Opinions

Mijn vertrouwen in Adam Sandler was toch wel aan het afnemen. Daar waar velen hem altijd al niet konden uitstaan, vond - en vind - ik het gros van zijn films van voor 2009 wél erg leuk. Ze hebben een lekker ontspannen sfeertje en bevatten leuke, onnozele humor. Na het matige Jack & Jill en het vreselijke That's My Boy en Grown Ups 2 leek hij het spoor echter volledig bijster.

In Blended had ik dan eigenlijk ook geen vertrouwen meer. Eerdere samenwerkingen met Drew Barrymore, The Wedding Singer en 50 First Dates, behoren tot de top van zijn komische oeuvre, maar ik bleef toch zo mijn twijfels behouden. De trailer zorgde er daarnaast ook nog eens voor dat mijn vermoedens bewaarheid leken te worden. Gelukkig bleek de trailer een verkeerd beeld te geven. Blended bleek, tegen mijn verwachtingen in, een verdomd leuke film.

Sandler zet een sympathieke rol neer. Geen gekke stemmetjes of vervelende overacting; gewoon de rol van een alleenstaande vader. Het lijkt alsof Barrymore een positieve invloed op hem heeft als ze zijn tegenspeelster is. De chemie, die in de twee vorige films ook al zo sterk aanwezig was, is er gewoon weer en dat resulteert in een leuk samenspel. Meermaals waren er momenten waarbij ik hardop heb gelachen. Zo'n scène als die in de drogist is daar al een simpel voorbeeld van.

Eenmaal in Afrika blijft het niveau van de film aanhouden. Terry Crews kan er net mee door; die balanceerde soms wel op het randje van irritatie. De bijrolletjes van Kevin Nealon en Jessica Lowe zijn leuk, de locaties in Afrika zijn ronduit schitterend (goed geschoten ook) en de uitstapjes van de gezinnen betreffen genoeg grappige situaties. Ik vond het script hier stukken beter dan in een That's My Boy, waar alleen maar het principe 'hoe smeriger, hoe beter' gehanteerd werd. De kinderen vielen me ook behoorlijk mee. De twee jongetjes waren soms wat minder, maar dit werd wel gecompenseerd door de twee meiden, die weer wat sterker waren. Ik vond de dramatische noot die erin verwerkt was, betreffende het verlies van Sandler's vrouw, ook totaal niet storend. Jammer dat het allemaal nog net wat te lang duurt als ze eenmaal weer terug in de States zijn. Dat stuk waar Adam denkt dat Drew weer terug bij haar ex is, voelde overbodig aan. Het droge happy end is dan wel weer leuk om te zien.

Blended is weer eens een ouderwets fijne Happy Madison productie. Lang niet alles slaat aan, maar ik heb me desalniettemin behoorlijk weten te vermaken. Het verveelt nergens en de grapdichtheid is best hoog. Wat mij betreft dan ook het beste dat Adam sinds jaren gemaakt heeft.

3,5*

We kennen Bruce Willis natuurlijk vooral als 'actieheld'. Misschien is het met name daarom dat hij mij met zijn rol in deze Blind Date aangenaam verraste. De film deed me wat denken aan enkele soortgelijke hysterische komedies uit de jaren 80. Denk bijvoorbeeld aan The Money Pit. Zoals hierboven al ergens wordt aangegeven: daar moet je wel een beetje voor in de stemming zijn. Ook Blind Date is bij tijden heel melig, maar ik had daar op het moment van kijken best behoefte aan.

Het is jammer dat de film al vroeg het hoogtepunt bereikt: het etentje met Walter's collega's en baas is echt hilarisch. Daarna lijkt de film even in een dip te belanden, maar gelukkig herpakt deze zich niet veel later weer. Vooral die idiote ex van Nadia, gespeeld door John Larroquette, is zó flauw dat hij weer leuk wordt. Kim Basinger doet het overigens ook prima, al moet ik zeggen dat ik de chemie tussen haar en Willis wat oppervlakkig bleef. In feite blijft de hele film oppervlakkig, want de climax is wat lauw en afgeraffeld imo. Desondanks heb ik mij tussendoor niet verveeld. De vele absurde situaties en de relatief hoge grapdichtheid maken dat dit een zeer aangenaam tussendoortje was.

3*

Sandra Bullock kan ik altijd wel hebben. Ik ken haar met name van komedies als Miss Congeniality en Two Weeks Notice, dus ik was wel benieuwd hoe ze het ervan af zou brengen in een serieuzere rol. Best goed, zo blijkt. Leigh Anne wordt overtuigend neergezet als het sympathieke personage dat zich ontfermt over buitenbeentje Michael Oher.

Die Michael Oher, gespeeld door Quinton Aaron, steelt gelukkig wel nog zelf de show in zijn eigen biopic. Het is een persoon waar je oprecht mee meeleeft en die je ook daadwerkelijk succeservaringen gunt. De ontwikkeling die hij binnen het gezin doormaakt is dan ook mooi om te zien en zorgt ervoor dat de film een positieve toon aanhoudt. Tegen het einde slaat de film naar mijn wel wat te ver door in de clichés (dan duid ik op de overtrokken strijd tussen de universiteiten en Michael die nog even in conflict moet komen met zijn familie), maar uiteindelijk zijn dat details die niet kunnen voorkomen dat deze film het gehele speelduur weet te boeien. The Blind Side bevat humor en weet te ontroeren. Alle lof voor de cast, want de emoties van de personages kwamen heel natuurlijk op mij over.

