Opinions

Zoals verwacht staat deze film behoorlijk ver af van de oorspronkelijke serie. Zowel qua toon en stijl als qua logica (zestien jaar later zou Jurre er al als Piet Römer moeten uitzien). Van continuïteit is dus geen sprake en ergens vind ik dat wel een gemiste kans. Ik keek de serie immers altijd graag en zo'n kleine verwijzing op het einde doet het dan ook goed.

Anderzijds begrijp ik natuurlijk dat de 'knulligheid' van de oude serie nu niet meer zou aanslaan op het witte doek. Baantjer het Begin doet er dan ook alles aan om mee te kunnen met de huidige tijd en slaagt daar vrij goed in. De rauwe actie en het taalgebruik komen prima uit de verf en ook van spanning en onvoorspelbaarheden is geregeld sprake. De film speelt zich door de sterke aankleding en passende muziek ook overduidelijk in de roerige jaren 80 van Amsterdam af; een setting die zich uitstekend leent voor een misdaadverhaal. Waldemar Torenstra vond ik geloofwaardig als een jonge, onervaren Jurre de Cock en ook Tygo Gernandt speelt een interessant personage. Overigens ben ik niet over de gehele cast te spreken. Horace Cohen en Ruben van der Meer vind ik bijvoorbeeld flauwe en afleidende stereotypen spelen. Dat geldt ook voor oppervlakkige bad-guys als Robert de Hoog en Fedja van Huêt. Dat soort personages liggen er wat mij betreft wat te dik bovenop.

Al met al een zeer aardige film. Ik werd niet uit mijn stoel geblazen, maar dit keek wel erg lekker weg. Helaas bevalt de hierop volgende serie me vooralsnog wat minder goed. Daar begint mijn interesse nu langzaamaan echt af te zwakken; iets waar in deze film nog geen sprake van is.

3*

Nog geen mening bij geplaatst zie ik.

Babe had ik eerst op 3* gezet en is in de loop van kijkbeurten naar een 4* gestegen. Ik vind dit echt waar een super familiefilm. Hoe vaak ik hem ook kijk, en al weet ik hoe het verhaal zal verlopen het blijft er leuk en mooi uitzien. Als ik deze film zo rond mijn kleuter-jaren gezien had (wat helaas niet het geval was..) zou dit gegarandeerd een van mijn favoriete real-life films zijn geweest. Babe verdient het van mij gewoon een volle 4 sterren te krijgen wegens zijn enorme kracht in het genre (voor mij dan).

Babe - Een Buitengewone Familiefilm

Ik dacht dat ik hier al op gestemd had.

Wat een leuk vervolg is dit op deel 1, waar ik vroeger vaak naar heb gekeken. Babe is echt een geweldig personage. Het acteerwerk van James Cromwell en de rest van de cast is ook weer in orde, grappig, leuk einde. Top vermaak!

3,5*

Gisteravond opgezet. Ik dacht hem al eerder gezien te hebben en dacht dat ik hem niet zo leuk vond. Dat viel echter erg mee. Ik vond het zelfs een leuke film. De baby is best grappig. De boeven zijn daarintegen niet zo heel leuk. De grappen zijn over het algemeen ook wel leuk, maar bijlange na niet allemaal. De film teert duidelijk op het succes van de eerste twee Home Alone films. De film krijgt verder geen minpunten omdat deze enigszins op die titels lijkt, maar het viel me wel duidelijk op. Maar desondanks viel er genoeg te genieten. Daarnaast is de film prima geschikt als familiefilm, verveelt hij niet en heeft een leuk einde. Goed vermaak dus!

3*

Dit vond ik zeker een leuke film. Ik heb me vaak gewoon te pletter gelachen (die ezel in de lift, die idioot wat ze uit het raam hangen en vervolgens in een auto valt, de scenes in de bioscoop). Ook vond ik dat Tom Hanks een van zijn leukste komedie-prestaties neer zette. Het is ook de (soms wel flauwe) humor waar je van moet houden, maar ik hield er erg van en heb me prima vermaakt.

3,5*

Back to the Future was een film waar ik echt al heel lang naar uitkeek. Het leek me zo'n mooie en leuke trilogie.. Ik heb afgelopen weekend de Box aangeschaft. Gisteren deel 1 gekeken.. En mijn verwachtingen werden waar gemaakt.

Het begin al met een leuk begin-stukje, het gaf meteen al een geweldige sfeer en de personage's leer je al snel kennen (geweldig uitgevoerd door o.a. Michael J. Fox en Christopher Lloyd). Ik vond de scene erg leuk toen Marty erachter kwam dat hij in 1955 was, en hoe hij zijn vader en moeder weerziet alleen dan rond zijn leeftijd. Op het moment dat Marty ervoor zorgt dat zijn vader niet wordt aangereden door zijn moeder's vader komen er ontzettend veel leuke, grappige en vermakelijke scenes. Ik was eerlijk gezegd ook erg benieuwd naar hoe Marty nou weer terug ging keren anno. 1985. De tijd-reis scenes zijn erg mooi in beeld gebracht en vooral de laatste stukjes (als Marty dus terug moet). Ik vond het geheel er zowieso goed uitzien voor zijn jaar waar de film in is uitgekomen. Het echte einde (hoe de vader van Morty er opeens uitziet en dat Biff niet meer de baas van George is).

De combinatie Steven Spielberg-Robert Zemeckis werkt blijkbaar prima want ik vond dit echt een geweldige film, zowieso een van de beste die ik in tijden heb gezien, misschien wel dé beste, dit is nu al zeker weten mijn favoriet. Gelukkig heb ik hier ook nog de twee andere delen liggen, inclussief een Bonus DVD want ik ben nog lang niet uitgekeken op Back to the Future.

* * * * *

Nadat het eerste Back to the Future deel op de eerste plaats in mijn top 10 belande was ik al heel erg benieuwd naar Part II die ook in de Box zat die ik gekocht had.

