Opinions

Gekte en hysterie bij vrouwen zijn een breed uitgelegd begrip in de negentiende eeuw. Het ging ook om vrouwen die in de prostitutie werkten of die gewoon door armoede op straat waren belandt Ook vrouwen die niet eens waren met de volgende verwachtingen: hou je koest, trouw, krijg kinderen en vooral hou je mond. Elke vrouw die zich hier in welke vorm dan ook tegen verzette, werd bestempeld als ‘gestoord’ of ‘hysterisch’ en naar Hôpital de la Salpêtrière in Parijs gebracht. Het voorzag in bedden voor 5300 vrouwen, waarvan 1500 voor psychiatrische patiënten. De meesten van hen kwamen nooit meer naar buiten.

Hoewel deze film fictief is, zijn bepaalde personages en gebeurtenissen dat niet. Want in dit ziekenhuis werkte de beroemde neuroloog Jean-Martin Charcot (één van de leermeesters van Sigmund Freud). De illustere dokter deed hier zijn hysterie-onderzoek en hield eveneens openbare ''demonstraties'' Tijdens die publiekelijke sessies bracht hij hysteriepatiënt o.a. Louise (Augustine Gleizes) in hypnose en wanneer Charcot op een stemvork sloeg, haar seksuele handelingen liet verrichten, sloeg de hysteria toe. Menigmaal werden hier ook foto's van gemaakt.

Deze vrouw, de geestelijke gezondheidszorg aan het eind van de 19e eeuw in Frankrijk en de verhouding tussen Geneviève en Eugénie vormen de rode draad in deze film. Eugénie is een jonge vrouw uit de ‘betere stand’. Ze leest veel en is gepassioneerd door spiritisme en poëzie. Ze is eigenzinnig en stelt kwestie van de samenleving ter discussie. Bovendien heeft ze de gave om contact met de doden te leggen. Genoeg reden om haar zonder enig commentaar af te leveren bij het instituut.

Daar valt ze onder de zorgen van hoofdverpleegkundige Genevieve. Zij bewondert dokter Charcot en doet eigenlijk kritiekloos wat er gevraagd wordt. Ze is niet geheel gevoelloos, maar zich inleven in de vrouwen doet ze ook niet echt. Ze voert haar taken met veel plichtsbesef uit. In haar privéleven is er veel droefheid sinds haar geliefde zusje Baldine overleed. Naast de orthodoxe therapieën, hypnose en misbruik bereiden de drie vrouwen de resterende dagen voor op het jaarlijks bal der gekken.

De derde akte, in het laatste half uur, presenteert het bal waaraan de film zijn naam ontleent Een feest dat ook in werkelijkheid plaatsvond en waar de film met een zorgvuldige uitgewerkte intrige naar toewerkt. De verklede vrouwen ontmoeten die ene keer per jaar de hogere kringen van Parijs, die zich kostelijk vermaakt met de patiënten in het hospitaal.' De avond van het ‘bal der gekken’ van maart 1885, het halfvastenbal waarop de patiënten zich al weken van tevoren verheugen, zal eveneens het keerpunt in de verstandshouding en levens van de hoofdzuster Geneviève en haar patiënte Eugénie betekenen.

De film is netjes gefilmd. De historische context laat natuurlijk weinig ruimte voor al te opvallende cinematografie Maar het camerawerk weet met kleine visuele dingen toch best aardig goed voor de dag te komen. De aandacht voor detail hier is eveneens zeer goed, van kostuums en onderkleding tot de decordecoratie. De setting, maar ook de acteurs droegen allemaal bij deze verder uitstekende film. Het werk van Mélanie Laurent die eveneens de rol van Geneviève op zich nam getuigt van betrokkenheid en passie. Als regisseur zijn haar keuzes zelfverzekerd en elk frame is weloverwogen, de camera zorgt voor tinten en lagen waar en wanneer dat nodig is. Het zorgt ervoor dat de film geen seconde verveelt!

“a clown with a machete—you’ll scare the s**t out of them”!

Ballade van de Trieste Trompet is een heerlijke eigenzinnige film met een niet eens heel moeilijk plot een 'Trieste Clown' vecht met een ‘Happy Clown’ om de liefde van de trapezedanseres Natalia. Met op de achtergrond de Spaanse geschiedenis vanaf de burgeroorlog (1936), waarin generalísimo Franco de macht greep tot aan de succesvolle ETA -bomaanslag op eerste minister Luis Carrero Blanco (1973) Niet dat die geschiedenis er veel toe doet want de film spits zich op zinderend zinloos grof geweld, naargeestige tragedie in een komisch jasje. Oftewel een uit de hand gelopen liefdesverhaal. De hele film zag er schitterend uit. Van de dodenmars in de regen (die mij wat deed denken aan Freaks (1932) tot de spectaculaire finale (King Kong-stijl) bovenop het monument "Valle de los Caídos" (Vallei der Gevallenen, in 2022 omgedoopt tot "Valle de Cuelgamuros") Ja regisseur Álex de la Iglesia lig mij wel met deze excentrieke stijl !

