aan het verder oppervlakkige verhaal. Toch zijn deze scènes te zeldzaam om de film te redden. Nadat na Joe op een gegeven moment te horen krijgt van Dr. Kagen (Raffaello Degruttola) dat hij een dodelijke ziekt heeft, worden er een aantal huurmoordenaars (die miljoenen hopen te verdienen door Joe te vermoorden) geïntroduceerd, die achter Joe aanzitten en elk met hun eigen unieke entree.

Dit zijn de Koreaanse Goyang's Gang (met Lee Hoon als leider Goyang), de Schotse Mackenzie broers (Scott Adkins en Drew McIntyre), de sexy vrouwen Ginni (Lucy Cork) en Tonya (Shaina West), de Spaanse danser / matador Emilio 'El Botas' (Marko Zaror) en de Amerikaan Creighton Lovedahl (Terry Crews). Degene die ook achter Joe aanzit is Max (Daniel Bernhardt), die werkt voor Antoinette. Ze komen bijna allemaal (m.u.v. Goyang's Gang, Creighton Lovedahl, die de ontvoerde Maize bij zich heeft, en Max) tegelijk aan op een specifieke locatie, te weten in kasteel Schatzberger, ook al vertrekken ze ieder van een andere plek ter wereld.

Maar in plaats van intrigerende of memorabele personages, voelen deze huurmoordenaars allemaal inwisselbaar en de meesten van hun zijn ook allemaal in een tijdsbestek van circa vijf minuten dood. Daarbij is de Koreaanse Goyang's Gang eigenlijk nog het leukste, zorgt Scott Adkins nog voor wat tegenstand en heeft Terry Crews een paar grappige momenten (o.a. als hij in bed ligt met een aantal vrouwen en als hij samen met Money, gespeeld door George Somner, die familie is van Antoinette onderweg gaat in diens auto), maar hij speelt in wezen dezelfde clichématige rol die hij in andere actiefilms al vaker heeft gespeeld.

Pom Klementieff, die bekendstaat om haar acties kills en die ook meespeelde in de "Guardians of the Galaxy"-reeks, krijgt nauwelijks de kans om haar talenten te tonen als Antoinette. Elk personage, m.u.v. Ben Kingsley als Zvi Rabinowitz die goed bevriend is met Joe en hem ook de huurmoord opdrachten geeft (iedereen die Joe vermoord is ook een slecht mens) en die uiteindelijk ook Antoinette doodschiet, lijkt slechts kort in beeld te komen voordat het opzij wordt geschoven, wat hun introductie zinloos maakt en bijdraagt aan het gevoel van oppervlakkigheid.

Een goede actiefilm leeft van goed uitgevoerde vechtscènes en geloofwaardige stunts. Helaas laat "The Killer’s Game" op dit vlak steken vallen. Veel van de actiescènes zijn zo overdreven gechoreografeerd dat ze aan impact verliezen. Het voelt alsof elke stuntman op de achtergrond staat te wachten op zijn beurt om geraakt te worden, waardoor de gevechten ongeloofwaardig worden. Tijdens de vele gevechten is overmatig gebruik gemaakt van CGI, en vooral m.b.t. de vaak overdreven bloedige effecten Waar practical effects de actie intenser hadden kunnen maken, voelt het CGI-bloed in deze film aan als goedkope jam die over het scherm spat. Het haalt je uit de actie en maakt de scènes minder meeslepend.

Te lachen valt er eigenlijk ook niets en de enige ietwat leuke scène in de film is als men in een restaurant zit te eten en Joe naar het toilet gaat en Zvi's vrouw, te weten Sharon (Alex Kingston), dan mijn openingszin zegt tegen Maize en zij daarop iets vraagt. Sharon is ook degene die Joe uiteindelijk van zijn extreme hoofdpijn en slechte zicht afhelpt, door hem min of meer zijn nek te breken tijdens een soort van massage.

Als je op zoek bent naar een hersenloze avond vol actie, dan kan "The Killer’s Game" misschien nog voor wat vermaak zorgen. Maar voor iedereen die hoopt op een sterke en gelaagde actiefilm, zal dit een teleurstelling zijn. De film heeft een interessant uitgangspunt en een interessante cast, maar door slechte uitvoering en overmatig gebruik van CGI-geweld, is het allemaal maar matig.

