Opinions

Puur op de gok geprobeerd. Ik heb een zwak voor kerstfilms, maar ben lang niet altijd onder de indruk van Netflix Originals. Een kort spotje deed een fantasierijk tafereel vermoeden en Netflix bewees het genre met The Christmas Chronicles wel aan te kunnen.

A Boy Called Christmas blijkt een prima filmpje. Laat ik even voorop stellen dat de kerstsfeer 100% aanwezig is. Je krijgt prachtige sneeuwlandschappen, tig referenties naar de kerstgedachte, elfjes en het 'ontstaan' van de kerstman voorgeschoteld. Dat alleen al maakt het een ideale film voor de feestdagen en ik denk ook dat het hele gezin hier plezier uit kan halen, mits de volwassenen zich bewust zijn van het fantasy element. Het heeft wat sprookjesachtigs en het werkt verrassend goed. Ik vond Henry Lawfull zeer aangenaam in de hoofdrol, maar ook de rollen van Michiel Huisman, Kristen Wiig, Jim Broadbent en natuurlijk Maggie Smith worden prima vertolkt. De personages zijn eigenlijk stuk voor stuk leuk. Humor is er vooral via Miika, die met zijn droge opmerkingen af en toe op de lachspieren werkt. Overigens vond ik het een gewaagde keuze om Nikolas' vader te laten sterven, maar het zorgt er wel voor dat er zowaar eens van het bekende pad wordt afgeweken.

Desondanks kent de film wel enkele tekortkomingen. Er blijft een knagend gevoel achter dat er in een aantal opzichten meer in gezeten had. De heenreis naar Elfheim had wat erbarmelijker gemogen. Ik had verwacht dat Nikolas wat meer (al dan niet magische) obstakels voor zijn kiezen zou krijgen, maar dat blijft een beetje uit. Daarnaast vond ik Sally Hawkins' personage niet uit de verf komen. Dat ligt niet aan de actrice, maar aan het script. Haar personage lijkt de antagonist te moeten voorstellen, maar doet niet veel meer dan wat schmierend bulderen om vervolgens heel lauw uit te blussen. Een wat spannendere climax had de film geen kwaad gedaan, hoewel het natuurlijk wel leuk is dat in het laatste deel nog extra de focus gelegd wordt op de 'transformatie' naar kerstman.

Ik vermoed dat dit, net als The Christmas Chronicles, zich leent voor een of meerdere gevolgen, mits de film genoeg gestreamd wordt. Wat mij betreft niet nodig, want A Boy Called Christmas kan prima op zichzelf staan. Er zitten een aantal missers in, maar de amusementswaarde is hoog en de sfeer is uitstekend. Ik heb me vermaakt!

3,5*

The Boy in the Striped Pyjamas.. Ik was de poster wel vaker tegengekomen, maar had verder geen idee waar de film over ging. Na het lezen van het boek, raakte ik benieuwd naar de film.

Ik moet zeggen dat het best een mooie film is geworden. Het is voor mij duidelijk dat de gesprekken tussen de twee jongens het meest interessant waren in zowel boek als film. Bruno's onbegrip en de verkeerde opvattingen van Shmuel zijn goed overgenomen uit het boek. Beide kinderen speelden hun rol ook vrij overtuigend. Ook de volwassen cast waaronder David Thewlis en Vera Farmiga speelden prima en vertolkten de personages op een goede wijze van boek naar de film. De film bevat daarnaast een aantal erg boeiende en schockende scenes. Vooral dat einde, niet geheel zoals in het boek, maar toch wordt het op een goede manier overgebracht. De muziek van James Horner en het acteerwerk draagt hier ook zeker een steentje aan bij.

Wat ik dan weer minder vind, zoals waarschijnlijk al vaak hier voor is gezegd, is dat er vooral erg de nadruk werd gelegd op de dood van Bruno, terwijl er verder niet bij de joden wordt stilgestaan. Aan de andere kant lijkt dit wel begrijpelijk, omdat het volgens mij het doel was dat de vader een tegenslag kreeg. Maar hoe het ook bedoeld was, het voelt toch een beetje vreemd aan. Ook het feit dat er na de gebeurtenis geen aandacht aan Shmuel wordt geschonken is een beetje lullig. Dus ik heb gemengde gevoelens over het einde. Aan de ene kant hoorde het zo, aan de andere kant lijkt het niet compleet. De regisseur heeft ervoor gezorgd dat je flink wat emoties hebt tijdens het kijken. Niet alleen op het einde. Ik kreeg een enorme hekel aan het personage luitenant Kotler. Het zal wel de bedoeling zijn, maar op momenten dat hij op Pavel schreeuwt, hem in elkaar slaat of zo'n schijnbeweging maakt alsof hij Bruno wil meppen kruipte het bloed onder mijn nagels vandaan. Zo'n personage waar je stiekem van hoopt dat hij het einde van de film niet haalt. Op meerdere vlakken liet de film me soms in de steek. Toch wel belangrijke elementen zoals (*spoiler uit het boek*:) het bezoek van Hitler bij de familie thuis zijn uit de film weggelaten. Daarnaast viel het me ook op dat sommige gebeurtenissen in een heel andere volgorde zijn gezet. Opzicht niet per se een minpunt, zeker als je het boek niet hebt gelezen, maar het was wel opvallend. En dan heb je nog het feit dat er in de film Engels ipv. Duits wordt gesproken en dat er enkele dingen erg ongeloofwaardig zijn (bijv. dat Shmuel de gelegenheid krijgt daar aan het hek te blijven zitten zonder toezicht van de soldaten). Al zijn die laatste twee punten wel iets waar ik me opzicht niet zo aan kan storen.

