Opinions

De titel van deze film is een beetje misleidend omdat het niet specifiek over de strijd bij Sevastopol gaat. Deze film is het biografische verhaal over de Sovjet-Oekraïense Lyudmila Pavlichenko, bijgenaamd 'Lady Death' die een van de dodelijkste sluipschutters in de Tweede Wereldoorlog was.

De film volgt haar net voordat ze naar een sluipschuttersschool wordt gestuurd en je ziet haar vervolgens bij gevechten in de Slag om Odessa, de verdediging van Sevastopol. Dit wordt regelmatig onderbroken door beelden van haar Amerikaanse tournee waarin ze campagne voert voor Amerikaanse steun en vriendschap sluit met Eleanor Roosevelt. Er werd zelfs even stilgestaan bij het liedje wat Woody Guthrie over haar schreef; het nummer "Miss Pavlichenko". De flash-forward vond ik dan weer niet zo geslaagde keuze.

De film is verder over het algemeen redelijk goed gemaakt. Er zijn zelfs een aantal goed uitgevoerde CGI-scènes met luchtgevechten tussen Polikarpov's en Messerschmitts. Al met al best een fatsoenlijke biopic over de Red Sniper, Held van de Sovjet-Unie

Regisseur Roy William Neill is vooral bekent om zo'n beetje alle jaren '40 Universal Sherlock Holmes films. In 1946 kreeg hij de kans om deze film te maken, het zal zijn laatste worden. Hij stierf aan een hartaanval kort na de film.

Een mijlpaal binnen de film-noir was deze B-film natuurlijk niet maar de film bezit wel een paar elementen waardoor hij zeker meer dan het bekijken waard is. Het plot is gebaseerd op een verhaal van Cornell Woolrich (Hitchcocks Rear Window) en zit prima in elkaar. Zo is de identiteit van de moordenaar niet direct voor de hand liggend en wordt het onbeantwoorde liefdesplot met aanzienlijke finesse behandeld. June Vincent brengt de loyale huisvrouw die detective gaat spelen om haar man uit het gevang te houden, ondanks deze vreemdging, nog redelijk geloofwaardig en Peter Lorre... tja was Peter Lorre, Ditmaal als de foute nachtclub-eigenaar. Dan Duryea als dronkaard in de mannelijk hoofdrol was ook een goede zet. De film heeft een fantastische opening maar had hierna net iets meer spanning en atmosfeer mogen bezitten. Maar dat neemt niet weg dat het best een plezierige film was! Zeker als er ook nog twee zeer leuke one-liners (die hieronder staan) in zitten!

When is he gonna learn you can't drink it as fast as they make it?

I had a wife that needed killing and you had a husband that took care of it...

“That was the summer I got breasts and fought vampires,”

Zwakke YA-vampierfilm met een sociaal geweten uit de tweede serie van "Welkom bij de Blumhouse" (een samenwerking van Amazon en Blumhouse) Geregisseerd door Maritte Lee Go, die hiermee haar eerste lange speelfilm aflevert en geschreven door Sherman Payne die ook schreef aan de Scream tv-serie.

In de film speelt Asjha Cooper ( There's Someone Inside Your House) als Shawna, een tienermeisje die samen met haar beste Mexicaanse gay-vriendje Pedro, haar crush Chris en het blanke meisje Grania vechten tegen vampiers in New Orleans. Het had wel iets weg van de Scooby Doo-vriendenclub. De hoofdrolspeler, Asjha Cooper is een leuke verschijning (alleen een 27 die een 15-jarige speelt?) en deed me een beetje denken aan een donkere Buffy the Vampire Slayer.

De film doet veel moeite om de sociaal- economische situatie van post-Katrina en de Black-ervaring in New Orleans te verwoorden. Dit past niet goed bij de poging bij de ​​speelse, Buffyesque tiener-toon. Uiteraard weet je waar de climax naar toe gaat. Het is tenslotte de klassieke vampierschurk maar als je hem vervolgens met weinig meer dan toespraak belast is dat niet heel indrukwekkend. Technisch rammelt het ook een beetje slordige verlichting tijdens de gevechten. Het weet ook nooit meer te worden dan een tv-productie. Waardoor het meer om vriendschappen en tienerromantiek gaat dan om horror of iets te serieus.

Dit is een van vier films (moeten er acht worden) die het productiebedrijf Blumhouse voor Prime Video, de streamingdienst van Amazon maakte onder de noemer 'Welcome to the Blumhouse' Nu ben ik toch al niet de grootste fan van BH simpel omdat men te dicht tegen het thriller-genre aan schuren Maar als dit representatief gaat worden voor de rest van de reeks dan is het niet best gesteld! De film duurt te lang en het griezelgehalte valt enorm tegen. De film kom niet heel veel verder dan een doorsnee Tv-film. Iets wat wordt versterkt doordat je, Phylicia Rashad (Misses Huxtable uit de Cosby show) in een witte doktersjas ziet. Nee sterk kan ik deze film niet noemen, ook omdat de film nergens naargeestig wordt. Het werd nergens veel meer dan een film over ontspoorde moederliefde die verandert in een psychologisch drama. Tja en dan helpen de de eenvoudige (bijna armoedige) sets en low-tech VFX ook niet echt mee!

