Opinions

Ook ik had vooroordelen hierover. Ik heb niks met ballet, dus een film erover was nou ook weer niet iets waar ik echt op zat te wachten. Natalie Portman is een goede actrice, maar verder was er niet echt iets wat me aansprak. Na er veel goede berichten over gehoord te hebben, heb ik me er toch maar eens aan gewaagd.

Black Swan bleek de meest spannende film te zijn die ik in lange tijd gezien heb. De film neemt even de tijd om de dagelijkse routine van Nina aan te halen, maar al zodra ze Thomas bijt, doemt er een wat lugubere sfeer op. De waanvoorstellingen van Nina worden goed in beeld gebracht en ik vond ze meer dan eens oprecht angstaanjagend. Uiteindelijk mag ik concluderen dat ik Black Swan enger vond dan de reguliere horrorfilm.. Niet bepaald wat ik verwacht had voor ik hier aan begon.

Er zijn enkele dingen die me onwijs aanspraken aan de film. Ten eerste is Nina een bijzonder interessant hoofdpersonage, omdat je er gemakkelijk van overtuigd bent dat ze de rol wil bemachtigen en ze tot alles in staat is om haar doel te bereiken. Dat maakte het geheel al onvoorspelbaar en spannend; ik had geen idee wat dit betekende voor het verdere verloop van het verhaal. Daarnaast brachten de vele hallucinaties me meer dan eens op het verkeerde spoor. Natalie Portman acteert haar rol dusdanig overtuigend dat ik niet meer het idee had naar een actrice te kijken. Zij wás gewoon Nina. Ook de mooie Mila Kunis laat zich van haar beste kant zien. Eén van de beste rollen die ik van haar gezien heb. De overige cast presteerde op niveau, maar het was uiteraard vooral Portman die door haar sterke spel de aandacht krijgt.

Daarnaast viel mij ook de goede cinematografie op. Alle balletscènes werden niet alleen goed uitgevoerd, maar ook mooi in beeld gebracht. Het gedeelte met de Zwarte Zwaan zag er ongelofelijk sterk uit. Strak geschoten en in combinatie met de muziek leverde dat een indrukwekkend plaatje op. Hetzelfde geldt overigens voor de finale, die eindigt met Nina's sterfte. Niet alleen het ballet, waar ik normaal gesproken eerder bij in slaap zou vallen, ziet er fantastisch uit; ook het gebeuren in de nachtclub is een goed voorbeeld. Aan zaken als belichting, montage en camerawerk was zichtbaar de nodige aandacht besteed.

Uiteindelijk is het een film geworden die best wel impact op me heeft gemaakt. Het zware leven dat de dansers moeten leiden om aan de top te komen en de rivaliteit tussen hen wordt op een goede wijze aangehaald. Dit mondt uit in een nachtmerrie die tot de laatste minuut voor spanning zorgt. De personages zijn goed uitgewerkt en filmtechnisch is het ook nog een genot om naar te kijken. Darren Aronofsky levert hiermee een prachtfilm af, die me nieuwsgierig maakt naar andere films van hem. Black Swan is een zeer interessante thriller die zeker nog wel een tijdje door mijn kop blijft spoken.

4,5*

Toen ik enkele jaren geleden de Blackadder-serie volledig bekeken heb, kwam ook deze Back & Forth special aan bod. Persoonlijk vond ik deze zowel iets minder als de laatste twee seizoenen van de serie alsook Blackadder's Christmas Carol. Slecht is het niet en er zitten zeker leuke scènes in (de opvallende cameo van Colin Firth in de rol van William Shakespeare is daar één van), maar als echte film heeft het wat weinig om het lijft. Het is gewoon een geinige, losstaande aflevering.

3,5*

Het is alweer ruim 2,5 jaar geleden dat ik Blade Runner voor het laatst gezien had. Ik weet nog dat ik het een bijzondere film vond, maar wel dat ik aan de zieke kant was toen ik deze film keek. Daarnaast heb ik gehoord dat dit eentje is die je meer gaat waarderen des te vaker je hem ziet. Genoeg redenen om deze nog eens op te zetten dus.

En vond ik hem beter als dat hij me bijstond? Een beetje. Vanaf het begin pakt de film gelijk je aandacht, en de special effects zien er erg goed uit. Het gegeven is zeer interessant en de uitwerking is vrij goed gedaan. De film bevat een aantal zeer sterke actiescenes en visueel blijft de film gedurende het gehele speelduur op een hoog niveau. Harrison Ford doet het prima als blade runner Deckard en Rutger Hauer weet een van de meest indrukwekkende personages uit de film neer te zetten. Spannend is de film bij vlagen ook. Vooral die laatste scene tussen Deckard en Roy is eentje om te onthouden. De sfeer van de film wordt vooral in dit laatste stuk nog eens extra goed benadrukt. Het zorgde ervoor dat ik medelijden kreeg met de replicants. Daarnaast is aan de settings en actiescenes duidelijk genoeg aandacht besteed.

Toch is Blade Runner voor mij niet de perfecte film. Dit komt vooral doordat de film, ondanks het korte speelduur, af en toe net iets te langdradig werd. Interessant genoeg kwam de film nooit op het niveau dat ik me ging vervelen, maar het had van mij af en toe iets vlotter gemogen. De rol van Daryl Hannah vond ik niet zo interessant, en ik had verwacht dat de rol van Edward James Olmos iets uitgebreider zou zijn. Daarnaast zei ik net dat de film er visueel erg goed uit ziet, maar ik kreeg wel frappant genoeg het idee dat ik vijf keer hetzelfde reclamebord, vanuit hetzelfde camerastandpunt, heb zien langskomen.

Betrekkelijk zijn het kleine minpunten en is het voornamelijk genieten. Opzich doet de film goed wat ze moet doen, maar op de een of andere manier vond ik het niet altijd even indrukwekkend. Toch kan ik deze film zeker aanraden, uiteraard absoluut voor de fans van sciencefictionfilms. Inmiddels is dit toch wel een klassieker binnen het genre. Ik kan de film wel gaan afrekenen op kleine minpuntjes, maar ik denk dat een film als deze vooral (op een sterke wijze) moet entertainen en intrigeren. Dat is iets waar Blade Runner toch goed in slaagt.