Waarschijnlijk klinkt dit geheel nu negatiever dan ik werkelijk over de film denk, omdat ik de negatieve punten iets meer heb uitgewerkt. Maar ondanks bovenstaand commentaar, moet ik zeggen dat de film niet verveelt en je toch wel bij je strot grijpt. De film toont veel lef met het gewaagde einde en het toch wel (gedeeltelijk) realistisch overbrengen van hoe de tijd er uit zag door de ogen van een kind. Absoluut geen verkeerde film dus, maar wel eentje die ik door de minpunten voorlopig niet meer dan 3 sterren kan geven. Misschien dat (enkele) herziening(en) ervoor zorgt dat ik de film nog beter ga vinden.

3*

Aangezien mijn vader, via de functie van dirigent, betrokken is bij diverse fanfares (en in het verleden ook harmonieën), en ik heel vaak in het publiek heb gezeten, kan ik wel zeggen dat ik aardig bekend ben met deze scene. Het was dan ook mijn vader die me deze film heeft aanbevolen.

Brassed Off sluit eigenlijk mooi aan bij Så som i Himmelen, die ik een paar dagen eerder zag. Beide films gaan over een aan lager wal geraakt muziekgezelschap dat aan een wedstrijd meedoet, onder leiding van een dirigent die te kampen heeft met gezondheidsproblemen. Beide films laten tevens zien met welke persoonlijke problemen de leden van het gezelschap te maken hebben. Brassed Off kent echter toch wel een geheel andere sfeer en legt bovendien een belangrijke rol weg voor de politiek.

Het verhaal sprak me al aan, maar ik ben over de uitwerking nog enthousiaster dan ik vooraf verwacht had. Net als bij de eerder genoemde film voelt de gemeenschap heel echt aan. Ik heb nergens het gevoel dat ik naar acteurs zit te kijken, omdat alle personages heel realistisch uit de verf kwamen. Met name de vier hoofdrolspelers (Postlethwaite, Fitzgerald, McGregor en Tompkinson) leveren allen een topprestatie af. De film bevat de nodige dosis subtiele humor, maar wist me op andere momenten bij de strot te grijpen. Dit heeft tot gevolg dat het sfeertje soms luchtig is (de deelname aan de wedstrijden; inclusief de busritten) en dan weer wat duisterder (de afschuwelijke thuissituatie van Phil die eindigt in een zelfmoordpoging). Behoorlijk afwisselend dus, maar de balans tussen beide is gelukkig bijzonder goed gevonden.

De muzikale uitvoeringen zijn erg vermakelijk, van de eerste repetitie die we te zien krijgen tot de uiteindelijke uitvoering in de fenomenale Royal Albert Hall. De Engelse sfeer die de film uitademt is ook fantastisch: de beelden van het landschap en het dorpje, de accenten en het taalgebruik van de personages, en de kritiek op het Thatcherisme. Al met al heb ik Brassed Off ervaren als een sterke film zonder echte minpunten. Zelfs de romance tussen McGregor en Fitzgerald is, ondanks alle andere toestanden in de film, zeker niet overbodig. Het heeft zelfs een gewenst effect: het lijkt het personage Andy de kracht te geven om de barre tijd te doorstaan en het geeft de kijker hoop.

4*

Toch wel een van de betere Disneyfilms die ik gezien heb de laatste tijd, hoewel dit eigenlijk een Pixar-productie is. De animatiefilms die ik recent uit die stal gezien heb (Tangled, The Princess and the Frog) waren alleraardigst, maar tegelijkertijd boden ze eigenlijk niets nieuws onder de zon.

Brave weet zich in dat opzicht wat meer te onderscheiden. Het was een goed idee om hier helemaal blanco in te gaan, waardoor ik totaal niet zag aankomen dat het verhaal er hoofdzakelijk om zou draaien dat Merida haar moeder in een beer verandert. Ik kreeg op dat moment wel even Brother Bear flashbacks, maar Brave geeft er wel een geheel eigen draai aan. Het viel me op dat de film regelmatig best grappig is, voor zowel jong als oud. Er zit heus wel wat typische Disney-slapstick in, maar ik heb ook best een paar keer gelachen om de bizarre situaties waar Merida met haar moeder in belandt en ook de clans, die zich zowel verbaal als fysiek geregeld te lijf gaan, zorgen voor grappige situaties.

