Opinions

Werkelijk...als ik naar het cijfer van de beoordelingen op IDMB kijk, zal dit een zeer goede horrorfilm moeten zijn...? Nou ik heb films gezien die een onverdiend een turkey-score kregen, die absoluut beter waren dan dit! Oké het leven van de "gemiddelde Joe" in een zombie-Apocalyps zal idd niet zo spectaculair zijn dan in de film. En oké afgezien het feit dat dit enigszins nieuw is om in een zombiefilm te laten zien hoe alledaags het leven eigenlijk dan is. Maar het ontgaat mij echt wat is er nu zo leuk of goed is aan, een reeks fragmenten van twee gasten die ronddwalen, verveeld, kibbelend en de tijd aan het doden zijn? Als een hoogtepunt in de film een langgerekte scène is die de vreugde van tandenpoetsen benadrukt? En er zijn liedjes, heel veel liedjes...En als afsluiter krijg je Ben en Mickey samen in een auto...erg leuk mag je nog een tijdje langer samen met hen mee vervelen. Verschrikkelijk!

Producer Roger Corman, laat nooit een Hollywood-trend lopen om, wat geld te verdienen, dus besloot hij in navolging van 'Star Wars' ook een ruimte-opera of twee te maken. En hij en zijn team filmmakers weten wonderbaarlijk ook echt een boeiend stukjes B-film sci-fi-spektakel te creëren! De ruimtefilm waarvan het handig gebruik wil maken, overtreffen doet het natuurlijk niet maar het biedt wel ongebruikelijk veel sci-fi-plezier!

Onder de medestrijders die Shad (Richard Thomas, The Waltons)vindt, zijn Gelt, gespeeld door Robert Vaughn, die min of meer zijn personage uit The Magnificent Seven speelt. De whiskey drinkende Space Cowboy (George Peppard, The A-Team), Saint-Exmin (Sybil Danning, Chained Heat), een goedbedeelde, halfnaakte, overijverige pilote en Nestor, een verzameling van zes goedaardige aliens, (hey, Star Treks 'The Borg'?) die allemaal hetzelfde bewustzijn delen. Samen voeren ze oorlog tegen boze heerser (John Saxon) in de hoop weer vrede te brengen in de Melkweg.

Voor het verhaal nam men als voorbeeld dat van Seven Samurai/The Magnificent Seven. Een uitgangspunt dat voldoende ruimte gaf voor dynamische B-actiescènes. En deze zijn samen met de visuele effecten van de sets en schepen die ondanks het lage budget (deze film zou slechts $ 2 miljoen gekost hebben) best gedetailleerd waren. Tja en als je dan weet dat James Cameron de artdirector was? Is het natuurlijk wat minder verwonderlijk! Natuurlijk is het een rip-off maar het voegt ook eigen ideeën toe! Het maakt film heerlijk dom!

Zevendelige serie films geproduceerd door het Amerikaanse ministerie van Oorlog van 1942 tot 1945. Oorspronkelijk bedoeld voor de Amerikaanse soldaten om hen te helpen begrijpen waarom de Verenigde Staten bij de oorlog betrokken waren, maar ze waren zo effectief dat president Franklin Roosevelt opdracht gaf tot verspreiding voor het publiek. Uiteraard propaganda met als doel om de soldaten de rechtvaardigheid van de zaak, te laten zien. Echter doordat het ook voorlichtingsfilms zijn, erg interessant...Het wordt door Walter Huston vertelt via een combinatie van archiefbeeld, grafische kaart (geanimeerd door Walt Disney))en ander materiaal. Aan elk einde zijn de woorden. "Victory of the democracies can only be complete with the utter defeat of the war machines of Germany and Japan" legergeneraal George C. Marshall te zien.

Het vierde deel uit de serie "Why We Figh" bestaat geheel uit de verdediging van Groot-Brittannië door de Royal Air Force die het opneemt tegen de Luftwaffe en de heldhaftige Britse bevolking als geheel standvastig was om te vechten. Hitler begint met zijn aanvallen, maar slaagt er niet in de Britse verdediging te breken. Verliezen dwingen hem om 'een time-out te nemen en Göring moet van tactiek veranderen. De Duitsers willen nu ‘de Britse geest verpletteren’ door Londen aan te vallen en huizen, ziekenhuizen en kerken te vernietigen, maar de mensen passen zich aan en overleven. Dan stuurt Hitler met Kerstmis brandbommen naar Londen om "de grootste brand in de geschiedenis" te veroorzaken. Het eindigt met Winston Churchill woorden: "Nooit was op het gebied van menselijke conflicten zoveel te danken aan zo weinigen ".