“Just drive for now”

Er zijn veel negatieve reacties te vinden voor deze film en tot op zekere hoogte begrijp ik het ook wel. De film bezit voor een groot gedeelte maar één locatie; namelijk een door Nick Frost bestuurde taxi. Het betekent dat er ook veel dialoog in de film zal zitten. Maar ben wel fan van dat droge Engelse ondertoontje en het afspelen op één locatie. Ook zeker een paar keer moeten lachen! Daarnaast is er voldoende bovennatuurlijke, mysterie en dreiging En zelf een klein beetje effectieve bloederigheid.

Voor mij als jarenlange horror-fan was er dus genoeg te beleven. Ook een dubbelzinnig einde wordt vaak niet gewaardeerd. Daardoor vermoedelijk een echte hate-of-love-it film! Want vond dit tocht een goed gemaakte film met prima acteerprestaties en een griezelige sfeer. Na een behoorlijk effectieve opener, stapt Anne, een jonge vrouw die twijfelt over haar relatie en haar gewelddadige verloofde Patrick, in een Londense zwarte taxi.

Er hangt vanaf dat moment een gespannen sfeer; hoe langer het stel achterin de taxi zit, hoe meer ze ervan overtuigd raken dat er iets ernstig mis is. Wat is er aan de hand? En waar kom opeens die spookachtige aanwezigheid vandaan? Het verhaal ontwikkelt zich op een broeierige, onvoorspelbare manier, waardoor ik de hele tijd op het puntje van je stoel zat. Nog iets meer geholpen door de goede ondersteunde elektronische muziek. Voor mij toch een zeer solide filmbelevening!

Dat regisseur Larry Cohen gave horrors maakte was ik al achter! Maar dat de man ook zo goed uit de voeten kon met blaxploitatiefilms … De van de regisseur bekende stijl van handcamera gedraaide scènes werkt ook erg goed op de straten van Harlem. En geven alles een bepaalde rauwheid. Black Caesar heeft daarnaast veel hart en ziel en meer maatschappelijke ambitie dan zijn veel van zijn leeftijdsgenoten. Met zijn verhaal van opkomst en ondergang van een gangster heeft veel gemeen met latere films als Scarface (1983) en American Gangster (2007) De film draait om Tommy Gibbs, een jochie die schoenpoets in het Harlem van de jaren '50 waarna het vooruit gaat naar 1965. Waar Tommy (nu gespeeld door Fred Williamson) een genadeloze zwarte killer is geworden. De vereiste actiescènes meer dan prima, de aanval op een maffia-villa was zelfs bijzonder indrukwekkend. Naast de sterke performance van Williamson helpt het ook dat de film wordt begeleidt door een geweldige muzikale soundtrack van James Brown, die past prima bij de filmbeelden. Al was dar ook mee bekend omdat het nummer "The Boss" regelmatig is gesampled. De vele actie, de soms wat amateuristisch gespeelde rollen en het “low budget”-karakter van de speelfilm zijn dan ook zeer onderhoudend! Een goede film in zijn genre!

Er is hier inderdaad niet echt veel horror. Wel zijn er gotische horror-elementen uit de Universal's horrortitels uit de jaren '30 en '40 die lange tijd, zo kenmerkend de sfeer bepaalde. Het oud donker kasteel met de benodigde kerker, de wind, de mist en de herberg met onvriendelijke lokale bevolking, (Leuk weetje; die herberg 'The Green Man' is ook de naam van de herberg in 'The Wicker Man') Er is een gebochelde dienaar en zelfs een kamer vol alligators.

Het begint met een Poe-achtige "begraaf de gedrogeerde man niet levend!" Afgezien daarvan zijn er eigenlijk alleen wat lichte thriller-elementen; waarin Beckett (Richard Greene) het mysterie moet oplossen voordat de graaf zijn identiteit ontdekt. Voor merendeel is het dan ook een kostuummelodrama met het nodige vleugje romantiek. Maar het is nooit minder dan behoorlijk vermakelijk. Dit is te danken aan paar dingen: een eenvoudig script visueel er mooi beelden en een aantal goede uitvoeringen van de hoofdrolspelers.

Vooral de aanwezigheid van horroriconen Lon Chaney Jr. en Boris Karloff geeft deze film net dat ​​beetje extra. Ondanks dat ze met hun rollen niet veel schermtijd kregen en Chaney's rol zelfs geen tekst bezit. De echte schurk was in deze film, graaf Karl von Bruno en Stephen McNally zette hem prima neer! Let ook eens op de stem van Fender, één van de bedienden van de graaf!? Dat is Henry Corden die vanaf 1977 de stem van Fred Flintstone zal gaan doen! Om het af te sluiten, sluit ik me aan bij een citaat van een ​​personage uit de film, 'een waanzinnig avontuur'.