De sympathieke Tim Key is zo'n beetje de kern van de komedie, als hij als man met een groot hart en fanboy, na het overlijden van zijn vrouw, tweemaal de lotto wint, boekt hij zijn favoriete folk-duo McGwyer en Mortimer. Gebaseerd op de korte film "The One and Only Herb McGwyer Plays Wallis Island" draait het in wezen om de emoties en gevoelens die gepaard gaan met een gedeelde muziekervaring. Een superlieve film dus, maar het voelde ook een beetje langzaam. Het is eigenlijk de bromance van Planes, Trains and Automobiles-formule maar dan op een Brits eiland en met folkmuziek. Nee, het is niet echt een diepgaande film, maar het is meelevend, eenvoudig, lief, en grappig. Een prima en oprechte film die gelukkig niet vervalt in teveel sentimentaliteit!

De volgende toevoeging aan het Winnie de Poeh Blood and Honey-universum. Wederom een B-film die het serieus probeert aan te pakken, maar eigenlijk helemaal geen budget daarvoor had...Het is knap vervelend dat net als jij een familiebijeenkomst organiseert, volwassen Bambi besluit terug te vechten wegens natuurvervuiling. In veel opzichten is het niet eens zo slecht. Er is bloed, er wordt geschreeuwd en ja, Stampertje komt ook helpen. De kills zijn over het algemeen net voldoende. Maar kom op zeg... ik wil bij dit soort films liever extravagant of anders iets wat genoeg opvalt Echter...ze focussen op familie-dingen? Terwijl we het hier hebben over een CGI-hert dat wil afrekenen met mensen door zijn tanden en gewei erin te zetten.. Alhoewel...de helft van de doden valt zonder dat er een hoef wordt opgetild. Tja scènes waarin een acteur door het bos rent en vervolgens wordt opgegeten worden na een tijdje repetitief. Oké het is dus meer van hetzelfde maar ieder geval was het redelijk goedkoop vermaak

Italiaanse Gothic-Horror die doordat er een aanwezigheid is van een moordenaar met zwarte handschoenen aan de vooravond staat van de Giallo. Dario Argento moet rond het uitkomen van deze film al druk aan (The Bird with the Crystal Plumage) het filmen zijn geweest! Echter verder is deze film vooral vergeetbaar! Het is vrije zwakke poging tot Gothic-horror... en zo beetje elk andere thema of genre maar slaat overal de plank mis. Een vermeend spook, een troosteloos kasteel met een folterkelder, een hooghartige gouvernante, een verhaal over een erfenis, en de zwart gehandschoende moordenaar. Maar ondanks dit alles zijn er geen noemenswaardige moorden, zie je, als Erna Schürer niet in of uit bed stapt met een doorzichtig nachtjaponnetje, haar half-erotische droombeelden. Is er een foltering door sekteleden (waar kwamen die opeens vandaan?) maar net buitenbeeld en blijkt het opeens toch een droom te zijn. Blijk het laten zien van de danspasje van lokale jongeren in de plaatselijke pub nogal belangrijk te zijn. En werd de toevoeging van een mooie en coole undercover politieagente vakkundig om zeep geholpen omdat alleen mannen nu eenmaal macho kunnen zijn.

Dus je hebt geen idee wie The Banana Splits zijn, hè? Ik ook niet! En we zijn waarschijnlijk niet de enige. Maar ze waren blijkbaar een populaire live action en animatieserie over een fictieve rockband bestaande uit vrolijke pluizige dieren Bingo, Fleegle, Drooper en Snorky, die hun eigen serie hadden van 1968-1970, gemaakt door William Hanna en Joseph Barbera (Scooby Doo, Flinstones, Yogi Bear)

En die kindershow is nu omgebouwd door Warner Bros en Syfy voor een horrorfilm. Een film die zelfs R-rated is. Het zou ook best goed kunnen zijn, als er andere schrijvers aan het werk waren gezet want nu is het script zo belabberd cliché. Echt alle clichés komen langs; papa die geen tijd met de familie wil doorbrengen omdat hij vreemd gaat, stoere jeugdige broer met hart op de goede plaats, zijn love-intrest, Stoere moeder, de vader die zijn dochter pusht voor het sterrendom, de alcoholische CO-ster, en een paar fans die een telefoon binnensmokkelen enz.