De animatie is ook dik in orde. Ik zal waarschijnlijk altijd wat meer blijven voelen bij handgetekende animatie, maar ik geef toe dat dit er fraai uitziet. De landschappen, het kasteel, de dieren... het oogt allemaal erg fantasierijk. Daarnaast voelde ik ook wel vrij snel een band met Merida. Ze is tegendraads en zeker geen typische prinses met haar grote bos krullen, waardoor ze al gauw dicht bij de kijker staat. Ook de bijrollen, waarvan met name de drieling en de koning leuk zijn, komen goed uit de verf. Voeg bij dit alles een getalenteerde Britse stemmencast en je hebt een voortreffelijke familiefilm. Naar mijn mening absoluut de moeite waard!

3,5*

Braveheart... Ooit eens een groot stuk van gezien, maar alweer een hele poos geleden. Ik kon me herinneren dat ik de actiescenes in deze film erg sterk vond, maar verder was ik totaal vergeten waarom deze ook alweer 4,5 sterren verdiende. Vandaar de film eens herzien.

En dit is toch wel een sterke film. Of de film historisch gezien helemaal correct is lijkt me sterk, maar ik ga de film daar niet op afrekenen. Ik kan daar ook niet over oordelen, gezien ik gewoon niet veel afweet van de strijd tussen de Britten en Schotten opzich. Als ze erin zaten waren ze iig onopvallend voor de onwetende kijker. Een film als 10,000 BC bevat bijvoorbeeld wel enkele opvallende fouten. Wat ik wel een minpunt vond was het acteerwerk van sommige castleden. Mel Gibson en Brendan Gleeson deden het bijvoorbeeld prima, terwijl ik Sophie Marceau, maar vooral Peter Hanly vaak onovertuigend vond. Dit zorgde bij mij af en toe voor een stukje ongeloofwaardigheid tussendoor en dat ik bij scenes waar deze personages lang aan het woord waren, de neiging had om afgeleid te worden. Daarnaast vond ik ook dat de film, ondanks dat het niet saai werd, soms een beetje aan het rekken was. Bijvoorbeeld die martelscene op het einde. Verder kan ik eigenlijk niet zozeer een minpunt bedenken, want dit is gewoon een sterke film.

De film maakt gebruik van prachtige locaties. Alle natuurbeelden zijn absoluut de moeite waard. Het is duidelijk zichtbaar dat aan het uiterlijk van de film veel aandacht is besteed. De actiescenes worden ook erg sterk naar voren gebracht. Het lijkt me een behoorlijk karwei te zijn geweest om die veldslagen zo strak uit te laten zien. Het fijne van de actiescenes hier is ook dat het niet, zoals in menig 'kloon' van dit soort films, maar wat doelloos in het rond meppen is. Het idee erachter, dat de mensen strijden voor hun eigen vrijheid vind ik altijd een mooi gegeven en zorgt ervoor dat de film interessant blijft. Dit wordt in Braveheart heel duidelijk benadrukt. Ook vond ik het knap dat de film mij gedurende het speelduur van bijna 3 uur totaal niet wist te vervelen. Er valt genoeg te zien en men heeft aan vele aspecten gedacht om afwisseling te creëren. Overigens ook een uitstekende score van James Horner, die de film perfect ondersteunt.

Braveheart is een indrukwekkend schouwspel, dat genoeg om het lijf heeft. Niet alleen qua uiterlijk, maar ook inhoudelijk is de film de moeite waard. Dat ik maar twee kleine minpuntjes kan noemen in een film die 3 uur duurt, zegt denk ik genoeg over de kwaliteit van dit oorlogsdrama. Misschien niet voor iedereen weggelegd, maar ik moet zeggen dat ik het toch allemaal vrij indrukwekkend vond.

4*

Ik zag dat ik deze wel érg laag beoordeeld had. Ik kon deze me niet meer zo goed herinneren, dus vandaar dat ik hem nog eens opgezet had. Eens kijken of ik hem nu beter vond.

Antwoord? Nee. Ik kende bijna geen van de grappen meer en dat zegt denk ik genoeg over de kwaliteit ervan. Ik heb bij de hele film welgeteld één keer een klein beetje moeten lachen (om die date van Brooke, die helemaal fan raakt van Gary). Verder heb ik wel naar een komedie zitten kijken schijnbaar, maar kon ik niet zo lachen om de situaties die zich voordeden. Ik weet wel nog de vorige keer dat ik 'm zag, dat ik me constant liep te ergeren aan hoe de hoofdpersonages zich gedragen onderling. Dit was opnieuw zo. Erg kinderachtig allemaal, en de ruzie wordt dan misschien redelijk weergegeven maar leuk om naar te kijken wordt het imo niet. Ook die broer van Brooke aan het begin bij het etentje is een vreselijk irritant figuur. Grappig bedoeld maar ik kan alleen maar denken 'ga weg..' en die scene wordt dan ook vreselijk lang gerekt.