Ten eerste moet ik echt complimenteren hoe dit allemaal uitgedacht is, alles klopt precies met de timing enzo echt heel goed. Het begin gaat gewoon verder waar deel 1 eindigde, en begint al meteen leuk, 2015 zag er heel goed uit en er speelde en paar leuke scenes af bijv. Jaws. Daarna komt hij in een alternatieve 1985 terecht waar het vooral leuk is als hij probeert ''zijn eigen kamer binnen te komen ''. Vervolgens moet hij wéér terug naar 1955 om te verkomen dat Biff aan de macht komt, en het einde hiervan belooft weer wat.. Ook weer geweldig acteerwerk van Michael J. Fox en Christopher Lloyd. Wat me nu ook opviel was hoe mooi ik eigenlijk ''Main Title'' vond van Alan Silvestri.

Steven Spielberg en Robert Zemeckis slagen er opnieuw in om mij op het puntje van de stoel te laten zitten. Deel 2 is, akkoord, minder dan deel 1 maar wat een geweldige opvolger waar je zeker trots op mag zijn. Ik kan niet wachten om de Bonus DVD te bekijken, én natuurlijk niet te vergeten, het derde deel uit een nu al geniale reeks..

4,5*

Back to the Future Part III

Vervolgen.. Ik ben er (op een paar uitzonderingen zoals Harry Potter, Star Wars, Lord of The Rings etc. na) niet zo heel erg kapot van. Vaak floppen ze behoorlijk.. Maar ook Back to the Future is een geweldige trilogie geworden.

Deze keer echt een geweldige setting: Het Wilde Westen. Acteerwerk was ook weer top en ik vraag me nog steeds af hoe goed er nagedacht is bij deze films, want uiteindelijk klopt toch het merendeel wel. Ook zit er een voorvader van Biff in, maar ik vond dat niet bepaald een boeiend personage, de rest uiteraard wél. Ook leuk hoe de films zo opelkaar doorlopen. En handig dat je nog het laatste stukje van het vorige deel ziet, zodat je altijd weer weet wat er ook alweer gebeurd was.. Het einde is ook wel apart en ik zag het niet echt aankomen, maar het voelde zeker niet slecht aan.

Back to the Future was een prachtige reeks! Deel 1 haalde bij mij de nummer 1 en ook deel 2 was erg geslaagd, deel 3 ook maar had ontzettend veel voordeel met zijn (nogmaals) leuke setting. Gelukkig heb ik nog een Bonus DVD er bij zitten. Nooit geweten dat deze reeks zo sterk zou zijn. Maar wat is dit een prachtig resultaat..!

4*

Enerzijds een heerlijk absurde film met leuke vondsten. Anderzijds een gemiste kans. The Bad Batch is a mixed bag. Ik heb zowel sterk positieve als negatieve gevoelens bij deze film van Ana Lily Amirpour.

Laat ik positief beginnen: de film is in visueel opzicht bij vlagen verbluffend mooi. Natuurlijk heb ik het dan over zo'n tripscène halverwege, waarbij de film soms zelfs wat aan een product van David Lynch doet denken, maar vaak zit het 'm ook in ogenschijnlijk alledaagse shots. Het kleurgebruik is opvallend en ook het oog voor detail (de zweetdruppels), zoals terecht al voor mij wordt opgemerkt, kan moeilijk onopgemerkt blijven. Suki Waterhouse deed het naar mijn mening uitstekend in de hoofdrol. Je weet als kijker nauwelijks iets over haar personage, maar ik leefde moeiteloos met haar mee. Jim Carrey, de reden dat de film überhaupt op mijn radar beland is, loopt onherkenbaar rond in een kleine rol als zwerver, maar steelt wel telkens de show als hij in beeld is. Moeilijk voor te stellen dat het hier om dezelfde acteur gaat die ooit Ace Ventura speelde.

Maar helaas schiet de film ook echt wel op meerdere fronten tekort. Ondanks dat het concept 'iets interessants' heeft, blijft het daar ook bij. Mijns inziens is er te weinig context om het allemaal echt te laten leven of om me iets te laten voelen. Natuurlijk hoort er chaos bij dergelijke post-apocalyptische, Mad Max-achtige samenlevingen, maar het nadeel is dat het dusdanig afstandelijk is dat het me ook weinig kan schelen wat er gebeurt. Je voelt het natuurlijk al van mijlenver aankomen, maar uiteindelijk werkt men toe naar een soort romance(?) tussen Waterhouse en Jason Momoa. Deze neemt een groot deel van de tweede helft van de film in beslag, maar het komt nauwelijks uit de verf. Zelfs als je aanneemt dat deze personages vooral vanuit hun oerinstinct handelen, dan nog verloopt het allemaal iets te vlotjes en gemoedelijk. Het is een sterk contrast met de rauwe eerste helft. Ook het slot wist me niet te overtuigen. Het voelde letterlijk alsof de inspiratie op was en men er maar een einde aan wilde breien.

Een film met veel potentie en ook wel degelijk goede elementen, maar het komt al met al niet genoeg binnen. Nu moet ik ook wel toegeven dat films als deze bij uitstek eigenlijk niet zo mijn ding zijn. Zelfs het veelgeprezen Fury Road wist bij mij niet echt te landen. In het geval van The Bad Batch heeft vooral de nieuwsgierigheid het gewonnen en vandaar dat ik de film toch geprobeerd heb. Spijt van het kijken heb ik niet, maar ik bleef wel met een onverzadigd gevoel achter.