3,5*

Deze film leek me best wel leuk, en dat was hij ook. Ik heb me echt meerdere malen doogelachen met deze film, Will Ferrel en Jon Heder zijn perfect gecast voor deze rollen. Soms was de film wat flauw dat wel en vaker ook erg voorspelbaar maar dat maakte vrij weinig uit want de meeste grappen zijn geslaagd, wat ik toch erg belangrijk vindt in een komedie.

3,5*

Ik heb het niet zo met dit genre. Niet zozeer omdat ik de films daadwerkelijk eng vindt (op een enkeling als The Shining na dan), maar omdat ik het gewoon kwalitatief niet gauw goed vind. Voor een van de ultieme horrorklassiekers, The Blair Witch Project, maak ik natuurlijk graag een uitzondering. Ook het feit dat deze enigszins overeenkomsten zou vertonen met Paranormal Activity maakte mijn verwachtingen er niet lager op. Dat vond ik immers best een leuke film.

De sfeer van de film is goed. Dat is hetgeen dat voor mij vrijwel het enige positieve was. In het begin was het allemaal zelfs redelijk eng. Dan duid ik met name op de interviews met de mensen en de gesprekken over de Blair Witch. Dit sfeertje houdt aan tot en met de eerste paar nachten in het bos. Sowieso zijn de nachtscènes gewoon sterk. Ze maken je nieuwsgierig naar wat er komen gaat en zijn met zo weinig mogelijk middelen zo angstaanjagend mogelijk gemaakt. Dat is iets wat ik kan waarderen en dat ook gewoon goed werkte. Een bos in de nacht is eigenlijk ook een van de engste locaties die ik me kan voorstellen.

Het probleem zat 'm voor mij in het ''overdag gedeelte''. Het zou een claustrofobisch effect op mij moeten hebben dat het drietal de weg kwijt raakt in een dergelijk bos. Ik heb zelf immers bijna zelf een soortgelijke situatie meegemaakt en ondanks dat dat uiteindelijk niets voorstelde, was het allesbehalve prettig. Het feit dat dat gevoel me hier nergens bekroop, was geen goed teken. Daarnaast was ik ook niet echt te spreken over het acteerwerk. Ze zullen de personages op de best mogelijke manier gespeeld hebben, maar ik heb nou eenmaal een hekel aan dit soort schreeuwerige tieneracties. Een moment waarop bleek dat die gast de kaart had weggegooid was een goed voorbeeld. Ook het constante gezever over het wel of niet blijven filmen begon me op een gegeven moment aardig de keel uit te hangen. Op dat soort momenten stond de verveling me nader dan de angst. En het einde.. Ik kan me er wel in vinden dat mensen een dergelijk einde goed vinden. Ik hield er persoonlijk alleen maar een onbevredigend gevoel aan over.

Qua sfeer wordt alles uit de kast gehaald. De film pakt wat dat betreft groots uit met het kleine budget. De hand-held camera draagt hier zeker ook aan bij, maar verder had The Blair Witch Project me niet veel te bieden. Spannend wordt het bij vlagen; eng absoluut niet. Leuk om gezien te hebben, maar dat komt vrijwel alleen door de hoge status die de film toegekend heeft gekregen.

2,5*

Vraagje overigens.. Dat huisje waar ze zich op het laatst bevonden, was toch hetzelfde huisje als waar ze in het begin van de film met de auto langs kwamen gereden, toch?

Mijn vertrouwen in Adam Sandler was toch wel aan het afnemen. Daar waar velen hem altijd al niet konden uitstaan, vond - en vind - ik het gros van zijn films van voor 2009 wél erg leuk. Ze hebben een lekker ontspannen sfeertje en bevatten leuke, onnozele humor. Na het matige Jack & Jill en het vreselijke That's My Boy en Grown Ups 2 leek hij het spoor echter volledig bijster.

In Blended had ik dan eigenlijk ook geen vertrouwen meer. Eerdere samenwerkingen met Drew Barrymore, The Wedding Singer en 50 First Dates, behoren tot de top van zijn komische oeuvre, maar ik bleef toch zo mijn twijfels behouden. De trailer zorgde er daarnaast ook nog eens voor dat mijn vermoedens bewaarheid leken te worden. Gelukkig bleek de trailer een verkeerd beeld te geven. Blended bleek, tegen mijn verwachtingen in, een verdomd leuke film.

Sandler zet een sympathieke rol neer. Geen gekke stemmetjes of vervelende overacting; gewoon de rol van een alleenstaande vader. Het lijkt alsof Barrymore een positieve invloed op hem heeft als ze zijn tegenspeelster is. De chemie, die in de twee vorige films ook al zo sterk aanwezig was, is er gewoon weer en dat resulteert in een leuk samenspel. Meermaals waren er momenten waarbij ik hardop heb gelachen. Zo'n scène als die in de drogist is daar al een simpel voorbeeld van.

Eenmaal in Afrika blijft het niveau van de film aanhouden. Terry Crews kan er net mee door; die balanceerde soms wel op het randje van irritatie. De bijrolletjes van Kevin Nealon en Jessica Lowe zijn leuk, de locaties in Afrika zijn ronduit schitterend (goed geschoten ook) en de uitstapjes van de gezinnen betreffen genoeg grappige situaties. Ik vond het script hier stukken beter dan in een That's My Boy, waar alleen maar het principe 'hoe smeriger, hoe beter' gehanteerd werd. De kinderen vielen me ook behoorlijk mee. De twee jongetjes waren soms wat minder, maar dit werd wel gecompenseerd door de twee meiden, die weer wat sterker waren. Ik vond de dramatische noot die erin verwerkt was, betreffende het verlies van Sandler's vrouw, ook totaal niet storend. Jammer dat het allemaal nog net wat te lang duurt als ze eenmaal weer terug in de States zijn. Dat stuk waar Adam denkt dat Drew weer terug bij haar ex is, voelde overbodig aan. Het droge happy end is dan wel weer leuk om te zien.

Blended is weer eens een ouderwets fijne Happy Madison productie. Lang niet alles slaat aan, maar ik heb me desalniettemin behoorlijk weten te vermaken. Het verveelt nergens en de grapdichtheid is best hoog. Wat mij betreft dan ook het beste dat Adam sinds jaren gemaakt heeft.