Het acteerwerk van Vince Vaughn en Jennifer Aniston is een beetje lastig te beoordelen. Ik denk dat ze het best aardig deden maar ik heb gewoon een hekel aan die 'zever' personages die ze spelen. Om nog maar te zwijgen over de stem van Joey Lauren Adams. Het verhaal is best leuk bedacht, maar de uitvoering is gewoon echt niet leuk. De film verloopt langzaam en stroef. En het einde deed me ook helemaal niks. Gewoon teleurstellend.

Ik denk dat het er niet in zit dat ik deze film ooit leuk zal gaan vinden. Enkele héle kleine dingetjes maken de film nog wat beter, maar deze zijn zó kleinschalig als je kijkt naar het geheel. Niet grappig, niet vermakelijk, wel saai.

1,5*

Een spannende thriller. Het acteerwerk was erg sterk maar de film zag er zowieso wel netjes uit. Toch wel een beetje spannend op momenten als dat Kurt aan een vrachtwagen hangt (zijn pistool verliest, en er bijna vannaf valt) midden op de rijweg. Het einde is ook erg mooi, en de actie zat er ook goed in. Dit was zeker een spannende film waar ik het hele speelduur lang van heb zitten genieten.

3,5*

Erg leuke '80-film. John Hughes vind ik toch echt een geweldige regisseur, de man heeft al zoveel leuke komedie's geschreven of gemaakt dat het voor mij telkens weer grappig wordt. Ook The Breakfast Club vond ik weer een erg geslaagde film. De gesprekjes zijn soms wel wat langdradig, maar er zitten ook genoeg leuke dingen in. Acteerwerk was ook wel aardig, maar ik denk nou niet echt dat ik het dé beste van Hughes vond. Ik persoonlijk ga toch nog meer voor Ferris Bueller's Day Off en Planes, Trains and Automobiles. Maar ook deze was dus erg leuk en vermakelijk.

3,5*

Opzicht aardige, maar hele voorspelbare komedie. Richard Pryor en John Candy dragen de film, het verhaal opzicht had leuk kunnen zijn maar er wordt wat weinig van gebakken. Het einde, is wat plots... Maar dat geeft niet, ik heb namenlijk toch wel vaak gelachen.

3,0*

Bride Flight is een rustige, aangename speelfilm. Het speelduur is wat lang en ik zal niet zeggen men nergens een steekje laat vallen, maar tegelijkertijd is dit een vrij unieke Nederlandse film. Een dergelijke grootse opzet kom je immers toch niet vaak tegen. De muziek valt in positieve zin op en ook de kostuums, het camerawerk en de montage verdienen alle lof; je waant je zonder enige twijfel halverwege de jaren vijftig en de jaren daarna. Het acteerwerk is op zich ook goed, hoewel het script hier en daar iets te duidelijk aanwezig is. Met name het viertal Waldemar Torenstra, Karina Smulders, Elise Schaap en Anna Drijver levert goed werk af. Ondanks al deze positieve aspecten gaat de film toch een beetje als een nachtkaars uit. Het verhaal springt soms van de hak op de tak, gaat soms te snel en soms juist weer te langzaam. Het feit dat meerdere verhaallijnen door elkaar lopen levert hier uiteindelijk niet helemaal het gewenste effect op. Op het moment dat de aftiteling verscheen, was mijn reactie: 'niet verkeerd'. Bride Flight heeft in principe genoeg te bieden en is een fijne zit, maar ik kan mij niet aan de indruk onttrekken dat hier nog meer had ingezeten.

3,5*

Bridge of Spies is uitermate degelijk. Vandaar dat ik de mening deel dat dit in feite weinig nieuws onder de zon is: echte filmliefhebbers zullen een film als deze zeker wel eens voorbij hebben zien komen. Ook Tom Hanks speelt een rol die behoorlijk in het verlengde ligt van veel andere rollen die hij gespeeld heeft. Ik vraag me af of hij niet inmiddels de acteur is met de meeste biografische rollen op zijn naam.

Toch vond ik de film zeker de moeite waard. Ondanks het lange speelduur wist de film immers vrijwel constant mijn aandacht vast te houden. Spielberg zorgt er namelijk voor dat het allemaal overzichtelijk blijft en er is bij vlagen (vooral tijdens het gedeelte in Berlijn) geregeld sprake van enige spanning. Tevens voelde ik me betrokken bij de personages, maar dat komt ook doordat de cast goed in vorm is. Naast Hanks vond ik ook met name Mark Rylance erg overtuigend.

De film vertelt een verhaal dat gebaseerd is op waargebeurde feiten en doet dat eigenlijk uitstekend. Wie zit te wachten op een film vol verrassingen komt waarschijnlijk bedrogen uit, maar wie zoekt naar een sfeervolle thriller met Berlijn ten tijde van de Koude Oorlog als setting, kan hiermee zijn hart ophalen.