Jammer was het dat de film zich niet afspeelde tijdens 68-70, dit had zeker meer sfeer gegeven. Gek genoeg zijn de kills hier, uitzonderlijk bloederig en vol in beeld. En die bloederige momenten houden de film overeind Sowieso zijn de poppen of eigenlijk robots, het leukste van de film. Stem-acteur Eric Bauza weet de Splits zowaar erg grappig te maken. Het zijn de pluspunten in een verdere clichématige film Toch waren het nog best een vermakelijke 89 minuten.

Het personage Hubert Bonisseur de la Bath (creatie van de Franse auteur Jean Bruce) is nooit zo legendarisch geworden als James Bond maar met deze derde meer Bond-achtige film (dan de voorgangers) is meer dan goed vertoeven. In het verhaal wordt OSS 117 (Kerwin Matthews) naar Thailand gestuurd omdat er een agent is vermoord en de pest in Zuidoost-Azië uitbreekt. In Bangkok ontmoet hij Dr. Sinn....en met zo'n naam en een mooie dochter moet je wel verdacht zijn! Er is een enigszins vreemd tempo (van het eerste deel overgenomen) maar moet toegeven dat eenmaal gewend het ook wel prettig was. Gelukkig leunt de rest van deze film meer op actievolle avonturen waarbij de eerste helft een rustiger tempo bezit dan de tweede helft. Tragisch is dat de mooie Pier Angeli (Kirk Douglas en James Dean vielen beide voor haar) op 39-jarige leeftijd overleed aan een overdosis. Om deze recensie positief af te sluiten: hoewel het even duurt voordat het verhaal echt op gang komt, was het een erg leuke Eurospy-film.

Niet zo goed als andere westerns Sergio Corbucci maar deze Italiaans-Spaanse coproductie zat wel vol actie, overdreven personages, vuurgevechten en veel geweld. Niet alleen met pistolen maar ook in de relatie tussen Jed en partner-in-crime Sonny kon het behoorlijk hard zijn; regelmatig vrouwonvriendelijk , seksisme en regelrechte wreedheid maar er is wel een schattige onderstroom van genegenheid tussen de twee. Of het Stockholsyndroom misschien? Acteerwerk was goed en acteur Tomas Milian rol was vulgair maar ook een onvergetelijk. Susan George kreeg heel wat te verduren (in Straw Dogs (1971) ook al!) en Telly Savalas (ja...ook hier al Kojak) gekleed in een lange bontjas was geweldig als de wrede 'slechterik'! Ennio Morricone, componeerde een soundtrack vol met vreemde geluiden voor deze Bonnie & Clyde- spaghettiwestern. Ook letterlijk Spaghetti- western door een visueel grapje als Jed Trigado in de film een bordje spaghetti verorbert. Nee het is niet de beste film maar de meeste tijd wel vermakelijk.

Jammer, deze low-budget film mislukt helaas jammerlijk. Het basismysterie is best interessant te noemen, echter het werkt niet. Vier vrouwen die wakker worden in een afgesloten quarantaineruimte, ze zijn bang, verward en zonder enig idee waarom of hoe ze daar zijn gekomen, inclusief de kijker. Maar de speeltijd van twee uur is veel te lang voor een film als dit. Daarnaast is er net als in vele andere low-budget films teveel dialoog met teveel informatie die soms ook moeilijk te horen was ( lastig zonder ondertitels) Hierdoor raak je algauw de weg kwijt en heb je het grootste deel van de film geen idee wat er aan de hand was. Als uiteindelijk dan de conclusie wordt onthuld, stelt die eveneens teleur. Toch deed de film ook wel een paar dingen erg leuk zoals de set die er met eenvoudig wit plastic bedekte hekken erg goed uitzag. Het was een behoorlijk slimme manier om te besparen op productiekosten. Mooie bijkomstigheid was dat het wit extra mooi was met het rode bloedvergieten? En daar was er hier genoeg van! De film was dus niet helemaal slecht, maar erg verwarrend door zijn tijdsduur en teveel dialoog.

Erg fijne rechttoe rechtaan actiefilm. Waarvan ik nu pas ontdekt dat het een herbewerking is van de gelijknamige Thaise film uit 1999 van dezelfde makers (de in Hongkong geboren tweelingbroers Oxide en Danny Pang) Nicolas Cage inclusief pruik speelt een huurmoordenaar die leeft volgens vier regels (1. Stel geen vragen, 2. Stel geen interesse in mensen buiten het werk om, 3. Er is geen goed of fout en 4. Weet wanneer je moet stoppen en zorg er dan voor dat je rijk stopt) Dit gaat mis als hij verliefd wordt op een doofstomme apothekersassistente. De actiescènes zijn goed verzorgd en zien er regelmatig uit alsof ze zo uit de reisfolder kwamen. Misschien had er iets meer actie in gemogen maar met de scene bij de floating market bezit de film wel een topattractie! Het acteerwerk is goed. Ja dit was een prima actiefilm, en zeker beter dan heel wat andere werkjes waar Cage soms in opdraaf.

