Opinions

Aardig, maar ook weinig imponerend drama. De interessante titel en cast maakten mij nieuwsgierig. De film opent echter niet al te sterk en komt - mede door de gekozen vertelstructuur - wat langzaam op gang, maar toch wordt het wel gestaag steeds boeiender. Echt spannend wil de film niet worden, terwijl het drama-deel dan weer vrij goed uitgevoerd wordt. Hoffman, Hawke, Finney en Tomei leveren allen puik werk met het materiaal dat ze aangereikt krijgen. Ondanks de overduidelijk foute daden van de personages slaagde de acteurs en het scenario er toch in om me enigszins met hen te laten meeleven, met name door het (familie)leed dat erachter zit. Zoals gezegd: dat deel van de film komt goed uit de verf. Het is alleen jammer dat de film je nergens op het puntje van je stoel doet belanden. Het is dan wel over de gehele linie vrij degelijk, maar tegelijkertijd ook wat droog.

3*

Ben-Hur is één van die klassiekers die je als filmliefhebber gezien moet hebben. Ik heb de film in diverse toplijsten zien opduiken en ook in de winkel heb ik hem meermaals zien liggen, maar ik heb hem altijd vermeden. Het behoorlijke speelduur was daarvan de voornaamste reden. Altijd een mooi dilemma waar ik mee worstel: films met een lang speelduur vind ik meestal het beste, maar het duurt wel altijd even eer ik daadwerkelijk besluit de betreffende film te gaan kijken.

Wederom blijkt dat aarzelen nergens voor nodig te zijn. De film gaat ruim over de drie uur heen, maar ik kan eigenlijk niet zeggen dat ik me verveeld heb. Hoogstens lijkt het in het begin wat langzaam op gang te komen, maar dat is logisch, gezien uitgebreid de tijd wordt genomen om het verhaal te vertellen. Het duurt echter niet lang of Ben-Hur ontpopt zich tot een waar epos.

Wat opvalt zijn de ronduit sublieme decors. De achtergronden zien er meermaals uit alsof ze van de hand van een kunstenaar uit de renaissance zijn. Schilderachtig, maar onwijs mooi en realistisch. Sowieso is er zichtbaar veel aandacht besteed aan de vormgeving van deze film. De prachtige, gedetailleerde kostuums zijn hier ook een voorbeeld van. De film bevat daarnaast overtuigend acteerwerk, van onder meer Charlton Heston en Stephen Boyd, en een mooie film score. Verder is het genieten van een aantal erg gave scènes, waarvan de wagenrace de meest memorabele is. Deze is echt op een geweldige wijze geschoten. Mening moderne Hollywoodfilm kan daar nog een puntje aan zuigen. Ook de omstandigheden op het slavenschip en aansluitend de slag op zee zagen er uitmuntend uit.

Het knappe aan Ben-Hur is, zoals ik al eerder vermeldde, dat het eigenlijk nergens verveelt. Het is een erg lang verhaal en er gebeurt ontzettend veel, maar het is mooi om te zien dat alles ook weer in zekere zin samenhangt. Het is echt één geheel, want ik kan niets noemen dat overbodig op me overkwam. Het is een film waar je rustig de tijd voor moet nemen. Als je dat doet, is het een en al genieten van al het moois dat deze klassieker te bieden heeft.

4*

Soms wat overdreven maar een toch uiteindelijk erg geslaagde sport-comedey. Rob Schneider's beste rol vind ik. Beter dan die slappe hap figuurtjes die hij normaal gesproken speelt. Ook vond ik die vent die wat bang voor de zon was erg grappig. De humor is natuurlijk erg droog zoals we wel gewend zijn van de Adam Sandler studio's, maar daardoor wel erg leuk. John Lovitz vind ik normaal gesproken een beetje irritant maar hier was hij overigens te pruimen .

3,0*

Ik snap de lage score hier niet. Ik vond het echt een mooie film. Een film redt het bij mij meestal moeilijk met alleen maar dieren zonder echte ''acteurs'' (met enkelingen als ''Earth'', maar dan ga ik al naar docu's kijken, als uitzondering). Meestal kunnen filmmakers een film als deze niet staande houden en laten de dieren daardoor de gave beschikken om te kunnen praten of gooien een paar acteurs van hoog komedie gehalte tussen de dieren. 'Benji the Hunted' redt het prima zonder veel acteurs en zonder pratende dieren (overigens heb ik niks tegen films met pratende dieren maar dit was doordat deze film dit niet bevatte extra opvallend). Nu heb ik zowieso wel een zwak voor de Disney-filmpjes. En ook hier wist het verhaal mij erg mee te slepen. Er zitten een aantal erg sterke scenes in (bijv. als Benji het niet 'kan' om het konijntje te doden (zag er erg geloofwaardig uit) of Benji's manier om met de wolf af te rekenen). De film kent ook echt wat zielige momentjes (het pantertje wat ten prooi valt aan de roofvogel) waardoor ik niet weet of ik er vroeger geen traantje bij weg had gepinkt. Een nadeel vind ik toch wel het einde.. Was het nou zo moeilijk om nog te filmen dat Benji de helicopter in sprong en een blije lach bij zijn baasje bezorgde? Dit was gewoon een beetje een lelijke afbreking. Maar verder is de film dik in orde. Ik zou als ik hele sterren moest geven hem de volle 4* geven. De film vind ik daar nog net wat te min voor maar wel een hele, hele dikke:

3,5*

Beowulf..