3,5*

Leuke film, maar de film heeft ook nadelen. Dat het meisje dood gaat slaat nergens op, totaal ongepast in een film als deze. Verder vind ik het ook een beetje slecht dat alles ingebeeld is. Het zou veel beter zijn geweest (vind ik) als alles echt was, als daar echt een land lag, op dat gebied vind ik Narnia beter. Ook vind ik het raar dat de kinderen niks terugdoen ze laten zich gewoon weg pesten en dan met zo'n goedkoop smoesje ''anders wordt je van school ge gestuurd'' gelukkig was niet de hele film heel slecht, acteerprestaties waren wel aardig en vermakelijk was ie wel, en er zaten erg goede stukken tussen, de muziek was ook wel aardig op dat gebied.

3,0*

Hartverwarmende en tegelijkertijd pijnlijke film. Mijn verwachtingen waren dat een film met deze twee hoofdrolspelers sowieso 'wel prima' zou zijn, maar ik verwachtte misschien ook wel wat gezapigs, een typisch Hollywood-product. Niets blijkt minder waar, want de romantiek die je in The Bridges of Madison County krijgt voorgeschoteld, voelde zeer oprecht. Prachtig spel van zowel Meryl Streep als Clint Eastwood, die twee mensen spelen die, voor hen compleet onverwacht, diepe gevoelens voor elkaar krijgen en eigenlijk perfect bij elkaar lijken te passen, maar natuurlijk ook met het onvermijdelijke te maken krijgen...

Het levert uitstekende scènes op, die een genot zijn om te aanschouwen, doordat alles zo natuurlijk voelt. De film kent ook enkele mooie locaties, maar een groot deel van de film bestaat puur uit de dialogen tussen Francesca en Robert in de keuken. Toch liet de film me tijdens die scènes geen moment los: ik geloofde ieder woord. Knap staaltje schrijfwerk, en wellicht dat ook de roman daar een compliment verdient, al is het alleen al voor de inspiratie. Het enige smetje op de film is naar mijn mening de tijdsprongen. Niet alleen halen de flashforwards de vaart uit de film, ook de cast in het heden presteert aanzienlijk minder goed dan die in het verleden. Wat mij betreft was een scène aan het begin en aan het einde afdoende geweest, hoewel ik er ook prima mee had kunnen leven als het er helemaal uit gelaten was.

Het is een film die nog wel enkele dagen door mijn hoofd is blijven spoken. Ik denk niet dat ik zo gauw een film kan noemen die het idee van een onbereikbare liefde beter heeft weten vast te leggen. Alles vanaf de lange scène waar Francesca aangeeft niet met Robert mee te gaan tot en met de laatste aanblik in de regen komt binnen. Zo'n film waarbij je vergeet dat je naar een film zit te kijken. Beter kun je het eigenlijk niet hebben.

4*

Ik heb wel een zwak voor Bridget Jones. De eerste film is toch wel een klassieker in het genre. The Edge of Reason bracht weinig nieuws en was als film wel wat minder, maar maakte wel op slimme wijze gebruik van het personage en zette meer in op (slapstick)humor. De derde film was de eerste film die me een beetje tegenviel. Ik heb alle films nog eens herzien voorafgaand aan deze Mad about the Boy, maar Bridget Jones's Baby blijft wat mij betreft het minste deel: het tempo ligt voor mijn gevoel lager, Darcy gedraagt zich als een zak aardappelen en de rivaliteit tussen de twee heren komt niet van de grond.

Dat er überhaupt nog een vierde deel kwam vond ik verrassend. Toch vond ik dit alleszins een aardige film, maar wel weer heel anders dan de voorgaande delen. Daar zit ook wel deels de kracht: Bridget zit in een andere fase van haar leven. Ze heeft twee kinderen en als gezin proberen ze het tragische verlies van Mark Darcy te verwerken. Het is dan ook de eerste keer dat een film in de reeks ook geregeld een serieuze kan laat zien, maar ik vind wel dat dit smaakvol gedaan is. De humor is subtieler en komt op een tweede plek te staan. Wanneer de film echter grappig wíl zijn, lukt het meestal wel. Bridget blijft gewoon Bridget en wat dat betreft doet Renée Zellweger het naar mijn mening nog steeds prima.

Over de chemie met de twee nieuwe mannen ben ik iets minder enthousiast. Slecht is het gelukkig zeker niet, maar het is toch niet meer helemaal wat het was. Een leuk aspect van de eerste twee Bridget Jones films was, zoals The Oceanic Six ook terecht opmerkt, de 'driehoek', waarbij de twee kerels een gemeenschappelijk verleden hebben en dus ook echt elkaars rivalen zijn om haar hart voor zich te winnen. Hier is er geen sprake van directe rivaliteit, waardoor je een wat meer standaard formule krijgt. Leo Woodalls personage is een beetje kleurloos en (zo blijkt) een stereotype toy boy. Chiwetel Ejiofor speelt daarentegen een wat leuker personage, maar een romantische klik met Bridget kent weinig aanloop en komt dan ook redelijk uit de lucht vallen. Opvallend overigens ook dat Bridget bij Daniel en Mark echt eerst op de charmes (in ieder geval een totaalplaatje) leek te vallen en bij deze twee personages pas haar oogkleppen opent zodra ze hun shirt uittrekken, hoewel dit ook natuurlijk ook al het geval was met dat Patrick Dempsey personage in de vorige film. Het voelt in ieder geval allemaal wat minder authentiek.