Zevendelige serie films geproduceerd door het Amerikaanse ministerie van Oorlog van 1942 tot 1945. Oorspronkelijk bedoeld voor de Amerikaanse soldaten om hen te helpen begrijpen waarom de Verenigde Staten bij de oorlog betrokken waren, maar ze waren zo effectief dat president Franklin Roosevelt opdracht gaf tot verspreiding voor het publiek. Uiteraard propaganda met als doel om de soldaten de rechtvaardigheid van de zaak, te laten zien. Echter doordat het ook voorlichtingsfilms zijn, erg interessant...Het wordt door Walter Huston vertelt via een combinatie van archiefbeeld, grafische kaart (geanimeerd door Walt Disney))en ander materiaal. Aan elk einde zijn de woorden. "Victory of the democracies can only be complete with the utter defeat of the war machines of Germany and Japan" legergeneraal George C. Marshall te zien.

De zesde film uit de serie "Why We Figh" gaat (hoe kan het ook anders) over de Japanse invasie van China en opent met een korte introductie van de geschiedenis (het is al 4000 jaar een vreedzaam volkje) en geografie van China. De invasie in China wordt verklaard met een verwijzing naar het Tanaka Memorial. En contrasteert revolutionair Sun Yat-sen (1866 –1925)) als vreedzaam tegenover de gemilitariseerde Japanse agressie. Echter niet het Marco Polo-brugincident maar de Slag om Shanghai wordt gepresenteerd als het begin van de oorlog. De film bevat grafische beelden van dode lichamen ook van kinderen na het luchtbombardement en zinspeelt knap naar de "Bloody Saturday"-foto Het vervolg met het bloedbad in Nanking maar het cijfer van 40.000 is veel lager dan de meeste moderne schattingen. (ach het was pas 1944) Hier worden zelfs executies getoond. De Chinese communisten worden slechts zijdelings genoemd alhoewel de uitbreiding van het Nationale Revolutionaire Leger wordt beschreven, als ook de aanleg van de Birmaweg. De Japanse aanval bij Zhengzhou die werd voorkomen door de Gele Rivier te laten overstroming, maar het groot aantal burgerdoden dat daarmee gepaard ging...hoor je niemand over...Na de aanval op Pearl Harbor hoor je "March of the Volunteers" en iets later zie je Soong Mei-ling , "Madame Chiang Kai-shek ", in het Engels het Amerikaanse Congres toespreken. Als propagandastuk dat geschikt is voor de Tweede Wereldoorlog is het behoorlijk effectief, hoewel het naar huidige maatstaven vooral er opmerkelijk is dat veel essentiële informatie werd weggelaten. Toen lag het blijkbaar al erg gevoelig!

Wederom een 'snelle hap' western van regisseur William Castle. Die op een wel heel simpele manier het gewapende conflict van de Rogue River Wars weer geef. B-western-acteur George Montgomery speelt dit keer majoor Frank Archer, die wordt aangesteld nadat de cavalerie een nederlaag heb geleden tegen opperhoofd Mike. Daarnaast is er nog Richard Denning als Stacey Wyatt als leider van een groep vrijwilligers. Natuurlijk is er het standaard-verhaaltje dat er iemand de boel opstookt maar dat is zo doorzichtig dat nu al wel duidelijk wie? Enig vuurwerk komt er nog van liefdes-intrest Martha Hyer zij is hier duidelijk de betere actrice! De handvol gevecht-scenes zijn verder ook niet heel spectaculair te noemen. Waarmee William Castle nogmaals een middelmatige western aflevert.

Zevendelige serie films geproduceerd door het Amerikaanse ministerie van Oorlog van 1942 tot 1945. Oorspronkelijk bedoeld voor de Amerikaanse soldaten om hen te helpen begrijpen waarom de Verenigde Staten bij de oorlog betrokken waren, maar ze waren zo effectief dat president Franklin Roosevelt opdracht gaf tot verspreiding voor het publiek. Uiteraard propaganda met als doel om de soldaten de rechtvaardigheid van de zaak, te laten zien. Echter doordat het ook voorlichtingsfilms zijn, erg interessant...Het wordt door Walter Huston vertelt via een combinatie van archiefbeeld, grafische kaart (geanimeerd door Walt Disney))en ander materiaal. Aan elk einde zijn de woorden. "Victory of the democracies can only be complete with the utter defeat of the war machines of Germany and Japan" legergeneraal George C. Marshall te zien.

De vijfde film uit de serie "Why We Figh" bestaat door zijn langere tijdsduur uit twee gedeeltes.

Deel I begint met een stukje geschiedenis van eerdere mislukte pogingen om Rusland te veroveren: de Teutoonse Orde in 1242 (er worden beelden uit de film Aleksandr Nevskiy (1938) gebruikt), , door Karel XII van Zweden in 1704 (beelden uit de film Pyotr Pervyy I (1937)), door Napoleon I in 1812, en door de Duitse keizer Wilhelm I in de Eerste Wereldoorlog .Vervolgens worden de grote natuurlijke hulpbronnen van het land als reden opgevoerd. De film verplaats zich even naar de Duitse veroveringen van de Roemenië, Bulgarije, en Hongarije en de invasie van Joegoslavië en Griekenland als een voorbereiding voor de Sovjet-Unie. Hierna beschrijft het de Sovjet-tactiek en laat dit natuurlijk ook zien.

