Opinions

Opzicht ben ik niet zo bekend met de Beethoven films. De eerste twee heb ik geloof ik nog wel gezien, maar ik kan ze me niet bepaald erg goed herinneren. Dus ik kan deze niet vergelijken met de andere delen, die waarschijnlijk wel beter zullen zijn (vermoed ik). Maar desondanks vind ik dit toch een erg vermakelijk familiefilmpje. Ondanks dat de acteurs vrijwel allemaal bezig waren met flink wat overacting, maken de dieren in de film een hoop goed. Vooral Beethoven zelf haalt de amusementswaarde van de film ontzettend omhoog. Het verhaal is matigjes, maar wordt toch nog leuk uitgewerkt. Nogmaals, de dieren stelen absoluut de show, en de 'gewone' acteurs vallen eigenlijk bijna in het niet. Jammer dat er natuurlijk weer een aantal cliché sub-plotjes aan verbonden zijn, maar ach.. Het mag de pret ook niet echt erg drukken in een film als deze. Daarnaast heeft de film een heerlijk droog happy-end, en best een grappige cameo van Cesar Millan. Veel meer stelt het het allemaal niet echt voor, maar ik heb me er toch goed mee kunnen vermaken. Misschien dat mijn stem nog eens aangepast wordt als ik weer eens andere Beethoven films zie (vooral de eerste wil ik graag nog eens herzien!), want dan zal deze wel best tegenvallen. Maar nu, gezien als losstaande film- en omdat ik in een goede bui ben:

3*

Tim Burton is een apart geval. Zijn films weten me stuk voor stuk te vermaken en hij komt er als een van de weinigen mee weg onder het motto: 'hoe gekker, hoe beter'. Ook Beetlejuice is een behoorlijk bizarre film, de vreemdste die ik in tijden gezien heb, doordrenkt van Burton's stijl. Toch vond ik dit niet een van zijn betere films.

Dat komt met name door Beetlejuice zelf. Michael Keaton doet hard zijn best om grappig te zijn, maar maakt vooral in het begin een erg irritante indruk. Pas tegen het einde begon ik een beetje aan zijn gedrag te wennen. Gelukkig heeft zijn rol niet heel veel invloed, omdat je toch grotendeels met Davis, Baldwin en Ryder te maken hebt, allen degelijk presterend. Hun personages waren een stuk aangenamer om te volgen dan het titelpersonage.

Ook weer mijn complimenten voor de vakkundigheid waarmee Burton zijn film vorm geeft. De poppen ogen natuurlijk niet erg realistisch, maar het heeft zeker iets. Het draagt bij aan de typische '80's sfeer en is dus gewoon leuk. Daarnaast is er veel aandacht besteed aan de goed afgewerkte decors, belichting en de aanstekelijke soundtrack. Op het visuele gedeelte valt wat mij betreft niets aan te maken, want vrijwel elk shot is een mooi plaatje.

Beetlejuice staat garant voor een anderhalf uurtje vlot vermaak. Nergens is het écht hoogstaand, maar dat is ook niet nodig. Dit soort films kijk ik met plezier; heerlijke onzin. Verstand op nul is een vereiste, maar al met al is dit spookverhaal best geestig.

3*

Aardig, maar ook weinig imponerend drama. De interessante titel en cast maakten mij nieuwsgierig. De film opent echter niet al te sterk en komt - mede door de gekozen vertelstructuur - wat langzaam op gang, maar toch wordt het wel gestaag steeds boeiender. Echt spannend wil de film niet worden, terwijl het drama-deel dan weer vrij goed uitgevoerd wordt. Hoffman, Hawke, Finney en Tomei leveren allen puik werk met het materiaal dat ze aangereikt krijgen. Ondanks de overduidelijk foute daden van de personages slaagde de acteurs en het scenario er toch in om me enigszins met hen te laten meeleven, met name door het (familie)leed dat erachter zit. Zoals gezegd: dat deel van de film komt goed uit de verf. Het is alleen jammer dat de film je nergens op het puntje van je stoel doet belanden. Het is dan wel over de gehele linie vrij degelijk, maar tegelijkertijd ook wat droog.

3*

Ben-Hur is één van die klassiekers die je als filmliefhebber gezien moet hebben. Ik heb de film in diverse toplijsten zien opduiken en ook in de winkel heb ik hem meermaals zien liggen, maar ik heb hem altijd vermeden. Het behoorlijke speelduur was daarvan de voornaamste reden. Altijd een mooi dilemma waar ik mee worstel: films met een lang speelduur vind ik meestal het beste, maar het duurt wel altijd even eer ik daadwerkelijk besluit de betreffende film te gaan kijken.

Wederom blijkt dat aarzelen nergens voor nodig te zijn. De film gaat ruim over de drie uur heen, maar ik kan eigenlijk niet zeggen dat ik me verveeld heb. Hoogstens lijkt het in het begin wat langzaam op gang te komen, maar dat is logisch, gezien uitgebreid de tijd wordt genomen om het verhaal te vertellen. Het duurt echter niet lang of Ben-Hur ontpopt zich tot een waar epos.