Ondanks dat er maar erg weinig wordt gedaan met het verhaal van Edgar Allan Poe waar deze film op gebaseerd is. Heeft deze behalve dat het de eerste samenwerking van Boris Karloff,en Bela Lugosi is een paar andere fijne pluspunten. Regisseur Edgar G. Ulmer heeft dan ook een goede leermeester gehad. Doordat hij de assistent van F.W. Murnau (Nosferatu (1922) en Faust (1926) was. Daardoor ziet de ‘The Black Cat’ er erg stijlvol uit. Nada we kennisgemaakt hebben met Peter (David Manners) en Joan Alison (Jacqueline Wells) in de trein,komt ook Dr. Vitus Werdegast (Bela Lugosi) in hun wagon erbij. Deze biedt ze een lift aan maar door een ongeluk belanden ze algauw in het huis van Hjalmar Poelzig (Boris Karloff), een bekende van Dr. Werdegast. En van dit huis krijgen we prachtige beelden. Helaas blijft het wel bij die mooie sets want door een krappe speelduur van 65 minuten mankeert er wel veel aan de voortgang van het verhaal. Zo wordt er niet uitgelegd waarom Dr. Werdegast een fobie heeft voor zwarte katten. Iets wat wel belangrijk is als de titel er naar verwijst. Gelukkig spelen de twee horror-grootheden zo als vanouds. En vooral Boris Karloff is grandioos Meest memorable is als Karloff, tijdens een spelletje schaak en Peter Alison de telefoon probeert te gebruiken, zegt: (“The phone is dead? Did you hear that, Vitus? Even….the phone….is dead.”) en dat dan met een verschrikkelijke duivelse glimlach dat de rillingen over je rug lopen. Een topper is het niet geworden daar voor zijn er teveel mankementen maar een krap uurtje plezier heb ik er wel aan beleeft.

Regisseur Stuart Gordon die voor de vorige aflevering van Masters of Horror zijn vijfde Lovecraft-film maakte, overtreft zijn eigen hier door samen met en zijn schrijfpartner Dennis Paoli met een erg mooie herwerkte versie van Edgar Allan Poe's The Black Cat te komen. Dit is de vijfde verfilming (zesde als ik de korte film met Peter Lorre uit Tales of Terror (1962) meetelt) van dat verhaal.Toch brengende heren een erg goede toevoeging; ze vervlechten namelijk Poe's verhaal met elementen uit diens persoonlijke leven. Compleet in zwart-wit/sepia-achtige tinten, authentieke kostuums, en klassiek sets die zorgen voor de juiste atmosfeer. Schrijver Poe (een rol van Jeffrey Combs; Re-Animator (1985) worstelt met alcoholisme, writer's block, chronisch geldgebrek en de ziekte van zijn vrouw en de zwarte kat Pluto wordt door hem gezien als de schuldige en moet het ontgelden, de kat neemt vervolgens wraak. De film bezit niet veel gore (ze zijn er wel!) maar wel zijn er een paar erg mooie bloederige scenes die volkomen recht doen aan gotische sfeer. Absoluut prachtig; en voor mij is deze 'The Black Cat' de favoriete aflevering van seizoen 2.

Veelal wordt deze film genoemd als een klassieker. Ik ben dan voor een gedeeltelijk mee eens. De telefoontjes lijken een grote inspiratiebron voor Scream te zijn geweest. Daarnaast vond ik het zeer interessant om nu eens niet de killer te weten. Maar daartegen staat dat de kills zelf eigenlijk erg tam en oninteressant zijn. Vaak zelfs niet eens in beeld. Ik heb zelfs oudere films gezien die meer gore hadden dan deze. En ook vond ik het raar dat de twee personen die de film kleur gaven, beide al zeer gauw het loodje leggen.

Het is 1348 en de Zwarte Dood trekt rond in Europa. Ook Engeland wordt geteisterd door de pest. De bisschop heeft een onder leiding van de religieuze ridder Ulrich (Bean) een onderzoeksteam samengesteld om geruchten te onderzoeken over een dorp dat tot dusverre bespaard is gebleven van de builenpest. Daarmee is dit een fijn periodestuk over een epidemie die in 14e eeuw de kop opsteekt, .

Nu wordt deze film soms omschreven als een horrorfilm. Maar dat is niet echt een terechte benaming. Er zijn enkele horrorelementen aanwezig, maar de film is op dat vlak redelijk ingetogen. De film kan je beter omschrijven als een historische mysterie, want dat dekt de lading denk ik beter. Veel blijft dus buiten beeld, maar er zijn wel treffende geluidseffecten van door zwaarden doorboorde lichamen en door paarden uiteengerukte personen die je een rilling kunnen bezorgen.

Qua productie is dit ook een beetje een gekke film want ondanks een bijna compleet Britse cast (er is ook een Nederlandse bijdrage in de vorm van Carice van Houten en Tygo Gernandt) is het volledig gefinancierd door Duitsland en eveneens opgenomen in Duitsland door een Duitse cameraman. Echter het was wel een hele goede cast met oude bekende Sean Bean en de toen nog vrij onbekende Eddie Redmayne, die heden ten dage onder andere bekendheid geniet als Newt Scamander uit Fantastic Beasts.

Wat de film erg goed doet is de periode van de Late Middeleeuwen natuurgetrouw laten zien De Kerk verloor inderdaad zijn greep op de bevolking, de angst reageerde. Roverbendes terroriseerde de wegen. Groepen flagellanten (zelfkwellers) die zichzelf kastijden trokken rond. In de film maakte men zelfs melding van de nieuwe longbow, die toen in gebruik werd genomen. Maar het zat zelfs in kleine details als slechte tanden. Het leven was vuil, hard en er heerste voortdurend dreiging

Enige minpunt was de aan het einde van de film opgevoerde soort van heksenvervolging. Er was natuurlijk veel bijgeloof en daar behoorde ook zeker de angst voor heksen toe maar de echte heksenvervolging begon pas in de 15e eeuw De pestepidemieën hebben er zeker toe bijgedragen maar minderheden (Joden, bedelaars en mensen met lepra) kregen veel vaker de schuld.