Ik had er niet echt hoge verwachtingen van.. Zeker niet echt toen ik de recencies hier op Moviemeter las (zonder de Spoilers dan). Maar, ik vond hem zelf ook wel tegenvallen. Beowulf zelf vond ik erg irritant, schreewerig en een opschepper. De acteurs die van 'real-life' zijn omgezet in een soort van moderne Shrek-figuren waren dan wel weer aardig leuk en de omgeving (en monsters) van de film was ook erg mooi. Dat waren dan ook zowat de plus-punten want verder vond ik er echt verdraaid weinig aan.. Ook het 'bloed' zag er erg raar uit.

2,0*

Een liefhebber van Nicholas Sparks zou ik me niet willen noemen, maar ik heb er ook zeker niks tegen. Sterker nog, onder meer The Notebook en Safe Haven zijn films die een goede score van me kregen. Ik heb The Best of Me niet zelf uitgekozen, maar op basis van de twee eerdergenoemde films begon ik er niet met tegenzin aan. Ook regisseur Michael Hoffman heeft best wat aardige films op zijn naam staan.

Toch vind ik dit met het enige afstand de minste Sparks-verfilming die ik tot nu toe gezien heb. Er waren te veel zaken die mij stoorden en het merendeel wordt al door gebruikers voor mij aangehaald: het jonge stel lijkt in de verste verte niet op het oudere stel, het jonge stel kent meer onderlinge chemie en de opnieuw opbloeiende romance voelt eerder misplaatst dan sympathiek, gezien Amanda gewoon een man en kind heeft. Daarnaast kon het hele subplot omtrent Dawson's wrede pa mij weinig boeien en die geforceerd dramatische twist op het einde deed het dan ook niet voor mij. Het definitieve einde met het donororgaan is dan weer te klef voor woorden. Een simpeler einde was hier naar mijn mening meer op zijn plaats geweest. Sterke punten van de film zijn de innemende bijrol van Gerald McRaney, de mooie plaatjes en dat het over de gehele linie geen vervelende zit is. Maar het feit dat de film mij vrijwel nergens overtuigde zorgt ervoor dat de film een matige indruk achterlaat.

2*

De laatste tijd nog eens deze Beverly Hills Cop reeks herzien. Eddie Murphy in topvorm in zijn hoogtijdagen. Als je niks met hem hebt, kun je ze dan ook beter mijden. Het origineel blijft zonder enige twijfel het leukst, de opvolger is prima, hoewel weinig memorabel, en dit derde deel heb ik kennelijk ooit de laagste beoordeling van de drie gegeven.

Niet helemaal terecht vind ik achteraf. Ik zou 'm eigenlijk op gelijke hoogte plaatsen als deel 2. En toch, in bepaalde opzichten ís dit misschien ook wel het minste deel: Taggart is afwezig, de film duurt eigenlijk nét wat te lang, de humor is wisselvallig en het einde is zo waanzinnig over the top, met personages die kennelijk de volle lading kunnen krijgen en nog steeds kunnen lopen, dat het nergens meer op slaat. Daar staat echter tegenover dat dit deel ook één groot pluspunt heeft ten opzichte van de soms wat dorre voorganger: het pretpark. Het is een geweldig gekozen setting voor een films als deze en deze biedt veel mogelijkheden. Had er nog meer mee gedaan kunnen worden? Misschien wel, maar ik had zeker het gevoel dat John Landis het potentieel benut. Het zorgt in ieder geval geregeld voor lachwekkende momenten.

Al met al is dit gewoon een heel amusante wegkijker. Typisch 90s en in lijn met de vorige films, hoewel misschien hier en daar iets luchtiger. De reeks kijkt lekker weg en is ideaal voor de zomer. Genoten!

3*

Dit late vervolg op de Beverly Hills Cop reeks is toch wel opvallend te noemen. Of misschien eigenlijk juist wel onopvallend. Doordat er geen bioscooprelease voor kwam, is de film redelijk geruisloos aan me voorbij gegaan. En dat terwijl dit toch wel een serieuze nostalgietrip poogt te zijn, met het welbekende, terugkerende muzikale thema en het terughalen van een groot deel van de oude cast.

Ik keek er dan ook best wel naar uit om deze nu achter het kijken van deel 3 aan te plakken tijdens het herzien van de volledige reeks, maar eerlijk gezegd is deze Axel F me wel een beetje tegengevallen. Leuk dat Billy en Taggart worden teruggehaald, maar Billy's aandeel is te klein en Taggart is een ongelofelijke zeurpiet geworden. Nee, je moet het nu doen met een soort Billy Jr., gespeeld door Joseph-Gordon Levitt, en diens ex-vriendin, de dochter van Foley. Laat bij die dochter nou net het grootste probleem zitten: een behoorlijk deel van de film gaat op aan oeverloos gezwets en gekibbel over de verstandhouding tussen vader en dochter. Het ging me op den duur echt tegenstaan, want ik vond de uitwerking plichtmatig en ook niet helemaal geloofwaardig. De Foley uit de vorige films lijkt me nu eenmaal niet gauw het type dat op deze manier het contact met zijn dochter verbreekt.