Deze Thriller / Horror film werd me een week geleden getipt door "Left4Dead" (deze film zou iets voor mij zijn en daar had hij wel gelijk in ) en omdat de film hier best een lage score heeft (best onbegrijpelijk), had ik er geen hoge verwachtingen van. Maar deze B-film (het is allemaal duidelijk met weinig geld gemaakt) is juist een kolfje naar mijn hand vanwege de personages (beter gezegd moordenaars), het vele geweld, seksistische gehalte, de dialogen en de leuke en verrassende wending na circa 50 minuten.

En de opening van de film met het nummer "In a Gadda Da Vida" (later nog eens te horen tijdens een fraaie "shoot-out") van de Amerikaanse psychedelische rockband "Iron Butterfly" zet gelijk de toon van het verhaal, want gedurende dit nummer schieten de broers Odessa (Dave Larsen) en Kyle (David Gunn) James hun ouders vol hagel, terwijl die in bed liggen te lezen.

In dit verhaal draait het dus om de broers James, die na het doden van hun ouders terecht komen in de gevangenis en waaruit ze weten te ontsnappen (daar zie je overigens niets van in deze film). Een heel mediacircus is het gevolg en de twee moordenaars worden ware volkshelden. Ze slagen erin zich te verschuilen in een klein stadje, waar ze het gezin Ryan gijzelen, die bestaan uit vader Charles Ryan (C.T. Miller), moeder Rea (Damian Hoffer), oudste dochter Jami (Nanette Bianchi) en jongste dochter Jenny (Renee Cohen). Wat ze echter niet beseffen is dat de Ryans hen nog heel wat kunnen bijbrengen op het gebied van moorden.

Het verhaal heeft wel wat weg van de Actie / Misdaad film "Natural Born Killers (1994)", want weer wordt de maatschappij beschuldigd van het voortbrengen van genadeloze moordenaars, die door de sensatiezucht van de media grinnikende helden worden. Maar het eerste gedeelte van de film deed me vooral toch denken aan de Thriller film "Desperate Hours (1990)" (de naam van Mickey Rourke, die de hoofdrolspeler is in die film, wordt zelfs een keer genoemd), want ook in die film wordt een gezin gegijzeld door een uit de gevangenis ontsnapte crimineel (in deze film zijn dat dus de broers James) en het tweede absurde maar zeer vermakelijke gedeelte van de film deed me denken aan de Horror / Komedie film "The People under the Stairs (1991)", waarin een gezin (in deze film dus de familie Ryan) mensen gevangen houdt onder hun woning.

Het eerste gedeelte van de film is eigenlijk nog best mild (buiten de ouders van de broers James, worden dan nog verder een buurvrouw en een politieagent doodgeschoten door Odessa) en daarin draait het vooral om de introductie van de broers James en het gezin Ryan, die door de broers gegijzeld worden. Het leuke daarbij is dat het gezin, m.u.v. vader Charles, het helemaal niet erg vindt, maar juist leuk vindt. Zo krijgt moeder (met een verleden als hoertje en ook heeft ze te maken gehad met moordzaken en drugs) Rea een band met Odessa James en mag hij haar zelfs neuken op een wasmachine, waarbij hij een gedode politieagent gebruikt als opstapje.

Oudste dochter Jenny, die 17 jaar is, is een groot fan van moordenaar Kyle en duikt al snel in bed met hem, waarbij dan regelmatig bloot te zien is van Nanette Bianchi die best mooie borsten had. Terwijl ze boven zitten te neuken, zit Odessa samen met moeder Rea op een stoel in de woonkamer en houden ze vader Charles (Een Vietnam veteraan en een Groene Baret die veel medailles heeft gekregen) gevangen (wiens gezicht men dan heeft geschminkt, en ook heeft men kerstverlichting en een dartbord aan hem gehangen), waarbij op een gegeven moment tegen hem zegt wordt (door Odessa) :

Can you hear it, Charlie ?
The pounding of the bed frame ?
The Screws turning, bolts falling ?
Sweat angels and the pants.
The pant, Charlie.
They try to be quiet so no one will know we're fucking pant.
So Mr. Ryan, sir, don't move.
I wanna hear your daughter fuck.