2,5*

Hier had ik echt veel meer van verwacht. Misschien geen moderne klassieker, maar wel toch enkele leuke grappen, waarbij de film soms de randjes zou opzoeken. Niks daarvan is echter het geval. Ik vond de film uitermate flauw, kinderachtig en zelfs ronduit braaf. Kathryn Hahns personage is hier en daar wat grofgebekt en daardoor eigenlijk ook moeiteloos het leukste personage. Het sporadische leuke moment dat de film rijk is, is vrijwel altijd aan haar te danken. Mila Kunis kan ik normaal zeker waarderen, maar haar personage hier vond ik maar wispelturig en vermoeiend en Kristen Bells personage zit er maar wat bij. Je krijgt natuurlijk constant die giftige relatie mee en op het einde durft ze opeens van zich af te bijten, waardoor de verhouding tussen haar en haar echtgenoot van het ene op het andere moment 180 gaden gedraaid is. You go, girl!

Voorts loopt Christina Applegate nog wat rond te pesten. Wederom een actrice die zich in het verleden wel bewezen heeft mijns inziens, maar die hier gewoon een ronduit vervelende rol speelt. Sowieso kon ik helemaal niks met dat hele gedoe rondom die ouderraadverkiezing. Nee, Bad Moms was 'm niet voor mij. Het schijnt te moeten draaien om moeders die zich besluiten los te maken van hun verantwoordelijkheden en uit de sleur proberen te stappen, maar het blijft allemaal maar suf en tuttig. Eigenlijk spreekt die scène in de supermarkt boekdelen.

1,5*

Vandaag herzien. Ik kon me er bijna niks van herinneren en ik geloof ook dat ik eerst de verkeerde film heb beoordeeld. Ik wist namelijk helemaal niet dat deze zo grof was (in verhouding). Al heb ik er wel mee moeten lachen. Hoe bruut die Willie reageert op die kinderen (Wanna see some magic? OK, let's watch you disappear!) Billy Bob Thornton zet een leuke ''bad-ass'' kerstman neer. Brett Kelly zette ook een aardige rol neer (wel een vervelende, maar dat was ook de bedoeling). Er zitten veel leuke grappen in, die voornamelijk afkomstig zijn van Thornton maar ook af en toe van Cox, Graham en Kelly. En ook als de film niet grappig is, is hij nog wel vermakelijk. Hij verveelt geen moment. Voor de kerst-sfeer hoef je het niet te doen. Want het geen zoete kerstfilm.. Maar wel een leuke!

3,5*

Zo'n film die ik eigenlijk altijd al wilde zien, maar die me dan toch iets te slecht leek om te huren of aan te schaffen. Dat leken zowat de enige (legale) opties toen deze film uitkwam. Inmiddels kunnen we alweer een tijdje streamen en is het dus ook gemakkelijker geworden om films uit te proberen.

Bad Teacher bevat een aantal behoorlijke missers. Op enige vorm van realiteit hoef je niet te rekenen; deze film speelt zich af in een sprookjeswereld. Elizabeth zou geen schijn van kans hebben in het onderwijs. Ouders, leidinggevenden en zelfs leerlingen zouden heel gauw korte metten maken met haar. Daarnaast is het bij vlagen moeilijk om sympathie voor haar op te brengen omdat ze ook wel écht fout te werk gaat, zoals bij het bemachtigen van de antwoorden van de toets. Enerzijds de bedoeling, anderzijds wil je natuurlijk toch ergens een beetje meeleven met het hoofdpersonage, hetgeen hier nauwelijks gebeurt. De bijrollen? Niet veel soeps. Jason Segal kan ermee door, maar Justin Timberlake en Lucy Punch zetten behoorlijk overdreven karikaturen neer die eigenlijk nooit grappig zijn. Ten slotte is de film écht een Amerikaanse komedie: alle clichés worden uit de kast getrokken en de humor is soms van een behoorlijk kinderlijk niveau.

Maar... Als het je lukt daar doorheen te kijken (of de verwachtingen vrij laag houdt), dan is Bad Teacher eigenlijk best een leuke film. Mij lukte dat in dit geval verrassend goed. Het is vooral leuk dat de film weinig terughoudend is, waardoor het heerlijk lomp blijft. Cameron Diaz vind ik vaak wisselvallig als actrice. Bloedmooi, maar soms ook bloedirritant. Leuk in een film als There's Something about Mary; afschuwelijk in What Happens in Vegas. Haar rol als slechte docente ligt haar echter wel. Zoals gezegd voel je (te) weinig sympathie voor haar, maar dat ligt voor mijn gevoel eerder aan het schrijfwerk dan aan Diaz. De chemie is er ook wel tussen haar en Clarke. Schaterlachen is er niet bij, maar enkele gniffelmomenten zaten er wel tussen. Eric Stonestreet en Thomas Lennon verdienen het ook wel om genoemd te worden wat dat betreft.

De film wist mijn aandacht goed vast te houden. Knap dat men zelfs na een pijnlijk onleuke scène (dat droogneuken) nog weet op te krabbelen. Echt vervelend werd het nooit. Echt hoogstaand ook niet. Ik twijfel tussen twee cijfers, maar ga voor het voordeel van de twijfel. Ik zou er nog graag aan willen toevoegen dat je voor deze film in de stemming moet zijn. Ik denk eerlijk gezegd dat de plotomschrijving en poster je in voldoende mate zouden moeten kunnen helpen beslissen of dat wel of niet het geval is.

3*

Geweldige film, eerder in mijn jeugd al eens gezien en ik vond hem destijds geweldig. Ik heb hem voor $3,- gekocht, en die prijs was het zeker waard : de locatie's zijn prachtig. De film kent geweldige genre's : Komedie, Drama, Romantiek. En de animatie was ook zeker geslaagd. De stemmen waren oké, kortom : ik vind dit een erg goede film (zeker een aanrader voor kinderen).