Daarnaast merk je dat het meeste er wel uit is gehaald. Het nieuwe plot omtrent Kevin Bacon voelt grotendeels als een herhaling van de eerste film: onderhoudend, maar je hebt het wel gezien. Het grootste pluspunt (met enig gemak zelfs) is naar mijn mening Eddie Murphy. Ja, hij is wat ouder geworden, maar hij voelt het personage nog altijd feilloos aan en speelt met verve. Iets minder druk (wat meer passend bij de leeftijd), maar het voelt nog steeds vertrouwd. De nostalgie komt dan ook het meest uit de verf wanneer hij in beeld is en met name tijdens de laatste akte gaat de film wat meer de goede kant op en begint het meer als een echte Beverly Hills Cop te voelen.

Slecht is het zeker niet. Ik heb me op zich wederom prima vermaakt, maar er overheerst een gevoel dat het het allemaal nét niet is en dat geldt wel voor meerdere van dit soort late vervolgen. De originele reeks is geen groot jeugdsentiment of iets dergelijks voor mij en ik heb de films niet tig keer gezien, maar ik vind het wel leuke, ontspannende films. En ondanks dat deze late nakomeling eigenlijk ook wel aan die omschrijving voldoet, voelt het toch ook een beetje als net wat te veel van het goede.

2,5*

Deze documentaire ontdekt nadat ik de dag ervoor An American Werewolf in London herzien had.

De betreffende film heeft een hoop elementen die me erg aanspreken. Niet alleen de typisch Britse sfeer die in de film heerst, maar ook de uitstekende mix van humor en horror en de sublieme make-up effecten maken de film absoluut de moeite waard. Ik was wel benieuwd naar wat achterliggende informatie over deze cultklassieker.

Wat de docu betreft sluit ik me eigenlijk volledig aan bij wat hier al gezegd is. Wat ik erg fijn vond, was de grote hoeveelheid sprekers. Regisseur John Landis en producent George Folsey zijn veelal aan het woord, maar ook een verrassend groot deel van de cast komt ruim aan bod. Natuurlijk mag enige input van Rick Baker, verantwoordelijk voor de fantastische grime in An American Werewolf, ook niet ontbreken. De gegeven informatie is interessant en er wordt gebruik gemaakt van foto's en beelden die tot de verbeelding spreken. Wel moet ik zeggen dat ook ik de documentaire hier en daar wat aan de langdradige kant vond. Niet dat het saai werd, maar het viel me op dat er soms lang bij één specifiek punt werd stilgestaan. De echte fan zal zich daar echter niet aan kunnen storen en dit misschien zelfs toejuichen.

Ik kan het waarderen dat men er zichtbaar werk van heeft gemaakt om zo veel mogelijk info over de film boven water te halen. Hierdoor maakt Paul Davis van deze docu tevens een absoluut eerbetoon aan de nog steeds even relevante weerwolvenklassieker.

3,5*

Bewitched is een opzicht best vermakelijke film. Will Ferrell.. Normaal vind ik hem best grappig maar hier doet hij teveel Jim Carrey na (zonder succes), en komt dus een beetje anders over dan normaal. Nicole Kidman is wel leuk in haar personage, maar Steve Carrell sloeg alles, die speelde echt een leuk personage. De film kent een aantal grappige scenes, maar die zijn meestal wel goed verstopt en het kan best een poosje duren voordat er weer een komt, ook de effecten waren niet zo geweldig. Desondanks dat heb ik me wel nog weten te vermaken met de film, dus vervelend was hij niet.

2,5*

Mijn 1000e stem was zeker geen verkeerde film. Bij vlagen vond ik de film echt prachtig! Robin Williams acteert goed zijn rol al even als de rest van de cast. Wel naar mijn mening stort de film een beetje in als Andrew een echt mens wordt. Ook het einde was in het geval van een film als deze prima. De humor had er wat mij betreft nog wat meer in mogen zitten, maar de combinatie Science-Fiction en Drama gingen prima samen hier.
3,5* voor deze toch nog net te langdradige film.

Typische Tom Hanks film uit de jaren '80. Velen daarvan zijn mij altijd goed bevallen (Splash, Bachelor Party) en anderen weer wat minder (Punchline, Nothing in Common). Maar over het algemeen zijn ze meestal wel leuk. Ook deze 'Big' mag er zeker zijn. Er zitten namelijk genoeg leuke en grappige scenes in. Hanks zet een leuke rol neer en ook de rest van de cast was goed op dreef. De scenes zoals waarin hij in het appartement lol zit te maken en in de speelgoedwinkel (het fragment op die grote piano vooral) zijn leuk, en er is ook goed in beeld gebracht hoe Josh zich zal moeten aanpassen aan het volwassen leven (bijv. het zoeken van een baan). En natuurlijk de keuze die hij moet maken.. Het einde zag ik wel aankomen eigenlijk maar ik was toch wel benieuwd. Zeker een leuk en vermakelijk filmpje!

3*

Nadat ik de laatste tijd enkele films van Tim Burton heb gezien en herzien, moet ik concluderen dat Big Eyes misschien wel het minst weg heeft van een Burton film. Ik ben zo te lezen niet de enige die dat geconstateerd heeft. Toch past de kunst van Margaret Keane wel bij de stijl van de regisseur en onder meer door het felle kleurgebruik in de film komt ook hier af en toe het typische sprookjesachtige element naar voren.