Ook jongste dochter Jenny vindt de broers wel leuk en op een gegeven moment vraagt hij Odessa om een handtekening. Ze is ook een fan van een zekere Adam West (zijn handtekening wordt door Odessa verscheurd en dat vindt Jenny niet zo leuk) en O.J. Simpson en de laatste wordt op een leuke manier (via een spel) genoemd (namelijk via de film "The Naked Gun") als moordenaar van Nicole Brown Simpson.

Natuurlijk zit ook de politie onder leiding van Lorna McCoy (gespeeld door de best mooie Wendy Latta) achter de broers aan en op het moment dat ze het huis binnenvallen van het gezin Ryan om de broers op te pakken, ontstaat een leuke en verassende wending, waarbij het gezin Ryan hun ware aard laat zien, want ze zijn zelf moordenaars (doden o.a. de binnengevallen politie met een bijl en een mes) en hebben ook mensen onder hun huis gevangen (die o.a. mensenvlees eten) zitten en ook woont daar een gestoorde oom van hun, te weten Bob (Chad Sommers).

Wat dan volgt is één en al actie, min of meer de broers James versus het gezin Ryan, waarbij de nodige slachtoffers vallen (o.a. zeer veel politie, Bob en Lorna McCoy) en natuurlijk vallen er ook dodelijke slachtoffers onder de broers James en het gezin Ryan. Zo doodt Jami (die dan rondloopt in een cheerleader pakje en een M16 vuurwapen) uiteindelijk broer Kyle en doodt Odessa moeder Rea (die min of meer vanonder haar vagina wordt doodgeschoten) en oudste dochter Jami, die ook nog doorzeefd wordt met politiekogels. Uiteindelijk staan Odessa en vader Charles tegenover elkaar waarbij ze op elkaar schieten en elkaar raken en waar Charles zijn hoofd er wordt afgeschoten. Zwaar gewond loopt Odessa dan naar buiten, waar de politie hem opwacht en doorzeefd met kogels.

Hoewel de cast bestaat uit B-acteurs en actrices, deden ze het wel leuk en Dave Larsen en David Gunn overtuigden als de moordende broers James. Ook C.T. Miller, Damian Hoffer, Nanette Bianchi en Renee Cohen deden het leuk als de gestoorde gezinsleden Ryan. Maar ik vraag me wel af wat er met de laatst genoemde gebeurt is, want na circa 70 minuten verdwijnt ze zomaar uit het verhaal ? Ze zijn ook regelmatig lekker grofgebekt en zo zegt op een gegeven moment Damian Hoffer (moeder Rea) tegen Dave Larsen (Odessa), als ze haar ware aard heeft laten zien:

"You wanna fuck me, Odessa ? Goddamn piece of shit, take it in the ass liking son of a bitch, come fuck me, Odessa !"

Ook is het leuk als David Gunn (Kyle) gevangen is genomen door het gezin Ryan en deze dan tegen hun zegt (terwijl het gezin Ryan naast elkaar op de bank zit):

"You see, that's the difference between being a James and a fuck like a Ryan. Now Charles, my brother and I are going to kill you, your cunt wife, your bitches daughters, and last but not least, the beheading of dear good old Bob."

Al met al heb ik me goed vermaakt met deze toch wel zieke Thriller / Horror film (bedankt voor de tip Left4Dead ), die maar circa 85 minuten duurt, en de film heeft zowat alles om uit te groeien tot een cult-succes, maar zo te zien zijn de meeste MovieMeter stemmers het daar niet mee eens, gezien de lage score hier. Tijd om daar verandering in te brengen

Ondanks dat het allemaal niet geweldig was keek het zich wel nog redelijk weg en dat kwam vooral door Katherine Heigl die ik altijd leuk om te zien vindt. Het verhaal is zeer flauw en te lachen valt er eigenlijk niets. De eerste 30 minuten van de film zijn nog het leukst vanwege Katherine Heigl en de beelden van Nice (omdat ik er zelf al eens geweest ben), daarna wordt het een trieste bedoeling. Buiten Katherine Heigl deed Ashton Kutcher het ook nog redelijk. De muziek in de film was trouwens vreselijk.

Zeer indrukwekkende en ontroerende film. Zeker als je weet dat het waargebeurd is (wat een hel moet Dith Pran hebben meegemaakt). De film is verder boeiend en spannend van de eerste tot de laatste minuut. Vind het eigenlijk een beetje raar dat deze film niet in de top 250 staat, want dat verdiend hij zeker.