Enfin een kniesoor (als ik) die daarop let! Huiveringwekkend wordt het niet maar de film bied wel een mooie afwisseling tussen een goed film-avontuur en een geloofwaardig kijkje in het duistere middeleeuwse leven tussen hoop en vrees, tussen de duivel en God.

Oké een haaienfilm of zijn grotere voorganger megalodon-film, dat kan cool zijn, toch? En ja ik weet dat er een overgrote meerderheid van haaienfilms goedkope onzin is. Maar ik weet niet zeker of ik dit zelfs wel een haaienfilm zou noemen? De film opent met een scène die me deed denken: "Oh nee, waar ben ik aan begonnen." Om vervolgens een paar dingen te doen waardoor ik dacht: "Wacht, dit is wordt toch misschien fatsoenlijk." Maar helaas....

Het is onduidelijk of regisseur Adrian Grunberg (Ik dacht echt dat dit een eerste keer was dat de regisseur de regie in handen had, niet dus!) een haaienfilm wil maken, een aquatische bovennatuurlijke thriller, een ecologische boodschap over de hebzucht van oliemaatschappijen, een spoedcursus in de Azteekse watergod-mythologie (Tlaloc de God van neerslag en klimaat) of een familiedrama met christelijke waarde. Eén ding is zeker: het resultaat is een rommelige poging tot iets maar met niet-goed-genoeg-haaienaanvallen. Er zijn slechts een paar wazige beelden van het CGI-wezen.

Dit alles wil niet zeggen dat de meest vreselijke haaienfilm was. Lange tijd was het zelfs aangenaam middelmatig, echter dan gaf een groepsgebed een startsein voor een overdreven dramatische finale. Dat was een flinke domper op wat zijn op positief gezegd nog een aardige ervaring was.

Ik denk dat 'Black Dragon' misschien wel Bela Lugosi's meest vreemdste C-film is (je kan niet eens van een B-film spreken) Geregisseerd door William Nigh in 1942 en dus met Lugosi als Dr. Melcher en Monsieur Colomb. Een sinistere kerel die plots tevoorschijn komt, als er een stel Amerikaanse industriëlen op mysterieuze wijze worden vermoord. Ook is er de mooie Joan Barclay als de nicht Alice van Dr. Saunders (Robert Frazer), die verwikkeld is in wat er dan ook gaande is. En er is ook nog de toekomstige Lone Ranger Clayton Moore als een FBI-agent te zien. Zo we hebben mysterieuze sterfgevallen, we hebben Lugosi. Het moet dus wel een ​​horrorfilm zijn toch ...? ahem, nee. Het is 1942 en de VS is in oorlog met de Japanners. De aanval op Pearl Harbor was een maand eerder. Zo de baas van Monogram Sam Katzman zag dat er geld te verdienen viel en liet een thriller maken in combinatie met WW2-propaganda. Dus Black Dragons is niets anders dan een anti-Japanse film. Een plotje waarbij het draait om een complot van de Japanners en de Duitsers. En niet van het soort dat nu heel goed is!

Best een leuke Cheesy Monster-film! Een grote speelgoedwinkel op de avond van Thanksgiving, vlak voordat Black Friday zal losbarsten. Tja dat is natuurlijk de standaard simpele belegering-/survival met zombies in een winkel tijdens een dag waar shoppers toch al routinematig wild worden. Romero’s “Dawn of the Dead” is dan ook nooit ver weg.

Winkelmedewerkers Bruce Campbell (voor wie het echt niet weet; Ash Williams in de Evil Dead-franchise), Devon Sawa (Final Destination, Idle Hands en Hunter Hunter), Michael Jai White(Black Dynamite, Spawn, The Dark Knight), Ivana Baquero (Romasanta, Frágiles, Pan's Labyrinth, Feedback) en Ryan Lee (Goosebumps, Super8) maken zich klaar voor de opening van de winkel. De traditionele ondode wezens worden vervangen door een buitenaardse levensvorm die de shoppers overneemt. Deze personages zijn domweg hammy maar ik vond dat heerlijk.

Er is natuurlijk ook de voor de hand liggende metafoor over de detailhandel en consumentisme, en het verhaal wordt gehinderd door een paar gebreken. Uiteindelijk is het ook meer een idee dan een verhaal. Soms komt dit de film ten goede; de actiescènes zijn leuk om naar te kijken, en de speciale effecten zijn perfect voor dit soort opzettelijk campy horrorfilms.

Zeker je kan van alles aan-of-opmerken bij deze film. Echter de praktische effecten maken deze film toch net iets beter dan gemiddeld. Een aantal van die effecten en make-upwerk waren ook best indrukwekkend. Dit komt mede door Robert Kurtzman wiens lange carrière al teruggaat naar 1986 naar "Night of the Creeps" En hoe geweldig was dat gigantische slecht uitziend eindwezen niet? Voor mij was dit pure B-filmvreugde!