Deze biopic wist mijn aandacht gemakkelijk vast te houden, ondanks dat bepaalde zaken wel wat voorspelbaar zijn. Zo voel je natuurlijk aankomen dat er een moment komt dat Margaret gerechtigheid gaat eisen en ook de uiteindelijke 'schilderswedstrijd' kwam op een gegeven moment niet meer als een complete verrassing. Toch geeft dat uiteindelijk niet zo veel, want de film heeft naast de fijne regie van Burton nog meer te bieden. Amy Adams speelt de hoofdrol erg aangenaam, waardoor het gemakkelijk was om met haar mee te leven. Christoph Waltz schuurt - zoals wel vaker - tegen het karikaturale aan, maar hij slaagt er wel in om je als kijker een fikse hekel te laten krijgen aan zijn personage. Bovendien is dit op waarheden gebaseerde verhaal dermate bizar dat ik als kijker geïnteresseerd bleef welke richting het zou opgaan. Dat die richting deels door mij juist werd ingevuld is dan niet zo erg, want - laten we eerlijk zijn - de film eindigt precies zoals het merendeel van ons gehoopt had.

Ondanks de gewaardeerde aanwezigheid van vaste filmcomponist Danny Elfman, valt dit wellicht valt het nog het best te omschrijven als een film waar Burton zich wat bescheiden opstelt. De film valt daardoor wel aan te bevelen aan mensen die normaal niet zo veel met de regisseur ophebben. Big Eyes is verre van baanbrekend, maar ik vond dit een zeer onderhoudende biopic. Het verhaal verdient het om verteld te worden en dit gebeurt op een degelijke manier.

3,5*

Ik ga na herziening toch een halve ster omhoog. Ik zag deze film ruim zeven jaar geleden voor het laatst en lees terug in mijn review dat ik de film soms wat langdradig vond en dat mijn interesse bij vlagen wat afzwakte. Die twee punten ervoer ik tijdens de herziening eigenlijk niet of nauwelijks.

Het blijft een ietwat vreemde film, dat wel, maar op een prettige manier. Big Fish voelt als een fris sprookje, waarbij regisseur Tim Burton echt de juiste man is om dit verhaal naar het beeld te vertalen. Het is mooi hoe de herinneringen van Edward en de realiteit met elkaar aan de haal gaan. De cast speelt de kleurrijke personages met verve en visueel sluit de film perfect aan bij het sfeertje. Ook de mooie score van Danny Elfman draagt daar aan bij. Als ik dan al één punt van kritiek moet noemen is het dat de problematische relatie tussen Will en zijn pa iets te geforceerd betert naarmate de climax bereikt wordt. Helemaal geloofwaardig was dat niet, maar het fijne 'dubbele einde' zorgdt er wel voor dat dit maar een klein smetje blijkt.

Ik heb hier toch echt wel van genoten. Edward's indrukwekkende verhaal had mij vanaf het begin af aan geboeid en liet mij niet meer los. Drama en fantasy gaan hier hand in hand, maar met name de bijrollen van Danny DeVito en Steve Buscemi zorgen ook voor een komische noot. Kortom: Big Fish heeft me weten te ontroeren, heeft me aan het lachen gemaakt en heeft ervoor gezorgd dat ik even vergat dat ik naar een film zat te kijken. Je stapt als het ware even een compleet andere wereld in. Burton realiseert die wereld hier dusdanig goed, dat een hoge score op zijn plaats is.

4*

Toen ik gisteren The Big Kahuna keek, wist ik in eerste instantie niet dat er ongeveer 3 verschillende ruimtes in de film te zien zijn en echt maar enkele personage's. Het acteerwerk is het grootste pluspunt aan de film en dan vooral: Danny DeVito. Ik vond zijn rol erg sterk neergezet. Kevin Spacey deed het ook goed, maar zijn personage zelf vond ik soms wat irritant (misschien is het juist daarom wel weer goed..). Peter Facinelli deed in mijn ogen ook best goed zijn personage neerzetten. Het jammere vond ik dat de film me niet volledig wist te boeien en ik af en toe moeite moest doen niet af te dwalen. Toegegeven is het toch best wel knap om zo'n eindresultaat te krijgen met maar ongeveer 3 settings. En dat is ook precies de reden dat ik de film een half puntje hoger geef dan ik eigenlijk van plan was te geven. Niet heel bijzondere film vond ik, maar toch ook weer wel bijzonder om hem eens gezien te hebben.

2,5*

Those are good burgers, Walter.

Shut the fuck up, Donny.

The Big Lebowski is zonder enige twijfel een van de leukste en appartste films die ik in tijden heb gezien. De cast is geweldig : Steve Buscemi, Jeff Bridges, John Turturro, Julianne Moore en John Goodman. Phillip Seymour Hoffman had overigens ook nog een leuke bijrol. Maar het acteerwerk is dus al absoluut geweldig. De humor : heel appart. Soms een beetje overdreven humor, maar dat maakt het eigenlijk juist zo leuk.

Eigenlijk is het ook best appart om een film te maken grotendeels over Bowlen. Het blijft een leuke sport. Hier kwam dan ook de rol van Turturro erg goed naar boven.