Deel II na een korte terugblik, gaat het tot het uiterste om een ​​positieve indruk te geven van de Sovjetburgers, met details en elementen van de Russische cultuur die bij de Amerikanen bekend zijn, zoals de Russisch-Orthodoxe Kerk, Tsjaikovski en Tolstoj. Daarnaast wrede beelden van dode lichamen inclusief van kinderen en meisjes die slachtoffer werden van de Duitse troepen. Het beleg van Leningrad en de slag om Stalingrad besluiten de film. De aflevering laat, net als andere delen, veel feiten weg die de Sovjet-Unie in een negatief daglicht hadden kunnen stellen, zoals de bezetting van de Baltische staten , de oorlog tegen Finland , de bezetting en wreedheden in Polen , en de bezetting van Roemeens grondgebied .

In de verre verre toekomst, als mannen eyeliner en vrouwen naveltruitjes dragen, bundelen een smokkelaar, een vrouwelijk intergalactische piraat, haar gewelddadige, onhandige sidekick, een prinses en haar sexy robot beide met een zichtbaar middenrif en spirituele strijder hun krachten om de verhulde planeet Haven te redden. De film haalt zijn ideeën niet alleen uit Star Wars maar ook Star Trek

Slechteriken zijn herkenbaar, omdat hun schepen zijn versierd met rode neonlichtbalken, en de goeden hun schepen zijn blauw zijn verlicht. JA er is op zijn minst wat geld uitgegeven aan VFX en sets enz., maar dat brengt het probleem met zich mee dat je alleen kan luisteren naar een overvloed aan dialogen in plaats van actiescènes waarvoor meer budget nodig is. Echter Alyson Gorske uit Obliterated (2023) was prettig om te zien en zeker niet slecht! Tja deze The Asylum Mockbuster-film behoort duidelijk niet tot het beste werk van de studio maar leverde voor mij wel heel wat meer plezier af dan 'Star Wars Episode IX' Nee, het is niet bepaald goed, maar dus ook niet verschrikkelijk.

Oké het is dan niet echt één van de mockbusters die The Aslum al vele jaren maakt. Het is meer een reguliere monsterfilm en werd gemaakt voor het SyFy-tv-kanaal maar het is nog steeds niet zo goed. De film ziet af van veel van de bekende elementen over weerwolven. Zo zijn bijvoorbeeld de volle maan en zilveren kogels niet nodig. Ook verspreiden de weerwolfbeten zich meer als een zombie-infectie. Helaas zijn de weerwolfeffecten goedkope digitale effecten en zien er vaak armoedig uit. De vliegtuigen van de luchtmacht daartegen zagen er niet eens heel slecht uit! De film heeft ook een betere cast line-up dan gebruikelijk Er is Ariana Richards, ooit het schattige meisje in Jurassic Park (1993), nu als Donna Voorhees, (mmm, waar heb ik die achternaam eerder gehoord?) de patiënt nul van het lupinevirus.(in haar laatste rol ze stopte hierna met acteren) Ook is e Ghostbuster Ernie Hudson in een kleine rol als hoofd van de beveiliging en Dennis Haysbert, bekend als de president uit "24". Echter al deze ietsepietsie kleine positievere voordelen maken het helaas geen betere film. Afgezien dan dat er weerwolven rondlopen was dit niet veel meer dan een simpele actie-rampenfilm.

Nadat de geallieerde legers het grootste deel van België al hadden bevrijd, pleegden delen van de Duitse Wehrmacht en SS een wanhoopsoffensief. Het Belgische plaatsje Bastogne (Bastenaken), verdedigd door de Amerikaanse 101 Airborne Divisie werd gedurende drie weken omsingeld door het Duitse leger.

Deze film laat een relaas zien van dat 101ste Airborne Divisie dat onder zware omstandigheden vastzat. Het is een aangrijpend relaas over een kleine groep soldaten die in al hun menselijkheid (inclusief menselijke zwakheden, een ongelijke strijd voerde tegen het verbeten tegenoffensief. Veel actie is er niet maar doordat de focus lig op de kameraadschap onderling en wat humor weet deze film meer dan een goede indruk achter te laten.

Dit kwam mede doordat het scenario, wat is geschreven door Robert Pirosh, zelf als soldaat in België had gevochten ( niet in het regiment uit de film die was fictief) De historische gebeurtenissen of persoonlijke herinneringen maken dat deze film erg menselijk overkwam.

De film werd opgenomen aan de Amerikaanse westkust en meerdere opnames zijn gemaakt in de studio. Tevens wordt er ook wat archiefmateriaal gebruikt van Amerikaanse vliegtuigen die voedsel en ammunitie droppen. De film start vrij rustig maar als het offensief eenmaal op gang komt, blijft de vaart er goed in. Dit waas dan ook een erg goed WWII-verhaal over hoop in een tijd van hopeloosheid.