3,5*

Ontzettend fijne feelgoodfilm. Ik wist niet helemaal wat ik ervan moest verwachten, maar ik heb een zwak voor de jaren 80 en ben ook zeker een liefhebber van de muziek van Bruce Springsteen. Wat dat betreft zat ik natuurlijk gebakken bij deze film, want de soundtrack bevat enkele grote 80s hits en tamelijk veel Springsteen-tracks.

Ik was vooral benieuwd of de muziek van Springsteen op een natuurlijke manier in het verhaal verwerkt zou kunnen worden of dat het gewoon erbij gehaald zou worden. Dat laatste was bijvoorbeeld een beetje het geval bij Last Christmas: leuke film, maar de muziek van Wham! en George Michael had in wezen net zo goed vervangen kunnen worden door een willekeurige andere artiest. Het lukt Blinded By the Light echter vrij goed om er betekenis aan te geven. Dat komt vooral doordat Bruce's teksten vaak gaan over het ontsnappen aan de sleur in een verstikkend plaatsje, waardoor het perfect past bij een hoofdpersonage dat door zijn ambities en thuissituatie met zichzelf in de knoop ligt. Logisch ook, omdat het natuurlijk deels gebaseerd is op een jongen die dit daadwerkelijk doormaakte. Ik vond in ieder geval dat de film het smaakvol toepaste en kon er ook mee leven dat bepaalde belangrijke lyrics letterlijk in beeld gebracht werden. Door de montage, waarbij de teksten vaak om Javed's hoofd heen draaien, komt dat goed tot zijn recht.

Soms gaat de film even volledig op de musicaltour, denk aan het Born to Run-stukje halverwege. Normaal gesproken ben ik niet gauw fan van iets dergelijks, maar het wordt hier met zo veel onweerstaanbaar enthousiasme gebracht dat ik eigenlijk niet anders kan dan glimlachen. Als ik dan al een punt van kritiek moet noemen is het eerder dat de thuissituatie van Javed misschien wat te dik is aangezet (vader is soms wel erg karikaturaal), hoewel het uiteraard in de kern wel zal kloppen. Ook de problemen waar de Pakistaanse gemeenschap in Luton tegenaan liep destijds worden goed in beeld gebracht.

Er is ruimte voor drama, maar ook voor humor, vrolijkheid en véél muziek. Vandaar dat dit toch wel met recht een feelgoodfilm genoemd mag worden. De cast heeft er duidelijk zin in, waardoor de personages tot leven komen en de sfeer eigenlijk gewoon fantastisch is. Als je affiniteit hebt met het decennium en The Boss, dan kan ik bijna garanderen dat dit non-stop genieten is. Zo'n film waarvan je in sombere tijden wenst dat er meer van gemaakt zouden zijn.

4*

Leuke, gezellige kerstfilm. Het tempo is prima en het acteerwerk ook. Het einde raakte me wel een beetje, het verhaal wordt dan ook prachtig vertelt. Ook erg mooie scenes bijv. als Blizzard met Katie over het ijs danst/vliegt. Special-Effects (en dan bedoel ik als Blizzard vliegt) waren niet zo goed, maar in een film als deze ook zeker niet erg belangrijk. Puur vermaak, dit!

3,5*

Ik had er al niet al teveel van verwacht, maar goed toch maar even meegepikt. Helaas zijn die slechte verwachtingen uitgekomen. Ik vond de grappen erg flauw, en uitgemolken: die we al eerder in films hebben gezien. Acteerwerk was ook maar middelmatig.

1,5*

Vermakelijke film, maar niet meer dan dat. Jack Nicholson : blijft gewoon een goede acteur, en opzicht was de rest van het acteerwerk ook prima. Het verhaal viel ook nog wel mee, alleen werd de film heel af en toe een beetje saai, het einde vind ik een beetje afgeraffeld en vaag.. Zoals ik al zei : best aardig, maar ik vond dit geen hoogvlieger.

2,5*

Blood Diamond is een film die me al tig keer is aanbevolen; ook door mensen die verder geen filmliefhebber zijn. Het is inmiddels alweer een aantal weken geleden dat ik hem gezien heb, maar vergeten doe ik 'm niet.

De film kent aardig wat shockerende fragmenten. Daardoor slaagt men er volgens mij wel in om een redelijk realistisch beeld te schetsen van wat zich daar allemaal voor een gruwelen afspelen. Ik zal heel eerlijk zijn dat ik er niet erg van op de hoogte ben, dus vandaar dat ik wel blij ben dat ik deze film gezien heb. Er waren dan ook (eigenlijk vanaf het begin al) veel momenten bij die me aangrepen. Sowieso is het hele verhaaltje rondom de visser en diens zoon ontzettend tragisch natuurlijk. Dat wordt ook heel geloofwaardig neergezet.

De cast is goed op dreef. Leonardo doet het goed, zoals ik, eerlijk gezegd, wel van hem gewend ben. Met zijn accent was ik in het begin niet erg blij, maar die irritatie nam wel af naarmate de film vorderde. Connelly speelde goed wat ze moest doen, maar haar personage voegde verder helaas niet veel toe. Djimon Hounsou is een acteur die ik verder niet ken, maar die in deze film wel de meeste aandacht trok. Overtuigend spel van hem.

Het grootste nadeel vond ik misschien nog wel de overdosis aan geweld. Vaak kwam er maar een klein stuk dialoog en dan vlogen de kogels je alweer om de oren, terwijl een soortgelijke scene niet lang daarvoor heeft plaatsgevonden. Dat de situatie daar naar voren wordt gehaald vind ik prima, maar soms kwam het een beetje 'geforceerd' over. De focus op het daadwerkelijke verhaal ging hierdoor bij vlagen wat verloren.