Ook kan ik heel goed begrijpen dat mensen hier toch niks aan vinden, het is en blijft een humor-soort die je moet waarderen. Maar.. Dat heb ik zeker gedaan, ik heb een geweldige film-avond gehad. 'The Dude' is een erg cool personage net zoals eigenlijk elk ander personage in de film leuk was. Ik was gisteravond een beetje moe.. Daarom ga ik hem waarschijnlijk of vandaag, of morgen even herbekijken. Voor nu alvast een 4,5* en misschien zit die 5,0* er ook dik aan te komen...

Ik kan me maar bar weinig herinneren van de voorgaande delen, maar wel dat ik die als kind best leuk vond. Bovendien is het al best lang geleden dat ik die voor het laatst gezien heb, dus ik stond er vrij neutraal tegenover dat dit een 'deel 3' was. Voor mij was het dus niet zozeer vergelijken, maar vooral kijken of deze film leuk was.

En dat vond ik dus niet. Het begin interesseerde me niet zo veel, ik zat vooral te wachten op het moment dat Lawrence weer de 'Big Momma' zou worden. Maar zelfs dan wordt de film niet veel beter. Ditmaal was het schijnbaar nodig om zoonlief mee te laten doen, maar ook dit maakt de film er niet leuker op. Brandon T. Jackson doet een aantal pogingen om grappig over te komen, maar hij is eerder irritant dan grappig. Dat brengt me meteen bij het grootste probleem dat deze film met zich meedraagt: ik heb niet één keer hardop kunnen lachen. Bij enkele flauwe glimlachjes is het helaas gebleven. Wellicht komt dat doordat de film bol staat van de uitgemolken grappen. Daarnaast vooral erg goedkoop; veel verder dan het principe 'mensen vallen heel hard' lijkt het niet te komen. Uiteraard ook nog een cliché liefdesverhaaltje erin verwerkt. Of ik me daar aan kan storen hangt altijd heel erg van de rest van de film af. Als de humor bijv. erg leuk is, neem ik dat graag met een korreltje zout. Maar bij een titel als deze valt het heel erg op, waardoor ik me er wel aan kan storen. De 'kunstschool' is nou ook niet bepaald een school waar gedreven, getalenteerde mensen studeren, maar enkel een paar vervelende, egoïstische tieners rondlopen.

Waar zitten dan nog de pluspunten? Ik kon de film uitkijken. Ondanks dat ik me diverse malen aan het verloop kon ergeren, is er 'iets' aan de film waardoor ik hem niet afzette. Daarnaast is Martin Lawrence nog redelijk bezig, ondanks dat het dan niet grappig mocht zijn. De soundtrack is geslaagd voor dit soort films, dus dat vond ik wel goed verzorgd.

Al met al waren er enkele vermakelijke aspecten te vinden, maar als komedie vond ik dit absoluut onvoldoende. Hoe goed Lawrence ook zijn best doet als Big Momma, ik denk dat de lol er gewoon van af is. Het leek bij vlagen zelfs op een High School Musical sequel. Een leuke poging, maar de film zinkt ten onder in haar vele clichés en voorspelbaarheden.

1,5*

Leuke film! Ik ben niet echt erg gesteld op de films zoals 'Deuce Bigalow', maar deze vond ik wel erg vermakelijk. De acteerprestaties zijn erg goed en met name Rob Schneider zorgt voor erg grappige scenes met deze keer (grotendeels) eens geen sukkel-rolletje. Ik moet zeggen dat de film wel een beetje traag op gang komt.. En pas wanneer de training van start gaat wordt het wat grappiger, maar ik vind toch zeker dat deze een mooie voldoende verdient.

3,0*

Mijn eerste stem van 2014... Net als de laatste stem van 2013 een film met Robert De Niro. Ondanks de afschuwelijke poster, draaide The Big Wedding op een verrassing uit als ik kijk naar New Year's Eve die ik twee dagen eerder zag.

De film kent absoluut leuke momenten. Ik heb dan ook meerdere malen hardop moeten lachen. Bij bijvoorbeeld het onverwacht kotsen en de biecht was dat het geval. Daarnaast ook helaas een hele hoop flauwekul. De Niro zet een aardige rol neer en Sarandon ook wel; beiden hebben we uiteraard beter gezien. Van Keaton was ik al geen fan in Something's Gotta Give en hier gaat hetzelfde op. Williams was voornamelijk verantwoordelijk voor de leuke stukjes. De overige cast, waaronder Seyfried, speelt op de automatische piloot. Niet slecht, maar de aandacht is vooral gevestigd op bovengenoemde namen.

Verhaaltechnisch stelt het allemaal niet veel voor, maar dat had ik eigenlijk ook niet anders verwacht. De voorspelbaarheidsfactor en het aantal clichés is niet gering, maar mede door een aantal mislukte pogingen om grappig over te komen gaat de film soms tegen de vlakte. Uiteindelijk blijft er dan ook niet veel meer over dan een brave en simpele Amerikaanse film. Met name door een aantal leuke momenten blijft het allemaal wel vermakelijk, maar het is tegelijkertijd ook niets nieuws of hoogstaands.

2,5*

The Big Year is een film waarbij ik puur op de (interessante) cast ben afgegaan. Jack Black en Steve Martin vind ik meestal wel leuk, en Owen Wilson erg wisselvallig. In bijv. Marley & Me vrij goed bezig, in menig ander komedie, waaronder Zoolander, vind ik hem behoorlijk irritant. Verder totaal geen idee wat ik ervan kon verwachten, dus ik keek 'm met een 'open mind'.