CRACK-ODILES Behoorlijke creature-film. Je krijgt hier precies wat je verwacht en het heeft een vreemd niveau van bekwaamheid. De alligatordreiging is grotendeels goed en voor een low budget zien de CGI-gators er eigenlijk best goed uit. Enkele goede moordscènes ook. Echter voelt het verhaal nogal geknutseld aan. Het begint met de standaard vrienden komen bij elkaar, uiteraard met twee die elkaar niet liggen en een persoonlijk drama, ze stoppen zelfs bij een tankstation maar dan stappen ze op een vliegtuig....Drugs maakt de alligators moordlustig maar veroorzaakt blijkbaar ook andere trekjes die niet bij deze beesten hoort. Soms trekjes die totaal niet geloofwaardig zijn. Ach voor een film waar diertjes in bijten was het oké. Beetje een twijfelgeval maar fans van 'croc en gator' flicks zouden het erger kunnen treffen echter de nadelen zijn ook moeilijk te negeren.

Komedie over een zinloze trip door Florida waar ditmaal geen tieners, maar een volwassen midlife-man de hoofdrol vertolkt. Het leven van een nietsnut? Na dik drie kwartier moet hij iets doen om dat alles te kunnen voortzetten. De film toont alleen hoe nutteloos, en zorgeloos, het leventje is van dichter Moondog. Met zo'n flinterdun plot is er alleen de hoop dat je, je eigen kan onderdompelen in de wereld waar Moondog en consorten leven. Echter een hippie (of groot kind) die omdat hij schathemeltjerijk was, wat rondscheurt in peperdure bolides is voor mij nu niet direct de meest aansprekende wereld. Men laat hem, om maar iets te tonen, een stel andere figuren ontmoeten Tja...je ziet dus McConaughey die wiet rookt met Snoop Dogg, coke snuift met Martin Lawrence en bejaarden berooft met Zac Efron. Er is dus niet veel aan. Vraag me ook af of ze dit bewust op een videoclip willen laten lijken? En dan is er nog dat knipperen in het montagewerk. De film bevat namelijk sequences, waarin verschillende scènes door elkaar heen zijn geknipt, maar waarin de gesprekken doorlopen. Wat een irritante trucje. Tja dit was dus kijken naar een anderhalf uur durende trip waar uiteindelijk niet bijster veel bijzonders gebeurd.

Dit is een horrorfilm die trage momenten kent maar als de horror wordt losgelaten, krijg je wel een paar goede huiveringwekkende geweldige praktische momenten. Het begin als een personagedrama waardoor ik even dacht dat ik belandt was in de verkeerde film. (er bestaan namelijk ook een zo'n film) Toch hing ervan het begin af aan al een unheimische onbehagelijk gevoel. En uiteindelijk kwam er horror die echo's van HP Lovecraft's "The Colour Out of Space" bevat. Waarbij de dodelijke kleur is vervangen voor mist. Terwijl men voor de eco-wezens inspiratie lijken te halen uit de jaren '50 sciencefictionfilms. Het is erg sfeervol en het verandert een eenvoudige ding als de oceaan in gevaarlijke terreur. Door doom en wanhoop te combineren met trippy beelden is dit een boeiende en verontrustende kleine film geworden, niet overal even bevredigend, maar voor een eerste film werkt het vaak genoeg erg goed.

Over deze film wordt maar weinig positiefs geschreven en eerlijk gezegd kan ik niet achterhalen waarom? Het is een film waar een verzameling deskundigen van verschillende nationaliteiten zich verzameld op het Noorse Bereneiland. Er is een flinke getalenteerde cast , die hun werk goed doen. Als Rus zie je Christopher Lee, Richard Widmark is een Duitser, Vanessa Redgrave een Noorse en Lloyd Bridges de Amerikaan. Alleen waar Donald Sutherland vandaan komt blijft een beetje een mysterie. Hij is een man met een verborgen verleden en is op het eiland om een ​​familiegeheim te ontdekken over de vermiste Duitse U-boot. Al snel wordt duidelijk dat er iets aan de hand is en de film bouwt goede spanning op met een paar verrassende wendingen. Daardoor wordt het soort And Then There Were None / Ten Little Indians-versie in de sneeuw. Met het arctische isolement, onderlinge wantrouwen en sabotage was er zelfs een vergelijking met Carpenter's The Thing. Als regisseur is het werk van Don Sharp voorbeeldig, gefilmd op prachtige locaties in Canada, hij maakt volledig gebruik van de enorme besneeuwde vergezichten. Goede actiescènes zijn er in overvloed; een dodelijke lawine, een duik in ijskoud water en meerdere achtervolging met hoge snelheid over besneeuwd terrein met behulp van gemotoriseerde voertuigen. Ja een behoorlijk effectieve thriller gebaseerd op de roman van Alistair MacLean, zou je denken dat hiervan toch meer mensen van konden genieten?