Ondanks het lange speelduur gaat de film niet vervelen. De film steekt zo in elkaar dat je het moeiteloos blijft volgen. De film heeft verder ook nog enkele mooie plaatjes te bieden. De special effects en muziek zijn verder ook goed verzorgd. Blood Diamond is een sterke film over een niet-alledaags onderwerp. Goed om te zien dat een dergelijk zwaar thema wordt aangesneden in een Hollywood film.

3,5*

In 2014 maakte ik voor het eerst kennis met de muziek van U2. Als je je een beetje gaat verdiepen in hun oeuvre, ontkom je uiteraard niet aan hun hit uit 1983: Sunday Bloody Sunday. Ik was destijds benieuwd geraakt naar waar dat nummer nou precies over ging. Wat research op internet leidde ertoe dat ik wist wat de gebeurtenis inhield, maar nog niet dat ik me een voorstelling kon maken van de situatie. Nadat ik op mijn opleiding enkele lessen kreeg over The Troubles, raakte ik toch wel behoorlijk geïnteresseerd. Met die interesse ben ik deze film, geregisseerd door Paul Greengrass (die ook het zinderende Captain Phillips maakte), gaan kijken.

De film neemt de tijd om op gang te komen. Even lijkt dit een heel trage film te gaan worden, maar toen besefte ik me dat deze dag, 30 januari 1972, natuurlijk heel rustig begon. Er was wel wat spanning voelbaar voor de demonstratie, maar verder is het gewoon een normale dag die op gang komt. Wanneer het dan daadwerkelijk fout gaat, komt dit dan ook extra hard binnen. Opeens is er chaos, paniek, geweld, moord... Geboeid heb ik zitten kijken naar hoe vakkundig de situatie in beeld gebracht werd. Ik heb vaak een beetje mijn twijfels bij deze hand-held cameratechnieken, maar ik heb het nog nooit eerder zo effectief uitgevoerd gezien als hier. Het voelde daadwerkelijk alsof je bij deze afschuwelijke gebeurtenis aanwezig bent.

De sfeer van de film is behoorlijk grauw en triest. Ook de naslag, en dan met name de hierboven reeds genoemde ziekenhuis-scène, maakt indruk. Het acteerwerk is tevens erg overtuigend. Ik had überhaupt niet het idee dat ik naar acteurs zat te kijken, want er werd heel natuurlijk gespeeld. Of alles volledig objectief verfilmd is, kan ik niet beoordelen, maar kleine details neem ik voor lief. Ik twijfel er niet aan dat het hier getoonde totaalplaatje sterk met de realiteit overeenkomt. De film is, door de afwezigheid van een soundtrack, akelig stil. Dit lijkt de sfeer echter alleen maar te ondersteunen en de echtheid te versterken. Het enige nummer dat tijdens de aftiteling speelt, dekt de lading volledig.

And mothers, children, brothers, sisters torn apart...

4*

The Blue Lagoon : ik had er meer van verwacht, soms wel vermakelijk en zelfs mooie stukken in de film maar over het algemeen is het toch allemaal wat saai en flauwtjes en de acteerprestaties waren inderdaad ook niet erg geweldig, aardig misschien voor een keertje maar ik vond hem absoluut niet geweldig, ook al geeft de TV-gids van mijn oma hem 4,0* .

2,0*

Blue Streak was een vermakelijke actie-komedie. Martin Lawrence: ik was niet erg te spreken over zijn performance in 'Black Knight' toen ik die voor het laatste zag, maar hier deed hij het wel leuk. Niet alleen Lawrence maar ook Luke Wilson en Peter Greene zaten hier prima in hun rol. Het verhaal is ook wel leuk, soms wat voorspelbaar maar dat zag ik al aankomen. Gelukkig is het einde een beetje appart en heb ik me desondanks toch echt meer dan prima vermaakt.

3,5*

Na het zien van Mulholland Drive raakte ik al gauw geïnteresseerd in deze andere bejubelde film van David Lynch Toen ik er per toeval achter kwam dat de film vertoond werd in de Lumière Cinema in Maastricht zag ik mijn kans schoon. Ik had me expres van tevoren niet ingelezen over de film, dus ik had geen idee wat me te wachten stond.

Ik heb 120 minuten lang op het puntje van mijn stoel gezeten. Net als bij Twin Peaks bekroop me het gevoel dat alles mogelijk was. Je hebt geen idee welke kant de film opgaat of wat de personages nog te wachten staat, maar de duistere, onheilspellende sfeer voorspelt weinig goeds. Bij tijd en wijle is de film ongelofelijk intens. Met name bij de scènes tussen Kyle MacLachlan en Isabella Rossellini is dat het geval. Ik vond het spel van beiden erg geloofwaardig en sterk. Heftige scène bijvoorbeeld wanneer Jeffrey in zijn eigen bed emotioneel wordt de morgen nadat hij Dorothy geslagen heeft. Ook Laura Dern doet het verdienstelijk als het meest sympathieke personage uit de film. De show wordt echter meermaals gestolen door Dennis Hopper als gevaarlijke gangster. De rillingen liepen over mijn rug als hij in beeld was.