4,0*

Dit vind ik een leuke disney film, vroeger toen ik 4 of 5 jaar was keek ik deze film elke week en nu vind ik hem voor een keertje in de maand nog altijd even leuk! ****

Bambi 2

Ik had vroeger Bambi op VHS-video. En ik heb hem echt kapotgekeken, telkens wist de film mij diep te raken, en ik keek hem echt zowat iedere dag (vandaar dat ik zojuist deel 1 dus van 4,0* heb verhoogd naar 4,5*). Ik hoorde dat er een deel 2 was, en deze wou ik toch best wel eens graag zien. Nou, vandaag heb ik de gok gewaagd en ik heb me meer dan vermaakt. Er waren erg sterke scenes bij, maar Bambi is dan ook gewoon een heel leuk personage. De laatste scene(s) vond ik erg mooi. Echt voorspelbaar is het niet, ook de nieuwere personage's zijn leuk uitgebracht en met de 'oudere' zoals Stamper en het Stinkdier was ook niks mis mee. Nou moet ik toch wel een compliment uitdelen : Mulan II, Lady and the Tramp II, The Lion King II en zo kan ik maar door gaan, waren wel vermakelijk opzicht maar haalden het zo bijlange niet bij het eerste deel. Deze (natuurlijk) ook niet, maar ik vind zeker dat dit voor een Disney-vervolg erg goed is. Hij verdient van mij dan ook een dikke :

4,0*

Basic Instinct is een van die films waar ik al heel vaak stukken van langs heb zien komen, maar die ik nog nooit compleet heb gezien. Gisteravond is het er dan toch van gekomen.

Ik kan concluderen dat dit een erg spannende en boeiende thriller is. Michael Douglas doet het goed maar ook Sharon Stone die, een erg mysterieus personage prima neerzet. Het verhaal is eigenlijk vrij simpel, maar toch weet de film er een prima resultaat uit te halen. Tuurlijk denk je aan de ene kant: ''het ligt té voor de hand dat Catherine het gedaan heeft'' maar eigenlijk heb je verder dan ook geen flauw idee wie het wel kan zijn, dus ga je eigenlijk vanzelf toch maar weer een beetje in geloven dat Catherine er meer van weet. Het was dan ook een complete verrassing voor mij toen bleek wie het gedaan had. Dus de film heeft me eigenlijk het hele speelduur geboeid. Het einde vind ik dan wel weer een beetje vreemd, maar het lijkt me dat dat geen verdere betekenis heeft...

Al met al is dit een zeer geslaagde film in zijn genre. Verveelt absoluut niet en er zit best wel wat spanning in. Dit in combinatie met het sterke acteerwerk en de muziek levert een goede film op.

3,5*

Edit: ben er net achtergekomen dat Catherine uiteindelijk toch de moordenaar blijkt te zijn. Ik dacht dat het einde een beetje humoristisch bedoeld was ofzo, maar ik lees nu op Wikipedia dat zij het toch zou zijn. Hoe zit dat nou?

Sinds Marvel en DC de boel geweldig zijn gaan uitmelken met al die Avengers-meuk en vijftig films die onderling samenhangen, kan het superheldengenre mij echt gestolen worden. Er zijn nu gewoon een paar losse films, hoofdzakelijk uit het verleden, die me nog wel kunnen bekoren en daar houd ik het bij. Deze originele Batman reeks reken ik daar ook toe. Recent geleden op Blu-Ray aangeschaft en voor het eerst sinds 2012 al deze films nog eens herzien.

Dit blijft mijn favoriet. De film is zeker niet perfect, maar qua sfeer zit deze film eigenlijk wel precies goed: de juiste balans tussen duister en luchtig. Dat is enerzijds te danken aan een redelijk simpele, doch doeltreffende aanpak en anderzijds een geweldig geflipte rol van Jack Nicholson, die hier ook wel echt de show steelt. Ik vind Michael Keaton ook prima in zowel de rol van Bruce Wayne als het titelpersonage, maar Batman is en blijft toch een vrije saaie held. Misschien dat hij mede daarom ook juist altijd als kind mijn favoriet was: geen uitbundige krachten door externe factoren, maar gewoon een kerel in een vleermuispak, die dus ook af en toe ondervindt dat je je daar moeilijk in kan bewegen. En natuurlijk zijn de villains zeer kleurrijke types, waardoor de wereld automatisch een stuk interessanter wordt.

Kim Basinger is verder een leuke aanvulling en ik ga al gelijk Michael Gough noemen als een heel fijne Alfred; ook in alle vervolgfilms. Verder was ik helemaal vergeten dat Billy Dee Williams hier in zat. Zorgt er toch voor dat je nieuwsgierig blijft naar wat hij met Two-Face gedaan zou hebben in het derde deel. Voeg bij de fijne cast, de sfeervolle kostuums en settings nog de mooie soundtrack van Danny Elfman en je hebt gewoon een heerlijk vermakelijke klassieker. Niet elke scène is raak, maar het speelduur wordt desondanks goed benut. In bepaalde opzichten ben ik geneigd de score een halfje te verlagen, maar aangezien de film in een bepaald opzicht op eenzame hoogte staat, laat ik mijn score uit 2007(!) staan.

4*

Ook na de recente herziening trek ik de conclusie dat Batman & Robin wel de minste film van de reeks is, hoewel de film me wel beter beviel dan ik me herinnerde vanuit mijn kindertijd. De film is gewoon zo gruwelijk fout dat het daardoor ook wel geregeld komisch is, al kan ik me voorstellen dat fans van bijvoorbeeld Batman Returns of de meer moderne bewerkingen hier bijzonder weinig mee kunnen. Schumacher neemt Batman Forever als uitgangspunt, maar doet er nog wel een behoorlijke schep bovenop.