Daar staat wel tegenover dat de film ook oprecht mooie en leuke scènes kent. Bridget die met haar kinderen de ballonnen laten opstijgen is een mooi moment, evenals de kerstopvoering, en ik vond de terugkerende uil een goede vondst. Humor is er vooral te vinden wanneer Bridget ouderwets blundert en in de terugkeer van Hugh Grant. Begrijpelijk dat zijn aandeel klein is gehouden, maar toch ook wel jammer, want de film leeft op zodra hij met zijn droge oneliners verschijnt. Leuk hoe de schrijvers ervoor hebben gezorgd dat het leven van Daniel Cleaver niet heeft stilgestaan: ze hebben hem een zoon gegeven, waarmee hij op het eind herenigd is. Sowieso is het einde erg goed gedaan: ultiem 'feel good'. Het oud & nieuw feestje uit The Holiday is er niks bij.

Wellicht dat ik door het beschrijven van een wat tegenvallende chemie wel wat negatiever klink dan ik eigenlijk ben. Ik vind dit namelijk wel daadwerkelijk een vooruitgang op het derde deel en zou hem voor nu ongeveer op gelijke hoogte plaatsen als The Edge of Reason: het eerste deel blijft (uiteraard) ongeëvenaard. Mad about the Boy is zeker niet perfect, maar is wat mij betreft wel een waardige afsluiter: veel leuke referenties en herkenning, toch een nieuwe invalshoek en het is allemaal wat volwassener geworden. Dat laatste kan zowel positief als negatief zijn afhankelijk van hoe je ernaar kijkt. Wat mij betreft is het ook mooi geweest zo: slotje erop en niet meer aankomen.

3*

De eerste Bridget Jones-film uit 2001 is een regelrechte klassieker binnen het romcom genre. De typisch Britse humor, duidelijk afkomstig van Richard Curtis, sloeg ook bij mij erg aan. Opvolger The Edge of Reason was wat minder, maar beschouw ik persoonlijk niet als een mislukking door het aantal keren dat ik toch heb moeten lachen om die film. In deze derde film heb ik nooit erg veel vertrouwen gehad en vandaar dat ik 'm ook lange tijd gemeden heb. Nadat ik recent de eerste twee films nog eens bekeken had, leek het me tijd om me alsnog maar eens aan Bridget Jones's Baby te wagen.

Helaas bleek mijn voorgevoel redelijk overeen te komen met mijn bevindingen. Dit derde deel heeft vooral flink te lijden onder de afwezigheid van Hugh Grant. Zijn personage, rokkenjager Daniel Cleaver, zorgde juist voor een beetje pit in de voorgaande films en die pit is hier dus compleet afwezig. Vervanger Patrick Dempsey wist mij niet te overtuigen. Het wil nooit helemaal klikken tussen zijn personage en Bridget en ook de rivaliteit tussen hem en Mark Darcy is nauwelijks noemenswaardig. Overigens vond ik ook Colin Firth wat minder goed op dreef. Ik ben er alleen niet helemaal uit of dat aan Firth lag of dat het script ervoor zorgde dat hij bij vlagen behoorlijk zeurderig overkwam (ik vermoed het laatste).

Het komt dus echt aan op Bridget zelf. En gelukkig weet Renée Zellweger haar personage ook na twaalf jaar nog moeiteloos tot leven te brengen. Haar gestuntel blijft aandoenlijk en er passeren dan ook wederom een aantal leuke misverstanden de revue. Het is dan wel weer jammer dat iets als de ski scène uit de vorige film, waardoor je haast niet anders kan dan eventjes hardop lachen, ontbreekt. Ik kan me niet herinneren dat deze film me ergens écht aan het lachen heeft gekregen. Overigens is het niet alleen Zellweger die de film weet te redden. Ook Gemma Jones en Jim Broadbent weten hun rollen als Bridgets ouders weer goed op te pakken en Emma Thompson is een leuke toevoeging aan de cast.

Ik heb me niet zitten vervelen, maar dit viel, ondanks dat de verwachtingen al laag waren, toch wat tegen. In ieder geval met afstand het minst leuke deel uit de reeks. Een vierde deel zie ik, ondanks de eventuele terugkeer van Daniel Cleaver, niet helemaal zitten. Ik denk dat de koek inmiddels wel op is. Dit was leuk om een keer te zien, maar de volgende keer stem ik toch weer af op het origineel en diens directe vervolg.

2,5*

Een klassieker onder de filmliefhebbers en eigenlijk ook wel daar buiten krijg ik zo de indruk. Ik had Brokeback Mountain tot voor kort nog niet gezien, maar de reputatie is wel grotendeels waargemaakt. Het acteerwerk van Jake Gyllenhaal en Heath Ledger is weergaloos. Zodra die twee scènes delen is het eigenlijk vrijwel altijd vuurwerk. De opbloeiende liefdesrelatie en alle onzekerheden die daarbij horen tijdens het eerste deel van de film is dan ook met enige afstand wat ik het meest aan de film kon waarderen. Prachtige natuurshots ook. Bijzonder sfeervol en de emoties werden overtuigend overgebracht.