Deze eenvoudige Australische Thriller film biedt niets nieuws onder de zon en het duurt ook behoorlijk lang voordat er eindelijk wat gebeurt, maar na circa 50 minuten is het wel genieten geblazen en gaat het er ook regelmatig hard en grof aan toe. Onderstaande dialoog is daar een goed voorbeeld van.

"Ga je me nu ook neerschieten ? Nee. Je kan eerst toekijken hoe ik je vriendin verkracht."

Ondanks dat het verhaal (waarbij het draait om het jonge stel Ian en Sam, dat gaat kamperen op een geïsoleerde bestemming en waar al iemand aan het kamperen is) eenvoudig is, wist het mij in ieder geval van de eerste tot de laatste minuut (duurt circa 85 minuten) te boeien en te vermaken en op het einde wordt het zelfs spannend en misschien ook wel verrassend. En dat laatste met name hoe de twee hoofdrolspelers in het verhaal, te weten dokter Ian (gespeeld door Ian Meadows) en zijn vriendin Sam (gespeeld door Harriet Dyer), zich dan gaan gedragen. Wat dat betreft is het me ook niet heel duidelijk wat het laatste shot in het verhaal nu inhoudt (leven ze nu inderdaad nog lang en gelukkig samen of gaat Sam Ian dumpen, omdat hij in paniek raakte en hulp ging halen en zich daarbij niet niet ontfermde over de gevonden baby Ollie).

De scene die me van deze film vooral zal bijblijven, is de scene waarbij German (met zijn hond Banjo) en Chook (die heel goed kan schieten) het kamperende gezin (bestaande uit vader, moeder, dochter en baby) gevangen nemen en daarna de dochter en moeder verkrachten (de verkrachting is wel niet te zien, maar je ziet wel de ontblootte dochter liggen op de grond), waarna ze worden doodgeschoten en waarbij ze eerst nog gaan prijsschieten op een blikje, wat ze op het hoofd zetten van de vader en moeder. Die scene was best heftig en deed me denken aan een bepaalde scene uit de Horror films "Henry: Portrait of a Serial Killer (1986)" en "August Underground's Penance (2007)", hoewel het daar expliciteer en veel heftiger in beeld werd gebracht.

Van de cast had ik eerlijk gezegd nog nooit van gehoord, maar ze speelden wel goed en overtuigend en zeker wat betreft de vier hoofdrolspelers in het verhaal, te weten de al eerder genoemde Harriet Dyer en Ian Meadows, maar zeker ook Aaron Pedersen en Aaron Glenane in de rol van de smeerlappen German en Chook, die uiteindelijk hun verdiende loon krijgen, waarbij German per ongeluk wordt neergeschoten door Chook en Chook wordt door Sam doodgeslagen met een steen.

Al met al best een aardige eenvoudige Thriller film, die zowel boeiend, spannend als vermakelijk is. Ik wil deze film eigenlijk een 3,0* geven, maar dankzij de laatste sterke circa 35 minuten van het verhaal, geef ik toch nog een 3,5*.

Eigenlijk alleen gekeken vanwege Heather Graham. Daar heb ik wel een beetje een zwak voor en ze gaat in deze film ook nog eens regelmatig uit de kleren dus dat is zeer mooi meegenomen. Het verhaal vond ik niet niet echt boeiend en ook niet spannend. Het einde was enigszins aardig maar ik was blij toen de film was afgelopen. Matige film die alleen door Heather Graham het kijken waard is.

Ook deze goede Drama / Mystery film (welke me een beetje deed denken aan het eerste filmpje, te weten "The Box", uit de Horror film "XX (2017)") ligt net zoals de afgelopen week bekeken Horror / Actie film "Mayhem (2017)" al sinds afgelopen december bij mij op de plank en heb ik tot heden steeds links laten liggen. Maar ook dat had ik eigenlijk niet hoeven te doen, want ook deze mysterieuze en boeiende film wist me eigenlijk van de eerste tot de laatste minuut (duurt circa 120 minuten) te vermaken en te interesseren.