Wat opvalt zijn de ronduit sublieme decors. De achtergronden zien er meermaals uit alsof ze van de hand van een kunstenaar uit de renaissance zijn. Schilderachtig, maar onwijs mooi en realistisch. Sowieso is er zichtbaar veel aandacht besteed aan de vormgeving van deze film. De prachtige, gedetailleerde kostuums zijn hier ook een voorbeeld van. De film bevat daarnaast overtuigend acteerwerk, van onder meer Charlton Heston en Stephen Boyd, en een mooie film score. Verder is het genieten van een aantal erg gave scènes, waarvan de wagenrace de meest memorabele is. Deze is echt op een geweldige wijze geschoten. Mening moderne Hollywoodfilm kan daar nog een puntje aan zuigen. Ook de omstandigheden op het slavenschip en aansluitend de slag op zee zagen er uitmuntend uit.

Het knappe aan Ben-Hur is, zoals ik al eerder vermeldde, dat het eigenlijk nergens verveelt. Het is een erg lang verhaal en er gebeurt ontzettend veel, maar het is mooi om te zien dat alles ook weer in zekere zin samenhangt. Het is echt één geheel, want ik kan niets noemen dat overbodig op me overkwam. Het is een film waar je rustig de tijd voor moet nemen. Als je dat doet, is het een en al genieten van al het moois dat deze klassieker te bieden heeft.

4*

Soms wat overdreven maar een toch uiteindelijk erg geslaagde sport-comedey. Rob Schneider's beste rol vind ik. Beter dan die slappe hap figuurtjes die hij normaal gesproken speelt. Ook vond ik die vent die wat bang voor de zon was erg grappig. De humor is natuurlijk erg droog zoals we wel gewend zijn van de Adam Sandler studio's, maar daardoor wel erg leuk. John Lovitz vind ik normaal gesproken een beetje irritant maar hier was hij overigens te pruimen .

3,0*

Ik snap de lage score hier niet. Ik vond het echt een mooie film. Een film redt het bij mij meestal moeilijk met alleen maar dieren zonder echte ''acteurs'' (met enkelingen als ''Earth'', maar dan ga ik al naar docu's kijken, als uitzondering). Meestal kunnen filmmakers een film als deze niet staande houden en laten de dieren daardoor de gave beschikken om te kunnen praten of gooien een paar acteurs van hoog komedie gehalte tussen de dieren. 'Benji the Hunted' redt het prima zonder veel acteurs en zonder pratende dieren (overigens heb ik niks tegen films met pratende dieren maar dit was doordat deze film dit niet bevatte extra opvallend). Nu heb ik zowieso wel een zwak voor de Disney-filmpjes. En ook hier wist het verhaal mij erg mee te slepen. Er zitten een aantal erg sterke scenes in (bijv. als Benji het niet 'kan' om het konijntje te doden (zag er erg geloofwaardig uit) of Benji's manier om met de wolf af te rekenen). De film kent ook echt wat zielige momentjes (het pantertje wat ten prooi valt aan de roofvogel) waardoor ik niet weet of ik er vroeger geen traantje bij weg had gepinkt. Een nadeel vind ik toch wel het einde.. Was het nou zo moeilijk om nog te filmen dat Benji de helicopter in sprong en een blije lach bij zijn baasje bezorgde? Dit was gewoon een beetje een lelijke afbreking. Maar verder is de film dik in orde. Ik zou als ik hele sterren moest geven hem de volle 4* geven. De film vind ik daar nog net wat te min voor maar wel een hele, hele dikke:

3,5*

Beowulf..

Ik had er niet echt hoge verwachtingen van.. Zeker niet echt toen ik de recencies hier op Moviemeter las (zonder de Spoilers dan). Maar, ik vond hem zelf ook wel tegenvallen. Beowulf zelf vond ik erg irritant, schreewerig en een opschepper. De acteurs die van 'real-life' zijn omgezet in een soort van moderne Shrek-figuren waren dan wel weer aardig leuk en de omgeving (en monsters) van de film was ook erg mooi. Dat waren dan ook zowat de plus-punten want verder vond ik er echt verdraaid weinig aan.. Ook het 'bloed' zag er erg raar uit.

2,0*

Een liefhebber van Nicholas Sparks zou ik me niet willen noemen, maar ik heb er ook zeker niks tegen. Sterker nog, onder meer The Notebook en Safe Haven zijn films die een goede score van me kregen. Ik heb The Best of Me niet zelf uitgekozen, maar op basis van de twee eerdergenoemde films begon ik er niet met tegenzin aan. Ook regisseur Michael Hoffman heeft best wat aardige films op zijn naam staan.