Wat ik leuk vind aan deze film, is dat het af en toe een zootje is. De montage is, vooral in het begin, vrij flitsend en van de hak op de tak waardoor het als een grote chaos op je overkomt. Maar eerlijk is eerlijk, ik moest wel meteen lachen om hoe deze film in elkaar is gezet. Bijvoorbeeld die tellers in beeld wat de tussenstand tussen het drietal is. Erg leuk gedaan imo. Martin en Black zijn prima op dreef en leveren beiden leuke rollen af. Wilson vond ik, zoals verwacht, aan de irritante kant, maar het paste op zich nog wel bij zijn personage. Daarnaast is er ook een erg fijne soundtrack gekozen, die perfect past bij wat er zich allemaal afspeelt. De landschappen leveren bovendien vaak erg mooie beelden op, die de film vaak net dat beetje extra geven.

Ik lees hier veel commentaren van mensen die meer humor hadden verwacht, maar dat is iets waar ik me niet aan kon storen. Er zaten toch aardig wat leuke momenten in, en daarnaast vind ik dit gewoon een hele fijne feel-good film. Ik had van tevoren verwacht dat het met deze cast uit zou draaien op een leuke film, maar had niet gehoopt dat ik me te pletter zou gaan lachen. Wel ben ik het ermee eens dat het drama stukje een beetje uit de toon van de rest van de inhoud valt. Aan de andere kant zorgt dit er wel uiteindelijk voor dat we niet zo'n vreselijk klef, voorspelbaar einde krijgen, maar eens iets anders dan normaal bij dit soort films.

Al met al vond ik dit een erg leuk filmpje. Misschien als komedie inderdaad niet van hoogstaand niveau, maar ik vond dit een erg 'relaxte' film: er wordt niet een hoop zeik gemaakt, of lang stilgestaan bij gebeurtenissen waardoor het soms aan de langdradige kant zou kunnen zijn geworden. Qua originaliteit is dit wel een van de betere komedies die ik in tijden heb gezien.

3*

Erg goede film moet ik zeggen, die jongen Jamie Bell acteert echt heel goed, Gary Lewis en Julie Walters ook, het verhaal is erg mooi en ook goed uitgevoerd, alleen hadden ze vind ik met het einde wat meer kunnen doen maar goed verder is dit een hele leuke film.

3,5* (kans op verhoging naar 4,0*)

Zo te zien ben ik flink in de minderheid maar ik vond deze film nog best te pruimen, Adam Sandler is zowieso al een van mijn favorieten en zijn stemmetje in het begin van de film is echt werkelijk vreselijk, maar dat verandert naar een paar minuten, ik begrijp ook dat mensen hier een 2,0* ofzo voor kunnen geven want je moet van de (flauwe) humor houden, soms gaat de film echt té ver en verliest de humor zijn kracht, maar Sandler maakt veel goed en de deuntjes van Randy Edelman waren ook wel geinig, niet echt een hoogvlieger maar ik vond hem zeker leuk om eens naar te kijken wel raad ik hem af voor Sandler-haters die zullen na afloop van de film moeten overgeven , ik vond het in ieder geval een hele vermakelijke film.

3,5*

Een over het algemeen mooie horror. Het ziet er allemaal niet erg spectaulair uit, maar voor die tijd is dat natuurlijk wel begrijpelijk. Goed acteerwerk en veel spannende scenes. Ik kreeg altijd wel een spannend gevoel als er een vogel op kwam dagen.. of een heleboel. Mooie kijkervaring.

3,5*

Ik was eerlijk gezegd alleen benieuwd naar deze film omdat volgens enkele mensen werd gezegd dat dit de beste film met Hugh Grant zou zijn. Ik heb het altijd wel een goede acteur gevonden. Ook wel veel lovende commentaren over Roman Polanski gehoord, maar ik had nog nooit een film van hem gezien. Voor mij twee redenen om deze film te bekijken.

Bitter Moon is een vrij rauwe film. Ondanks dat het in het begin een vrij onschuldige film lijkt te worden, hangt er toch de hele tijd een beetje een broeierige sfeer. Deze begint eigenlijk op het moment als Mimi, Oscar scheert. Dat stond wel een beetje symbool voor wat later in de film zou volgen. Na het eerste 'erotische' gedeelte waarin het goed gaat tussen de twee, slaat de film volledig het roer om. De film verandert in een beetje een duistere thriller waarbij je, net als het personage van Grant, telkens benieuwd bent naar hoe het verhaal verder gaat. Dat Mimi uiteindelijk wraak zou nemen op Oscar had ik niet zien aankomen, en de 'martelingen' die volgen geven de film een heel ander uiterlijk. Het laatste gedeelte op de boot was ook boeiend, en ik stond wel even te kijken van de plotwendingen die, vooral op het laatste, plaatsvonden.. Voorspelbaar is wel het laatste wat ik deze film kan noemen. De film maakt ook gebruik van een goede casting. Peter Coyote en Emmanuelle Seigner als het ietwat mysterieuze, maar toch intrigerende echtpaar en Hugh Grant en Kristin Scott Thomas als slachtoffers.