Jammer...dat het regisseur Christopher Smith (van Severance, Triangle, Creep en Black Death) niet lukte om van deze film over de spookhuis-mythe van de zeventiende-eeuwse victoriaanse Borley pastorie net iets meer te maken! Het was géén slechte film en ook uitermate degelijk maar het had net iets meer mogen zijn! Om de een of andere reden werden ook de naam van het huis en betrokkene veranderd...

Zo werd Borley veranderd naar Morley, kreeg de paranormaal onderzoeker Harry Price (schreef twee boeken over het huis) de naam Harry Reed (Sean Harris) en de naam van de familie werd veranderd in Forster. Er woonde een dominee Lionel Foyster, zijn vrouw Marianne Foyster-Shaw en hun geadopteerde dochter Adelaide van 1930 tot 1935 op de pastorie.

Niet lang na hun aankomst beginnen zich uiteraard vreemde gebeurtenissen voor te doen: spookachtige stemmen, schimmige figuren verkleed als monniken, griezelig uitziende poppen, enge spiegels en het gedrag van Adelaide wordt met de dag meer creepy en vreemder. Het is allemaal best goed uitgevoerd maar ik miste net dat kleine beetje extra!

Door het verhaal naar 1938, met de achtergrond van dreigende oorlog te verplaatsen, kon men verbanden tussen kerkelijke figuren en het Derde Rijk erin verwerken, dus probeert men wel iets anders. Deze ideeën zijn ook zeker interessant maar helaas onvoldoende uitgewerkt. Het maakt het verhaal zelfs een beetje tot een warboel, met wat losse eindjes.

De film was fijn maar helaas niet geweldig. Toch was het wel nog steeds van goede kwaliteit en bezat eveneens een goede cast. Waardoor ik een beetje baal dat het niet beter was

Eten voor de onderduikers, stakers of jonge mannen die aan de Arbeitseinsatz wilden ontkomen, de wapens voor het verzet of een illegale pers. Hoe werd dat allemaal bekostigd tijdens de Tweede Wereldoorlog, jaar in jaar uit? Bankier van het verzet vertelt het verhaal van de bankier Walraven van Hall, die samen met zijn broer, tijdens de Tweede de Wereldoorlog, een schaduwbank opzette om het verzet te financieren. Daarnaast organiseren ze de grootste Nederlandse bankroof (met vervalste waardepapieren) ooit, bij De Nederlandsche Bank, die toentertijd onder leiding stond van NSB-kopstuk Rost van Tonningen, met gevaar voor eigen leven. Het verhaal van de broers Gijs en Walraven van Hall is het waard te worden verteld

Het is ook zeker een interessant en spannend gegeven. Echter laat helaas het scenario heel veel te wensen over! Het is best begrijpelijk dat de scenarioschrijvers en de regisseur moesten ingrijpen om de complexe geschiedenis in twee uur tijd aan een groot publiek te vertellen. Echter had dit niet hoeven te betekenen dat het verhaal erg simpel en gemakzuchtig werd verteld. Veel gebeurtenissen worden alleen maar aangestipt. De rest wordt vooral verbeeld in makkelijke cliches ( goederentrein vol Joden) en grijpt terug op het klassieke goed-foutschema. Uitermate zwart-wit; Duitsers en NSB-er's zijn fout en martelen en schieten erop los. Verzetsstrijders zijn goed en mochten ze toch fout zijn, zijn zo ver weg gestopt dat ze totaal geen gezicht hebben. Barry Atsma is een held die tegen wil en dank de vijand een hak zet. Maar wel nog even tijd vindt voor het gezin. Het gezin is de hoeksteen van de samenleving? Dat de hele onderneming gevaarlijk was wordt woordelijk menigmaal benadrukt echter hoe gevaarlijk komt in beeld niet goed uit de verf. En zo worden er meer vreemde keuzes gemaakt.

Daardoor oogt deze film over ‘papieren verzet’ soms meer als een gelikte actie-film met een rechtlijnige sentimentele geschiedenisles en met nadrukkelijk aanwezige muziek. Maar och, al was het dan ook nog braaf en oerdegelijke gefilmd, het was wel fijn dat de aandacht hiermee eens meer wordt gevestigd op gebeurtenissen rond de broers van Hall, de waardepapieren, die mysterieuze meneer Van Den Berg en het Nationaal Steunfonds.