Toch vind ik dit met het enige afstand de minste Sparks-verfilming die ik tot nu toe gezien heb. Er waren te veel zaken die mij stoorden en het merendeel wordt al door gebruikers voor mij aangehaald: het jonge stel lijkt in de verste verte niet op het oudere stel, het jonge stel kent meer onderlinge chemie en de opnieuw opbloeiende romance voelt eerder misplaatst dan sympathiek, gezien Amanda gewoon een man en kind heeft. Daarnaast kon het hele subplot omtrent Dawson's wrede pa mij weinig boeien en die geforceerd dramatische twist op het einde deed het dan ook niet voor mij. Het definitieve einde met het donororgaan is dan weer te klef voor woorden. Een simpeler einde was hier naar mijn mening meer op zijn plaats geweest. Sterke punten van de film zijn de innemende bijrol van Gerald McRaney, de mooie plaatjes en dat het over de gehele linie geen vervelende zit is. Maar het feit dat de film mij vrijwel nergens overtuigde zorgt ervoor dat de film een matige indruk achterlaat.

2*

De laatste tijd nog eens deze Beverly Hills Cop reeks herzien. Eddie Murphy in topvorm in zijn hoogtijdagen. Als je niks met hem hebt, kun je ze dan ook beter mijden. Het origineel blijft zonder enige twijfel het leukst, de opvolger is prima, hoewel weinig memorabel, en dit derde deel heb ik kennelijk ooit de laagste beoordeling van de drie gegeven.

Niet helemaal terecht vind ik achteraf. Ik zou 'm eigenlijk op gelijke hoogte plaatsen als deel 2. En toch, in bepaalde opzichten ís dit misschien ook wel het minste deel: Taggart is afwezig, de film duurt eigenlijk nét wat te lang, de humor is wisselvallig en het einde is zo waanzinnig over the top, met personages die kennelijk de volle lading kunnen krijgen en nog steeds kunnen lopen, dat het nergens meer op slaat. Daar staat echter tegenover dat dit deel ook één groot pluspunt heeft ten opzichte van de soms wat dorre voorganger: het pretpark. Het is een geweldig gekozen setting voor een films als deze en deze biedt veel mogelijkheden. Had er nog meer mee gedaan kunnen worden? Misschien wel, maar ik had zeker het gevoel dat John Landis het potentieel benut. Het zorgt in ieder geval geregeld voor lachwekkende momenten.

Al met al is dit gewoon een heel amusante wegkijker. Typisch 90s en in lijn met de vorige films, hoewel misschien hier en daar iets luchtiger. De reeks kijkt lekker weg en is ideaal voor de zomer. Genoten!

3*

Dit late vervolg op de Beverly Hills Cop reeks is toch wel opvallend te noemen. Of misschien eigenlijk juist wel onopvallend. Doordat er geen bioscooprelease voor kwam, is de film redelijk geruisloos aan me voorbij gegaan. En dat terwijl dit toch wel een serieuze nostalgietrip poogt te zijn, met het welbekende, terugkerende muzikale thema en het terughalen van een groot deel van de oude cast.

Ik keek er dan ook best wel naar uit om deze nu achter het kijken van deel 3 aan te plakken tijdens het herzien van de volledige reeks, maar eerlijk gezegd is deze Axel F me wel een beetje tegengevallen. Leuk dat Billy en Taggart worden teruggehaald, maar Billy's aandeel is te klein en Taggart is een ongelofelijke zeurpiet geworden. Nee, je moet het nu doen met een soort Billy Jr., gespeeld door Joseph-Gordon Levitt, en diens ex-vriendin, de dochter van Foley. Laat bij die dochter nou net het grootste probleem zitten: een behoorlijk deel van de film gaat op aan oeverloos gezwets en gekibbel over de verstandhouding tussen vader en dochter. Het ging me op den duur echt tegenstaan, want ik vond de uitwerking plichtmatig en ook niet helemaal geloofwaardig. De Foley uit de vorige films lijkt me nu eenmaal niet gauw het type dat op deze manier het contact met zijn dochter verbreekt.

Daarnaast merk je dat het meeste er wel uit is gehaald. Het nieuwe plot omtrent Kevin Bacon voelt grotendeels als een herhaling van de eerste film: onderhoudend, maar je hebt het wel gezien. Het grootste pluspunt (met enig gemak zelfs) is naar mijn mening Eddie Murphy. Ja, hij is wat ouder geworden, maar hij voelt het personage nog altijd feilloos aan en speelt met verve. Iets minder druk (wat meer passend bij de leeftijd), maar het voelt nog steeds vertrouwd. De nostalgie komt dan ook het meest uit de verf wanneer hij in beeld is en met name tijdens de laatste akte gaat de film wat meer de goede kant op en begint het meer als een echte Beverly Hills Cop te voelen.

Slecht is het zeker niet. Ik heb me op zich wederom prima vermaakt, maar er overheerst een gevoel dat het het allemaal nét niet is en dat geldt wel voor meerdere van dit soort late vervolgen. De originele reeks is geen groot jeugdsentiment of iets dergelijks voor mij en ik heb de films niet tig keer gezien, maar ik vind het wel leuke, ontspannende films. En ondanks dat deze late nakomeling eigenlijk ook wel aan die omschrijving voldoet, voelt het toch ook een beetje als net wat te veel van het goede.

2,5*

Deze documentaire ontdekt nadat ik de dag ervoor An American Werewolf in London herzien had.