Al met al een film met twee lagen. Het enigszins 'kalme' eerste gedeelte waarin zelfs af en toe humor te vinden was, en het tweede gedeelte vol verrassingen en een duistere sfeer. De film is niet op elk vlak even sterk, maar opzicht is de uitwerking van het verhaal goed gedaan. De locaties in Parijs en op de boot zijn sfeervol en sluiten aan bij het verhaal. Ook het feit dat je toch benieuwd bent naar de ontknoping is een pluspunt. Misschien soms een beetje aan de langdradige kant, maar desondanks dat is dit toch een spannende film.

3,5*

Opzicht een aardige film, Chris Farley zet nog wel een paar leuke scenes neer en vooral die speech inderdaad op het laatste is erg leuk , ook de eindscene vond ik vrij grappig. Ondanks dat stelt het toch allemaal erg weinig voor en zitten er soms saaie momenten in. Wel absoluut aardig voor een keertje te zien.

2,5*

Ook ik had vooroordelen hierover. Ik heb niks met ballet, dus een film erover was nou ook weer niet iets waar ik echt op zat te wachten. Natalie Portman is een goede actrice, maar verder was er niet echt iets wat me aansprak. Na er veel goede berichten over gehoord te hebben, heb ik me er toch maar eens aan gewaagd.

Black Swan bleek de meest spannende film te zijn die ik in lange tijd gezien heb. De film neemt even de tijd om de dagelijkse routine van Nina aan te halen, maar al zodra ze Thomas bijt, doemt er een wat lugubere sfeer op. De waanvoorstellingen van Nina worden goed in beeld gebracht en ik vond ze meer dan eens oprecht angstaanjagend. Uiteindelijk mag ik concluderen dat ik Black Swan enger vond dan de reguliere horrorfilm.. Niet bepaald wat ik verwacht had voor ik hier aan begon.

Er zijn enkele dingen die me onwijs aanspraken aan de film. Ten eerste is Nina een bijzonder interessant hoofdpersonage, omdat je er gemakkelijk van overtuigd bent dat ze de rol wil bemachtigen en ze tot alles in staat is om haar doel te bereiken. Dat maakte het geheel al onvoorspelbaar en spannend; ik had geen idee wat dit betekende voor het verdere verloop van het verhaal. Daarnaast brachten de vele hallucinaties me meer dan eens op het verkeerde spoor. Natalie Portman acteert haar rol dusdanig overtuigend dat ik niet meer het idee had naar een actrice te kijken. Zij wás gewoon Nina. Ook de mooie Mila Kunis laat zich van haar beste kant zien. Eén van de beste rollen die ik van haar gezien heb. De overige cast presteerde op niveau, maar het was uiteraard vooral Portman die door haar sterke spel de aandacht krijgt.

Daarnaast viel mij ook de goede cinematografie op. Alle balletscènes werden niet alleen goed uitgevoerd, maar ook mooi in beeld gebracht. Het gedeelte met de Zwarte Zwaan zag er ongelofelijk sterk uit. Strak geschoten en in combinatie met de muziek leverde dat een indrukwekkend plaatje op. Hetzelfde geldt overigens voor de finale, die eindigt met Nina's sterfte. Niet alleen het ballet, waar ik normaal gesproken eerder bij in slaap zou vallen, ziet er fantastisch uit; ook het gebeuren in de nachtclub is een goed voorbeeld. Aan zaken als belichting, montage en camerawerk was zichtbaar de nodige aandacht besteed.

Uiteindelijk is het een film geworden die best wel impact op me heeft gemaakt. Het zware leven dat de dansers moeten leiden om aan de top te komen en de rivaliteit tussen hen wordt op een goede wijze aangehaald. Dit mondt uit in een nachtmerrie die tot de laatste minuut voor spanning zorgt. De personages zijn goed uitgewerkt en filmtechnisch is het ook nog een genot om naar te kijken. Darren Aronofsky levert hiermee een prachtfilm af, die me nieuwsgierig maakt naar andere films van hem. Black Swan is een zeer interessante thriller die zeker nog wel een tijdje door mijn kop blijft spoken.

4,5*

Toen ik enkele jaren geleden de Blackadder-serie volledig bekeken heb, kwam ook deze Back & Forth special aan bod. Persoonlijk vond ik deze zowel iets minder als de laatste twee seizoenen van de serie alsook Blackadder's Christmas Carol. Slecht is het niet en er zitten zeker leuke scènes in (de opvallende cameo van Colin Firth in de rol van William Shakespeare is daar één van), maar als echte film heeft het wat weinig om het lijft. Het is gewoon een geinige, losstaande aflevering.

3,5*

Het is alweer ruim 2,5 jaar geleden dat ik Blade Runner voor het laatst gezien had. Ik weet nog dat ik het een bijzondere film vond, maar wel dat ik aan de zieke kant was toen ik deze film keek. Daarnaast heb ik gehoord dat dit eentje is die je meer gaat waarderen des te vaker je hem ziet. Genoeg redenen om deze nog eens op te zetten dus.