Wéér zo'n als horror verpakt langzaam psychologisch familiedrama, die compleet zijn angst of bovennatuurlijke-elementen vergeet? Slechts één keer wordt er verwezen naar de Japanse folklore in de vorm van Futakuchi-onna. Waarna een opvolgende nachtmerrie-scène het enige fascinerende horrorbeeld oplevert. De film voelt verder alsof men zelf geen idee hadden, wat voor genre ze aan filmen waren! Alleen close-ups van eten, een vaag of dubbelzinnig verhaal en aanzwellend geluid maken van dit nu niet direct een horror of spannende film. Och de film begon nog best goed omdat je niet helemaal begrijp, waarom het allemaal gebeurt of waar het in zal eindigen. Maar ondanks dat de film ergens naar toe lijkt te willen werken, kwam er uiteindelijk maar een zeer onbevredigende finale. De film ziet er verder best goed uit en het acteerwerk is meer dan prima! Sienna Guillory (net iets te overdreven dramatisch) en Lindsay Duncan brengen redelijk wat ervaring met zich mee maar vooral de relatieve nieuwkomer Jessica Alexander was degene die het hier opmerkelijk goed deed. Naarmate de film vordert, hoe onhandiger en frustrerender het werd en doordat de gepresenteerde vaagheid niet echt doel had, werkte de film gewoon niet. Oké er zijn enkele dingen die in de film wel goed gingen (één scene is al meer dan géén), maar helaas heeft het gewoon géén impact.

Drama rond de Bijbelse figuur Barabbas naar de roman van de Zweedse Pär Lagerkvist, en laat zien hoe de crimineel mogelijk zijn leven voorzette nadat hij was vrijgelaten door Pontius Pilate en Jezus was gekruisigd. Barabbas keert terug naar zijn criminele milieu, wordt te werk gesteld in een mijn en komt als gladiator terecht in Rome. Bij vlagen is dit een groots aangepakt epos met veel figuranten en indrukwekkende, maar ook naargeestige actiemomenten. Echter op de vele rustigere momenten valt de film helaas door de mand. Anthony Quinn vertolkt de rol van Barabbas goed maar is meer actieheld dan dat hij werkelijk een gekwelde man op zoek naar antwoorden kan neer zetten. Nu kreeg ik te vaak het gevoel dat ik naar een predikant keek die zoekende was naar zijn God en de positie van de mens in de wereld. Helaas is dat gedeelte van de drama nu niet het sterkste uitgevoerd (en ook niet heel erg aan mij besteed) en hangt de film er nu een beetje tussenin. Bij mij rees ook het vermoeden dat de maker probeerde om films als Ben-Hur of The Ten Commandments te evenaren maar met een net iets kleiner budget en een minder sterk en spannend verhaal. Verder zijn er wel we veel bekende hoofden van goede acteurs. Regisseur Richard Fleischer is natuurlijk ook geen kleine jongen en al met al haalt hij met deze film er net voldoende uit om niet helemaal afgeserveerd te worden als een slechte film.

Onweerstaanbare "Iraanse ham"

De film deed me nogal denken aan twee andere vergelijkbare komedies; namelijk Jean-Pierre Jeunet's Delicatessen (1991) en Anders Thomas Jensen's De Grønne Slagtere (2003) Beide films zijn toevallig ook beter dan deze film! Desalniettemin heb ik wel genoten van wat deze film te bieden had! Het is een zelfbewuste film die zichzelf niet al te serieus neemt. Maar juist omdat het zichzelf helemaal niet serieus neemt, werkt het grootste deel van de film! En het bespot zowel vleeseters als veganisten!

Fabrice Eboué (de regisseur, die eveneens het script schreef, en dus ook de hoofdrol speelt) als de zachtaardige Vincent en Marina Foïs als de altijd vastberaden Sophie, zijn volkomen geloofwaardig als een gewoon stel, wiens huwelijk niet meer is wat het was maar het beste ervan probeert te maken. Door een heerlijk morbide gevoel voor humor en eenvoudig gestructureerd was het absoluut een verrassend effectieve donkere komedie en verdomd leuke tijd.