Ik heb me met name goed vermaakt door de rollen van Arnold Schwarzenegger en Uma Thurman. Dr. Freeze en Poison Ivy hebben onderling nauwelijks chemie, maar ze worden allebei afzonderlijk heerlijk neergezet door hun vertolkers. Ze spuwen de ene belachelijke oneliner na de andere uit en lijken oprecht plezier te hebben in hun spel. Dat werkt aanstekelijk en komt de film wat mij betreft zeker ten goede. Het stripboekelement komt net als bij Batman Forever best goed naar voren. Michael Gough treedt als Alfred ook wat meer naar de voorgrond met zijn eigen subplot: dat doet hij best verdienstelijk.

Minpunten zijn er ook (volop): visueel ziet Gotham er soms belabberd uit, George Clooney is naar mijn mening toch wel de minste Bruce Wayne/Batman, Chris O'Donnell als Robin is hier niet alleen overbodig maar ook geregeld vrij irritant, Alicia Silverstone ziet er leuk uit maar voelt ook als een overbodige toevoeging, en het plot van de film is het meest rommelige van alle vier de films. Het gaat soms werkelijk alle kanten op, met een climax die eigenlijk te belachelijk voor woorden is. We gaan niet moeilijk doen over geloofwaardigheid in een film over een man in een vleermuispak die het moet opnemen tegen een kerel die alleen kan overleven als hij bevroren is, maar de finale is wel dusdanig knullig dat de charme een beetje verloren gaat. Het lijkt dan ook een eeuwigheid te duren: alsof de schrijvers zelf niet wisten hoe ze er een einde aan moesten breien.

Het moge duidelijk zijn: Batman & Robin is verre van perfect. Toch ga ik wel met een half sterretje verhogen. De twee bad-guys - Bane laten we maar even buiten beschouwing - zijn dermate amusant dat ik me toch wel behoorlijk vermaakt heb. Pas tegen de climax ontspoort de film mijns inziens; daarvoor heb je best een leuke film. Het is soms echt alsof je naar een registratie van een of andere foute party zit te kijken, waardoor de film voor een heel andere sfeer gaat dan hoe de reeks startte. Toch, ondanks alle tekortkomingen, was het best een leuke afsluiting van mijn herziening.

2,5*

Ook ik heb deze Batman Begins herbekeken omdat het laatste deel uit de reeks; The Dark Knight Rises, deze week in de bioscoop zal gaan draaien. Ik kijk er erg naar uit, omdat ik The Dark Knight een erg sterke film vond. Persoonlijk heb ik deze film altijd 'wel goed' gevonden, maar nooit echt heel boeiend. Ik was benieuwd of er na lange tijd verandering in zou komen.

En dat is eigenlijk niet het geval. De cast van de film is goed. Er zitten veel bekende acteurs in waaronder Morgan Freeman, Michael Caine, Gary Oldman, Katie Holmes en Rutger Hauer. Allemaal leveren zij goede acteerprestaties af. Zo ook Christian Bale als Bruce Wayne en Batman. Hij zet de rol op een compleet andere manier neer dan zijn voorgangers in de series van Burton en Schumacher. Toch vond ik hem als Batman niet echt geweldig, vooral zijn stemmetje irriteerde me een beetje. Opzicht heeft hij wel dan wel weer een mooi pak en komt hij erg mysterieus over.

Dan de villains... Crane is als Scarecrow best wel goed, en een erg duister personage. Goed geacteerd door Murphy, maar wat mij betreft mocht zijn rol wat groter zijn. Falcone vond ik niet echt een bijzonder personage. Ra's Al Ghul was dan wel weer leuk, maar ik vond Scarecrow zonder twijfel nog het interessantste.

De film is verder vooral veel introductie. Hoe Bruce zijn ouders verloor en hoe hij uiteindelijk Batman wordt. Opzicht wordt het allemaal best interessant in beeld gebracht, maar het is soms ook wat aan de langdradige kant. Vooral in het begin was dit het geval. Halverwege komt de film pas met veel actiescenes. En deze zien er dan wel ook erg goed uit! De Batmobile (ik geloof dat hij hier anders heette) is erg 'vet' en de sfeer in Gotham City wordt op het einde lekker mysterieus. De climax is uiteindelijk erg spannend in beeld gebracht. En ook al vind ik Danny Elfman's score nog altijd de typische Batman muziek vinden, ook deze door Hans Zimmer en James Newton Howard is erg goed.

Wat ik wel toch een beetje blijf missen hier, is een beetje de fantasy. Als je daar meer van houdt zijn de oudere films misschien toch wat leuker. Deze film heeft het wel, maar in een mindere mate. Deze serie van Batman is gewoon heel anders dan de eerdere reeks, daarom zie ik ze ook apart. Toch moet ik wel zeggen dat Batman Begins me niet op alle vlakken heeft weten te boeien, er zaten zeker mindere stukken in en het had ook iets korter gemogen imo. Maar daarnaast zaten er ook weer heel veel goede dingen aan de film. En die heb ik hierboven beschreven. Ik weet dat dit in het vervolg gelukkig nog beter is. Deze zal ik dan ook nog eens in de loop van de komende week herzien. En dan ben ik benieuwd naar het laatste deel van deze bijzondere trilogie.

3,5*

Edit: In de loop van de dag toch nog eens teruggedacht aan de film. En ik besluit er toch nog nét een halve ster bij te doen. De cast, muziek, actie en het verhaal.. Het blijft me boeien

Batman Forever is de eerste film waarbij Joel Schumacher het stokje van Tim Burton overneemt. De man wordt volgens mij door het grootste deel van de fanbase verafschuwt, maar ik vond dit altijd wel meevallen. Dit was sowieso mijn eerste Batman-film, omdat hij onderdeel was van de complete filmografie van Jim Carrey die ik destijds aan het verslinden was. Pas daarna zag ik het werk van Burton, dus wellicht dat dit Forever ten goede kwam.