Door het sterke acteerwerk is het gemakkelijk om met een personage als Jeffrey Beaumont mee te leven en je in zijn situatie te verplaatsen. Ik begreep zijn nieuwsgierigheid en deelde deze, maar voelde tegelijkertijd aankomen dat hij vroeg of laat zelf ook een pion zou worden. Wanneer dat eenmaal gebeurt en hij in de auto wordt meegenomen naar Ben, wordt de sfeer behoorlijk ongemakkelijk en wil je dat Jeffrey daar zo gauw mogelijk wegkomt. Dat verlangen geeft aan dat Lynch en zijn acteurs erin geslaagd zijn je te laten identificeren met het goedaardige hoofdpersonage en dat je als de dood bent voor de slechterik.

Als ik kijk naar de sfeer zou ik zeggen dat de film typisch David Lynch is, maar toch onderscheidt Blue Velvet zich wel van het andere werk dat ik van hem gezien heb. De film is uniek omdat het zo goed in elkaar steekt, maar dit is geen film waarbij tig verschillende interpretaties mogelijk zijn. Het is allemaal wat meer rechttoe rechtaan (en daardoor gemakkelijker te volgen) dan ik misschien verwacht had, ondanks dat er wel de nodige symboliek in de film verwoven zit. Een heel andere film dan Mulholland Drive dus. Maar erg vind ik het niet: beide films zijn goed op hun eigen manier.

Zo'n film waarbij je alles om je heen vergeet; ook dat je naar een film zit te kijken. Ik zie hier bij een toekomstige herziening misschien nog wel een hogere score uitrollen. Na het verlaten van de zaal en tijdens de reis naar huis bleef de film door mijn hoofd spoken en dat is eigenlijk het gevoel dat je altijd zou moeten hebben als je een filmzaal verlaat. Blue Velvet is een uitermate spannende thriller; misschien wel één van de beste in zijn genre. Ik zou niets kunnen bedenken dat me stoorde of tegenviel. Deze zal ik niet gauw vergeten.

4,5*

The Boat That Rocked was een leuke feel-good movie. Ik heb erg genoten onder het zien van deze film, en er hangt ook een leuke sfeer op de boot. De soundtrack is erg sterk en het acteerwerk was echt geweldig, maar dat viel te verwachten met een sterrencast waaronder : Bill Nighy, Phillip Seymour Hoffman, Rhys Ifans en eigenlijk de hele rest van de cast. De film heeft me nou niet zo zeer aan het lachen gezet en dat is toch wel weer een minpuntje want dat had ik wel verwacht, maar desondanks heb ik me toch geweldig vermaakt hiermee. Mijn complimenten voor Richard Curtis die me ook telkens weer laat genieten met Love Actually.

4,0*

Een film die leuk begint. Dan bedoel ik bijv. de momenten in de luchtballon, de scene met Will Ferrell en de beginfragmenten op de boot. Maar zo leuk als de film begint, zo flauw gaat hij verder. De film bevatte natuurlijk al flauwe humor (die ik opzicht best wel vaak kan waarderen) maar dan wordt het zo over-the-top dat ik alleen maar kon lachen om hoe slecht en overdreven alles was. Cuba Gooding Jr. vond ik wel leuk in Rat Race, maar hier vond ik hem niet erg leuk. Hetzelfde geldt voor Horatio Sanz. Maar ik moest wel lachen om de rol van Roger Moore. Door zijn bekende imago als James Bond, was zijn rol hier erg grappig . Maar dat was dan ook zowat het enige. Want verder verloopt de film erg cliché (je ziet het einde al halverwege de film aankomen).. Opzicht een beetje een tegenvaller, als vond ik het begin wel leuk en er zaten in het midden ook nog wel enkele leuke momenten.

2*

Body of Lies was zo'n film waarbij ik niet bepaald wist wat ik ervan moest verwachten, maar waar ik toch een beetje benieuwd naar was. Vooral de keuze voor de twee hoofdrolspelers maakte me nieuwsgierig. Toch moet ik zeggen dat de film me ietwat tegenviel..

Dat Leonardo DiCaprio en Russell Crowe goede acteurs zijn hebben ze al vaak genoeg laten zien. Toch vond ik hen beide niet altijd goed uit de verf komen. Ik heb vaker moeten lachen om de rol van Crowe, maar ik vond het nou niet bepaald een memorabele performance. DiCaprio speelt wel goed, maar zijn personage vond ik dan weer niet zo bijzonder. Maar het grootste probleem wat ik had bij deze film was een gebrek aan spanning. Eigenlijk was die bijna nergens aanwezig. Dit en de soms langdradige dialogen zorgen ervoor dat de film meerdere malen saai dreigde te worden. Dan gebeurde er wel weer iets waardoor mijn aandacht niet volledig verloren ging, maar wat dat betreft had ik er wel wat meer van verwacht. Toch moet ik zeggen dat de settings, montage en camerawerk prima in orde waren. Ook de muziek sloot aan bij de gebeurtenissen die zich voordeden. En de martelscene was inderdaad eentje die je wel eventjes bijblijft.

Visueel zit het wel goed met deze film, maar het totaalplaatje was me soms iets te langdradig. Ook vreemd om te zien dat er zo tussen alle gebeurtenissen door nog een cliché liedesverhaal bij moet komen. Al met al is dit een film waar ik gemengde gevoelens bij heb. Niet slecht, maar goed wil ik het nou ook weer niet noemen.

2,5*

Opzicht vond ik het zeker een vermakelijke film. Kevin Costner heeft misschien betere rollen gespeeld, ik vond zeker dat hij het niet slecht deed. Whitney Houston deed het ook wel aardig. De spanning vond ik ook wel meevallen, ik werd toch wel nieuwsgierig wie ''het'' was.. Sommige scenes vrij langdradig, maar opzicht vond ik het een erg aardige film.