In dit verhaal draait het om de charismatische hartchirurg Steven Murphy (Colin Farrell), welke een gerenommeerde chirurg is en die met zijn volmaakte vrouw, oogarts Anna Murphy (Nicole Kidman) en hun twee voorbeeldige kinderen, te weten Kim Murphy (Raffey Cassidy) en Bob Murphy (Sunny Suljic), een perfect gezin vormt. Tot de 16-jarige Martin (Barry Keoghan), een vaderloze tiener (wiens vader na een auto-ongeluk op de operatietafel van Steven Murphy is overleden) die Steven Murphy onder zijn vleugels heeft genomen, aan de poorten van hun idyllische bestaan komt rammelen. Ze praten veel met elkaar en komen bij elkaar over de vloer, waarbij Martin steeds verder het gezin binnendringt. Als hij Steven Murphy confronteert met een gebeurtenis uit het verleden, wordt de duistere aard van zijn doel duidelijk.

Meteen al in de eerste minuten van het verhaal is de stijl van de Griekse regisseur Yorgos Lanthimos (o.a. bekend vanwege zijn bizarre Drama film "Kynodontas (2009)" te herkennen en wordt ook gelijk de toon en de sfeer voor de rest van het verhaal gezet. Na een dramatisch één minuut durend shot (voorzien van onheilspellende klassieke muziek) van een kloppend hart tijdens een operatie, volgen we namelijk hartchirurg Steven Murphy en diens anesthesist Matthew Williams (Bill Camp), die door een lange wandelgang van het ziekenhuis lopen en een ongemakkelijk en schijnbaar onbelangrijk gesprek hebben over hun horloges (waterbestendigheid, datumweergave en de keuze m.b.t. een metalen bandje of een leren bandje). Daarna zien we Steven Murphy wachten in een restaurant, waarna de mysterieuze Martin zijn entree in het verhaal maakt en ze met elkaar beginnen te praten.

Behalve de stijl is ook de enge muziek opmerkelijk (ook al meteen in de eerste minuten), want de muziekkeuze voor monotone hysterische accordeons, koorgezang en zingende zagen op lage toon als een huilende wind, geven deze film een extra lading. Dat geldt overigens ook voor de aanwezigheid van seksuele (zelf)bevrediging (o.a. van toepassing bij Colin Farrell, Nicole Kidman en Matthew Williams) van de acteurs door het hele plot heen, waarbij veel van het blote lichaam van Nicole Kidman is te zien en dat als ze in bed een persoon speelt, die onder algehele verdoving is gebracht (dat vindt Steven Murphy namelijk heel opwindend om te zien).

Het verhaal welke is opgebouwd uit twee helften (eerste helft speelt zich vooral af in het ziekenhuis en de tweede helft speelt zich voornamelijk af in het huis van de familie Murphy) zit goed in elkaar en is fraai in beeld gebracht (waarbij de camera vaak de personages volgt op een ongemakkelijke afstand en daarbij wordt ook regelmatig tergend langzaam in- en uitgezoomd) en is tot circa de 50e minuut van het verhaal ook lekker mysterieus en vaag (daarna overigens ook nog). Vanaf dan komt opeens de aap uit de mouw, als Martin in het restaurant van het ziekenhuis (waarbij Bob dan is opgenomen omdat hij opeens niet meer kan lopen) tegen Steven zegt:

"Je hebt iemand van mijn familie vermoord. Nu moet je iemand van jouw familie doden. Jij bepaalt wie, maar als je het niet doet, gaan ze allemaal dood. Bob, Kim, je vrouw, ze worden allemaal ziek en dan gaan ze dood. Eén: verlamming, twee: verhongering, drie: bloedende ogen, vier: de dood. Geen zorgen, jij wordt niet ziek. Blijf alleen rustig."

Vanaf dan wordt het verhaal spannend tot de laatste minuut en het einde mocht er zeker wezen (soms ook best hard), waarbij het doden van één gezinslid wel heel erg apart en bizar was. Over de precieze betekenis van de film en het einde is regisseur Yorgos Lanthimos lekker geheimzinnig en het biedt ook volop stof om over na te denken en te filosoferen. Hij laat je met deze film in ieder geval wel lachen, huiveren, walgen en ongemakkelijk voelen, althans dat was bij mij in ieder geval van toepassing.