Maar ook nu vind ik dit eigenlijk nog steeds wel prima te verteren. Val Kilmer is bijvoorbeeld best een nette opvolger van Michael Keaton. Ik kan niet zeggen dat ik hem minder sterk vind in de rol van Bruce Wayne of diens alter ego. De film is vooral kinderlijker qua toon dan Batman Returns, maar dat vind ik geeneens een heel verwonderlijke zet. Je kan je immers afvragen hoeveel kinderen konden met de duistere sfeer, het politieke subplotje en de seksuele opmerkingen afkomstig van zowel Catwoman als Penguin.

Dat Batman Forever een beetje doorslaat in de gekozen route is dan wel weer iets wat ik kan beamen. De film is soms behoorlijk hysterisch. Van Jim Carrey kan je het verwachten en kan ik het over het algemeen ook goed hebben, hoewel ook hij hier een aantal missers ertussen heeft, met name wanneer hij nog Edward Nygma is. Zodra hij zijn groene pak mag aantrekken en The Riddler wordt, is het allemaal een stuk beter te behappen. Zijn werk wordt veelal gezien als een imitatie van Nicholson in deel 1, maar daar ben ik het mee oneens. Ik vind dat dit veel meer voortborduurt op zijn eerdere rollen als Ace Ventura en The Mask. Tommy Lee Jones is daarentegen wel echt gewoon 9/10 keer gruwelijk irritant met zijn belachelijk vreemde overacting en vormt daarmee een smetje op de film. Geen idee wat hij hier aan het doen was, maar het lijkt een pijnlijke poging om Carrey van het scherm te willen spelen. De chemie tussen beide heren was er niet op de set, maar is ook in de film niet terug te zien.

Verder zijn er nog wel meer punten te benoemen: Nicole Kidmans personage is abnormaal hitsig, Chris O'Donnell als Robin is een onnodige toevoeging en Gotham ziet er bij vlagen lelijk uit. Een aantal shots komen regelrecht uit de computer en zien er gewoon niet uit. Qua look had Burton het naar mijn mening iets beter voor elkaar. Toch staat er wel tegenover dat de film wel gewoon goed weet te vermaken. Het is zo'n kleurrijk, over-the-top feestje dat je eigenlijk benieuwd blijft naar wat nog komen gaat: een gevalletje 'zo fout dat het leuk wordt'. De film wordt in ieder geval nooit saai, kent best wat lollige scènes en voelt door de gekozen aanpak echt als een stripboekverfilming. Verder nog een compliment voor de soundtrack: Elliot Goldenthal weet Danny Elfman best verdienstelijk op te volgen (niet even goed, maar oké) en ook de popnummers van o.a. U2 en Seal zijn leuke toevoegingen.

Ik verlaag mijn score wel met een half punt, waardoor ik 'm nu dezelfde score toeken als Returns.

3*

Ik vond dit als kind altijd al een stuk minder dan het eerste deel en dat is nu, 13 jaar later, nog steeds zo. Begrijp me niet verkeerd, Batman Returns is verre van een slechte film en is nog altijd prima popcornvermaak. Burton gaat hier qua sfeer echter iets te ver (te duister) naar mijn mening; alsof de film zichzelf soms iets te serieus neemt. Daarnaast zitten er ook iets te veel slechteriken aan de knoppen. Danny DeVito en Michelle Pfeiffer leveren respectievelijk leuk werk als Penguin en Catwoman, maar ik vergeet voortdurend dat Christopher Walken ook nog meedoet: een rol die mijns inziens vrij overbodig is. Het is een beetje een drukke bedoening, waarbij het politieke geneuzel me niet aanspreekt en ook de 'samenwerking' tussen Penguin en Catwoman eigenlijk nauwelijks uit de verf komt: een kwaaltje dat ook in de volgende films aanwezig blijft bij de duo-schurken. Er komen een aantal mooie shots voorbij, de (seksuele) spanning tussen Batman en Catwoman is een leuk nieuw element en sfeervol is het allemaal zeker, maar de film is een gevalletje 'less is more' en voelt dan ook langdradiger dan de voorganger.

3*

Gisteren weer even snel herbekeken. Ik lach me telkens weer rot om die Mr. Bean. Rowan Atkinson heeft dit typetje echt tot leven gemaakt, en zonder hem betwijfel ik wel of dit een grappig personage was geweest. Ook de bijrollen van Burt Reynolds en Peter MacNicol waren goed ingevuld. En het einde had ik ook (toen ik de eerste keer keek dan) slechter verwacht. De serie vind ik nog een stuk leuker, maar deze film vond ik toch ook zeker geslaagd. Ik verander mijn stem van 3,0* naar 3,5*.

Ik vond het een mooie film! Ik heb hem ook voor 2 euro bemachtigd en hij is zeker het geld waard. De film komt een beetje traag op gang maar gaat gelukkig daarna de goede kant op. Russell Crowe zet een goede rol neer en de rest van de cast ook. Voornamelijk aan de film is dat hij zowat het hele speelduur boeit en dus niet verveeld. Ik vroeg met toch wel af of de rol van Crowe het zich nu allemaal inbeelde of dat het echt was. Het is een angstaanjagend idee. Verder bevat de film mooie muziek en een goed einde. Aanradertje!

4*

Beauty and the Beast is een van de films die ik als kind helaas gemist heb. Dit was geloof ik samen met Aladdin het geval, later heb ik deze twee nog op VHS op een rommelmarkt gekocht zodat ik die in ieder geval nog had. Maar ik voelde me een beetje te groot ervoor (ik moet een jaar of negen zijn geweest) en had er nooit zo'n zin in. Toen heb ik ooit eens een stuk gezien maar ik had bijna niet opgelet en ik was het volgens mij de dag erna alweer vergeten. Maar vandaag heb ik hem dan eindelijk toch eens (goed) gezien...