Vandaar dat ik het ook jammer vind dat de film me daarna enigszins kwijtraakt. Niet dat dat deel niet meer boeiend is trouwens. Er komen ook hier nog mooie momenten voorbij, met name richting de climax, zo ongeveer vanaf de laatste ontmoeting tussen Ennis en Jack tot aan het ontroerende einde, weet de film echt nog opnieuw binnen te komen. Het probleem zit 'm voor mij in het middenstuk, waarbij je kijkt naar hoe de twee mannen allebei een leven leiden dat wellicht niet het leven is dat hun hart begeert en waarbij ze toch nog geregeld op elkaar terugvallen. Niet alleen worden de personages minder sympathiek, het duurt ook gewoon wat te lang en is niet bijzonder boeiend, op een enkele opleving na dan. Echt slecht wil het niet worden, maar ik merkte wel een contrast in hoeverre de verschillende delen van de film me aanspraken.

Met een sterke eerste drie kwartier, een wisselvallig middenstuk en wederom een sterke afsluiting is Brokeback Mountain in ieder geval zonder enige twijfel toch nog de moeite waard. Naast het feit dat het onderwerp nog steeds als controversieel zou kunnen worden ervaren, bevat Brokeback Mountain ook gewoon een dosis Amerikaanse sentimentaliteit, die je ook in andere romantische drama's aantreft. Daar zal je als kijker mee overweg moeten kunnen. Zelf kan ik het op zijn tijd best goed hebben en als het emotionele deel dan zo goed wordt overgebracht zoals de acteurs dat hier doen, dan beleef ik er een aangename filmavond mee.

3,5*

Lang geleden eens gezien, maar The Brothers Grimm was echt toe aan een herziening. Ik kon me er bar weinig van herinneren en ik begon hieraan met goede zin. Ik zag de trailer nog ergens op een oude dvd voorbij komen en kreeg ontzettend veel zin in de sprookjesachtige setting die hier geschetst werd. De trailer opent met de scène met Roodkapje en dat zag er veelbelovend uit.

Ik moet het de film nagegeven: de sprookjessfeer die hoofdzakelijk gecreëerd wordt door de toestanden in het bos wordt succesvol op de kijker overgebracht. De film ziet er, ondanks de wat gedateerde effecten, bij vlagen echt schitterend uit. Helaas blijft het uiteindelijk vooral bij een hoop potentie en voelt de film vooral als een gemiste kans, want The Brothers Grimm doet buiten de door de setting gecreëerde sfeer eigenlijk maar weinig goed. Inhoudelijk rammelt dit werkelijk aan alle kanten. Het plot en de uitkomst lijken bedacht te zijn tijdens het maken van de film, want het springt allemaal behoorlijk van de hak op de tak. 'Chaotisch' is een woord dat meermaals bij me opkwam tijdens het kijken. De film focust zich op veel te veel tegelijkertijd.

En met name dat laatste was niet nodig geweest. Had dit gewoon een stuk simpeler gehouden. Waarom niet gewoon de broertjes Grimm die wellicht nooit echte spokenjagers zijn geweest maar nu met hun tweeën het wél tegen bovennatuurlijke krachten moeten opnemen? Nee hoor, er is volop ruimte voor niet-grappige slapstick en behoorlijk wat Franse en Italiaanse stereotypetjes, die allemaal stuk voor stuk bloedirritant zijn. Die Cavaldi loopt de personages waar je mee wilt meeleven gruwelijk in de weg en eist veel te veel aandacht op. Het constante geleuter van de overheid tussendoor haalt de vaart uit de film, maar ook de broertjes zelf komen nauwelijks tot leven. Dat ligt deels aan het hiervoor genoemde, maar Matt Damon en Heath Ledger stellen ook wel een beetje teleur. Ze lopen onderling vooral een hoop te kibbelen of de clown uit te hangen, maar een sympathiek (helden)duo worden ze niet. Lena Headey en Monica Bellucci doen het dan wel nog vrij verdienstelijk, maar hun personages zijn niet de reden dat je kijkt en hun aandeel is te klein om een groot verschil te kunnen maken.

The Brothers Grimm is een film die ik echt heel graag goed had willen vinden, maar uiteindelijk is alleen de vormgeving echt de moeite waard. De mate van stuurloosheid én de bij vlagen irritante personages halen de boel dusdanig onderuit dat het echt een effect heeft op de mate waarin ik van de film heb kunnen genieten. Uiterst zonde, want de potentie was zeker aanwezig...