3,5*

We kennen Bruce Willis natuurlijk vooral als 'actieheld'. Misschien is het met name daarom dat hij mij met zijn rol in deze Blind Date aangenaam verraste. De film deed me wat denken aan enkele soortgelijke hysterische komedies uit de jaren 80. Denk bijvoorbeeld aan The Money Pit. Zoals hierboven al ergens wordt aangegeven: daar moet je wel een beetje voor in de stemming zijn. Ook Blind Date is bij tijden heel melig, maar ik had daar op het moment van kijken best behoefte aan.

Het is jammer dat de film al vroeg het hoogtepunt bereikt: het etentje met Walter's collega's en baas is echt hilarisch. Daarna lijkt de film even in een dip te belanden, maar gelukkig herpakt deze zich niet veel later weer. Vooral die idiote ex van Nadia, gespeeld door John Larroquette, is zó flauw dat hij weer leuk wordt. Kim Basinger doet het overigens ook prima, al moet ik zeggen dat ik de chemie tussen haar en Willis wat oppervlakkig bleef. In feite blijft de hele film oppervlakkig, want de climax is wat lauw en afgeraffeld imo. Desondanks heb ik mij tussendoor niet verveeld. De vele absurde situaties en de relatief hoge grapdichtheid maken dat dit een zeer aangenaam tussendoortje was.

3*

Sandra Bullock kan ik altijd wel hebben. Ik ken haar met name van komedies als Miss Congeniality en Two Weeks Notice, dus ik was wel benieuwd hoe ze het ervan af zou brengen in een serieuzere rol. Best goed, zo blijkt. Leigh Anne wordt overtuigend neergezet als het sympathieke personage dat zich ontfermt over buitenbeentje Michael Oher.

Die Michael Oher, gespeeld door Quinton Aaron, steelt gelukkig wel nog zelf de show in zijn eigen biopic. Het is een persoon waar je oprecht mee meeleeft en die je ook daadwerkelijk succeservaringen gunt. De ontwikkeling die hij binnen het gezin doormaakt is dan ook mooi om te zien en zorgt ervoor dat de film een positieve toon aanhoudt. Tegen het einde slaat de film naar mijn wel wat te ver door in de clichés (dan duid ik op de overtrokken strijd tussen de universiteiten en Michael die nog even in conflict moet komen met zijn familie), maar uiteindelijk zijn dat details die niet kunnen voorkomen dat deze film het gehele speelduur weet te boeien. The Blind Side bevat humor en weet te ontroeren. Alle lof voor de cast, want de emoties van de personages kwamen heel natuurlijk op mij over.

3,5*

Ontzettend fijne feelgoodfilm. Ik wist niet helemaal wat ik ervan moest verwachten, maar ik heb een zwak voor de jaren 80 en ben ook zeker een liefhebber van de muziek van Bruce Springsteen. Wat dat betreft zat ik natuurlijk gebakken bij deze film, want de soundtrack bevat enkele grote 80s hits en tamelijk veel Springsteen-tracks.

Ik was vooral benieuwd of de muziek van Springsteen op een natuurlijke manier in het verhaal verwerkt zou kunnen worden of dat het gewoon erbij gehaald zou worden. Dat laatste was bijvoorbeeld een beetje het geval bij Last Christmas: leuke film, maar de muziek van Wham! en George Michael had in wezen net zo goed vervangen kunnen worden door een willekeurige andere artiest. Het lukt Blinded By the Light echter vrij goed om er betekenis aan te geven. Dat komt vooral doordat Bruce's teksten vaak gaan over het ontsnappen aan de sleur in een verstikkend plaatsje, waardoor het perfect past bij een hoofdpersonage dat door zijn ambities en thuissituatie met zichzelf in de knoop ligt. Logisch ook, omdat het natuurlijk deels gebaseerd is op een jongen die dit daadwerkelijk doormaakte. Ik vond in ieder geval dat de film het smaakvol toepaste en kon er ook mee leven dat bepaalde belangrijke lyrics letterlijk in beeld gebracht werden. Door de montage, waarbij de teksten vaak om Javed's hoofd heen draaien, komt dat goed tot zijn recht.

Soms gaat de film even volledig op de musicaltour, denk aan het Born to Run-stukje halverwege. Normaal gesproken ben ik niet gauw fan van iets dergelijks, maar het wordt hier met zo veel onweerstaanbaar enthousiasme gebracht dat ik eigenlijk niet anders kan dan glimlachen. Als ik dan al een punt van kritiek moet noemen is het eerder dat de thuissituatie van Javed misschien wat te dik is aangezet (vader is soms wel erg karikaturaal), hoewel het uiteraard in de kern wel zal kloppen. Ook de problemen waar de Pakistaanse gemeenschap in Luton tegenaan liep destijds worden goed in beeld gebracht.

Er is ruimte voor drama, maar ook voor humor, vrolijkheid en véél muziek. Vandaar dat dit toch wel met recht een feelgoodfilm genoemd mag worden. De cast heeft er duidelijk zin in, waardoor de personages tot leven komen en de sfeer eigenlijk gewoon fantastisch is. Als je affiniteit hebt met het decennium en The Boss, dan kan ik bijna garanderen dat dit non-stop genieten is. Zo'n film waarvan je in sombere tijden wenst dat er meer van gemaakt zouden zijn.

4*

Leuke, gezellige kerstfilm. Het tempo is prima en het acteerwerk ook. Het einde raakte me wel een beetje, het verhaal wordt dan ook prachtig vertelt. Ook erg mooie scenes bijv. als Blizzard met Katie over het ijs danst/vliegt. Special-Effects (en dan bedoel ik als Blizzard vliegt) waren niet zo goed, maar in een film als deze ook zeker niet erg belangrijk. Puur vermaak, dit!

3,5*

Ik had er al niet al teveel van verwacht, maar goed toch maar even meegepikt. Helaas zijn die slechte verwachtingen uitgekomen. Ik vond de grappen erg flauw, en uitgemolken: die we al eerder in films hebben gezien. Acteerwerk was ook maar middelmatig.

1,5*

Vermakelijke film, maar niet meer dan dat. Jack Nicholson : blijft gewoon een goede acteur, en opzicht was de rest van het acteerwerk ook prima. Het verhaal viel ook nog wel mee, alleen werd de film heel af en toe een beetje saai, het einde vind ik een beetje afgeraffeld en vaag.. Zoals ik al zei : best aardig, maar ik vond dit geen hoogvlieger.

