Opinions

In 2020 bracht filmmaker Adrian Langley de film Butchers (2020) uit. Een niet onaardige film over een stel inteelt-broers op het platteland van Canada! Nu keer je met een groep ontvoerders weer terug naar het bos en deze komen een eland tegen.... Echter wat ze niet weten is dat ze zich ook op het jachtgebied van sadistische redneck-moordenaars bevinden...

En ik moet zeggen dat ik eigenlijk positief verrast was door dit vervolg. Het plot niet...dat is gewoon hetzelfde als de standaard slasher- en martelporno-film. Maar het zijn de moorden en effecten die deze film beter maken. Praktische effecten, soms grafische best oké uitgevoerd en zelfs enigszins grotesk. Het bloed en de gore zijn 'on point" soms geholpen door de cinematografie om dingen wegens gebrek aan budget te verbergen maar zkeer een verbetering ten opzichten van het eerste deel! Weinig op aan te merken, prima rechtaan-rechttoe slasher die doet wat het moet doen!

Eerlijk toegeven mijn verwachtingen voor deze film waren best laag. Maar verrassend genoeg was dit een buitengewoon vermakelijke en een beetje gekke film. De film valt dan wel onder komedie maar bezit regelmatig serieuze toon en de humor komt een beetje in de buurt van die van Quentin Dupieux. Sowieso... als die verslaving van Chip er niet was, dan had de film met hele 'ontvoeren van een kind, veel meer een eenvoudige kat- en muis-politiethriller geweest. En dat was het zeker niet zo leuk als nu! Uiteraard is het een low-budget film, maar het ziet er zeker niet goedkoop uit. Er is redelijk goed camerawerk en zo ook het acteerwerk; schrijver / regisseur Tyler Cornack verschijnt zelf voor de camera als Chip Gutchell maar het is Tyler Rice die als alcoholische detective het hoogtepunt is. Daarnaast is er een fatsoenlijke synth-gedreven-score en een voortschrijdend plot dat nergens veel in tempo vertraagt. Hoewel deze film zeker niet voor kinderen is, is deze film ook niet erg grafisch, er is (gelukkig misschien maar ook) niet heel veel te zien, alleen in de derde act gaat het meer los. Het plot zakt in het midden, heel even in maar ik vond het een Erg leuk filmpje om naar te kijken.

Het plot is simpel (en andere vormen ook vaker gedaan) Politieoperatie neemt een verkeerde wending en het team strandt in het midden van de claustrofobische sloppenwijken van Manilla. De film verspilt ook niet veel tijd, een paar kort stukjes om de betrokken personages en motivaties te introduceren. Een rechttoe rechtaan actieverhaal over overleven in de krottenwijken. En daar zit zowel de kracht als de zwakte van de film. Zodra de actie begint, houdt het niet op met vechtscènes met messen, geweren en alles wat mensen te pakken kunnen krijgen. Het doolhof van de sloppenwijk leent zich voor een unieke locatie maar de twee uur lange stroom aan schiet en hand tot hand gevechten werd op een moment dus ook iets te eentonig. Men doorbreekt dat nog wel met een paar andere beschikbaar wapens; die tuinschaar was memorable! Daarnaast heeft de film ook een apartere muziekscore; soms energiek of te veel aanwezig, dan weer ingetogen en opvallend met gebruik van inheemse instrumenten en ouderwetse liedjes. En laatste maar zeker niet de minste; Actrice Anne Curtis als Nina Manigan was hier een heerlijke actiester. Kortom de film kent zowel zijn goede als minder goede dingen echter overheerste bij mij het positieve en vermakelijke net iets meer!