En vond ik hem beter als dat hij me bijstond? Een beetje. Vanaf het begin pakt de film gelijk je aandacht, en de special effects zien er erg goed uit. Het gegeven is zeer interessant en de uitwerking is vrij goed gedaan. De film bevat een aantal zeer sterke actiescenes en visueel blijft de film gedurende het gehele speelduur op een hoog niveau. Harrison Ford doet het prima als blade runner Deckard en Rutger Hauer weet een van de meest indrukwekkende personages uit de film neer te zetten. Spannend is de film bij vlagen ook. Vooral die laatste scene tussen Deckard en Roy is eentje om te onthouden. De sfeer van de film wordt vooral in dit laatste stuk nog eens extra goed benadrukt. Het zorgde ervoor dat ik medelijden kreeg met de replicants. Daarnaast is aan de settings en actiescenes duidelijk genoeg aandacht besteed.

Toch is Blade Runner voor mij niet de perfecte film. Dit komt vooral doordat de film, ondanks het korte speelduur, af en toe net iets te langdradig werd. Interessant genoeg kwam de film nooit op het niveau dat ik me ging vervelen, maar het had van mij af en toe iets vlotter gemogen. De rol van Daryl Hannah vond ik niet zo interessant, en ik had verwacht dat de rol van Edward James Olmos iets uitgebreider zou zijn. Daarnaast zei ik net dat de film er visueel erg goed uit ziet, maar ik kreeg wel frappant genoeg het idee dat ik vijf keer hetzelfde reclamebord, vanuit hetzelfde camerastandpunt, heb zien langskomen.

Betrekkelijk zijn het kleine minpunten en is het voornamelijk genieten. Opzich doet de film goed wat ze moet doen, maar op de een of andere manier vond ik het niet altijd even indrukwekkend. Toch kan ik deze film zeker aanraden, uiteraard absoluut voor de fans van sciencefictionfilms. Inmiddels is dit toch wel een klassieker binnen het genre. Ik kan de film wel gaan afrekenen op kleine minpuntjes, maar ik denk dat een film als deze vooral (op een sterke wijze) moet entertainen en intrigeren. Dat is iets waar Blade Runner toch goed in slaagt.

3,5*

Deze film leek me best wel leuk, en dat was hij ook. Ik heb me echt meerdere malen doogelachen met deze film, Will Ferrel en Jon Heder zijn perfect gecast voor deze rollen. Soms was de film wat flauw dat wel en vaker ook erg voorspelbaar maar dat maakte vrij weinig uit want de meeste grappen zijn geslaagd, wat ik toch erg belangrijk vindt in een komedie.

3,5*

Ik heb het niet zo met dit genre. Niet zozeer omdat ik de films daadwerkelijk eng vindt (op een enkeling als The Shining na dan), maar omdat ik het gewoon kwalitatief niet gauw goed vind. Voor een van de ultieme horrorklassiekers, The Blair Witch Project, maak ik natuurlijk graag een uitzondering. Ook het feit dat deze enigszins overeenkomsten zou vertonen met Paranormal Activity maakte mijn verwachtingen er niet lager op. Dat vond ik immers best een leuke film.

De sfeer van de film is goed. Dat is hetgeen dat voor mij vrijwel het enige positieve was. In het begin was het allemaal zelfs redelijk eng. Dan duid ik met name op de interviews met de mensen en de gesprekken over de Blair Witch. Dit sfeertje houdt aan tot en met de eerste paar nachten in het bos. Sowieso zijn de nachtscènes gewoon sterk. Ze maken je nieuwsgierig naar wat er komen gaat en zijn met zo weinig mogelijk middelen zo angstaanjagend mogelijk gemaakt. Dat is iets wat ik kan waarderen en dat ook gewoon goed werkte. Een bos in de nacht is eigenlijk ook een van de engste locaties die ik me kan voorstellen.

Het probleem zat 'm voor mij in het ''overdag gedeelte''. Het zou een claustrofobisch effect op mij moeten hebben dat het drietal de weg kwijt raakt in een dergelijk bos. Ik heb zelf immers bijna zelf een soortgelijke situatie meegemaakt en ondanks dat dat uiteindelijk niets voorstelde, was het allesbehalve prettig. Het feit dat dat gevoel me hier nergens bekroop, was geen goed teken. Daarnaast was ik ook niet echt te spreken over het acteerwerk. Ze zullen de personages op de best mogelijke manier gespeeld hebben, maar ik heb nou eenmaal een hekel aan dit soort schreeuwerige tieneracties. Een moment waarop bleek dat die gast de kaart had weggegooid was een goed voorbeeld. Ook het constante gezever over het wel of niet blijven filmen begon me op een gegeven moment aardig de keel uit te hangen. Op dat soort momenten stond de verveling me nader dan de angst. En het einde.. Ik kan me er wel in vinden dat mensen een dergelijk einde goed vinden. Ik hield er persoonlijk alleen maar een onbevredigend gevoel aan over.

Qua sfeer wordt alles uit de kast gehaald. De film pakt wat dat betreft groots uit met het kleine budget. De hand-held camera draagt hier zeker ook aan bij, maar verder had The Blair Witch Project me niet veel te bieden. Spannend wordt het bij vlagen; eng absoluut niet. Leuk om gezien te hebben, maar dat komt vrijwel alleen door de hoge status die de film toegekend heeft gekregen.

2,5*

Vraagje overigens.. Dat huisje waar ze zich op het laatst bevonden, was toch hetzelfde huisje als waar ze in het begin van de film met de auto langs kwamen gereden, toch?