3,0*

Ik had eerlijk gezegd niet verwacht dat deze film er ooit nog zou komen. Ik hoorde hier jaren geleden al speculaties over, maar ik las eigenlijk alleen maar verhalen dat mensen als Sacha Baron Cohen en Ben Whishaw zich terugtrokken uit het project en dat de film daardoor maar niet van de grond kwam. Maar goed, uiteindelijk is het toch gelukt. Ik had de film op zich graag in de bioscoop gezien, maar daar kwam helaas steeds wat tussen.

Ik heb Queen als band vrij hoog zitten. Wat Brian May en Roger Taylor vandaag de dag allemaal uitspoken laat me dan weliswaar koud; als volwaardige band (dus met Freddie Mercury en John Deacon) hebben ze veel moois gemaakt, dus mijn interesse was absoluut gemaakt. Laat ik maar meteen beginnen met zeggen hoe ik denk over alle commotie over het feit dat dat de film schijnbaar vol (chronologische) fouten zit. Ik had daar al enigszins rekening mee gehouden, omdat het complete verhaal van zo'n grote band natuurlijk nooit in het speelduur past en dat verhaal bovendien waarschijnlijk ook lang niet altijd interessant genoeg is voor het grote publiek waar deze film duidelijk op mikt. Ik geloof dus best dat het een en ander geromantiseerd is, maar daar heb ik me verder niet zo aan gestoord. Ik heb ook Queen: Days of Our Lives gezien en het deed me deugd om te zien dat de nodige verhalen uit die documentaire zijn terug te vinden in deze biopic. Het enige 'foutje' dat ik Bohemian Rhapsody kwalijk neem is het naar voren halen van Freddie's ziekte. Dat vond ik nogal onnodig en zelfs behoorlijk smakeloos.

Maar verder is dit toch wel genieten geblazen hoor. Voorwaarde is natuurlijk wel dat je de muziek van Queen op zijn minst moet kunnen verdragen, want deze komt (gelukkig) veelvuldig aan bod. De beelden zien er ook fantastisch uit: petje af voor met name de registratie van Live Aid dat gewoon akelig dicht bij de werkelijkheid komt. Tevens een geweldige manier om de film af te sluiten. Ook het acteerwerk is zeer goed. Rami Malek heeft de ondankbare taak op zich genomen om gestalte te geven aan de iconische en onnavolgbare Mercury en doet dat met verve. Malek speelt hem op zo'n manier dat hij heel erg op Freddie lijkt zonder dat het aanvoelt als een karikatuur. Hij geeft er zijn eigen draai aan, maar ik twijfelde er geen moment aan dat ik naar Freddie zat te kijken. Super! Ook de drie andere bandleden komen uitstekend uit de verf en ook Lucy Boynton verdient het wederom, nadat ik haar al geprezen had voor haar rol in Sing Street, om in het zonnetje te worden gezet.

De film bevat veel humor en drama: twee elementen die waarschijnlijk in de levensloop van vrijwel elke band naar voren treden, maar ook in het privéleven van de frontman van deze band. Naast Live Aid, waren de opnames van het album A Night at the Opera een ander hoogtepunt van de film. Erg leuk en interessant om te zien hoe het alom bekende titelnummer tot stand is gekomen. De film zoomt tussendoor behoorlijk in op Freddie's privéleven en ook daar weet de film, mede door het sterke spel van de acteurs, te vermaken, maar ik vond dat desondanks wel het minst boeiende gedeelte van de film. Wanneer de focus op de band lag, was de film naar mijn mening op zijn best.

Een erg fijne film dus. Ik zie het vooral als een eerbetoon aan de band en diens muziek (en leadzanger) en in dat opzicht is dit gewoon uitstekend. Jammer dat, zoals gezegd, enkele foutjes onnodig waren en enkel voor het effect zijn toegevoegd, maar verder doet Bohemian Rhapsody vooral wat het moet doen. Het is natuurlijk nooit iets dat je echt met zekerheid kunt zeggen, maar als ik Freddie's persoonlijkheid in mijn achterhoofd houd (vooral zoals hij naar voren komt in documentaires) denk ik dat de grootse, soms bombastische opzet van deze film hem wel was bevallen.

4*

Weer een leuke film uit de Walt Disney studios. Rhino blijft echt een geweldig personage en de duiven ook wel, maar ook Bolt zelf werd goed in beeld gebracht. De animatie-stijl vond ik best mooi en na een spectaculair begin wordt de film steeds leuker. Vooral het stuk met de brand vond ik een spannende scène. Ik heb me in ieder geval goed vermaakt hiermee, zeker een aanrader voor kinderen (en eigenlijk ook wel voor volwassenen).

3,5*

Soms heb je van die films waar je al van tevoren van weet dat het geen meesterwerk gaat worden, maar waar je toch wel benieuwd naar bent. Bovendien kan een slechte film kijken soms ook wel eens leuk zijn. Het Bombardement was echter eerder een ongemakkelijke vertoning.

Het is allemaal behoorlijk houterig. Jan Smit moet het hebben van de charisma die hij als volkszanger nog wel weet te verwerven, want zijn acteerwerk is niet goed. Sowieso onverstandig om hem te casten als je wilt dat deze film serieus genomen wordt. Nergens denk je namelijk dat je naar ene Vincent zit te kijken. Het is moeilijk hem los te koppelen van waar iedereen hem al van kent. Bovendien wordt het allemaal nog wat ongeloofwaardiger gemaakt door zijn personage een bokser te laten zijn (en hem te laten boksen met Duitse soldaten..). Roos van Erkel is verder ook geen al te beste actrice, maar het kan er soms nog net mee door. Van het acteerwerk moet deze film het dus al niet hebben. Tegelijkertijd is het acteerwerk misschien nog wel het sterkste punt uit Het Bombardement dat ik kan bedenken..