Op en top vermakelijke horror in drie hoofdstukken! In het eerste deel zie je Tess en Keith (Bill Skarsgård, Pennywise uit IT) elkaar ontmoeten in een per ongeluk dubbel geboekte Airbnb in Brightmoor, Detroit. Dan wordt de televisieregisseur en eikel eerste klas 'AJ' (een personage 'om liefdevol te haten') geïntroduceerd, om vervolgens in een flashback naar jaren eerder (inclusief een ander formaat) Richard Brake nog even te zien. Dit alles wordt samengevoegd tot een heerlijke losgeslagen kijkervaring. Regisseur Zach Cregger creëert vakkundig een onvoorspelbaarheid door af te zien van de traditionele verhalende structuur. Het is slim geschreven, goed gemaakt en heeft een cast die het fantastische doet! Maar wat nog belangrijker is, het heeft gewelddadige en bloedige horror! Zo zie ik ze als horror-fan maar al te graag!

De jaren '80 waren een glorieuze tijd voor Sword & Sorcery. Het is dan ook niet verwonderlijk dat Roger Corman er paar, waaronder deze, heeft geproduceerd. Veel van die films bezitten, om je te verleiden tot kijken, prachtige posterkunst van Boris Vallejo. Maar dat is nog geen garantie voor een goede film en deze was dus niet bepaald heel goed. Wat er aan ontbreekt, is de tovenarij, de fantasie, en creativiteit... door het gevolg van slecht acteren, vreselijke nasynchronisatie, zinloze seksuele aanvallen, gerecyclede sets en acteurs uit "Deathstalker" (1983) en een plot dat maar een beetje ronddwaalt.

De beschrijving van de film beweert dat het plaatsvindt tijdens de dagen van het Romeinse rijk, maar aangezien niet één personage zich kleedt als een Romein en alle sets nergens lijken op Romeins, heb ik dat nooit meegekregen. Tja, deze film opent met een meisje dat wordt verkracht door soldaten voordat haar dorp wordt aangevallen alla 'Conan the Barbarian' door plunderaars. Terwijl in dat dorp net de laatste voorbereidingen voor het huwelijk tussen prins Argan ( Frank Zagarino ) en Amethea ( Lana Clarkson) worden getroffen. Het zet de toon voor de rest van deze film. (veel geweld tegen vrouwen)

Amethea, en twee andere: Estrild (Katt Shea) en Tiniara (Susana Traverso) hebben op mysterieuze wijze de aanval overleeft. Later redden ze ook nog Amethea's zusje Taramis. Vier vrouwen in de hoofdrol, tja een beetje vrouwen-Empowerment heeft deze film wel! Zolang ze maar schaars of naakt rond blijven rennen! Sterker er is een heel leger aan naakte vrouwen. Zo met kreupele zwaardgevechten weten er drie zich goed te redden, al heeft de barbaarse koningin uiteindelijk wel mannen nodig om ze te redden!

Onze filmmakers (en Roger Corman als producer) weten dat geweld en naaktheid dit soort films verkopen. Jaaah tjonge we zien dus Clarkson's borsten bij meer dan één gelegenheid. Een martel-scène met de heldin was wel ietwat gek. Ze werd gemarteld met wat een handschoen aan een touwtje lijkt te zijn door een rare kleine mannetje en als deze haar verkracht, klemt Amethea zijn lul vast met haar supervagina-spieren en ze weigert te stoppen met knijpen in zijn mannelijkheid totdat hij haar handen loslaat.

De jaren 80 waren op filmgebied een gekke tijd en deze film weerspiegelt hoeveel sleazy-gevulde onzin je gewoon kon filmen. En een door Roger Corman geproduceerde S & S-film is natuurlijk niet compleet zonder een vervolg! Als de naam Lana Clarkson bekend klinkt, komt dat omdat Phil Spector was veroordeeld voor het doodschieten van haar.

De keerzijde van rijkdom en roem. Maria, een vrouw die zichzelf probeert te blijven, ondanks dat de mensen om haar heen haar in een Hollywood-keurslijf willen persen. Dat verhaal van Maria wordt in de film verteld door drie mannen, door middel van flashbacks (met voice-overs) Haar regisseur Harry Dawes (Humphrey Bogart), de immer zwetende PR-man Oscar Muldoon (Edmond O’Brien) en graaf Vincenzo Torlato-Favrini (Rossano Brazzi) Zij hebben alle haar successen in Hollywood meegemaakt. Hierdoor worden verschillende kanten van het tragische leven van Maria belicht en wordt getoond hoe deze mannen haar zagen en hoe ze over haar dachten. Maar de mannen verbleken bij Ava Gardner, die hier overduidelijk de show steelt en een stralende, betoverende verschijning is, die het publiek vanaf haar eerste scène direct om de vingers windt. Regisseur Joseph L. Mankiewicz heeft waarschijnlijk het verhaal van Maria gebaseerd op het leven van Rita Hayworth. Die regisseur Mankiewicz stond bekend om zijn uitgebreide, messcherpe dialogen en tovert er ook hier weer verschillende uit zijn hoge hoed. Echter al zijn de dialogen soms nog best scherp, ze slepen ook op bepaalde momenten wat doelloos voort. Door het werk van cinemagraaf Jack Cardiff ziet de film er in zijn geheel uit om door een ringetje te halen. Daardoor is ‘The Barefoot Contessa’ absoluut aangenaam tijdverdrijf maar valt helaas net iets tegen.