De Doei-Doei-Man is simpelweg een prima aanvulling op het flinke aanbod ondermaatse horrorfilms. Het concept is alhoewel niet bijster origineel nog enigszins veelbelovend. Echter wordt die belofte niet ingelost. Het verhaal van de drie studenten die een huis huren en tussen het meubilair een nachtkastje vinden met een verwijzing naar de doei-doei-man schijnt te zijn gebaseerd op een hoofdstuk uit het boek The President’s Vampire van Robert Damon Schneck en daarna bewerkt door Penner de man van de regisseuse. Nu ontving regisseuse Stacy Title ooit een Oscarnominatie voor het scenario wat ze dan weer schreef met haar man Jonathan Penner. En juist met deze film gaat het daar mis want het is bovenal het ondermaatse scenario dat deze film de das omdoet. En niets redt een film die gebaseerd is op een slap script! Maar als dan ook nog blijkt dat het duistere kwaad in kwestie ook niet bijzonder angstaanjagend is, gaat het nog meer mis. Helaas zijn we er dan nog niet want ook zit de film boordevol clichés, zijn de dialogen geforceerd om hun langlopende vriendschap maar vooral te onderstrepen en verliezen de personages onderweg zo'n beetje alle sympathie. En tot overmaat van ramp blijven we dan ook nog zitten met vragen als: Wat was er met die de muntjes? Wat is het doel van die hond? Waarom was daar opeens bibliothecaris mevrouw Watkins? En broer Virgil waarom kwam die nu steeds langs? Het lijkt erop dat Penner en Title te veel tegelijk wilden, en daardoor nu in een grote chaos verzeild geraakt zijn.

Zoals exorcismefilms gewoon zijn, begint het met een falende priester, die er niet in slaagt het leven van een bezeten meisje te redden van een demonische aanwezigheid. En ja ook hier is er een doodgewoon gezin dat naar hun nieuwe huis verhuist. Tja.. niets opmerkelijks Nu zijn bezitsfilms, of exorcismefilms, overwegend een westers subgenre in de horror, omdat het meestal gaat om rooms-katholieke kerk. Opvallende aan deze film was dan ook dat het hierom een Koreaanse exorcismefilm gaat. Je ziet dan ook Koreaanse priesters worstelen in een soortgelijke bezeten-filmformule. Ook net iets anders is het feit dat deze entiteit, Satan, in staat is om zichzelf te veranderen in andere mensen, waardoor niemand meer weet wie echt is en wie is te vertrouwen. Tja als hervertelling van het klassieke horrorthema, werkt deze Zuid-Koreaanse met een geduldige opbouw (speelduur van bijna twee uur) beter dan je zou verwachten. En ondanks die bekende onderdelen en plotwendingen scoort regisseur Hong-seon Kim wel met griezelige sferen, sympathieke familiestrijd en geweldige praktische effecten met af en toe wat bloed. Het maakte het tot effectieve horrorfilm, niet nieuws maar nog steeds de moeite waard!

“… good old-fashioned whore hunt.”

Regisseur Mary Beth McAndrews is hoofdredacteur van de horrorfilm-site Dread Central Voor iemand die zich bezig houd met het schrijven over horror valt dit toch wel erg tegen! Dachten de makers nu werkelijk om een verkrachting-/wraakfilm te combineren met Dexter, zonder schokkende effecten en gruwelijke wraak? Tja als wraak-gedreven horrorfilm slaagt dit niet! Drie meiden spreken af met drie rijke studentenjongens in een hutje in het bos...een leuke avond, verandert voor de dames al snel in een nachtmerrie. De eerste twintig minuten zijn rampzalig amateuristisch en de schokkende gebeurtenis die alles in werking moet zetten, is volledig buiten beeld. Tja daarna wordt het ietsepietsje beter De schurken krijgen namelijk wel een ​​pijnlijke dood maar ook nu is er veel buitenbeeld en is het bloed erg spaarzaam. De nachtelijke bosscènes zijn dan weer wel opvallend goed gefotografeerd voor een low-budgetfilm. Helaas was er hier heel weinig plezier en vermaak te vinden, maar gelukkig was deze gebrekkige low-budgetfilm wel kort.