Zo moest ik o.a. lachen bij het geheim welke Steven Murphy aan zijn zoon Bob Murphy vertelt (om zodoende een eventueel geheim bij hem te ontlokken) en dat omdat hij dan het volgende absurde geheim aan hem vertelt:

"Toen ik zo oud was als jij, was ik net begonnen met masturberen. Ik kon met klaarkomen. Niet veel, een klein druppeltje maar. Ik dacht dat iets mankeerde, want ik had allerlei verhalen op school gehoord. En toen mijn vader een keer dronken was, mijn broers weg waren en hij lag te slapen, deed ik mijn hand om zijn penis en begon ik te wrijven tot hij klaarkwam. De lakens zaten onder het sperma. Ik werd bang en rende weg.".

Ook was het wel geinig dat Steven Murphy op een gegeven moment tegen zijn vrouw Anna Murphy zegt "Een chirurg doodt nooit een patiënt. Dat doet alleen een anesthesist", terwijl later anesthesist Matthew Williams tegen Anna Murphy zegt (als ze elkaar treffen in een restaurant en daarna na een auto gaan) "Je weet dat een anesthesist een mislukte operatie nooit kan worden verweten. De chirurg is te allen tijde verantwoordelijk"

De topcast maakt deze film zeker het aankijken waard, want buiten de uitstekend spellende Colin Farrell (voorzien van flinke baard), heeft hij aan Nicole Kidman (die ik er best mooi vond uitzien, en dat ondanks dat ze er vrij slank uitzag), als zijn vrouw Anna Murphy (die een seksuele relatie heeft met anesthesist Matthew Williams), eveneens een uitstekende tegenspeelster, waarbij ze beiden hun teksten uitspreken zonder emotie, empathie, gelach of uitbundige gevoelens. Ook de jonge kinderen Raffey Cassidy (in de rol van Kim Murphy, die verliefd raakt op Martin) en Sunny Suljic (in de rol van Bob Murphy, die uiteindelijk wordt doodgeschoten) deden het gewoon goed en vooral de eerst genoemde. Ze vormen in dit verhaal zogenaamd het perfecte gezien Murphy, maar dan wel zonder echte warme liefde onderling.

Barry Keoghan is zelfs beangstigend goed en dat als splijtzwam van het keurige en perfecte gezin Murphy. Door zijn licht voorovergebogen lichaamshouding, wazige oogopslag en ijzige stem, heeft hij iets onpeilbaars. Hij is ook altijd beleefd (verontschuldigend bijna), maar toch gaat er voortdurend een bepaalde dreiging schuil achter al die hoffelijkheden, die niet helemaal te plaatsen valt.

De scène waarbij hij een bord spaghetti aan het eten is met de aanblik van Anna Murphy (die thuis bij hem langskomt om te praten), was ijzersterk (geldt ook voor de manier waarop hij aan het eten en drinken is in het restaurant tijdens de opening, maar dan met de aanblik van Steven Murphy) en zo zitten er best veel scènes in die ijzersterk gefilmd zijn en ook best apart zijn. Zoals de scene waarbij Anna Murphy anesthesist Matthew Williams in de auto aan het aftrekken is en dat om informatie te krijgen over de dode vader van Martin. Ook het gedoe omtrent ongesteldheid, het klaarmaken van een vis, limonade en een MP3-speler was wel apart.

Overigens was het ook leuk om Alicia Silverstone weer eens terug te zien in een film als de moeder van Martin, want haar vond ik vroeger in de jaren 90 (toen ze populair was) altijd een mooie vrouw om naar te kijken. Ze is overigens wel maar in één scene te zien en die was ook best apart, want daarin probeert ze Steven Murphy te verleiden (als compensatie voor haar overleden man) als ze samen op de bank naar de lievelingsfilm van Martin en zijn vader aan het kijken zijn, waar ze dan op een gegeven moment (als Martin naar bed gaat) zijn handen kust en aan zijn vingers zuigt. Steven was daar overigens niet bepaald van gediend en hij had daarna ook geen zin meer in zelfgemaakt karameltaart

Al met al een goede Drama / Mystery film, welke een curieuze mix is van absurdisme, arthouse en zelfs thriller/horror elementen en die geen moment verveelt en die naar het einde toe zelfs echt spannend wordt. De Romantiek / Sciencefiction film "The Lobster (2015)" van regisseur Yorgos Lanthimos heb ik nog niet gezien, maar die ga ik waarschijnlijk volgende week zaterdag bekijken. Hij is een ieder geval een regisseur om in de gaten te houden.