2,5*

Blood Diamond is een film die me al tig keer is aanbevolen; ook door mensen die verder geen filmliefhebber zijn. Het is inmiddels alweer een aantal weken geleden dat ik hem gezien heb, maar vergeten doe ik 'm niet.

De film kent aardig wat shockerende fragmenten. Daardoor slaagt men er volgens mij wel in om een redelijk realistisch beeld te schetsen van wat zich daar allemaal voor een gruwelen afspelen. Ik zal heel eerlijk zijn dat ik er niet erg van op de hoogte ben, dus vandaar dat ik wel blij ben dat ik deze film gezien heb. Er waren dan ook (eigenlijk vanaf het begin al) veel momenten bij die me aangrepen. Sowieso is het hele verhaaltje rondom de visser en diens zoon ontzettend tragisch natuurlijk. Dat wordt ook heel geloofwaardig neergezet.

De cast is goed op dreef. Leonardo doet het goed, zoals ik, eerlijk gezegd, wel van hem gewend ben. Met zijn accent was ik in het begin niet erg blij, maar die irritatie nam wel af naarmate de film vorderde. Connelly speelde goed wat ze moest doen, maar haar personage voegde verder helaas niet veel toe. Djimon Hounsou is een acteur die ik verder niet ken, maar die in deze film wel de meeste aandacht trok. Overtuigend spel van hem.

Het grootste nadeel vond ik misschien nog wel de overdosis aan geweld. Vaak kwam er maar een klein stuk dialoog en dan vlogen de kogels je alweer om de oren, terwijl een soortgelijke scene niet lang daarvoor heeft plaatsgevonden. Dat de situatie daar naar voren wordt gehaald vind ik prima, maar soms kwam het een beetje 'geforceerd' over. De focus op het daadwerkelijke verhaal ging hierdoor bij vlagen wat verloren.

Ondanks het lange speelduur gaat de film niet vervelen. De film steekt zo in elkaar dat je het moeiteloos blijft volgen. De film heeft verder ook nog enkele mooie plaatjes te bieden. De special effects en muziek zijn verder ook goed verzorgd. Blood Diamond is een sterke film over een niet-alledaags onderwerp. Goed om te zien dat een dergelijk zwaar thema wordt aangesneden in een Hollywood film.

3,5*

In 2014 maakte ik voor het eerst kennis met de muziek van U2. Als je je een beetje gaat verdiepen in hun oeuvre, ontkom je uiteraard niet aan hun hit uit 1983: Sunday Bloody Sunday. Ik was destijds benieuwd geraakt naar waar dat nummer nou precies over ging. Wat research op internet leidde ertoe dat ik wist wat de gebeurtenis inhield, maar nog niet dat ik me een voorstelling kon maken van de situatie. Nadat ik op mijn opleiding enkele lessen kreeg over The Troubles, raakte ik toch wel behoorlijk geïnteresseerd. Met die interesse ben ik deze film, geregisseerd door Paul Greengrass (die ook het zinderende Captain Phillips maakte), gaan kijken.

De film neemt de tijd om op gang te komen. Even lijkt dit een heel trage film te gaan worden, maar toen besefte ik me dat deze dag, 30 januari 1972, natuurlijk heel rustig begon. Er was wel wat spanning voelbaar voor de demonstratie, maar verder is het gewoon een normale dag die op gang komt. Wanneer het dan daadwerkelijk fout gaat, komt dit dan ook extra hard binnen. Opeens is er chaos, paniek, geweld, moord... Geboeid heb ik zitten kijken naar hoe vakkundig de situatie in beeld gebracht werd. Ik heb vaak een beetje mijn twijfels bij deze hand-held cameratechnieken, maar ik heb het nog nooit eerder zo effectief uitgevoerd gezien als hier. Het voelde daadwerkelijk alsof je bij deze afschuwelijke gebeurtenis aanwezig bent.

De sfeer van de film is behoorlijk grauw en triest. Ook de naslag, en dan met name de hierboven reeds genoemde ziekenhuis-scène, maakt indruk. Het acteerwerk is tevens erg overtuigend. Ik had überhaupt niet het idee dat ik naar acteurs zat te kijken, want er werd heel natuurlijk gespeeld. Of alles volledig objectief verfilmd is, kan ik niet beoordelen, maar kleine details neem ik voor lief. Ik twijfel er niet aan dat het hier getoonde totaalplaatje sterk met de realiteit overeenkomt. De film is, door de afwezigheid van een soundtrack, akelig stil. Dit lijkt de sfeer echter alleen maar te ondersteunen en de echtheid te versterken. Het enige nummer dat tijdens de aftiteling speelt, dekt de lading volledig.

And mothers, children, brothers, sisters torn apart...

4*

The Blue Lagoon : ik had er meer van verwacht, soms wel vermakelijk en zelfs mooie stukken in de film maar over het algemeen is het toch allemaal wat saai en flauwtjes en de acteerprestaties waren inderdaad ook niet erg geweldig, aardig misschien voor een keertje maar ik vond hem absoluut niet geweldig, ook al geeft de TV-gids van mijn oma hem 4,0* .

2,0*

Blue Streak was een vermakelijke actie-komedie. Martin Lawrence: ik was niet erg te spreken over zijn performance in 'Black Knight' toen ik die voor het laatste zag, maar hier deed hij het wel leuk. Niet alleen Lawrence maar ook Luke Wilson en Peter Greene zaten hier prima in hun rol. Het verhaal is ook wel leuk, soms wat voorspelbaar maar dat zag ik al aankomen. Gelukkig is het einde een beetje appart en heb ik me desondanks toch echt meer dan prima vermaakt.

3,5*

Na het zien van Mulholland Drive raakte ik al gauw geïnteresseerd in deze andere bejubelde film van David Lynch Toen ik er per toeval achter kwam dat de film vertoond werd in de Lumière Cinema in Maastricht zag ik mijn kans schoon. Ik had me expres van tevoren niet ingelezen over de film, dus ik had geen idee wat me te wachten stond.