De betreffende film heeft een hoop elementen die me erg aanspreken. Niet alleen de typisch Britse sfeer die in de film heerst, maar ook de uitstekende mix van humor en horror en de sublieme make-up effecten maken de film absoluut de moeite waard. Ik was wel benieuwd naar wat achterliggende informatie over deze cultklassieker.

Wat de docu betreft sluit ik me eigenlijk volledig aan bij wat hier al gezegd is. Wat ik erg fijn vond, was de grote hoeveelheid sprekers. Regisseur John Landis en producent George Folsey zijn veelal aan het woord, maar ook een verrassend groot deel van de cast komt ruim aan bod. Natuurlijk mag enige input van Rick Baker, verantwoordelijk voor de fantastische grime in An American Werewolf, ook niet ontbreken. De gegeven informatie is interessant en er wordt gebruik gemaakt van foto's en beelden die tot de verbeelding spreken. Wel moet ik zeggen dat ook ik de documentaire hier en daar wat aan de langdradige kant vond. Niet dat het saai werd, maar het viel me op dat er soms lang bij één specifiek punt werd stilgestaan. De echte fan zal zich daar echter niet aan kunnen storen en dit misschien zelfs toejuichen.

Ik kan het waarderen dat men er zichtbaar werk van heeft gemaakt om zo veel mogelijk info over de film boven water te halen. Hierdoor maakt Paul Davis van deze docu tevens een absoluut eerbetoon aan de nog steeds even relevante weerwolvenklassieker.

3,5*

Bewitched is een opzicht best vermakelijke film. Will Ferrell.. Normaal vind ik hem best grappig maar hier doet hij teveel Jim Carrey na (zonder succes), en komt dus een beetje anders over dan normaal. Nicole Kidman is wel leuk in haar personage, maar Steve Carrell sloeg alles, die speelde echt een leuk personage. De film kent een aantal grappige scenes, maar die zijn meestal wel goed verstopt en het kan best een poosje duren voordat er weer een komt, ook de effecten waren niet zo geweldig. Desondanks dat heb ik me wel nog weten te vermaken met de film, dus vervelend was hij niet.

2,5*

Mijn 1000e stem was zeker geen verkeerde film. Bij vlagen vond ik de film echt prachtig! Robin Williams acteert goed zijn rol al even als de rest van de cast. Wel naar mijn mening stort de film een beetje in als Andrew een echt mens wordt. Ook het einde was in het geval van een film als deze prima. De humor had er wat mij betreft nog wat meer in mogen zitten, maar de combinatie Science-Fiction en Drama gingen prima samen hier.
3,5* voor deze toch nog net te langdradige film.

Typische Tom Hanks film uit de jaren '80. Velen daarvan zijn mij altijd goed bevallen (Splash, Bachelor Party) en anderen weer wat minder (Punchline, Nothing in Common). Maar over het algemeen zijn ze meestal wel leuk. Ook deze 'Big' mag er zeker zijn. Er zitten namelijk genoeg leuke en grappige scenes in. Hanks zet een leuke rol neer en ook de rest van de cast was goed op dreef. De scenes zoals waarin hij in het appartement lol zit te maken en in de speelgoedwinkel (het fragment op die grote piano vooral) zijn leuk, en er is ook goed in beeld gebracht hoe Josh zich zal moeten aanpassen aan het volwassen leven (bijv. het zoeken van een baan). En natuurlijk de keuze die hij moet maken.. Het einde zag ik wel aankomen eigenlijk maar ik was toch wel benieuwd. Zeker een leuk en vermakelijk filmpje!

3*

Laatst nog eens herzien. Puur jeugdsentiment dit, dus daar leunt deze film bij mij wel heel erg op. Ik haal er in ieder geval een halve ster vanaf, omdat ik dat wel ruim voldoende vind hiervoor. Liefhebbers van de humor van Adam Sandler komen hier echt wel aan hun trekken. Vrijwel het grootste deel van zijn vriendengroep is weer opgetrommeld, met zeer leuke bijrollen van Rob Schneider en Steve Buscemi, en de tweeling Sprouse brengt een bepaalde aandoenlijke charme. Sandler zelf is ook lekker in zijn element in het type rol dat hem destijds altijd goed lag, maar tegenwoordig een beetje 'op' is. Gelukkig kiest hij tegenwoordig ook regelmatig voor rollen die hiervan afwijken. Richting het einde gaat de film behoorlijk op de ongeloofwaardige toer in de rechtbank, maar dan zijn er al dusdanig veel leuke momenten voorbij gekomen dat het eigenlijk niet meer fout kan gaan. Bovendien weet ook hier Buscemi nog wel wat recht te trekken. Ik had hem al ettelijke jaren niet meer gezien, maar toch ken ik Big Daddy nog van begin tot eind. Het blijft een heerlijke wegkijker!

Nadat ik de laatste tijd enkele films van Tim Burton heb gezien en herzien, moet ik concluderen dat Big Eyes misschien wel het minst weg heeft van een Burton film. Ik ben zo te lezen niet de enige die dat geconstateerd heeft. Toch past de kunst van Margaret Keane wel bij de stijl van de regisseur en onder meer door het felle kleurgebruik in de film komt ook hier af en toe het typische sprookjesachtige element naar voren.