Robert De Niro en John Travolta zijn beide goede en bekende acteurs die hun strepen in Hollywood al dik verdiend hebben. Ze hebben een aantal gedenkwaardige films op hun naam staan en beide hebben ze later in hun carrière niet altijd de beste rollen gekozen, waarvan deze Drama / Thriller film een goed voorbeeld is.

Wanneer twee veteranen uit de Bosnische oorlog elkaar ontmoeten lijken ze veel met elkaar gemeen te hebben. Maar de werelden van de Amerikaanse Benjamin Ford (Robert De Niro) en de Servische Emil Kovac (John Travolta) blijken ver uiteen te liggen.

Regisseur Mark Steven Johnson lijkt de pretentie te hebben iets te willen zeggen over mentale oorlogswonden, maar komt er niet uit met zijn curieuze castingkeuze. Robert De Niro is gewoon te oud voor de rol, en John Travolta als Serviër Dat malle ringbaardje (zie ook de filmposter) zag er al niet uit,maar dat vette accent is gewoon belachelijk lachwekkend. De film speelt zich af in een verlaten bos in de Appalachen met geen beschikbaar vormen van communicatie, behalve dan met elkaar, waarbij de twee een dodelijk kat en muis spelen.

Helaas wordt het nergens echt spannend of boeiend en de film weet ook nauwelijks te vermaken. Het ene moment heeft één van de twee het voordeel en momenten later is de ander dat. De film bevat wel veel grafisch geweld (martelen), maar desondanks krijg je nergens het gevoel dat één van de twee mannen echt in gevaar is. Het zijn ook geen karakters waar je veel om kan geven. Robert De Niro’s karakter heeft een slechte relatie met zijn zoon (die pas een baby heeft gekregen) en weigert om hem te bezoeken en John Travolta’s karakter heeft helemaal geen achtergrond, behalve dat hij wraak wil nemen.

De film draait om het in aanraking komen met je verleden, maar de manier waarop het in beeld gebracht is, resulteert helaas niet in een boeiende film. Ondanks de bekende acteurs is dit zeker ook geen aanrader en zoals al eerder gezegd hebben beide mannen films gemaakt die een stuk beter zijn dan dit onnozele "Killing Season".

Al met al een rommelige, onverschillig gemaakte thriller, die ook regelmatig op de televisie te zien is en daar heb ik hem ook een paar maanden geleden op gezien tijdens de Hemelvaartvakantie.

Dit was de meest saaie film welke ik ooit in een bioscoop heb gezien. Vrijwel 90 minuten lang wordt je dood geluld met ellenlange saaie en nietszeggende dialogen. Na ongeveer 30 minuten had ik het al helemaal gehad met deze film en begon ik me al te vervelen in de bioscoop. Het moment dat de pauze aanbrak, was wat mij betreft het hoogtepunt van de film want ik werd tenminste effen uit mijn lijden verlost. Er zitten een paar leuke korte scenes (de harde scenes) in deze film maar meer ook niet. De film staat betiteld als een Misdaad / Thriller en dat klopt ook wel maar het grootste gedeelte van de film wordt er gewoon saai gepraat. Ook de cast kon me nauwelijks bekoren (de rollen van Ray Liotta en Richard Jenkins stellen sowieso weinig voor en mijn god wat was de laatste saai), alleen James Gandolfini met zijn drank en hoeren was nog enigszins leuk.

Nee, wil je naar een spannende of boeiende Misdaad / Thriller gaan, mijdt dan absoluut deze saaie film want je wordt alleen maar in slaap gesust.

Aardige film om eens te zien. Het begin is een beetje saai (wordt wel wat opgevrolijkt door Julie Delpy) maar zodra de bankoverval begint (leuke zeer korte rol van porno-ster Ron Jeremy) komt de vaart er goed in en is er veel actie en geweld te zien.

De mop die 1 van de bank-overvallers verteld is ook best wel goed.

Ik heb deze film vroeger eens gezien en de laatste tijd herhalen ze hem vaak op de zender "action now". Het is best een low budget film en de acteer prestaties zijn niet best. Maar toch is dit best een redelijke film. Het verhaal is best redelijk en de dialogen zijn ook soms aardig. De film is een beetje gemaakt volgens de Guy Ritchie formule.