Je kan bij 'Black Gestapo' genoeg gebreken vinden maar deze blaxploitatie-film slaagt er door zijn charme in om de meeste van die klachten te overwinnen. Ik had dan ook een hele leuke tijd! Het plot gaat over groep militante zwarten in de wijk Watts van Los Angeles, waar zij proberen met Gestapo-manieren de maffia de baas probeert te worden. Er is een verkrachting, er zijn martelingen(iemand verlies zijn testikels) vuurgevechten en ontploffingen. Daarnaast zijn er genoeg ontblote borsten te zien in de film, inclusief in een cameo die van Uschi Digard. Ondanks dat de film ook het publiek probeert te choqueren (in de jaren '70), blijft het effectief vertelde verhaal genoeg vermaken. Er is zelfs een boodschap over macht en corruptie, (niet dat je erop zat te wachten) Het is gewoon volop genieten. Vuig, smerig en maar ook een tof juweeltje van regisseur Lee Frost.

Het grote huis in de natuur waar het 13-jarige meisje Alice en haar vader wonen is werkelijk een unieke locatie en leende zich zeer goed voor mooie plaatjes van zowel binnen als ook vanaf buiten. Daarom zullen filmkijkers die van prachtige beelden houden waarschijnlijk met deze film veel meer kunnen dan mij. Het plot was best een interessante verhaal. Echter, blijkt na zien van de film, het veel te sterk op toevalligheden te berusten en was de uitwerking gebrekkig. Het mysterieuze kubische artefact blijkt niets minder dan een McGuffin te zijn en ook meerdere andere plotpunten blijven onverklaard. Terwijl andere elementen juist te veel aanwezig waren of zelfs onzinnig zijn. Een hond met een apparaat om zijn nek om hem een stem te geven en zodoende kan praten? (Al was het blijkbaar ook te bedienen met een app? ) Het was trouwens de meest intellectuele hond die ik ooit gezien heb! Maar het meest storende was wel dat de spelers zo verschrikkelijk stapje voor stapje lopen en na elke zin een pauze nemen (ook als het geen volzinnen zijn.) Dat maakt de film tot een teleurstelling.

Alleraardigste film met Orson Welles. Vrij losjes gebaseerd op een verhaal van Alexandre Dumas over Cagliostro en zijn vermeende betrokkenheid bij de Diamanten halssnoer-affaire die mede leidde tot de Franse revolutie. Vandaar dat veel settings suggereren dat ze zijn opgenomen aan het Franse hof. Nancy Guild vond ik vrij vlak spelen ondanks haar dubbelrol als: Marie Antoinette en Lorenza. En ook Orson Welles zat niet op de top van zijn kunnen. Tijdens de hypnosis was het misschien zelfs wel kinderachtig? Verder een redelijk filmpje over Joseph Balsamo aka Count Cagliostro die zijn gave gebruikt om wraak te nemen aan het hof van Louis XV's.

Goed gemaakte misdaad-film! Al zal deze film zich niet tot de grootste der aarde mogen rekenen. Daar mistte de film net iets te veel dieptegang voor! Visueel is het erg sfeervol en duister. Toch kan ik me niet onttrekken aan het idee dat er vooral wat gebeurtenissen worden aangestipt. Ook de onderlinge relaties kwamen wat levenloos over.Als de personage iets meer waren uitgewerkt en dit gepaard ging met iets meer wreedheid.? Dan was het er net allemaal wat spannender op geweest. Whitey Bulger stond toch ook bekend als een van de gewelddadigste criminelen?

Natuurlijk ontkom je niet aan de vraag hoe was Johnny Depp? Afgezien van Mortdecai vond ik zijn rollen begrijpelijk maar soms sterk wisselvallig. In Black Mass zet Depp toch een meer dan uitstekende rol neer! Maar ook de verdere cast levert meer dan goed werk! Goed maar het had beter gekund!

Hm, het concept interactieve film.... is een knap vervelende technische gimmick. De hele film is een ‘pick and choose’ aflevering van Black mirror waarin je als kijker dus de mogelijkheid krijg om keuzes te maken voor hoofdpersoon Stefan. Maak een verkeerde keuze en je moet terug naar een eerder moment om het dan anders te doen. Ook krijg de kijker de keuze om naar de end credits te gaan, of een andere cruciale keuze te maken. Maar meerdere keren hetzelfde stukje film kijken, ervaar ik niet als iets goeds! Het verhaal speelt zich af in de jaren '80 (Goh in 1984, George Orwell iemand?) Dit was de tijd dat Point-and-Click Adventure Games uitkwamen en eveneens Fighting Fantasy single-player role-playing gameboeken dus vermoedelijk was het idee om in alles eighties te zijn...oké prima. Alleen ik kan er niet veel mee! Ik weet dus niet zo goed wat ik moet denken van het interactieve film-concept; een gemiddeld oude game levert volgens mij meer spanning op en als ik film kijk, wil ik niet de hele tijd keuzes maken of teruggeleid te worden naar wat ik al zag!

“Have you forgotten the face of your father?”

Brooke en Tanner zijn urban explorers. Mensen die op zoek zijn naar leegstaande vervallen gebouwen voor fotografie. De film begint dan ook dat ze op pad gaan met CJ om zo te voorkomen dat hun geparkeerd voertuig de aanwezigheid verraadt. Op het programma staan een paar huizen en als kers op de taart een verlaten overheidsgebouw met een zeer mysterieuze geschiedenis.