High-school teeny movie. Toen ik las waar het over ging leek het me wel Interessant. Voeg daar Samuel L. Jackson bij en ik dacht ah,een leuke actie- film. Met als toetje Jessica Alba, maar naar de begin scene was ik er al klaar mee. . Ik kwam er, na de eerste scene, namelijk achter dat ik niet tot de doelgroep behoorde! Typische meisjes van tien tot twaalf jaar film over school en jongens.

Deze Britse horrorfilm is een low-budget aangelegenheid. Voor het verhaal is goed gekeken naar films als The Hills Have Eyes Wrong Trun of The Texas Chainsaw Massacre. Zoals zo vaak zie je een groepje (hier twintigers) die op reis gaan. Ditmaal is het echter wel met een binnenschip op een kanaal. Dit begin (zo'n veertig minuten) is niet zo heel boeiend, vier hoofdrolspelers (twee stelletjes met wat moeizame onderlinge relatie) die eigenlijk niet veel meer doen dan op een schip drijven. Dat betekent echter niet dat dit een heel slechte film is, want het is in tweede helft waar de film schittert. De smerige en bloederige taferelen komen in volle glorie in beeld. Het is dus niet de meest uitgewerkte horrorfilm en het volgt veelal de beproefde formule maar een leuke, eenvoudige schepsel-slasher met een behoorlijke hoeveelheid charme vond ik dit nog wel!

Ouderwetse vintage van de bovenste plank! Hoewel The Barn (2016) een zeer leuke kleinschalige Halloween-film was, doet deze het in alle opzichten beter dan de eerste film. Er is dubbel zoveel bloed, dubbel zoveel lichamen, dubbel zoveel ontblote borsten en zelfs van de monsters zijn er meer maar belangrijkste van allemaal het zag ook beter uit!

De film speelt zich enkele jaren na de eerste film af. De verdwijning van verschillende tieners, is slechts een stadslegende geworden en dus werd het Halloweenverbod in Helen's Valley onlangs teruggedraaid. De enige overlevende Michelle (Lexi Dripps) en haar studentenvereniging Gamma Tau Psi organiseren voor hun jaarlijkse inzamelingsactie in een niet meer gebruikte schuur een Halloween-spookhuisfeest ter ere van de nog steeds vermiste Sam en Josh te eren.

Euh…een schuur, ging er daar de vorige keer niet iets goed mis? Tja, niet verwonderlijk dat The Boogeyman, Hollow Jack en de Candy Corn Scarecrow met upgrades rap terug zijn. En ditmaal nemen ze ook sidekicks Swine en het vogelwezen Screecher mee! Over bloed gesproken, je krijgt het zowel praktisch als overvloedig. In de film zitten beesten, (mannen in pak) bloed en borsten want dit is tenslotte een horrorfilm die de jaren 80 zoveel mogelijk wil nabootsen!

Vandaar ook de verschillende cameo's van horrorbekende; Linnea Quigley (Night of the Demons) eert terug als mevrouw Barnhart, maar je ziet ook Doug Bradley (ja die van Hellraiser) een gastrol spelen. Peetvader van Troma Entertainment, Lloyd Kaufman is te zien John Bloom aka Joe Bob Briggs (niet zo bekend in Europa) duikt op als zichzelf enz.

Het was een Kickstarter project dus vermoedelijk waren de stadbewoners aka zombies fans die geld hadden gedoneerd! Enfin de algehele film was erg vermakelijk maar door zijn budget misschien verre van perfect. Uitstekend retro-horror entertainment! Ik heb absoluut genoten van het kijken naar deze film.