Doordat de film bij de Horror-KO was genomineerd ging ik misschien met een verkeerde verwachtingen hierna kijken want echte horror leverde deze film nooit op. In plaats daarvan worden er in het beste geval wat horror-elementen bijgehaald om de emoties van het personage te versterken. Dit is vooral een relatiedrama over het verdriet dat volgt op het beëindigen van een liefde, met slechts een vleugje morbide om dingen gaande te houden. Een man boos en verteerd door deze afwijzing, verliest langzaam de grip op de realiteit en dat verandert hem in het titulair beest. Er waren best een paar interessante ideeën in deze film, maar het was pijnlijk traag voor een 83 minuten durende speelfilm. Het had kunnen profiteren van het horrorgenre door veel meer voluit te gaan maar in plaats daarvan kiest het voor een gematigde 'arthouse'-stijl, vol met passages van dialoog. Die dialoog vond ik trouwens ook maar ongeïnspireerd. Uiteindelijk kwam het neer op 3 min of meer schokkende of intrigerende scènes. Het dat is mij te mager om dit heel goed te vinden.

Tja niet eens zo heel slecht voor een survivalthriller. Iedereen heeft er wel eens gezien; een film met het eeuwenoude gevecht tussen mens en de natuur Hier wordt het nogmaals van stal gehaald. Ditmaal neemt Idris Elba het op tegen een pissige Motion Capture (MoCap) en CGI (Computer Generated Images) leeuw. En dat alles afgewerkt met een drama-sausje want deze Dr. Nate Samuels (Idris Elba) heeft een traumaatje om zijn recent overleden vrouw en een verwaterde band met zijn twee tienerdochters. Vandaar reizen ze naar een uithoek van de Afrikaanse savanne. Tja het is natuurlijk niet moeilijk te raden...dat de wraakactie op de stropers van die grote kat, meteen ook hun verlies kan verwerken. Wat deze boze diertje-film boven het gros andere plaats is ten eerste de computergeanimeerde leeuw die er beter en realistischer eruitziet. En ten tweede vanwege het acteerwerk en dan vooral de aanwezigheid van acteur Idris Elba. Veel schrikmomenten zitten er niet in, maar de film was kort waardoor alles voldoende werkt!

Was dit nu een variatie op de uitdrukking; lijken in de kast? Of naastenliefde Echter wat je niet zou verwachten met zo'n titel, zijn 90 minuten lang, twee vriendelijke, bejaarde zussen. die rondlopen en kwebbelen over selderij. Maar dat is wat je krijgt, en nog wel van het bedrijf Tigon dat ons Witchfinder General en Blood On Satan's Claw bracht...

De twee oude dames presteren best goed maar de film is belast met een overmatige statische spraakzaamheid die je het gevoel geeft dat het meer voor het podium was. Zoveel dialoog, zoveel uitleg. Met de opzet die het heeft, had het ook best goed kunnen zijn. Maar de film ploetert alleen een beetje voort; de sensaties zijn niet bijzonder opwindend, de geheimen zijn niet vreselijk donker en verwrongen en de moorden zijn niet heel interessant. De opbouw tot de onthulling wordt eveneens langdurige uitgerekt en die onthulling komt als een teleurstelling.

Krijg nou wat....een haaienfilm die niet begint op een zonnige pier met in zwemkleding gestoken jongere die op het punt staan ​​om op een vaartuig, jetski, surfplank, supboard of lugubere vissersboot te stappen. Nee, deze film begint met een Australisch eenheid tijdens hun training voor gevechten tijdens de Tweede Wereldoorlog. Met geïnspireerd door het waargebeurde verhaal (de HMAS Armidale zinkt in 1942 en er was een soldaat die levens redde) is dit een historische survivalfilm

Wanneer de opleidingstraining klaar is gaan ze p weg maar hun schip wordt gebombardeerd en vergaat in de Timor-zee. Gewond en stuurloos ronddobberen op een wrak in een dichte mist probeert een kleine groep overlevenden op adem te komen. Maar alsof hun situatie nog niet ernstig genoeg is, blijkt ook het water niet veilig, met een vraatzuchtig monster op de loer. Ja, "Beast of War" is ook een haaienfilm!

Het peloton zit weliswaar vast op zee, maar de filmmaker vindt talloze creatieve manieren om het aantal soldaten gestaag te verminderen. Let wel de haai speelt hier niet de hoofdrol, hoewel hij wel constante dreiging vormt die nooit ver weg is. Wanneer hij verschijnt, is hij verbluffend en glorieus; men ( Formation Effects) creëerde een moordende haai met behulp van praktische effecten, animatronics en poppenspel. De lat ligt erg laag voor haaienfilms, maar deze steekt er toch wel ver bovenuit als een behoorlijk goede en absoluut één van de betere haaienfilms