2*

Zojuist deze film bekeken. Zeer vermakelijke misdaad-thriller met een mooie rol van Steve McQueen. De film mocht wel nog wat korter van mij en ik vond hem niet het hele speelduur door aan een stuk boeiend. Na de auto-scene komen wat meer saaiere scenes aan bod en daarvoor ook. De auto-scene zelf is trouwens een van de beste die ik ooit gezien heb. Wat zag dat er mooi uit, en dan zeker voor die tijd..! Verder bevat de film ook een goede muziekscore. Geen topfilm ofzo maar wel zeker leuk om gezien te hebben.

3,5*

Gisteren nog eens na een heel lange tijd gezien. Lange zit, maar wel een mooie. Normaal ben ik niet zo van de Western-films, maar deze en Once upon a Time in the West zijn toch wel mijn favorieten. Als is het ook een behoorlijke tijd geleden dat ik die heb gezien, maar ik zie dat ik hem op 5* had staan destijds. Hoewel het lijkt alsof ik deze iets vermakelijker vond, maar ik kan het mis hebben. De film kent een erg aangename sfeer, en prachtig acteerwerk van natuurlijk Clint Eastwood. De film is lekker oud, maar kan nog perfect mee in deze tijd. Uiteraard waren de effecten nog niet echt geweldig, maar juist dat is wel leuk om te zien. De film duurde dus best lang, maar was daardoor zeker niet vervelend. En dat is knap (zeker voor mij, als het om het genre gaat.) Het verhaal is best leuk en het geheel is zeer aangenaam. Er had misschien een klein beetje meer actie in gemogen, maar de film kan ook prima zonder. En een bijzonder einde, dat ik niet zag aankomen. Daarbij is ook de muziek erg mooi. Echt een klassieker! Een aanrader dus!

4,5*

The Butler is een film die ik ooit eens goedkoop heb meegenomen, in tijd dat dat ik nog veel dvd's aan de lopende band aanschafte, maar om de een of andere reden in de vergetelheid geraakt is. Na het zien van 12 Years a Slave dacht ik dat deze film daar wel mooi op zou aansluiten en dit bleek inderdaad het geval.

Dit is, eigenlijk net als 12 Years a Slave, een film die veel baat heeft bij de sterke cast. De ster van de film is natuurlijk Forest Whitaker, die eigenlijk nergens een steekje laat vallen en zijn rol op meeslepende wijze weet te vertolken. Hij speelt geloofwaardig en aangenaam. Dat geldt overigens voor vrijwel alle gezinsleden van de familie Gaines: allen zijn interessant om te volgen. Of de sterrencast verder per se noodzakelijk was, kun je je natuurlijk afvragen; zeker aangezien het aandeel van het merendeel nogal klein is. Persoonlijk kon ik me er echter niet aan storen. Enkel Oprah Winfrey bleef ik de gehele film gewoon als Oprah Winfrey zien, maar acteurs als Robin Williams en Alan Rickman zie ik altijd graag voorbij komen en die deden het zeer verdienstelijk. Ik heb de presidenten niet allemaal stuk voor stuk dusdanig goed bestudeerd om te kunnen zien of de acteurs erin geslaagd zijn alle typische trekjes van die personen over te nemen, waarschijnlijk niet, maar het kwam allemaal vrij natuurlijk over.

Wat ik ook erg fijn vind, is dat het de film lukt om een dergelijke lange periode interessant te houden. Je krijgt in die 130 minuten best een hoop voor je kiezen, maar het blijft gemakkelijk boeiend en voelde ook niet te afgeraffeld aan; iets waar ik vooraf wel voor vreesde. Er werd eigenlijk precies lang genoeg bij ieder presidentschap stilgestaan. Dus The Butler is een must-see? Dat nou ook weer niet meteen. Ik kan me nu geen moment voor de geest halen waar ik zwaar van onder de indruk was. Desondanks ontstijgt de film moeiteloos het niveau van een standaard tv-drama.

Ik geloof graag dat het hier en daar best wat geromantiseerd is, maar dat mag de pret niet drukken. De film is erin geslaagd om mij te laten meeleven met de personages en mijn aandacht vast te houden. Het heeft me niet omver geblazen, maar fijn kijkvoer is dit zeker.

3,5*

Tamelijk interessante film. Ashton Kutcher, van wie ik normaal niet heel erg veel verwacht, zet een sterke prestatie neer. Hetzelfde gaat op voor Amy Smart. De film heeft je meteen in zijn greep en blijft dat ook het hele speelduur lang vast houden. In het begin vond ik het allemaal best vaag, maar gelukkig wordt dit verbeterd zodra Evan eenmaal wat ouder wordt. En het wordt ook allemaal wel duidelijker. Dus haak niet direct af in het begin, wat ik bijna had gedaan. Ergens uit nieuwsgierigheid wilde ik zien hoe dit ging aflopen. En de afloop zelf, was dan ook erg mooi. De beslissing die Evan maakt, lijkt inderdaad de beste. Ook bevatte de film interessante personages (behalve die 'punker-vriend' van Evan, dat personage vond ik niet zo interessnat). De film is niet altijd even sterk, en het is ook niet echt mijn genre. Maar desondanks vond ik het toch een heel bijzondere film! Hij krijgt ook een dikke voldoende.

3,5*