Ik heb 120 minuten lang op het puntje van mijn stoel gezeten. Net als bij Twin Peaks bekroop me het gevoel dat alles mogelijk was. Je hebt geen idee welke kant de film opgaat of wat de personages nog te wachten staat, maar de duistere, onheilspellende sfeer voorspelt weinig goeds. Bij tijd en wijle is de film ongelofelijk intens. Met name bij de scènes tussen Kyle MacLachlan en Isabella Rossellini is dat het geval. Ik vond het spel van beiden erg geloofwaardig en sterk. Heftige scène bijvoorbeeld wanneer Jeffrey in zijn eigen bed emotioneel wordt de morgen nadat hij Dorothy geslagen heeft. Ook Laura Dern doet het verdienstelijk als het meest sympathieke personage uit de film. De show wordt echter meermaals gestolen door Dennis Hopper als gevaarlijke gangster. De rillingen liepen over mijn rug als hij in beeld was.

Door het sterke acteerwerk is het gemakkelijk om met een personage als Jeffrey Beaumont mee te leven en je in zijn situatie te verplaatsen. Ik begreep zijn nieuwsgierigheid en deelde deze, maar voelde tegelijkertijd aankomen dat hij vroeg of laat zelf ook een pion zou worden. Wanneer dat eenmaal gebeurt en hij in de auto wordt meegenomen naar Ben, wordt de sfeer behoorlijk ongemakkelijk en wil je dat Jeffrey daar zo gauw mogelijk wegkomt. Dat verlangen geeft aan dat Lynch en zijn acteurs erin geslaagd zijn je te laten identificeren met het goedaardige hoofdpersonage en dat je als de dood bent voor de slechterik.

Als ik kijk naar de sfeer zou ik zeggen dat de film typisch David Lynch is, maar toch onderscheidt Blue Velvet zich wel van het andere werk dat ik van hem gezien heb. De film is uniek omdat het zo goed in elkaar steekt, maar dit is geen film waarbij tig verschillende interpretaties mogelijk zijn. Het is allemaal wat meer rechttoe rechtaan (en daardoor gemakkelijker te volgen) dan ik misschien verwacht had, ondanks dat er wel de nodige symboliek in de film verwoven zit. Een heel andere film dan Mulholland Drive dus. Maar erg vind ik het niet: beide films zijn goed op hun eigen manier.

Zo'n film waarbij je alles om je heen vergeet; ook dat je naar een film zit te kijken. Ik zie hier bij een toekomstige herziening misschien nog wel een hogere score uitrollen. Na het verlaten van de zaal en tijdens de reis naar huis bleef de film door mijn hoofd spoken en dat is eigenlijk het gevoel dat je altijd zou moeten hebben als je een filmzaal verlaat. Blue Velvet is een uitermate spannende thriller; misschien wel één van de beste in zijn genre. Ik zou niets kunnen bedenken dat me stoorde of tegenviel. Deze zal ik niet gauw vergeten.

4,5*

The Boat That Rocked was een leuke feel-good movie. Ik heb erg genoten onder het zien van deze film, en er hangt ook een leuke sfeer op de boot. De soundtrack is erg sterk en het acteerwerk was echt geweldig, maar dat viel te verwachten met een sterrencast waaronder : Bill Nighy, Phillip Seymour Hoffman, Rhys Ifans en eigenlijk de hele rest van de cast. De film heeft me nou niet zo zeer aan het lachen gezet en dat is toch wel weer een minpuntje want dat had ik wel verwacht, maar desondanks heb ik me toch geweldig vermaakt hiermee. Mijn complimenten voor Richard Curtis die me ook telkens weer laat genieten met Love Actually.

4,0*

Een film die leuk begint. Dan bedoel ik bijv. de momenten in de luchtballon, de scene met Will Ferrell en de beginfragmenten op de boot. Maar zo leuk als de film begint, zo flauw gaat hij verder. De film bevatte natuurlijk al flauwe humor (die ik opzicht best wel vaak kan waarderen) maar dan wordt het zo over-the-top dat ik alleen maar kon lachen om hoe slecht en overdreven alles was. Cuba Gooding Jr. vond ik wel leuk in Rat Race, maar hier vond ik hem niet erg leuk. Hetzelfde geldt voor Horatio Sanz. Maar ik moest wel lachen om de rol van Roger Moore. Door zijn bekende imago als James Bond, was zijn rol hier erg grappig . Maar dat was dan ook zowat het enige. Want verder verloopt de film erg cliché (je ziet het einde al halverwege de film aankomen).. Opzicht een beetje een tegenvaller, als vond ik het begin wel leuk en er zaten in het midden ook nog wel enkele leuke momenten.

2*

Body of Lies was zo'n film waarbij ik niet bepaald wist wat ik ervan moest verwachten, maar waar ik toch een beetje benieuwd naar was. Vooral de keuze voor de twee hoofdrolspelers maakte me nieuwsgierig. Toch moet ik zeggen dat de film me ietwat tegenviel..

Dat Leonardo DiCaprio en Russell Crowe goede acteurs zijn hebben ze al vaak genoeg laten zien. Toch vond ik hen beide niet altijd goed uit de verf komen. Ik heb vaker moeten lachen om de rol van Crowe, maar ik vond het nou niet bepaald een memorabele performance. DiCaprio speelt wel goed, maar zijn personage vond ik dan weer niet zo bijzonder. Maar het grootste probleem wat ik had bij deze film was een gebrek aan spanning. Eigenlijk was die bijna nergens aanwezig. Dit en de soms langdradige dialogen zorgen ervoor dat de film meerdere malen saai dreigde te worden. Dan gebeurde er wel weer iets waardoor mijn aandacht niet volledig verloren ging, maar wat dat betreft had ik er wel wat meer van verwacht. Toch moet ik zeggen dat de settings, montage en camerawerk prima in orde waren. Ook de muziek sloot aan bij de gebeurtenissen die zich voordeden. En de martelscene was inderdaad eentje die je wel eventjes bijblijft.

Visueel zit het wel goed met deze film, maar het totaalplaatje was me soms iets te langdradig. Ook vreemd om te zien dat er zo tussen alle gebeurtenissen door nog een cliché liedesverhaal bij moet komen. Al met al is dit een film waar ik gemengde gevoelens bij heb. Niet slecht, maar goed wil ik het nou ook weer niet noemen.