Hetgeen de film vooral de das om doet is het tergend slechte script. Dialogen waarin een knap staaltje schrijfwerk wordt getoond, zoals: 'Hitler wil iedereen doodmaken!', werken gewoon op de lachspieren. Een hoop vreemde gebeurtenissen ook. Die olifant die bijvoorbeeld de grootste bijrol van allemaal heeft.. Het kan toch niet de bedoeling zijn dat je zit te lachen tijdens een film die als onderwerp het bombardement op Rotterdam heeft? Maar naast die ongewilde (glim)lachjes, trad er ook vaak genoeg enige irritatie op. Die voice-over was gewoon vreselijk; niet om aan te horen. Bovendien vond ik het bombardement zelf ook erg slecht in beeld gebracht. Je ziet Jan en Roos wat door het stof rennen met hier en daar een ontploffing. Vervolgens rennen ze ergens naar binnen, besluiten ze over te gaan tot een fotoshoot en dat was het. Was dat al een tegenvaller, maar het is eigenlijk nog niets bij het einde. Ik zat met grote ogen te kijken naar wat zich daar allemaal afspeelde. Die oven... Alsof men zich na het registreren van het bombardement nog even herinnerde dat wel één van de twee geliefden moet sneuvelen om er nog een sentimentele draai op het einde aan te kunnen geven. En om niet te veel op Titanic te lijken, koos men maar voor het meisje.

Verder is denk ik alles al wel gezegd. Ik had graag geschreven dat het allemaal nog wel meeviel, maar ik vermoedde al het ergste en het bleek ook gewoon waarheid: Het Bombardement is een mislukking. Wat ik nog het ergste vind, is dat ik nergens de indruk krijg dat er met de nodige passie of inzet gewerkt is aan een waardige verfilming voor deze tragische gebeurtenis. Ik snap echt niet dat Ate de Jong, of iemand anders die aan de productie meewerkte, hier met een tevreden gevoel op kan terugkijken. Nova Zembla (2011) werd in der tijd ook, zij het in mindere mate, behoorlijk afgekraakt, maar die vond ik dan nog wel enigszins meevallen. Het Bombardement faalt daarentegen eigenlijk op elk vlak waar het maar falen kan en de slechte commentaren zijn helaas volledig terecht.

1*

The Bone Collector trok mijn aandacht vanwege de sterrencast. Deze stelde gelukkig niet teleur. Denzel Washington en Angelina Jolie hebben een fijne onderlinge chemie en vormen een leuke detective-duo, ondanks dat ze slechts beperkt het scherm delen. Ook bijrollen van onder meer Michael Rooker, Queen Latifah en Ed O'Neill zijn leuk. Wat de film echter vooral goed doet is het scheppen van een grimmige sfeer. De belichting en gekozen locaties zijn erg treffend, want ik voelde wel degelijk af en toe spanning, met name wanneer de moordlocaties net ontdekt en verkend worden door Amelia. Daarnaast speelt de film leuk met de vraag wie de dader is.

Zo nu en dan vliegt de film even uit de bocht door enkele opvallende onwaarschijnlijkheden. De puzzelstukjes worden zogenaamd telkens door Lincoln opgelost, maar de manier waarop is niet altijd erg overtuigend. Bovendien vond ik de film ook niet zo schokkend als ik wel eens beweerd heb zien worden, maar uiteindelijk mag dat de pret niet drukken. The Bone Collector is een fijne film die perfect past binnen het genre. Misschien geen film waar inhoudelijk niets op aan te merken valt, maar wel eentje die de aandacht goed weet vast te houden.

3*

Das Boot is een film die ik inmiddels misschien wel 10 jaar op de plank heb staan. Natuurlijk is het een klassieker met zo'n status dat hij eigenlijk door iedere filmliefhebber wel een keer gezien moet zijn, maar niet alleen de lange speelduur (ik heb de Director's Cut) stond me tegen: oorlogsfilms vind ik, hoewel ze vaak zeker goed in elkaar steken en op een nette beoordeling kunnen rekenen, wel iets waar je echt voor moet gaan zitten. Als ik voor mezelf mag spreken, is dit niet iets dat ik graag opzet na een lange, vermoeiende dag.

Een paar weken geleden dan toch de moeite genomen om deze film eindelijk eens te bekijken en wat ik ervan verwachtte bleek tamelijk goed overeen te komen met de uiteindelijke bevindingen. Het neerzetten van een beklemmende sfeer is waar Das Boot in uitblinkt. De kleine vertrekken aan boord van de onderzeeër zijn met recht claustrofobisch te noemen en meer dan eens realiseer je je wat voor een complete gekkigheid het toch allemaal is (geweest). Met overtuigen heeft de film geen enkel probleem. De bemanning ziet er op den duur ook zo onverzorgd, afgeleefd en angstig uit dat je daadwerkelijk gelooft dat je met echte personen van doen hebt.