Op het eerste gezicht lijkt de film de basis voor een bovennatuurlijke mislukte experiment of spookhuisfilm. Maar met de verschijning van een paranoïde kraker werd het dat absoluut niet! Want naarmate Brooke en Tanner meer tijd doorbrengen in het rottende gebouw, de schimmel en de met chemicaliën gevulde lucht inademend, wordt de grens tussen realiteit en waanvoorstelling steeds moeilijker te vinden. De diepste angsten uit de dialoog, in de eerste akte zijn een wegwijzer naar waar het plot naartoe gaat.

Een aanzienlijk deel is gewijd aan karakterontwikkeling, door de twee solide en sympathieke optredens van Agnes Albright en Andrew Bailes (vooral de laatste, tegelijk innemend, kwetsbaar en onmogelijk) Na ongeveer een uur wordt het een stuk horrorachtiger. En het laatste halfuur is intens en angstaanjagend, met als hoogtepunt een dubbelzinnig einde.

Kom ook niet naar deze film voor de adrenaline, want het draait allemaal om de uitvoeringen; het is eigenlijk een film met drie acteurs. Het is dus een boeiende meer traditionele horror met een langzame opbouw wees voorbereid om wat geduld te hebben! Het vertrouwt niet op jump scares maar op sfeer en een groeiend gevoel van desoriëntatie.

De film is vakkundig gemaakt en ziet er visueel geweldig uit en presteert eigenlijk op elk niveau goed!

Uitstekende prestaties van de drie hoofdrolspelers maar ook cameraman Robert Patrick Stern ( The Rake, The Stylist, Brooklyn 45, Revealer en Curse of the Sin Eater) en het gebouw doen goed werk! Het laat zien dat het horrorgenre, als het goed wordt gedaan, meer te bieden heeft dan alleen maar schrikken en bloedvergieten. Het is dan ook best een indrukwekkend debuut van John Pata.

Gekheid, maar het wordt nooit te gek in dit alternatieve Wonderland. Het is eerder een onvoorspelbare droom dan een angstige nachtmerrie. De film begint met een scène van een das, snuffelend op een eenzame asfaltweg, die wordt aangereden door de auto van hoofdrolspeler Lily. Hierna struikelt tiener Lily, gedurende een enkele dag en een lange nacht, letterlijk door een reeks steeds bizarre ontmoetingen; een gender-oorlog, bloemen die het uitschreeuwen van pijn, een gezette pony aka eenhoorn ("in mijn boeken zijn eenhoorns slank en wit", klaagt Lily), een oude vrouw in een bed die praat tegen haar rat Humphrey, telepathische broer en zus Lily, naakte kinderen die aan het einde de opera Tristan und Isolde zingen (had voor mij nu niet echt gehoeven!) en borstvoeding. Een film vol met dieren; schapen, varkens, kippen en kalkoenen. Echt jaren '70 als je het mij vraagt. Een film van de Franse regisseur Louis Malle, een naam waarvan ik niet zo gauw een film zou opzetten omdat die niet bekend staat om dit type film. Gelukkig is het een film met niet al teveel dialoog en een leuk geluidsontwerp te compensatie. Nadelen van de film is dat het af en toe een beetje traag tempo bezat en in herhaling viel. Doordat het (gelukkig) geen (vermoeiende) diepe surrealistische reis was en het redelijk luchtig bleef was dit voor mij ook geen verkeerde film!

Een groep archeologen die een mysterieus stenen bouwwerk ontdekken dat begraven ligt in de sneeuw bij de Canadese poolcirkel. Tja... Horrorfans die bekend zijn met John Carpenter's 'The Thing' zullen onmiddellijk de invloed herkennen! Echter sommige plotdetails over wat de bedreiging is, zijn onnodig vaag of onderontwikkeld. De personages lijken ziek te zijn geworden, horen en zien dingen praten er zelfs tegen en er wordt gehint naar HP Lovecraft (bacteriën in de vorm van een octopus en een goddelijke aanwezigheid) Helaas zit je hierdoor met een film die iets probeert te zijn maar nergens ook echt uit de verf komt. Desondanks zijn er wel een paar bloederige scènes om de horrorfan nog wat geïnteresseerd te houden. Het effect had waarschijnlijk effectiever moeten zijn dan het nu is. Daarom is de film te frustrerend omdat het ons maar niet wil vertellen wat er echt aan de hand is. Oké de film zag er nog best mooi uit. En het lage budget zal ook zeker meegespeeld hebben maar om naar een film te kijken waar erg veel in gepraat wordt en waar paranoia en waanzin het doel waren was dit toch teleurstellend.

"Hey Jesus, I'm not doing so well"

Het is een eeuwenoude horrortradities, dat als een moordenaar kaartjes verkoopt, hij niet lang dood blijft. De eerste "zwarte telefoon" was een vermakelijke horrorfilm die bij mij vooral bij blijft door het spel van Ethan Hawke als de Grabber. Echter voor een horror-fan was de film ook wel een beetje braaf. Dat is bij deze niet veel anders! Het wil niet meteen zeggen dat de film slecht is. Sterker nog, ik vind sommige delen van de film zelfs beter dan de eerste film!

Het verhaal van Joe Hill waar de vorige film op gebaseerd was, had geen vervolg dus de bedenkers kregen meer vrijheid. Echter halen de filmmakers veilig inspiratie uit andere horrorfilms. Regisseur Scott Derrickson grijpt terug naar het succes van de Super 8-filmpjes in zijn eigen Sinister (2012). En zodra de film zich naar het kamp verplaatst, krijgt de kijker een combinatie van A Nightmare on Elm Street en Friday the 13th in de sneeuw. Iedereen die Dream Warriors (1987) heeft gezien, kan raden hoe deze film verloopt...