2,5*

Opzicht vond ik het zeker een vermakelijke film. Kevin Costner heeft misschien betere rollen gespeeld, ik vond zeker dat hij het niet slecht deed. Whitney Houston deed het ook wel aardig. De spanning vond ik ook wel meevallen, ik werd toch wel nieuwsgierig wie ''het'' was.. Sommige scenes vrij langdradig, maar opzicht vond ik het een erg aardige film.

3,0*

Ik had eerlijk gezegd niet verwacht dat deze film er ooit nog zou komen. Ik hoorde hier jaren geleden al speculaties over, maar ik las eigenlijk alleen maar verhalen dat mensen als Sacha Baron Cohen en Ben Whishaw zich terugtrokken uit het project en dat de film daardoor maar niet van de grond kwam. Maar goed, uiteindelijk is het toch gelukt. Ik had de film op zich graag in de bioscoop gezien, maar daar kwam helaas steeds wat tussen.

Ik heb Queen als band vrij hoog zitten. Wat Brian May en Roger Taylor vandaag de dag allemaal uitspoken laat me dan weliswaar koud; als volwaardige band (dus met Freddie Mercury en John Deacon) hebben ze veel moois gemaakt, dus mijn interesse was absoluut gemaakt. Laat ik maar meteen beginnen met zeggen hoe ik denk over alle commotie over het feit dat dat de film schijnbaar vol (chronologische) fouten zit. Ik had daar al enigszins rekening mee gehouden, omdat het complete verhaal van zo'n grote band natuurlijk nooit in het speelduur past en dat verhaal bovendien waarschijnlijk ook lang niet altijd interessant genoeg is voor het grote publiek waar deze film duidelijk op mikt. Ik geloof dus best dat het een en ander geromantiseerd is, maar daar heb ik me verder niet zo aan gestoord. Ik heb ook Queen: Days of Our Lives gezien en het deed me deugd om te zien dat de nodige verhalen uit die documentaire zijn terug te vinden in deze biopic. Het enige 'foutje' dat ik Bohemian Rhapsody kwalijk neem is het naar voren halen van Freddie's ziekte. Dat vond ik nogal onnodig en zelfs behoorlijk smakeloos.

Maar verder is dit toch wel genieten geblazen hoor. Voorwaarde is natuurlijk wel dat je de muziek van Queen op zijn minst moet kunnen verdragen, want deze komt (gelukkig) veelvuldig aan bod. De beelden zien er ook fantastisch uit: petje af voor met name de registratie van Live Aid dat gewoon akelig dicht bij de werkelijkheid komt. Tevens een geweldige manier om de film af te sluiten. Ook het acteerwerk is zeer goed. Rami Malek heeft de ondankbare taak op zich genomen om gestalte te geven aan de iconische en onnavolgbare Mercury en doet dat met verve. Malek speelt hem op zo'n manier dat hij heel erg op Freddie lijkt zonder dat het aanvoelt als een karikatuur. Hij geeft er zijn eigen draai aan, maar ik twijfelde er geen moment aan dat ik naar Freddie zat te kijken. Super! Ook de drie andere bandleden komen uitstekend uit de verf en ook Lucy Boynton verdient het wederom, nadat ik haar al geprezen had voor haar rol in Sing Street, om in het zonnetje te worden gezet.

De film bevat veel humor en drama: twee elementen die waarschijnlijk in de levensloop van vrijwel elke band naar voren treden, maar ook in het privéleven van de frontman van deze band. Naast Live Aid, waren de opnames van het album A Night at the Opera een ander hoogtepunt van de film. Erg leuk en interessant om te zien hoe het alom bekende titelnummer tot stand is gekomen. De film zoomt tussendoor behoorlijk in op Freddie's privéleven en ook daar weet de film, mede door het sterke spel van de acteurs, te vermaken, maar ik vond dat desondanks wel het minst boeiende gedeelte van de film. Wanneer de focus op de band lag, was de film naar mijn mening op zijn best.

Een erg fijne film dus. Ik zie het vooral als een eerbetoon aan de band en diens muziek (en leadzanger) en in dat opzicht is dit gewoon uitstekend. Jammer dat, zoals gezegd, enkele foutjes onnodig waren en enkel voor het effect zijn toegevoegd, maar verder doet Bohemian Rhapsody vooral wat het moet doen. Het is natuurlijk nooit iets dat je echt met zekerheid kunt zeggen, maar als ik Freddie's persoonlijkheid in mijn achterhoofd houd (vooral zoals hij naar voren komt in documentaires) denk ik dat de grootse, soms bombastische opzet van deze film hem wel was bevallen.

4*

Weer een leuke film uit de Walt Disney studios. Rhino blijft echt een geweldig personage en de duiven ook wel, maar ook Bolt zelf werd goed in beeld gebracht. De animatie-stijl vond ik best mooi en na een spectaculair begin wordt de film steeds leuker. Vooral het stuk met de brand vond ik een spannende scène. Ik heb me in ieder geval goed vermaakt hiermee, zeker een aanrader voor kinderen (en eigenlijk ook wel voor volwassenen).

3,5*

Soms heb je van die films waar je al van tevoren van weet dat het geen meesterwerk gaat worden, maar waar je toch wel benieuwd naar bent. Bovendien kan een slechte film kijken soms ook wel eens leuk zijn. Het Bombardement was echter eerder een ongemakkelijke vertoning.

Het is allemaal behoorlijk houterig. Jan Smit moet het hebben van de charisma die hij als volkszanger nog wel weet te verwerven, want zijn acteerwerk is niet goed. Sowieso onverstandig om hem te casten als je wilt dat deze film serieus genomen wordt. Nergens denk je namelijk dat je naar ene Vincent zit te kijken. Het is moeilijk hem los te koppelen van waar iedereen hem al van kent. Bovendien wordt het allemaal nog wat ongeloofwaardiger gemaakt door zijn personage een bokser te laten zijn (en hem te laten boksen met Duitse soldaten..). Roos van Erkel is verder ook geen al te beste actrice, maar het kan er soms nog net mee door. Van het acteerwerk moet deze film het dus al niet hebben. Tegelijkertijd is het acteerwerk misschien nog wel het sterkste punt uit Het Bombardement dat ik kan bedenken..