Deze biopic wist mijn aandacht gemakkelijk vast te houden, ondanks dat bepaalde zaken wel wat voorspelbaar zijn. Zo voel je natuurlijk aankomen dat er een moment komt dat Margaret gerechtigheid gaat eisen en ook de uiteindelijke 'schilderswedstrijd' kwam op een gegeven moment niet meer als een complete verrassing. Toch geeft dat uiteindelijk niet zo veel, want de film heeft naast de fijne regie van Burton nog meer te bieden. Amy Adams speelt de hoofdrol erg aangenaam, waardoor het gemakkelijk was om met haar mee te leven. Christoph Waltz schuurt - zoals wel vaker - tegen het karikaturale aan, maar hij slaagt er wel in om je als kijker een fikse hekel te laten krijgen aan zijn personage. Bovendien is dit op waarheden gebaseerde verhaal dermate bizar dat ik als kijker geïnteresseerd bleef welke richting het zou opgaan. Dat die richting deels door mij juist werd ingevuld is dan niet zo erg, want - laten we eerlijk zijn - de film eindigt precies zoals het merendeel van ons gehoopt had.

Ondanks de gewaardeerde aanwezigheid van vaste filmcomponist Danny Elfman, valt dit wellicht valt het nog het best te omschrijven als een film waar Burton zich wat bescheiden opstelt. De film valt daardoor wel aan te bevelen aan mensen die normaal niet zo veel met de regisseur ophebben. Big Eyes is verre van baanbrekend, maar ik vond dit een zeer onderhoudende biopic. Het verhaal verdient het om verteld te worden en dit gebeurt op een degelijke manier.

3,5*

Ik ga na herziening toch een halve ster omhoog. Ik zag deze film ruim zeven jaar geleden voor het laatst en lees terug in mijn review dat ik de film soms wat langdradig vond en dat mijn interesse bij vlagen wat afzwakte. Die twee punten ervoer ik tijdens de herziening eigenlijk niet of nauwelijks.

Het blijft een ietwat vreemde film, dat wel, maar op een prettige manier. Big Fish voelt als een fris sprookje, waarbij regisseur Tim Burton echt de juiste man is om dit verhaal naar het beeld te vertalen. Het is mooi hoe de herinneringen van Edward en de realiteit met elkaar aan de haal gaan. De cast speelt de kleurrijke personages met verve en visueel sluit de film perfect aan bij het sfeertje. Ook de mooie score van Danny Elfman draagt daar aan bij. Als ik dan al één punt van kritiek moet noemen is het dat de problematische relatie tussen Will en zijn pa iets te geforceerd betert naarmate de climax bereikt wordt. Helemaal geloofwaardig was dat niet, maar het fijne 'dubbele einde' zorgdt er wel voor dat dit maar een klein smetje blijkt.

Ik heb hier toch echt wel van genoten. Edward's indrukwekkende verhaal had mij vanaf het begin af aan geboeid en liet mij niet meer los. Drama en fantasy gaan hier hand in hand, maar met name de bijrollen van Danny DeVito en Steve Buscemi zorgen ook voor een komische noot. Kortom: Big Fish heeft me weten te ontroeren, heeft me aan het lachen gemaakt en heeft ervoor gezorgd dat ik even vergat dat ik naar een film zat te kijken. Je stapt als het ware even een compleet andere wereld in. Burton realiseert die wereld hier dusdanig goed, dat een hoge score op zijn plaats is.

4*

Toen ik gisteren The Big Kahuna keek, wist ik in eerste instantie niet dat er ongeveer 3 verschillende ruimtes in de film te zien zijn en echt maar enkele personage's. Het acteerwerk is het grootste pluspunt aan de film en dan vooral: Danny DeVito. Ik vond zijn rol erg sterk neergezet. Kevin Spacey deed het ook goed, maar zijn personage zelf vond ik soms wat irritant (misschien is het juist daarom wel weer goed..). Peter Facinelli deed in mijn ogen ook best goed zijn personage neerzetten. Het jammere vond ik dat de film me niet volledig wist te boeien en ik af en toe moeite moest doen niet af te dwalen. Toegegeven is het toch best wel knap om zo'n eindresultaat te krijgen met maar ongeveer 3 settings. En dat is ook precies de reden dat ik de film een half puntje hoger geef dan ik eigenlijk van plan was te geven. Niet heel bijzondere film vond ik, maar toch ook weer wel bijzonder om hem eens gezien te hebben.

2,5*

Those are good burgers, Walter.

Shut the fuck up, Donny.

The Big Lebowski is zonder enige twijfel een van de leukste en appartste films die ik in tijden heb gezien. De cast is geweldig : Steve Buscemi, Jeff Bridges, John Turturro, Julianne Moore en John Goodman. Phillip Seymour Hoffman had overigens ook nog een leuke bijrol. Maar het acteerwerk is dus al absoluut geweldig. De humor : heel appart. Soms een beetje overdreven humor, maar dat maakt het eigenlijk juist zo leuk.