Toch weet de film niet constant mijn aandacht vast te houden. De film zegt het zelf al: ''op een gegeven moment slaat de verveling onder de bemanning toe''. Die verveling mag je dus ook in volle glorie aanschouwen, maar dat niet alleen: zelfs de beklemmende scènes beginnen op den duur in de herhaling te vallen. Het lijkt allemaal een beetje op elkaar, waardoor je het op een gegeven ook wel gezien hebt. Er is weinig tot niks mis met hoe het allemaal in beeld gebracht wordt, maar uiteindelijk trok het zich toch wat te lang naar mijn mening. Met het onverwachte slot leeft de film dan weer even op, maar dat is natuurlijk een relatief klein onderdeel van de film. Ook bleven de personages me wat te oppervlakkig, terwijl je toch veel tijd met hen spendeert.

De film doet weinig écht fout, maar het was mij persoonlijk te langdradig. Dat gevoel is subjectief: ik kan mij ook best voorstellen dat dit bij een flink aantal kijkers dusdanig onder de huid gaat zitten dat de film je niet meer loslaat, want ik ben het er zondermeer mee eens dat Das Boot bij vlagen een intense film is. Een positief gevoel overheerst, maar ik had stiekem gehoopt dat de film me iets meer zou meeslepen.

3,5*

Na lang erg goede dingen over deze film gehoord te hebben, was het dan toch mijn beurt om Borat te bekijken. De film viel me wel mee, Borat zelf is niet echt vervelend naar te kijken maar ik vond sommige gebeurtenissen in de film niet erg interessant. Ik heb om de humor in de film een paar keer wel een glimlach moeten trekken, maar echt hardop gelachen heb ik niet echt. Ach ja.. Het vermaakte opzicht wel, maar ik had er meer van verwacht.

2,5*

Het is vooral het feit dat dit soort dingen zich daadwerkelijk daar aan die Mexicaanse grens afspelen, dat Bordertown een interessante film maakt. Jennifer Lopez doet het redelijk, maar komt niet altijd geheel uit de verf. Antonio Banderas levert een leuke bijdrage, maar vervult verder niet zo'n bijzondere rol; om nog maar te zwijgen over de cameo die Martin Sheen heeft. Met het overige (Mexicaanse) acteerwerk is het gelukkig wel goed gesteld. Toch zou je met zulke namen in huis verwachten dat juist deze drie mensen heel erg opvallen binnen de film, maar dat viel uiteindelijk dus wel mee.

Zo'n scene aan het begin is natuurlijk best indrukwekkend (in de zin van choquerend), maar het gedeelte van Lauren die een goed artikel wil scoren remt het geheel een beetje af. Wat mij betreft had de film dan ook meer de focus mogen leggen op de schandalen die zich afspelen dan Lauren en haar relatie tot Alfonso en de druk van haar baas. Daardoor komt de film onnodig in aanraking met een aantal clichés, die helemaal niet nodig leken in een film als deze.

Al met al snap ik wel dat de film toch een beetje een verhaaltje erom moet binden, maar het werd af en toe weer net iets te 'Amerikaans'. Wellicht dat iets meer eenvoud de film niet slecht had gedaan. Daarmee bedoel ik dat de film door de Hollywood perikelen zo nu en dan van de hak op de tak springt, terwijl dat misschien voorkomen had kunnen worden door iets meer bezig te zijn met één onderwerp. Desalniettemin gaat de film niet vervelen en geeft deze een redelijk beeld van wat zich afspeelt in Mexico. Niet alleen van de moorden, maar ook bijvoorbeeld de fabrieken waar de vrouwen werken. En het gegeven dat iemand probeert deze schandalen in de aandacht te krijgen, wekt natuurlijk altijd sympathie op.

3*

Ik vond hem nogal meevallen, een aantal aardige grappen en spannende momenten zorgen voor een vermakelijke kinderfilm. Maar bijv. het einde vond ik wat snel afgekladderd, volwassenen kunnen hem ook aardig vinden maar verwacht dan wel dat er een paar stukken in zitten die een beetje té overdreven zijn. John Goodman viel me mee, ik had eerlijk gezegd meer van hem verwacht maar hij presteerde zeker niet slecht. Ook leuk om Tom Felton (Draco Malfoy uit Harry Poter) in zijn kinderjaren te zien. Al met al een aardige jeugdfilm.

2,5*

Ondanks dat ik Cloud Atlas, V for Vendetta en The Matrix nog steeds fantastisch vind, hebben de Wachowskis daarbuiten ook wel wat missers op hun naam staan. Hun debuut sprak me aanvankelijk nooit zo aan, maar ik heb heel erg genoten hiervan. Ik las al ergens dat de vergelijking met Blue Velvet gemaakt werd. Kwam ook bij mij op tijdens het kijken.

Bound is gewoon een degelijke thriller in vrijwel ieder opzicht. Jennifer Tilly en Gina Gershon zijn geschikt voor de hoofdrollen en er is genoeg chemie tussen de twee. Ook de rest van de cast presteert goed, met eveneens een glansrol voor Joe Pantoliano. Naast de cast is ook de algehele 'feel' van de film gewoon in orde. De sfeer is grimmig, waardoor er sprake is van onderhuidse spanning. De film weet deze ook vast te houden tot aan het einde. Personages raken steeds verder in de penarie en dat is aan de ene kant licht humoristisch, maar aan de andere kant krijg je het er ook Spaans benauwd van. Ook de setting, het ietwat kille appartementencomplex, vult de gebeurtenissen perfect aan, evenals de soundtrack. Ik zou eigenlijk niet zo gauw iets kunnen bedenken wat de film echt fout doet. Je zou kunnen aanhalen dat de licht erotische scènes overbodig zijn, maar aan de andere kant versterken ze wel de band tussen de twee dames waar het allemaal om draait. Fijne film, die me uitstekend wist te vermaken en na afloop in elk opzicht compleet voelt.