Hoewel zijn naam nergens op de aftiteling van de film voorkomt, wordt regelmatig gemeld dat Roger Corman dit geproduceerd of geregisseerd heeft. Enfin we zullen he nooit weten! Wat we wel weten is dat productiemaatschappijen in de jaren vijftig, lugubere titels en/of opvallende posters bedachten om er later een film erbij te maken! Een ruimteschip van een onlichamelijk buitenaards wezen arriveert op aarde om de geesten van de bewoners over te nemen....iets wat de praatgrage kleine alien al in voice-over aan het begin zelf vertelt. Om vervolgens zijn eigen op te sluiten in een of andere koffiepercolator en zich pas aan het einde zichzelf te laten zien als zijnde een handpop met twee ogen...De film volgt niet veel meer dan de beproevingen van een disfunctioneel gezin dat op een afgelegen ranch in de woestijn woont, de Kelleys. Waar soms wat dierenaanvallen tussendoor zijn te zien...stockbeelden of sokken die voor merels of kraaien moeten doorgaan. Tja en Aliens versla je met huwelijk, familiewaarde en liefde waarna de Almachtige via een adelaar zijn goedkeuring stuurt...

Een beetje een ondergesneeuwde psychologisch Horror- drama maar van goede kwaliteit. Vooral doordat de film speelt met het uitgangspunt dat er moordende hand is of juist niet? En is er een samenzwering toch juist niet. (De laatste vraag wordt ook niet beantwoord) Peter Lorre speelt een fantastische rol als Hilary. En tilt de film duidelijk naar een hoger niveau. Ook de rest van de cast levert prima werk. Schijnbaar doen handen het goed in de Horror: bv. The Addams Family of Evil dead 2

Niet bijster bijzonder Horror- Thrillertje. Acteurs waren middelmatig en het verhaal was niet om over naar huis te schrijven. Zelfs de weinige schrikmomenten die er waren werd de nek om gedraaid doordat ze werden aangekondigd. In laatste 20 minuten is er nog wel een keuke metamorfose maar tja dan is de film niet meer te redden!

“There are two wolves inside all of us … they are always at war.”

Sfeervol maar enigszins onderontwikkeld verhaal waarin Jon Snow (Kit Harington') last heeft van een lycantropische vloek in zijn familie. Het verhaal speelt zich grotendeels af in en rond een afgelegen landhuis en het grootste deel ervan wordt verteld vanuit het perspectief van een jong meisje genaamd Willow (gespeeld door de Caoilinn Springall, ook in "Stopmotion") Niemand wil praten en houdt Willow in het ongewisse, ondanks de groeiende wispelturigheid van haar vader, vooral tijdens volle maan.

Regisseur Alexander J. Farrell's eerste speelfilm op een paar documentaire na, is een prima gemaakte, bescheiden aangelegenheid. Maar ondanks dat het veel dingen die deze film te bieden heeft goed doet; acteerwerk van de cast, sfeervolle shots en redelijk wat dreigende spanning tot de laatste momenten, gaat het mis omdat het meer wil zijn! Het gebruikt de weerwolf als een metafoor voor alcoholisme en huiselijk geweld. Waardoor de film narratief gezien niet logisch meer was. Helaas worstelt de film met deze verwarring, wat het uiteindelijk tot een aardige maar middelmatige ervaring maakt!

In de jaren '80 werd het spel Dungeons & Dragons erg populair. Op datzelfde moment kwamen er ook de nodige films uit. Krull, The Sword and the Sorcerer, Excalibur, Conan the Barbarian etc. En die films vallen toch wel onder een superfijn subgenre waar gave B-films zijn te vinden. Zo ook deze! Regisseur Don Coscarelli bekent van de Phantasm en Bubba Ho-Tep verbouwde voor deze film het boek van Andre Norton met dezelfde titel. In het verhaal van de film wordt door kwade opzet van hogepriester Torn, de koningszoon Dar, uit een dier geboren. Daardoor heeft hij een bijzondere macht over de wilde beesten, die hem jaren later van pas komen als hij zijn vader gaat bevrijden, die door de boze Torn is opgesloten. Marc Singer speelt Dar en mag dus rondlopen met een zwart geschminkte tijger, een arend en twee stelende fretten. Natuurlijk is er ook oogverblindend, sexy slavinnetje aanwezig en dat is Tanya Robert (later mocht ze zelf ook met dieren rondlopen in de film: Sheena) Beide leveren, voor dit soort films, redelijk aanvaardbaar acteerwerk af. De film oogt verder als een kruising tussen Conan, Tarzan, Indiana Jones en een nooit geschreven verhaal uit het oude testament. Er valt genoeg te beleven en het werkt in het voordeel dat de film door Don Coscarelli werd geregisseerd want die was niet vies van de nodige gruwelijkheden. Dit verklaart ook de ietwat vreemde verschijning van het lugubere vleermuisachtig ras. Die waren gewoonweg gruwelijk gaaf! De film maakt alle beloftes waar het is avontuurlijk, heeft kwaadaardige schurken, enge monsters, sexy romantiek, en op de koop toe twee ondeugende fretten en een zwarte tijger!