Hetgeen de film vooral de das om doet is het tergend slechte script. Dialogen waarin een knap staaltje schrijfwerk wordt getoond, zoals: 'Hitler wil iedereen doodmaken!', werken gewoon op de lachspieren. Een hoop vreemde gebeurtenissen ook. Die olifant die bijvoorbeeld de grootste bijrol van allemaal heeft.. Het kan toch niet de bedoeling zijn dat je zit te lachen tijdens een film die als onderwerp het bombardement op Rotterdam heeft? Maar naast die ongewilde (glim)lachjes, trad er ook vaak genoeg enige irritatie op. Die voice-over was gewoon vreselijk; niet om aan te horen. Bovendien vond ik het bombardement zelf ook erg slecht in beeld gebracht. Je ziet Jan en Roos wat door het stof rennen met hier en daar een ontploffing. Vervolgens rennen ze ergens naar binnen, besluiten ze over te gaan tot een fotoshoot en dat was het. Was dat al een tegenvaller, maar het is eigenlijk nog niets bij het einde. Ik zat met grote ogen te kijken naar wat zich daar allemaal afspeelde. Die oven... Alsof men zich na het registreren van het bombardement nog even herinnerde dat wel één van de twee geliefden moet sneuvelen om er nog een sentimentele draai op het einde aan te kunnen geven. En om niet te veel op Titanic te lijken, koos men maar voor het meisje.

Verder is denk ik alles al wel gezegd. Ik had graag geschreven dat het allemaal nog wel meeviel, maar ik vermoedde al het ergste en het bleek ook gewoon waarheid: Het Bombardement is een mislukking. Wat ik nog het ergste vind, is dat ik nergens de indruk krijg dat er met de nodige passie of inzet gewerkt is aan een waardige verfilming voor deze tragische gebeurtenis. Ik snap echt niet dat Ate de Jong, of iemand anders die aan de productie meewerkte, hier met een tevreden gevoel op kan terugkijken. Nova Zembla (2011) werd in der tijd ook, zij het in mindere mate, behoorlijk afgekraakt, maar die vond ik dan nog wel enigszins meevallen. Het Bombardement faalt daarentegen eigenlijk op elk vlak waar het maar falen kan en de slechte commentaren zijn helaas volledig terecht.

1*

The Bone Collector trok mijn aandacht vanwege de sterrencast. Deze stelde gelukkig niet teleur. Denzel Washington en Angelina Jolie hebben een fijne onderlinge chemie en vormen een leuke detective-duo, ondanks dat ze slechts beperkt het scherm delen. Ook bijrollen van onder meer Michael Rooker, Queen Latifah en Ed O'Neill zijn leuk. Wat de film echter vooral goed doet is het scheppen van een grimmige sfeer. De belichting en gekozen locaties zijn erg treffend, want ik voelde wel degelijk af en toe spanning, met name wanneer de moordlocaties net ontdekt en verkend worden door Amelia. Daarnaast speelt de film leuk met de vraag wie de dader is.

Zo nu en dan vliegt de film even uit de bocht door enkele opvallende onwaarschijnlijkheden. De puzzelstukjes worden zogenaamd telkens door Lincoln opgelost, maar de manier waarop is niet altijd erg overtuigend. Bovendien vond ik de film ook niet zo schokkend als ik wel eens beweerd heb zien worden, maar uiteindelijk mag dat de pret niet drukken. The Bone Collector is een fijne film die perfect past binnen het genre. Misschien geen film waar inhoudelijk niets op aan te merken valt, maar wel eentje die de aandacht goed weet vast te houden.

3*

Das Boot is een film die ik inmiddels misschien wel 10 jaar op de plank heb staan. Natuurlijk is het een klassieker met zo'n status dat hij eigenlijk door iedere filmliefhebber wel een keer gezien moet zijn, maar niet alleen de lange speelduur (ik heb de Director's Cut) stond me tegen: oorlogsfilms vind ik, hoewel ze vaak zeker goed in elkaar steken en op een nette beoordeling kunnen rekenen, wel iets waar je echt voor moet gaan zitten. Als ik voor mezelf mag spreken, is dit niet iets dat ik graag opzet na een lange, vermoeiende dag.

Een paar weken geleden dan toch de moeite genomen om deze film eindelijk eens te bekijken en wat ik ervan verwachtte bleek tamelijk goed overeen te komen met de uiteindelijke bevindingen. Het neerzetten van een beklemmende sfeer is waar Das Boot in uitblinkt. De kleine vertrekken aan boord van de onderzeeër zijn met recht claustrofobisch te noemen en meer dan eens realiseer je je wat voor een complete gekkigheid het toch allemaal is (geweest). Met overtuigen heeft de film geen enkel probleem. De bemanning ziet er op den duur ook zo onverzorgd, afgeleefd en angstig uit dat je daadwerkelijk gelooft dat je met echte personen van doen hebt.

Toch weet de film niet constant mijn aandacht vast te houden. De film zegt het zelf al: ''op een gegeven moment slaat de verveling onder de bemanning toe''. Die verveling mag je dus ook in volle glorie aanschouwen, maar dat niet alleen: zelfs de beklemmende scènes beginnen op den duur in de herhaling te vallen. Het lijkt allemaal een beetje op elkaar, waardoor je het op een gegeven ook wel gezien hebt. Er is weinig tot niks mis met hoe het allemaal in beeld gebracht wordt, maar uiteindelijk trok het zich toch wat te lang naar mijn mening. Met het onverwachte slot leeft de film dan weer even op, maar dat is natuurlijk een relatief klein onderdeel van de film. Ook bleven de personages me wat te oppervlakkig, terwijl je toch veel tijd met hen spendeert.

De film doet weinig écht fout, maar het was mij persoonlijk te langdradig. Dat gevoel is subjectief: ik kan mij ook best voorstellen dat dit bij een flink aantal kijkers dusdanig onder de huid gaat zitten dat de film je niet meer loslaat, want ik ben het er zondermeer mee eens dat Das Boot bij vlagen een intense film is. Een positief gevoel overheerst, maar ik had stiekem gehoopt dat de film me iets meer zou meeslepen.