Eigenlijk is het ook best appart om een film te maken grotendeels over Bowlen. Het blijft een leuke sport. Hier kwam dan ook de rol van Turturro erg goed naar boven.

Ook kan ik heel goed begrijpen dat mensen hier toch niks aan vinden, het is en blijft een humor-soort die je moet waarderen. Maar.. Dat heb ik zeker gedaan, ik heb een geweldige film-avond gehad. 'The Dude' is een erg cool personage net zoals eigenlijk elk ander personage in de film leuk was. Ik was gisteravond een beetje moe.. Daarom ga ik hem waarschijnlijk of vandaag, of morgen even herbekijken. Voor nu alvast een 4,5* en misschien zit die 5,0* er ook dik aan te komen...

Ik kan me maar bar weinig herinneren van de voorgaande delen, maar wel dat ik die als kind best leuk vond. Bovendien is het al best lang geleden dat ik die voor het laatst gezien heb, dus ik stond er vrij neutraal tegenover dat dit een 'deel 3' was. Voor mij was het dus niet zozeer vergelijken, maar vooral kijken of deze film leuk was.

En dat vond ik dus niet. Het begin interesseerde me niet zo veel, ik zat vooral te wachten op het moment dat Lawrence weer de 'Big Momma' zou worden. Maar zelfs dan wordt de film niet veel beter. Ditmaal was het schijnbaar nodig om zoonlief mee te laten doen, maar ook dit maakt de film er niet leuker op. Brandon T. Jackson doet een aantal pogingen om grappig over te komen, maar hij is eerder irritant dan grappig. Dat brengt me meteen bij het grootste probleem dat deze film met zich meedraagt: ik heb niet één keer hardop kunnen lachen. Bij enkele flauwe glimlachjes is het helaas gebleven. Wellicht komt dat doordat de film bol staat van de uitgemolken grappen. Daarnaast vooral erg goedkoop; veel verder dan het principe 'mensen vallen heel hard' lijkt het niet te komen. Uiteraard ook nog een cliché liefdesverhaaltje erin verwerkt. Of ik me daar aan kan storen hangt altijd heel erg van de rest van de film af. Als de humor bijv. erg leuk is, neem ik dat graag met een korreltje zout. Maar bij een titel als deze valt het heel erg op, waardoor ik me er wel aan kan storen. De 'kunstschool' is nou ook niet bepaald een school waar gedreven, getalenteerde mensen studeren, maar enkel een paar vervelende, egoïstische tieners rondlopen.

Waar zitten dan nog de pluspunten? Ik kon de film uitkijken. Ondanks dat ik me diverse malen aan het verloop kon ergeren, is er 'iets' aan de film waardoor ik hem niet afzette. Daarnaast is Martin Lawrence nog redelijk bezig, ondanks dat het dan niet grappig mocht zijn. De soundtrack is geslaagd voor dit soort films, dus dat vond ik wel goed verzorgd.

Al met al waren er enkele vermakelijke aspecten te vinden, maar als komedie vond ik dit absoluut onvoldoende. Hoe goed Lawrence ook zijn best doet als Big Momma, ik denk dat de lol er gewoon van af is. Het leek bij vlagen zelfs op een High School Musical sequel. Een leuke poging, maar de film zinkt ten onder in haar vele clichés en voorspelbaarheden.

1,5*

Leuke film! Ik ben niet echt erg gesteld op de films zoals 'Deuce Bigalow', maar deze vond ik wel erg vermakelijk. De acteerprestaties zijn erg goed en met name Rob Schneider zorgt voor erg grappige scenes met deze keer (grotendeels) eens geen sukkel-rolletje. Ik moet zeggen dat de film wel een beetje traag op gang komt.. En pas wanneer de training van start gaat wordt het wat grappiger, maar ik vind toch zeker dat deze een mooie voldoende verdient.

3,0*

Mijn eerste stem van 2014... Net als de laatste stem van 2013 een film met Robert De Niro. Ondanks de afschuwelijke poster, draaide The Big Wedding op een verrassing uit als ik kijk naar New Year's Eve die ik twee dagen eerder zag.

De film kent absoluut leuke momenten. Ik heb dan ook meerdere malen hardop moeten lachen. Bij bijvoorbeeld het onverwacht kotsen en de biecht was dat het geval. Daarnaast ook helaas een hele hoop flauwekul. De Niro zet een aardige rol neer en Sarandon ook wel; beiden hebben we uiteraard beter gezien. Van Keaton was ik al geen fan in Something's Gotta Give en hier gaat hetzelfde op. Williams was voornamelijk verantwoordelijk voor de leuke stukjes. De overige cast, waaronder Seyfried, speelt op de automatische piloot. Niet slecht, maar de aandacht is vooral gevestigd op bovengenoemde namen.