"This is not New York, this is the Bronx!"

Het is 1984 en er was dit nieuwe ding genaamd hiphop, muziek waarop kinderen uit de voorsteden gewapend met een vierkant stuk gesneden karton en een ghetto-blaster aan break-dancing deden. In de tijd van Flashdance (1983) en Footloose (1984) wilden producers maar wat snel investeren om ervoor te zorgen dat ze ook deze nieuwe rage (maar wat hadden ze het mis) van de breakdance niet misliepen.. Deze was geloof ik de derde (Wild Style was er al, en Breakin' was net iets eerder) en is mede-geregisseerd door Harry Belafonte.

Het is een vrij brave film, die handig op de trend van toen inspeelde en gaat over een dj, zijn jongere breakdance-broer, een graffitikunstenaar en een wanna-be showbizzpromotor die het alle proberen te maken, ergens in de Eighties. Niets minder of meer dan een oud, afgezaagd plot. Wat deze film onderscheidt, is de focus op alle aspecten van de hiphop-cultuur, graffitikunst, breakdance, rappen en dj'en en de aanwezigheid van optredens van grootheden uit de muziekstroming; DJ Kool Herc, Melle Mel & the Furious Five, Doug E. Fresh, Afrika Bambaataa & Soulsonic Force en de Treacherous Three (met o.a.) Kool Moe Dee en Special K)

Naast de vele funk- en electro muziek (denk geheel te danken aan Arthur Baker) zien we ook de bekende breakdance-groepen; Rock Steady Crew en New York City Breakers. En veel beelden van New York en uiteraard de wijk Bronx (het was een arme, vervallen stad in de jaren 70 en 80) Daarom is deze film vooral een soort tijdcapsule naar de jaren '80 en de wortels van hiphop.

Ken je die mop van die twee Belgen die naar Afrika gingen....? Nou, die gingen niet of in het geval van deze film kwamen niet ver. Trouwens die Belgen waren Duitsers, Engelse en Amerikanen. Snap u het nog? Nee... nou ik ook niet en ik vraag me af of de acteurs en actrices in deze film er wel iets van hadden begrepen. Regisseur John Huston had op weg naar Ravello het script verscheurd, zodoende was er dus geen film. De cast was dit niet verteld, en of die het erg vonden was ook maar een vraag! Want deed de film mij overkomen alsof ik naar een ​​betaalde Italiaanse vakantie voor sterren zat te kijken, na wat leeswerk blijk ik er nog niet eens zo heel ver naast te zitten. Ze moeten het heel gezellig hebben gehad. Oh en tussendoor moest er natuurlijk nog wel geschreven en gefilmd worden aan deze... komedie (wat de grootste grap moet zijn geweest)

Ach soms was het best een fatsoenlijk horrorfilm die met zijn titel tenminste waarmaakte wat het belooft! Voor sommige zeker ongemakkelijk maar het is géén martelporno. Wel wordt vanaf het moment dat je het hoofdpersonage ontmoet tot aan de aftiteling er schade aan zijn lichaam toegebracht Deze Jack (Thomas Roach) wordt bijna tot pulp geslagen door een veel grotere, bozere man en de volgende 90 minuten moet hij er alles aan doet om te overleven. Ondanks dit alles voldeed het niet helemaal....

Het niet-lineaire verhaal verloopt niet altijd soepel, doordat het flashbacks naar het leven van Jack en en zijn vriendin Rachel samen bevat en ook nog flash-forwards van wat Jack erna meemaakt. Het opsplitsen van tijdlijnen is hier alleen maar een manier om de ​​looptijd te verlengen, net als aan het begin er tijdvulling is met country-liedjes. Het vertraagde alleen ​​het tempo van de film.

Dit maakt de film soms een beetje eentonig. Ook de scène waar je een zwarte scherm ziet was...onhandig. Ik snapte de opzet maar het werkte voor mij niet goed! Tja en dan is er nog het kreunen, jammeren, en zuchten van het hoofdpersonage....zijn uh, uh, au, uh, uh, au werkte voor mij averechts van wat het probeert te doen. De film ziet er goed uit maar ik denk dat het verhaal last had van de tijdsduur.

Wat deze film doodt, is de tijdsperiode waarin het gemaakt is! Het is het typische historische epos uit de jaren 60 vol met bombastische overkill! Om één of andere reden was het blijkbaar populair in de jaren 60 om toneelstukken op film vast te leggen want later deed men ook nog met "A Man for All Seasons) (1966) en "The Lion in Winter" (1968) Die laatste film handelde over de moeizame relatie tussen koning Hendrik II van Engeland en zijn familie (vrouw en zonen) deze gaat over de scheiding van kerk en staat en het conflict met, en de moord op, zijn vriend Thomas Becket, de aartsbisschop van Canterbury. Tja een toneelstuk, en geen accurate historisch feiten! Wat het acteerwerk betreft; was het niet slecht maar het geheel weet nooit zijn oorsprong van toneelstuk van zich af te werpen. Waardoor je eigenlijk voor het grootste gedeelte kijkt naar twee mannen, Richard Burton als Thomas Becket en Peter O'Toole's als King Henry II die dialoog voordragen. Hierdoor wordt het ook een beetje een vermoeiende film en een speelduur van bijna twee en een half uur laat op sommige momneten ook de verveling toe te slaan.