3,5*

Na lang erg goede dingen over deze film gehoord te hebben, was het dan toch mijn beurt om Borat te bekijken. De film viel me wel mee, Borat zelf is niet echt vervelend naar te kijken maar ik vond sommige gebeurtenissen in de film niet erg interessant. Ik heb om de humor in de film een paar keer wel een glimlach moeten trekken, maar echt hardop gelachen heb ik niet echt. Ach ja.. Het vermaakte opzicht wel, maar ik had er meer van verwacht.

2,5*

Het is vooral het feit dat dit soort dingen zich daadwerkelijk daar aan die Mexicaanse grens afspelen, dat Bordertown een interessante film maakt. Jennifer Lopez doet het redelijk, maar komt niet altijd geheel uit de verf. Antonio Banderas levert een leuke bijdrage, maar vervult verder niet zo'n bijzondere rol; om nog maar te zwijgen over de cameo die Martin Sheen heeft. Met het overige (Mexicaanse) acteerwerk is het gelukkig wel goed gesteld. Toch zou je met zulke namen in huis verwachten dat juist deze drie mensen heel erg opvallen binnen de film, maar dat viel uiteindelijk dus wel mee.

Zo'n scene aan het begin is natuurlijk best indrukwekkend (in de zin van choquerend), maar het gedeelte van Lauren die een goed artikel wil scoren remt het geheel een beetje af. Wat mij betreft had de film dan ook meer de focus mogen leggen op de schandalen die zich afspelen dan Lauren en haar relatie tot Alfonso en de druk van haar baas. Daardoor komt de film onnodig in aanraking met een aantal clichés, die helemaal niet nodig leken in een film als deze.

Al met al snap ik wel dat de film toch een beetje een verhaaltje erom moet binden, maar het werd af en toe weer net iets te 'Amerikaans'. Wellicht dat iets meer eenvoud de film niet slecht had gedaan. Daarmee bedoel ik dat de film door de Hollywood perikelen zo nu en dan van de hak op de tak springt, terwijl dat misschien voorkomen had kunnen worden door iets meer bezig te zijn met één onderwerp. Desalniettemin gaat de film niet vervelen en geeft deze een redelijk beeld van wat zich afspeelt in Mexico. Niet alleen van de moorden, maar ook bijvoorbeeld de fabrieken waar de vrouwen werken. En het gegeven dat iemand probeert deze schandalen in de aandacht te krijgen, wekt natuurlijk altijd sympathie op.

3*

Niet alleen werd deze film me aanbevolen door een van mijn beste vrienden, maar mijn interesse was ook gewekt n.a.v. recente positieve ervaringen met ander werk van Oliver Stone. Platoon vond ik geweldig, maar ook de herziening van JFK pakte een tijdje geleden positief uit. Born on the Fourth of July is ook een grote titel binnen zijn oeuvre, dus een logische volgende keuze.

Platoon laat je aan het einde verbitterd achter in Vietnam, maar met Born neemt Stone je mee terug naar de VS. Daar waar Platoon de gruwelen van de oorlog uitgebreid aan bod laat komen, ligt hier de focus veel meer op de fysieke en emotionele impact (PTSS) na terugkomst. Het verhaal van Ron Kovic was me nog niet bekend, maar het is absoluut schrijnend. En hij was niet alleen. Wat Tom Cruise in ieder geval heel erg goed doet is de 'twee Rons' in beeld brengen: de optimistische jongeman van voor de oorlog en de gedesillusioneerde na afloop. Over het algemeen een hele mooie prestatie, want er zitten een aantal zeer aangrijpende scènes in. Ik vond hem echter ook wel eens balanceren op het randje. Wanneer de emoties écht hoog oplopen is hij me af en toe net iets erover.

Stone neemt zich de tijd voor deze biopic, maar hij weet de aandacht vrij goed vast te houden. De introductie van het bijna ideale leventje, de momenten in Vietnam, het 'herstel' en de teleurstellende thuiskomst zijn vrijwel allemaal raak. Hartverscheurend is ook zijn weerzien met Donna, waar eigenlijk definitief duidelijk wordt dat hij er met zijn eerdere charme niet meer komt. Ik heb overigens begrepen dat het hele personage van Donna verzonnen is speciaal voor de film. Dat gebeurt gelukkig vrij elegant; althans, ik vond het niet gelijk merkbaar dit een verzinsel was, wellicht op de Hollywood scène op het schoolbal na dan. Sympathieke rol van Kyra Sedgwick, maar eigenlijk doet de hele cast het wel prima.

Eigenlijk begint de film pas te slepen vanaf Mexico. Ik wil niet zeggen dat zich daarna niets interessants meer voordoet, maar de speelduur werd vanaf daar wel steeds meer voelbaar. Ik wist ook niet zo goed wat ik moest met de rol van Willem Dafoe hier. Ik snap dat hij bepaald type veteraan representeert, maar zo'n scène als die in de woestijn voegt eigenlijk weinig toe. Ook het stuk daarna, waar Ron zich steeds meer bij de beweging aansluit, kent een aantal momenten waarop ik het wel geloofde. Overigens een frappante keuze dan weer om de speech op het einde af te kappen.

Al met al is dit voor mij geen Platoon of JFK, maar dat hoeft ook niet. Born on the Fourth of July is echt wel een film die bij vlagen, zeker tijdens de eerste helft van het middenstuk, flink indruk weet te maken. Vietnam is kort, maar weer geweldig angstaanjagend in beeld gebracht (erg sterke cinematografie) en ook de revalidatie en thuiskomst zijn te pijnlijk voor woorden. John Williams levert bovendien weer een mooie score, die ook echt meermaals opvalt. Halverwege levert de film naar mijn mening wat in, maar het blijft interessant genoeg om uit te zitten. Bepaalde beelden blijven me ook zeker nog wel even achtervolgen.

Ruime 3,5*

Ik vond hem nogal meevallen, een aantal aardige grappen en spannende momenten zorgen voor een vermakelijke kinderfilm. Maar bijv. het einde vond ik wat snel afgekladderd, volwassenen kunnen hem ook aardig vinden maar verwacht dan wel dat er een paar stukken in zitten die een beetje té overdreven zijn. John Goodman viel me mee, ik had eerlijk gezegd meer van hem verwacht maar hij presteerde zeker niet slecht. Ook leuk om Tom Felton (Draco Malfoy uit Harry Poter) in zijn kinderjaren te zien. Al met al een aardige jeugdfilm.

2,5*