Daarnaast is de film doorspekt van een religieuze boodschap. Niet alleen is het kamp een christelijk kamp, ​​maar ook het meisje Gwen bazelt veel christelijke mijmeringen over Jezus en religie. Deze religieuze momenten voelen er ingepropt. Alsof de filmmakers een persoonlijke agenda willen doordrukken naast een boeiend, samenhangend verhaal te creëren. Het is erg storend, kost tijd en het achterwege laten van dit prediken, levert sowieso een veel betere film op!

Het pleit voor de filmmakers dat ze van Black Phone 2 niet een Hollywood-cash-in proberen te maken. Doet het zelfs prima als het zijn nachtmerrieachtige logica de vrije loop laat. Maar is een stuk minder door zijn theologische debatten. Natuurlijk is daar ook Ethan Hawke als de horroricoon Grabber. Al had die in deze film wel iets meer van hem gezien mogen worden! Tja en op het aller-allerlaatst mogen de tenen nog eenmaal krom als Derrickson met een mierzoete reli-scheet zijn verhaal uitblaast.

De laatste film van productiebedrijf Blumhouse is geen slechte film maar doet ook precies wat je kunt verwachten. Probleemgezin; moeder overleden, vader aan de alcohol, en de kinderen Finney en Gwen zijn op elkaar aangewezen. Mason Thames en Madeleine McGraw die de kinderen spelen zijn beide erg sterk en getalenteerd. Het stadje waar ze wonen wordt als een tijdje geplaagd door de seriemoordenaar met de bijnaam ‘The Grabber’ Wat volgt is pesten op school, het stoere vriendje of zusje (met paranormale krachten) wat in moet grijpen enz. Tja en dan komt...de kidnapping Nu is het begrijpelijk dat je de film publieksvriendelijk wil houden dus er zijn geen nare scenes met kinderen. Alhoewel het pak rammel van Gwen wel enigszins heftig was! Nu is het een horror dus voegen ze een bovennatuurlijke element toe Dit doen ze met een stel jump-scares. Waarvan de eerste best effectief was! Een ander goed aspect is het toch wel iconische masker van The Grabber (voor groot deel houd Ethan Hawke zich hier achter schuil) Dit masker is ontworpen door Horror special effects-legende Tom Savini! Het is denk ik een kwestie van tijd voordat er een vervolg komt! Het is inderdaad een erg fijne film, ook wel één van de betere Blumhouse, maar ik mis wel iets meer pit.

Zwart/wit film met een vrij simpel whodunit-verhaal.

Op een donkere en stormachtige nacht vlakbij de Canadese grens, zijn alle bruggen in het gebied weggespoeld en is er geen mogelijkheid om de grens over te steken. Daardoor moeten verschillende reizigers hun toevlucht zoeken in de "The Black Raven" van de crimineel met pensioen Amos Bradford De groep bestaat uit:

Gangster Mike Bardoni op de vlucht voor maffiabaas Mr. Big

Een man alleen, op reis met een tas vol geld.

Een jong stel dat in Canada wil trouwen tegen de wensen van de vader van bruid.

De boze vader Mr. Winfield die zijn dochter en bruidegom achtervolgt

En een ontsnapte gevangen die een een verleden deelt met de eigenaar van het motel.

Wat volgt is een klucht dat zich rondom en in de "The Black Raven" zich afspeelt. De moord(en) laat zich te makkelijk raden waardoor het algauw een zeer gemakzuchtige verhaaltje wordt, met af en toe pogingen om humoristisch te zijn. Verder is er maar weinig memorabele aan de film. Aardig acteerwerk maar nergens ook sterk, camerawerk is netjes maar afgezien van wat leuke beelden met schaduwen ook niet heel bijzonder. Het kijkt aardig weg maar is verder niet heel spannend of goed.

Het plot is simpel; een oude vloek luidt dat de jongere tweeling Anton zijn broer Gregor wil vermoorden in de Zwarte Kamer van het kasteel. Maar dat plot is veel meer een Gothic-melodrama dan een horrorfilm. Alhoewel Gregor duidelijk een kwaadaardig personage is, is er niets macabere aan hem. De omstandigheid achter zijn uiteindelijke ondergang zijn nauwelijks bovennatuurlijk. De identificatie dat de film een horrorfilm is alleen maar dankzij de aanwezigheid van Boris Karloff maar heel erg is dat niet!

En die Boris Karloff geef hier een topprestatie! In de jaren na Frankenstein (1931) speelt hij toch vaak in horrorfilms waarin hij monsterlijke make-up draagt. Het is bijna bijzonder om hem dus zonder te zien. En als bonus zien we hem in een dubbele-rol, waarbij hij beide helften van een set identieke tweelingen speelt. Daarnaast heeft regisseur Roy William Neill's gevoel voor sfeer. Met name het kasteel van de Berghmann-tweeling ruikt naar de oudheid, het interieur baadt in schaduwen, stof en spinnenwebben.

Ondanks enkele mindere goede punten, is The Black Room een ​​prima film voor degenen die van ingetogen (laten we het toch maar op) horrorfilms houden en hun monsters volledig menselijk.En Boris Karloff willen zien, in één van zijn betere acteerprestaties van zijn carrière. Heeft aan deze wat onbekendere een hele goede film!