Deze actiethriller is maar zo-zo en is vooral een middelmatige. Het is maar vrij eenvoudig en had niet veel meer te bieden dan wat goede gore. (die drie kills waren nu ook weer niet zo heel veel) De verhaallijn is verder erg zwak; proest...Vier gevaarlijke onbekenden staan aan de deur van hun vakantiehuis. Haha, echt? Nou, het groepje ontsnapte criminelen onder leiding van bebaarde Neo-nazi Dominick (Kevin James) was geenszins dreigend, laat staan meedogenloos of gevaarlijk.Robert Maillet was de GVR en het was Leuk om Kevin James in een niet-komische rol te zien maar met deze rol kom hij zeker niet van zijn Knuffelbeer-status af. Deze film is verder maar weinig meer of minder dan een met een meisje, R-rated versie van Home Alone. Die titelrol wordt gespeeld door Lulu Wilson, deed het best aardig maar de gehele film dragen kon ze nu ook weer niet. Dit was simpele empowerment voor tieners. Tja...en op naar deel 2 want denk dat die er wel gaat komen aangezien de Valknut-sleutel nog niet is verklaard.

Misschien zijn tijd ver vooruit. Di is een horrorfilm uit de jaren '40 met een vrouwelijke hoofdrolspeler (Anna Lee ) die het opneemt tegen het establishment en de high society, terwijl de "geestelijk gestoorden" het slachtoffer worden van mishandeling, misbruik en zelfs gebruikt voor het vermaak van de rijken. Zoals het altijd geval is met Lewton-films zit de horror niet in wat je getoond wordt maar in wat er zich afspeelt. Er zijn een paar verontrustende beelden van de bewoners, donkere gang met uitstekende handen van achter de tralies of ze schreeuwen van pijn. Wel bezit de film een geweldige Boris Karloff die zowel gewetenloze schurk speelt, terwijl hij tegen het einde, het slachtoffer werd van zijn eigen daden. Zijn passende straf werd gevonden bij Edgar Allan Poe. In de dialoog zat ook een grapje met "thees" en "thous" die was leuk maar houd iets te lang aan. Mark Robson is een ongelooflijk stijlvolle regisseur. En weet met deze mix van historisch drama, Boris Karloff gekonkel en moreel debat over de behandeling van psychiatrische patiënten een korte en lieve klassieke horror af te leveren.

Een eenvoudig huis in een typische buitenwijk is de locatie voor vier verhalen over de blinde heks "Beezel" die in donkere kelder van dit huis huist. Eigenlijk dus een soort anthologie verdeeld over vier tijdlijnen. Het besluit om de heks en het huis met elkaar te verbinden en ze tegelijkertijd op zichzelf te laten staan, is slim gedaan!

Het is 1966 en een jongentje speelt, een man met de bril en een mes, een luik in het kastje onder de wastafel in de badkamer en er is meteen van het mysterie...Een betere introductie kan je niet krijgen!

In 1987 ontmoeten we huiseigenaar Harold Weems, die videograaf Apollo heeft ingehuurd om zijn verhaal vast te leggen omdat hij nog steeds verdacht wordt van de dood van zijn eerste vrouw en jonge zoon. Iets klopt er niet!

In 2003 is het verpleegster Naomi haar eerste avond om met haar zorgtaken voor bedlegerige Deloris Weems te beginnen, verhalen over vroegtijdig vertrekken van collega's zijn een teken dat niet zo zal gaan als gepland.

In 2013 arriveert Robs vervreemde stiefzoon, Lucas, en zijn vrouw (Co-schrijver Victoria Fratz; Val, die het script mede schreef) bij het oude huis dat ze hebben geërfd. Hij wil het verkopen, zij wil blijven en komen ze Beezel zelf tegen.

De film op één locaties. laten afspelen is natuurlijk ook om budgettaire redenen Het heeft daarom ook "found footage" achtige stijl niet helemaal maar het flirt er wel mee! En ie elementen werden slim gebruikt! Waar deze film zich nog meer weet te onderscheiden van de rest is het gebruik van verschillende videoformaten. (een JVC, een KEM om naar Super 8-beelden te kijken, digitale Camcorder) En als er dan ook voldoende bloedvergieten en uitstekende praktische effecten zijn Ja dit was een fijne film die geen tijd verspilt en efficiënt en pittig zijn verhaal verteld.

Middelmatige film. Het bekijken waard. Ben al jaren fan van Nicole Kidman en ook deze is goed te behappen. Helaas wist ik aan het begin al hoe het in elkaar zal steken. Hierdoor viel er een grooot deel van de spanning weg.