Volgens velen net zo goed of zelfs beter dan The Lion King, dus dan moest hij wel goed zijn. En gelukkig was dat ook zo voor mij. Want zelfs op die VHS (uit '93 geloof ik) is de animatie echt prachtig! De kleuren zijn zeer helder en er is echt passie in de personages gebracht door de makers. Heel apart is de romantiek in deze Disney Classic. Af en toe heb je niet het idee dat je naar een kinderfilm zit te kijken. Hij won dan niet voor niets in 1991 de prijs voor 'Beste film' geloof ik. Zeer terecht, want het is perfect overgebracht. Heel goed is eigenlijk de uitwerking van het personage van het Beest. Van een 'vuilak' naar een 'lief' persoon. Wat ik wel een iets minder moment vond was toen het complete servies begon te zingen voor Belle. Nu kan dat ook komen doordat ik noodgedwongen de Nederlandse versie heb gezien, maar ik vond het een beetje een langdradig liedje. Waarschijnlijk zal dit in het Engels al beter zijn geweest. De rest van de soundtrack was, zelfs in het Nederlands, best te doen of zelfs goed. De dans-scene is natuurlijk een hoogtepunt. En ook het einde is erg leuk.

Ik heb genoten van deze Disney Classic. En ergens had ik het dus niet verwacht. Zeker omdat ik deze nog nooit (echt goed) eerder gezien had. Dus alles was wel nieuw. Maar het is echt een pareltje van een sprookje geworden. Eentje die eigenlijk alleen maar door Disney had kunnen worden gemaakt. Het is niet de allerbeste die ik gezien heb, maar misschien komt dat ook omdat ik hem nog nooit eerder gezien had. Maar hij verdient wel zeker een hoog cijfer van mij. Een aanrader voor de liefhebbers van de Disney-films maar ook zeker voor de fans van het genre 'romantiek'.

4*

De animatiefilm is geen jeugdsentiment voor mij. Ik zag Beauty and the Beast een aantal jaren geleden pas voor de eerste keer, maar vond het wel meteen een goede film. Het zal voor mij nooit de ultieme Disneyfilm worden, maar het was me wel meer dan duidelijk waarom Beauty and the Beast zo geliefd is. Ik zag dat deze nieuwe versie was toegevoegd aan Netflix en aangezien ik nog geen enkele van de live-action remakes van Disney gezien had, leek me dit een uitgelezen kans.

Uiteindelijk is mijn grootste probleem dat ik de toegevoegde waarde ervan niet inzie. Het is, op een enkele scène na, een letterlijke herhaling van de animatiefilm. Dat men zo dicht mogelijk bij die alom geliefde klassieker wil blijven snap ik volledig en juich ik zelfs toe, maar juist doordat het nog net niet een één-op-één kopie is, valt op dat het allemaal stukken minder mooi is. Alleen al het Franse dorpje is daar een uitstekend voorbeeld van. Verder is het denk ik vooral ook een erg subjectieve ervaring. Ben je een groot fan van musicals? Ga deze film dan vooral kijken! Ik heb er in principe vrij weinig mee, maar kan het juist in animatiefilms van Disney (zoals het origineel) vaak heel goed hebben. Hier had ik die ervaring helemaal niet. Het was het typische 'daar gaan we weer' gevoel wanneer een personage uit het niets begon te zingen.

Emma Watson is een logische keuze voor de rol van Belle, doordat het personage in het verlengde ligt van Hermione Granger. Ik las dat een aantal mensen haar performance niet goed vonden, maar daar ben ik het niet mee eens. Ze deed het naar mijn mening erg prettig; ook tijdens de liedjes. Ik had wat meer moeite met Dan Stevens als Beast. Dit (lastige) personage moet enerzijds dreiging uitstralen, maar anderzijds moet je ook na verloop van tijd sympathie voor hem gaan voelen. Beide aspecten kwamen hier niet zo goed uit de verf als bij de geanimeerde versie van dit personage uit het origineel. Ook personages als Lumière, Cogsworth en Mrs. Potts willen, ondanks de prima vertolkingen van McGregor, McKellen en Thompson, nooit helemaal tot leven komen. Ik denk dat dit niet zozeer aan de acteurs ligt, maar wel aan het design. Doordat het allemaal wat minder kleurrijk is, is het automatisch een stuk minder magisch. Het overige acteerwerk van onder meer Luke Evans en Kevin Kline is ook aardig; eigenlijk vond ik enkel Josh Gad vervelend in zijn rol als Lefou.

Dit is geen slechte film, maar eigenlijk is het het gewoon allemaal nét niet. Het voelt te zeer als een poging nog eens te willen teren op oud succes en bevestigt eigenlijk enkel de vooroordelen die ik had bij deze nieuwe modegril van Disney. Ik ga er niet vanuit dat ze lukraak te werk gaan, maar na dit houd ik mijn hart toch een beetje vast voor The Lion King volgend jaar...

2,5*

Gekeken als tussendoortje en meer is het ook niet. Sterker nog, ik vond de film eigenlijk best tegenvallen. 80% van de film is Washington die moeizaam door het beeld hinkt en van de ene achtervolging in de andere belandt. Niemand lijkt hij te kunnen vertrouwen en dit zou een beklemmend gevoel moeten veroorzaken. Niets blijkt minder waar. Het is allemaal dusdanig vaag dat het eigenlijk maar weinig spanning opriep. Ik had al het gevoel dat er een ietwat onnozele verklaring zat aan te komen en ook dat bleek inderdaad het geval. Van het acteerwerk was ik ook nauwelijks onder de indruk. Alicia Vikander is leuk, maar heeft - logischerwijs (gezien haar rol) - een minimale bijdrage. John David Washington vond ik tamelijk saai. En ik kwam er pas ná de film achter dat hij 'de zoon van' is, dus die vergelijking heb ik tijdens het kijken niet gemaakt.

Het begint nog best aardig, maar het gaat eigenlijk steeds meer bergafwaarts. Voor de geloofwaardigheid hoef je de film ook niet te kijken, hoewel ik dat op zich nog wel met een korreltje zout wil nemen. Het blijft immers een film natuurlijk. Desalniettemin is het soms bijna lachwekkend om te zien wat voor een capriolen Washington allemaal weet te overleven.