Een zeer pover soft-porno horrorwerkje. Waar regisseur Rolfe Kanefsky zo te zien aan zijn staat van dienst maar geen genoeg van krijg. Ik was nog enigszins hoopvol omdat naast Lin Shaye ook Natasha Henstridge(Species) en Augie Duke (Spring) erin meespeelde. Helaas waren de dames niet overtuigend of niet vaak in beeld (Lin Shaye). En acteur Lukas Hassel die de grote rol van Paul vertolkte was alles behalve goed. Hij faalde domweg om maar geloofwaardig te zijn. Door de spaarzame CGI en naakt is de film net door te komen want verder is er niet veel leuks te ontdekken. Het is niet eng genoeg voor horror en niet grappig genoeg voor komedie. En tja... eigenlijk is het dus niks. Behalve dan met recht een turkey!

Redelijk '50 jaren monster-film? Je kijk dit soort films natuurlijk niet voor hun engheid. Nee je kijkt ze maar voor één ding; Dat is omdat iets groots, lelijks en gemaakt uit rubber de boel sloopt. Op dat gebied krijg je bij deze film genoeg waarvoor je geld. Helaas zijn er ook, waarschijnlijk om budgettaire redenen, vaak herhalende beelden te zien. Daarnaast zien af-en-toe ook een soort zwarte schaduw die door moet gaan voor de grote schorpioen. Toch zijn de speciale effecten en stop-motion animatie niet door zomaar de eerste de beste gemaakt want niemand minder dan Willis O’Brien was hiervoor verantwoordelijk. Dat is de man achter films als The Lost World (1925), King Kong (1933), Son of Kong (1933), en Mighty Joe Young (1949) Die man heeft dus veel pionierswerk geleverd! Wat ook wel te zien was aan sommige andere getoonde effecten. Zo is er een prachtige valkuil-spin te zien. Deze is ontworpen naar het originele model uit King Kong's beroemde verwijderde spinnen-scene en ook het wormachtige monster is niets minder dan een overblijfsel uit die film. Daarnaast is er dan ook nog de eind-scene die zeer sterk deed denken aan de genoemde film. Een andere film waar goed naar is gekeken is Them! De schorpioenen maken bijna dezelfde geluiden als die mieren en ook zien we professoren, regering en militaire deskundige samenwerking om van de monsters af te komen. Zo goed als die films is het niet maar het kijkt wel fijn weg. Tenslotte nog een feitje over het vrouwelijke schoon; Mara Corday. Zij werd Playmate van oktober 1958 en is/was een goede vriendin van Clint Eastwood. Waarmee ze dan ook regelmatig in een film speelde vanaf de jaren '70.

Mja, het zijn charmante inspanningen maar het zeer lage budget, beperkte speciale effecten en de dialoog die veel te wensen overlaat, maken het een moeilijke zit. Waarom ze de Britse cast, Amerikaanse accenten laat uitkramen, begreep ik eigenlijk ook niet goed? Verder is dit heel John Carpenteresque en is de verwijzing naar de Elder Gods rechtstreeks uit het werk van HP Lovecraft. Je krijg ook verschillende keren een immens, tentakelachtig wezen te zien dat in de leegte drijft. Maar meer dan alleen hangen deed deze niet! De locatie die Artemis Black Site moest voorstellen was prima, ondanks het duidelijk één of andere faciliteit was. De uitvoering van de actie laat veel te wensen over! De vecht-scènes zien er waarschijnlijk vanwege budgettaire redenen niet goed uit! En de cult-aanhangers waren beduidend slimmer want zij kwamen met kruisbogen en Katana's terwijl de bewakers het moest doen met taser-knuppels? Het heeft natuurlijk een Synthesizer-score (inspiratie op Carpenter). De film is niet heel gedenkwaardig maar het valt niet te ontkennen dat er een vleugje ouderwetse charme is die van dit een onderhoudende, niet zo bijzonder ervaring maakt. En oh Lauren Ashley Carter (Jug Face, Artik enz.) was ook nogeven in een cameo te zien!

Overduidelijk een film-feestje voor acteur Basil Rathbone's (Sherlock Holmes) Geheel in Stijl-code van de jaren'40 (i.p.v. '50) Goede vrienden en horrorbekende Lon Chaney, Jr. (The Wolf Man) John Carradine (Stagecoach) Tor Johnson (regisseur Ed Wood's favoriete acteur) en Bela Lugosi (Dracula en hierin zijn laatste rol) waren ook langs. De iconen zijn te zien in cameo's met maar weinig tekst behalve Carradine. Wat wel gek was want de rest van de cast kletst vaak de oren van je hoofd. Met het verhaal moet zeker goed zijn gekeken naar Dr. Moreau getuigen een laat arriverende menagerie van verdraaide wezens om het de in nood verkerende jonkvrouw moeilijk te maken. De 'aangespoelde' held is Dr. Gordon Ramsay (Herbert Rudley). Akim Tamaroff kon voor een tijdje de show stelen met zijn rol als Udu de zigeuner en tattoo-artiest. Regisseur Reginald Le Borg brengt het netjes over op beeld en laat zelfs een twee bijzonder heftige scenes (voor de jaren '50) zien. Deze zijn samen met de aanwezige horror-zwaargewichten de leukste attracties van de verder iets beter dan middelmatige film.