Verhaaltechnisch stelt het allemaal niet veel voor, maar dat had ik eigenlijk ook niet anders verwacht. De voorspelbaarheidsfactor en het aantal clichés is niet gering, maar mede door een aantal mislukte pogingen om grappig over te komen gaat de film soms tegen de vlakte. Uiteindelijk blijft er dan ook niet veel meer over dan een brave en simpele Amerikaanse film. Met name door een aantal leuke momenten blijft het allemaal wel vermakelijk, maar het is tegelijkertijd ook niets nieuws of hoogstaands.

2,5*

The Big Year is een film waarbij ik puur op de (interessante) cast ben afgegaan. Jack Black en Steve Martin vind ik meestal wel leuk, en Owen Wilson erg wisselvallig. In bijv. Marley & Me vrij goed bezig, in menig ander komedie, waaronder Zoolander, vind ik hem behoorlijk irritant. Verder totaal geen idee wat ik ervan kon verwachten, dus ik keek 'm met een 'open mind'.

Wat ik leuk vind aan deze film, is dat het af en toe een zootje is. De montage is, vooral in het begin, vrij flitsend en van de hak op de tak waardoor het als een grote chaos op je overkomt. Maar eerlijk is eerlijk, ik moest wel meteen lachen om hoe deze film in elkaar is gezet. Bijvoorbeeld die tellers in beeld wat de tussenstand tussen het drietal is. Erg leuk gedaan imo. Martin en Black zijn prima op dreef en leveren beiden leuke rollen af. Wilson vond ik, zoals verwacht, aan de irritante kant, maar het paste op zich nog wel bij zijn personage. Daarnaast is er ook een erg fijne soundtrack gekozen, die perfect past bij wat er zich allemaal afspeelt. De landschappen leveren bovendien vaak erg mooie beelden op, die de film vaak net dat beetje extra geven.

Ik lees hier veel commentaren van mensen die meer humor hadden verwacht, maar dat is iets waar ik me niet aan kon storen. Er zaten toch aardig wat leuke momenten in, en daarnaast vind ik dit gewoon een hele fijne feel-good film. Ik had van tevoren verwacht dat het met deze cast uit zou draaien op een leuke film, maar had niet gehoopt dat ik me te pletter zou gaan lachen. Wel ben ik het ermee eens dat het drama stukje een beetje uit de toon van de rest van de inhoud valt. Aan de andere kant zorgt dit er wel uiteindelijk voor dat we niet zo'n vreselijk klef, voorspelbaar einde krijgen, maar eens iets anders dan normaal bij dit soort films.

Al met al vond ik dit een erg leuk filmpje. Misschien als komedie inderdaad niet van hoogstaand niveau, maar ik vond dit een erg 'relaxte' film: er wordt niet een hoop zeik gemaakt, of lang stilgestaan bij gebeurtenissen waardoor het soms aan de langdradige kant zou kunnen zijn geworden. Qua originaliteit is dit wel een van de betere komedies die ik in tijden heb gezien.

3*

Erg goede film moet ik zeggen, die jongen Jamie Bell acteert echt heel goed, Gary Lewis en Julie Walters ook, het verhaal is erg mooi en ook goed uitgevoerd, alleen hadden ze vind ik met het einde wat meer kunnen doen maar goed verder is dit een hele leuke film.

3,5* (kans op verhoging naar 4,0*)

Zo te zien ben ik flink in de minderheid maar ik vond deze film nog best te pruimen, Adam Sandler is zowieso al een van mijn favorieten en zijn stemmetje in het begin van de film is echt werkelijk vreselijk, maar dat verandert naar een paar minuten, ik begrijp ook dat mensen hier een 2,0* ofzo voor kunnen geven want je moet van de (flauwe) humor houden, soms gaat de film echt té ver en verliest de humor zijn kracht, maar Sandler maakt veel goed en de deuntjes van Randy Edelman waren ook wel geinig, niet echt een hoogvlieger maar ik vond hem zeker leuk om eens naar te kijken wel raad ik hem af voor Sandler-haters die zullen na afloop van de film moeten overgeven , ik vond het in ieder geval een hele vermakelijke film.

3,5*

Niet zo overdonderd als vele anderen, maar toch wel een aparte en, over de gehele linie, geslaagde ervaring. Birdman is een film waarbij veel afhangt van de acteurs, want het zit eigenlijk tjokvol (dikwijls lange) dialogen. Gelukkig gaat de cast er helemaal voor, Michael Keaton voorop. Alle lof die hij voor zijn rol heeft gekregen is wat mij betreft dik verdiend. Ook onder meer Edward Norton, Naomi Watts en Zach Galifianakis benutten hun rollen erg goed. Emma Stone, die ik doorgaans graag heb, vond ik hier wat minder. Ligt ook niet zozeer aan Emma overigens; ik vond haar personage gewoon een beetje erbij hangen in vergelijking met andere prominente rollen.