2*

Aangezien de score gisteren nog maar op 2,83 stond verwachte ik er eignelijk erg weinig van, maar de Veronica gids beloonde hem met 4* dus ben ik er toch maar heen gegaan, ik vind Adam Sandler een erg goede acteur, en zie vaak geweldig grappige rollen van hem in films (Big Daddy, Happy Gilmore etc.). Hier ging hij anders te werk, en ik moet zeggen dat het hem wel lag. Misschien dat hij nog maar in een film moet acteren met het genre Familiefilm/komedie de grappen zijn wel leuk, en ook voor wat jongere kinderen te snappen. Die Cavia was toch echt wel een groot hoogtepunt van de film, ik heb me dan ook meerdere malen doodgelachen om dat dier . Misschien soms wat flauw en overdreven maar ik heb me toch zeker erg goed vermaakt met deze film, ik vind deze wel leuker dan You Don't Mess with the Zohan.

4,0* voor dit geweldige jeugdsentiment.

Film die me om de één of andere reden altijd is bijgebleven van de tijd dat hij uitkwam. Destijds niet gezien, maar 2007 was wel het jaar dat ik meer geïnteresseerd raakte in films en releases meer in de gaten begon te houden. Niet toevallig ook het jaar waarin ik me registreerde op MovieMeter

Nu dan toch nog maar even gauw op Netflix meegepikt en ik moet zeggen dat het me wat tegenviel. Het begint nog best aardig: de 'bijenwereld' is grappig ontworpen en ziet er visueel ook mooi uit. De eerste kennismaking tussen Barry en Vanessa is ook wel leuk en er is zowaar sprake van chemie tussen twee geanimeerde personages. Het lukt de film echter niet om het niveau vast te houden. Met name wanneer voor een soort satirische insteek gekozen wordt en het een belachelijke rechtbankfilm wordt, neem de film mijns inziens de verkeerde afslag. Op een gegeven moment was ik er dus ook wel klaar mee. Dat geldt overigens ook voor Jerry Seinfeld, wiens drukke stemwerk op den duur wat gaat tegenstaan. Met de grappige bijrol van Chris Rock wordt dan weer te weinig gedaan.

Film die op best wel wat vlakken wat goed doet en daardoor prima kijkvoer is voor een keertje, maar tevens mijns inziens de plank te zeer misslaat om echt memorabel te worden. Na een leuke, veelbelovende start zakt de film te zeer weg en belandt daarmee in de middenmoot. Deze studio heeft leuker werk binnen dit genre voortgebracht.

2,5*

Opzicht ben ik niet zo bekend met de Beethoven films. De eerste twee heb ik geloof ik nog wel gezien, maar ik kan ze me niet bepaald erg goed herinneren. Dus ik kan deze niet vergelijken met de andere delen, die waarschijnlijk wel beter zullen zijn (vermoed ik). Maar desondanks vind ik dit toch een erg vermakelijk familiefilmpje. Ondanks dat de acteurs vrijwel allemaal bezig waren met flink wat overacting, maken de dieren in de film een hoop goed. Vooral Beethoven zelf haalt de amusementswaarde van de film ontzettend omhoog. Het verhaal is matigjes, maar wordt toch nog leuk uitgewerkt. Nogmaals, de dieren stelen absoluut de show, en de 'gewone' acteurs vallen eigenlijk bijna in het niet. Jammer dat er natuurlijk weer een aantal cliché sub-plotjes aan verbonden zijn, maar ach.. Het mag de pret ook niet echt erg drukken in een film als deze. Daarnaast heeft de film een heerlijk droog happy-end, en best een grappige cameo van Cesar Millan. Veel meer stelt het het allemaal niet echt voor, maar ik heb me er toch goed mee kunnen vermaken. Misschien dat mijn stem nog eens aangepast wordt als ik weer eens andere Beethoven films zie (vooral de eerste wil ik graag nog eens herzien!), want dan zal deze wel best tegenvallen. Maar nu, gezien als losstaande film- en omdat ik in een goede bui ben:

3*

Tim Burton is een apart geval. Zijn films weten me stuk voor stuk te vermaken en hij komt er als een van de weinigen mee weg onder het motto: 'hoe gekker, hoe beter'. Ook Beetlejuice is een behoorlijk bizarre film, de vreemdste die ik in tijden gezien heb, doordrenkt van Burton's stijl. Toch vond ik dit niet een van zijn betere films.

Dat komt met name door Beetlejuice zelf. Michael Keaton doet hard zijn best om grappig te zijn, maar maakt vooral in het begin een erg irritante indruk. Pas tegen het einde begon ik een beetje aan zijn gedrag te wennen. Gelukkig heeft zijn rol niet heel veel invloed, omdat je toch grotendeels met Davis, Baldwin en Ryder te maken hebt, allen degelijk presterend. Hun personages waren een stuk aangenamer om te volgen dan het titelpersonage.

Ook weer mijn complimenten voor de vakkundigheid waarmee Burton zijn film vorm geeft. De poppen ogen natuurlijk niet erg realistisch, maar het heeft zeker iets. Het draagt bij aan de typische '80's sfeer en is dus gewoon leuk. Daarnaast is er veel aandacht besteed aan de goed afgewerkte decors, belichting en de aanstekelijke soundtrack. Op het visuele gedeelte valt wat mij betreft niets aan te maken, want vrijwel elk shot is een mooi plaatje.

Beetlejuice staat garant voor een anderhalf uurtje vlot vermaak. Nergens is het écht hoogstaand, maar dat is ook niet nodig. Dit soort films kijk ik met plezier; heerlijke onzin. Verstand op nul is een vereiste, maar al met al is dit spookverhaal best geestig.

3*