Niet echt bijzonder maar wel vermakelijk, vooral door Mickey Rourke en Joseph Gordon Levitt.

Niet echt een boeiende documentaire. De verhalen welke verteld werden door de overgelopen Noord-Koreanen waren bepaald niet hartverscheurend of aangrijpend. De beelden (velen leken wel afkomstig te zijn uit de oertijd) van Noord-Korea (o.a. de veelal getoonde parades) zijn ook al meerdere malen vertoond waardoor het ook niet echt kon boeien. Gelukkig duurt de saaie documentaire niet echt lang waardoor het wel nog goed te bekijken valt. Maar al met al een tegenvallende documentaire die niets nieuws verteld en dus eigenlijk ook weinig toevoegt.

Er zitten een paar leuke momenten in maar voor de rest is hij erg flauw en kinderachtig. Arnold Schwarzenegger in een komedie past gewoon niet bij elkaar. De kinderen speelden beter dan Arnold Schwarzenegger en hadden ook nog eens meer humor.

Aardige film met een paar hele mooie scene's (vooral die op het ijs).

Deze hedendaagse verfilming van de bekende Britse regisseur Guy Ritchie (vooral natuurlijk bekend van zijn eerste twee films "Lock, Stock and Two Smoking Barrels (1998)" en "Snatch (2000)"), is losjes gebaseerd op het bekende verhaal van King Arthur, maar deze verfilming stelt qua verhaal helaas weinig voor en bovendien is het verhaal ook nog eens zeer eenvoudig (goed versus slecht). Visueel (inclusief de speciale effecten) gezien ziet het er allemaal wel aardig uit en ook weet deze Actie / Avontuur film nog wel te vermaken en dat vooral vanwege de vele actie, die eveneens aardig in beeld werd gebracht.

In dit verhaal draait het in eerste instantie om de vader, te weten koning Uther Pendragon (gespeeld door Eric Bana), van de destijds nog zeer jonge Arthur, die vermoordt wordt door zijn oom Vortigern (gespeeld door Jude Law) vanwege macht en jaloersheid en waarbij de jonge Arthur moet vluchten voor zijn leven. Zodra zijn oom Vortigern de troon pakt, leidt Arthur een teruggetrokken leven in een bordeel, waar hij wordt opgevoed. Arthur die bestolen is van zijn erfgoed en zijn identiteit, vecht zich tijdens het volwassen worden in het bordeel en criminele leven een weg naar boven. Als jaren later Arthur (vanaf dan gespeeld door Charlie Hunnam) een volwassen man is geworden, kan hij het geheim van zijn afkomst niet meer verborgen houden, als hij het magische zwaard "Excalibur" van zijn vader uit een steen trekt. Samen het verzet en de jonge mysterieuze tovenares "The Mage" (gespeeld door Astrid Bergès-Frisbey), moet hij het zwaard leren gebruiken, zijn demonen confronteren en de mensen verenigen om de wrede tiran Vortigern te verslaan die zijn kroon heeft gestolen en zijn ouders heeft vermoord.

Omdat het verhaal zeer eenvoudig is (je weet na circa 10 minuten al, hoe het verhaal gaat eindigen), is het voor een twee uren durende film best allemaal langdradig en weet het ook niet altijd te boeien (laat staan dat het ergens spannend wordt). Zeker na circa een uur had ik het wel gehad met het verhaal en hunkerde ik naar het zeer voorspelbare einde. Gezien het einde met de "ronde tafel", zal er ongetwijfeld nog wel een vervolg komen. De cast speelde in mijn ogen niet bepaald overtuigend en dan met name de twee hoofdrolspelers in het verhaal, te weten Charlie Hunnam (in de rol van Arthur, oftewel de "goede"), die ik overigens qua uiterlijk veel vind lijken op Tom Hardy, en Jude Law (in de rol van wrede tiran Vortigern, oftewel de "slechte"). Alleen Astrid Bergès-Frisbey (in de rol van de mysterieuze jonge tovenares "The Mage", oftewel Guinevere) en Eric Bana (in de rol van koning Uther Pendragon) vond ik nog wel verdienstelijk spelen, waarbij de laatste weliswaar maar een minimale rol heeft.

Al met al een moderne verfilming van het bekende King Arthur verhaal, die niet meer dan leuk is om eens gezien te hebben en dan vanwege het visuele aspect en de actie.