Naast het sterke acteerwerk blijft Birdman niet alleen interessant doordat het script nogal scherp geschreven is, maar ook omdat de film bij vlagen tamelijk exotisch is. Zo'n scène waar Riggan bijvoorbeeld halfnaakt langs Times Square moet lopen om vervolgens zijn scène in het toneelstuk alsnog af te maken... Compleet gestoord, maar wel bijzonder leuk. Hetzelfde geldt voor die 'zwevende' momenten. Veel valt te prijzen aan deze film. Minpunten waren voor mij dat de film iets te lang doorging: er waren een aantal momenten waar de film al prima afgerond had kunnen worden, maar ook het veelvuldig gebruik van de drukke jazz-percussie op de achtergrond was niet zo mijn ding. Enerzijds werkt het absoluut sfeerverhogend, maar soms gaat het ook wat tegenstaan. Al met al dus wat plussen en minnen, maar de film is dusdanig uniek dat hij zeker aan te bevelen valt.

3,5*

Een over het algemeen mooie horror. Het ziet er allemaal niet erg spectaulair uit, maar voor die tijd is dat natuurlijk wel begrijpelijk. Goed acteerwerk en veel spannende scenes. Ik kreeg altijd wel een spannend gevoel als er een vogel op kwam dagen.. of een heleboel. Mooie kijkervaring.

3,5*

Ik was eerlijk gezegd alleen benieuwd naar deze film omdat volgens enkele mensen werd gezegd dat dit de beste film met Hugh Grant zou zijn. Ik heb het altijd wel een goede acteur gevonden. Ook wel veel lovende commentaren over Roman Polanski gehoord, maar ik had nog nooit een film van hem gezien. Voor mij twee redenen om deze film te bekijken.

Bitter Moon is een vrij rauwe film. Ondanks dat het in het begin een vrij onschuldige film lijkt te worden, hangt er toch de hele tijd een beetje een broeierige sfeer. Deze begint eigenlijk op het moment als Mimi, Oscar scheert. Dat stond wel een beetje symbool voor wat later in de film zou volgen. Na het eerste 'erotische' gedeelte waarin het goed gaat tussen de twee, slaat de film volledig het roer om. De film verandert in een beetje een duistere thriller waarbij je, net als het personage van Grant, telkens benieuwd bent naar hoe het verhaal verder gaat. Dat Mimi uiteindelijk wraak zou nemen op Oscar had ik niet zien aankomen, en de 'martelingen' die volgen geven de film een heel ander uiterlijk. Het laatste gedeelte op de boot was ook boeiend, en ik stond wel even te kijken van de plotwendingen die, vooral op het laatste, plaatsvonden.. Voorspelbaar is wel het laatste wat ik deze film kan noemen. De film maakt ook gebruik van een goede casting. Peter Coyote en Emmanuelle Seigner als het ietwat mysterieuze, maar toch intrigerende echtpaar en Hugh Grant en Kristin Scott Thomas als slachtoffers.

Al met al een film met twee lagen. Het enigszins 'kalme' eerste gedeelte waarin zelfs af en toe humor te vinden was, en het tweede gedeelte vol verrassingen en een duistere sfeer. De film is niet op elk vlak even sterk, maar opzicht is de uitwerking van het verhaal goed gedaan. De locaties in Parijs en op de boot zijn sfeervol en sluiten aan bij het verhaal. Ook het feit dat je toch benieuwd bent naar de ontknoping is een pluspunt. Misschien soms een beetje aan de langdradige kant, maar desondanks dat is dit toch een spannende film.

3,5*

Film die ik niet in het bijzonder heb uitgezocht, maar die onderdeel was van een 80s verzamelbox waar een aantal andere titels in zaten die wél al op voorhand mijn interesse hadden. Maar goed, een film van Ridley Scott met Michael Douglas in de hoofdrol klinkt als iets wat mooi meegenomen is.

Op zich is het dat ook wel. Het is geenszins het beste werk van beide heren, maar Black Rain is wel een onderhoudende actiefilm, die hoofdzakelijk draait om het rechtzetten van een fout van Douglas' personage en de daarop volgende klopjacht. Douglas doet het prettig in de hoofdrol en ook Andy Garcia is leuk. De brute dood van Garcia's personage is enerzijds een moment waarop de film echt wel even weet binnen te komen, een moment dat je als kijker zal bijblijven, maar het zorgt er ook voor dat de film een belangrijke wisselwerking - die tussen Douglas en Garcia - relatief gauw kwijtraakt en dat is jammer. Nu moet ik zeggen dat degene die de rol daarna min of meer overneemt, Ken Takakura, ook best prettig was en Yusaku Matsuda speelt een goede bad-guy.

Hoogstaand is het allemaal niet, maar er zit genoeg actie in om de boel onderhoudend te houden. Ook de climax richting het einde is prima: er is niet zozeer sprake van spanning, maar het is wel leuk om te volgen en dat geldt eigenlijk voor de hele film. Een prima tussendoortje dus: de charme van een typische 80s flick is er wel, maar wel met een duister randje.

3*

Opzicht een aardige film, Chris Farley zet nog wel een paar leuke scenes neer en vooral die speech inderdaad op het laatste is erg leuk , ook de eindscene vond ik vrij grappig. Ondanks dat stelt het toch allemaal erg weinig voor en zitten er soms saaie momenten in. Wel absoluut aardig voor een keertje te zien.

2,5*