4*

Weinig opzienbarende romantische komedie. Ergens wordt de film volledig gered door het spel van Jennifer Aniston en Gerard Butler, maar uiteindelijk vind ik zelfs dat wat te karig. De film heeft mij geen enkele keer aan het lachen gebracht, het misdaadplotje (vol met Bassie & Adriaan-schurken) is behoorlijk nietszeggend en de bijrollen zijn flauw en irritant. Was dat rolletje van Jason Sudeikis nou echt komisch bedoeld? Ik vond het eerder een ongemakkelijke vertoning. Nee, de film is overduidelijk op zijn best op de momenten dat de focus enkel op Aniston en Butler ligt. Het einde was wat dat betreft ook wel geinig. Het maakt de film niet gelijk de moeite waard, maar mocht deze film toch op je pad komen, dan zorgen de twee hoofdrolspelers er gelukkig nog wel voor dat je er doorheen komt.

2*

Ik ben volgens mij de enige die deze film gezien heeft en nog nooit eerder van het fenomeen 'Bouquetreeks' had gehoord. Hoewel de film overduidelijk op vrouwen gericht is, kon ik er goed doorheen komen. Dit is met name te danken aan twee elementen. Ten eerste blijft het lange tijd onzeker of Alexander nu goede of slechte bedoelingen heeft. Doordat ik wilde weten hoe de vork in de steel zat, haakte ik niet af. Ten tweede moet gezegd worden dat zowel Noortje Herlaar als Jeroen Spitzenberger hun rollen met overtuiging speelden. Zeker voor een Nederlandse tv-film als deze was het acteerniveau absoluut bovengemiddeld.

Een minpunt is dat het einde, en daardoor eigenlijk ook de hele film, wat afgeraffeld aanvoelde. Na de bekentenis komt de film iets te snel ten einde; zeker omdat we in die paar minuten nog een hoop gebeurtenissen te zien krijgen. Verder is het allemaal ook niet erg memorabel of bijzonder, maar dat verwacht ik ook niet van een dergelijke korte film. Bovendien weet ik wel zeker dat de doelgroep hier behoorlijk tevreden mee zal zijn.

3*

Gisteravond heb ik deze film voor de tweede maal gezien en ik moet toch zeggen dat dit een erg mooie actiefilm is. Matt Damon zet een sterke rol neer, en de rest van de cast is ook heel goed bezig. Het verhaal vond ik soms een klein beetje moeilijk te volgen, maar het wordt wel een stuk duidelijker. Het hoogtepunt zijn toch wel de actie-scenes: ze zagen er goed uit en werden mooi in beeld gebracht. Daarnaast heeft de film ook flink wat vaart en verveelt geen moment. En de film heeft ook nog een leuk einde. Toch wil ik deze wel nog eens zien. Ik heb namelijk het gevoel dat ik toch iets gemist heb.. Of iets nog niet helemaal begrepen heb. Ik weet niet wat, maar dat gevoel heb ik gewoon. Sowieso vind ik dat niet erg, want verder is het echt een heel mooie film! Het kan zijn dat er nog wat bij komt, maar nu hou ik het nog even op:

3,5*

Tijdje geleden alweer dat ik het eerste deel zag, maar ik kan hem me gelukkig nog goed genoeg herinneren om gewoon deel 2 te kijken.

En mijn conclusie is dat ik dit een zeer goede actiefilm vond. Matt Damon heb ik nooit zo leuk gevonden maar na zijn optreden in The Talented Mr. Ripley en The Bourne Identity ben ik hem toch stukken beter gaan waarderen. Ook hier is hij weer goed op dreef, en ook de rest van de cast speelde zeer aangenaam zijn of haar rol. Het verhaal is boeiend en gaat verder waar het eerste deel eindigde. De film bevat zeer goede actie scènes en hij verveelt geen moment. En de auto achtervolging is echt een hoogtepunt. Wat zag dat er mooi uit! Daarnaast vond ik het einde was ook goed passen.

Het eerste deel had iets.. speciaals. Een leuke sfeer. Deze heeft dat ook, en in sommige opzichten vond ik deze dan ook beter dan The Bourne Identity. Als ik over het geheel kijk, denk ik dat ik ze ongeveer even goed vindt. Deze film, waar ik erg van genoten heb, krijgt dan ook dezelfde score.

4*

Het meeste is wel gezegd over Bowling for Columbine. Ik vond het interessant om eens gezien te hebben, maar ik ben ook niet zwaar onder de indruk. De film presenteert een aantal interessante feitjes en statistieken, en werpt waardevolle vragen op. De documentaire bevat ook een aantal boeiende confrontaties, die goed aan het licht brengen hoe ongemakkelijk het onderwerp soms is.

Daar staat echter tegenover dat de film qua speelduur echt aan de lange kant is. Ondanks dat ook het tweede uur nog wel genoeg relevante sequenties bevat, is het totaalplaatje me toch wat langdradig en na een uur geloofde ik het eigenlijk wel. Met Michael Moore zelf ben ik weinig bekend. Ik heb alleen zijn satirische komedie Canadian Bacon ooit gezien, maar daar treedt hij natuurlijk niet naar de voorgrond. Hier doet hij dat wel en hij blijft mijns inziens weinig neutraal in deze film. Dat mag natuurlijk; het is zijn goed recht. Zelf vind ik die aanpak wat minder spannend dan iemand die beide kanten evenveel belicht en er dus daadwerkelijk meer een dilemma van maakt.

3*