Een zeer vermakelijke en fijne throwback 80's horror. Wat het eerst opvalt, na de goede opening, is dat de film zijn best doet om er uit te zien alsof het ook daadwerkelijk uit de '80 jaren komt. Films als bv. Ti West’s The House of the Devil (2009) of The Final Girls (2015) hebben wel dezelfde sfeer als de jaren '80 maar hebben verder nog genoeg moderns. Deze film lijkt in dat geval veel meer op alsof het in tachtig gemaakt is en het jaren op een plank is blijven liggen. De film zelf speelt zich af in 1989 als twee vrienden zichzelf in nesten werken bij Ms. Barnhart. Een rol van Linnea Quigley die in onnoemelijk veel horrorfilms te zien was maar de bekendste is waarschijnlijk wel deze: The Return of the Living Dead (1985) De straf combineren ze met het 'briljante' idee om naar een hard-rock concert te gaan. Zo verschrikkelijk jaren'80! Van dat hard-rock feestje horen ze op de televisie en niemand minder dan Ari Lehman als Dr. Rock kondig dit aan. Lehman was te zien in de eerste Friday the 13th (1980) (de jonge Jason) Natuurlijk moet er dan even langs een dorp worden gereden voor wat Trick or Treat (1986) Eenmaal daar aangekomen kloppen ze op deur en het Gore-feest kan beginnen! Die monsters/ demonen een boogeyman in de vorm van mijnwerker, een candy corn scarecrow en Jack-o’-lantaarn-hoofd figuur zijn erg goed gemaakt! Helaas wordt er te vaak de vaart uit de film gehaald door te veel nietszeggend geklets. Wat jammer was want potentie had de film zeker. Nu wisselen goede scenes zich af met minder goede scenes. Daarnaast duurde de film te lang, dit merkte je vooral bij de eind-climax. AL met al was het een zeer fijne trip terug in de tijd en leuk om met Halloween II (1981) nog eens op te zetten.

Een van de meest beruchte personages van Arizona was een man genaamd James Addison Reavis, Deze man met een dubieuze achtergrond werd één van de grote landfraudeurs van de 19e eeuw. Hij claimde 18.500 vierkante mijl van het grondgebied van Arizona en New Mexico als onderdeel van een oude Spaanse eigendomsakte Die Peralta-claim leidde ertoe dat hij de naam de ‘Baron van Arizona kreeg.

Regisseur Sam Fuller gebruikt deze gebeurtenis losjes voor zijn tweede speelfilm. Eigenlijk een Westernfilm maar dan zonder de cowboys en indianen. Hoewel ter wille van een meeslepend romantische verhaal er ook veel is aangepast (de feitelijke details zijn veel complexer), slaagt de film erin je een leuke en spannende tijd te leveren. Veel van die verdiensten zijn natuurlijk ook door de aanwezigheid van horroricoon Vincent Price als de sympathieke vervalser!

De film begint op 14 februari 1912 nadat president Taft de proclamatie ondertekende die van Arizona de 48e staat van de VS te maakt. Een groepje politici drinkt na afloop een drankje en rookt een sigaartje, onder hen is John Griff (Reed Hadley), een handschriftexpert die een anekdote begint te vertellen over deze oplichter en vervalser. Waarna je dus de belevenissen van Vincent Price ziet. Bijzonder aangenaam zijn de ontmoeting met de wellustige jonge dames, die Reavis alle met dezelfde zinnen om de tuin leidt. Voor een film die in vijftien dagen met klein budget is opgenomen, weet regisseur Fuller hier van een verbazingwekkend goede film van te maken !

De film leent uit het volksverhaal van Jersey Devil, een mythisch wezen dat zich op zou houden in de Pine Barrens, een bosrijk gebied ten zuiden van de staat New Jersey. Volgens deze legende was een arme vrouw in verwachting van haar dertiende kind en tijdens de bevalling riep ze van de pijn: Ik ben kinderen krijgen beu, laat de duivel deze maar nemen. Op dat moment verandert het net geboren kind in een schepsel met een langwerpig lichaam, gevleugelde schouders, een groot paardachtig hoofd, gespleten voeten en een dikke staart vliegt door de kamer en via de schoorsteen naar buiten .

Op zich een interessant gegeven voor een horrorfilm ! De film volgt een gezin die de wildernis van de Pine Barrens intrekt voor een kampeertrip, maar al snel zorgen begint te maken of ze wel alleen zijn...Echter door meer het territorium van psychologische horror op te gaan, deed het me nogal denken aan Jack Torrance in het bos?! De look en feel van de film waren best oké maar de redenen van waarom was alles wel een beetje te vergezocht, ach...Als horrorfilm werkt het soms nog best goed. Al is het niet bepaald de meest memorabele horrorfilm.

Prachtige locaties, weelderige belichting, prachtige decors en toch...de manier waarop het allemaal wordt gepresenteerd, kwam over als onpersoonlijke en de voice-over was een heel beperkende manier om een ​​verhaal te vertellen. Door alles vanuit een steriel perspectief te bekijken kan je niet lachen, niet meeleven of krijg je een gevoel van verwondering. Een verhaal van opkomst en ondergang over een levenloze hoofdpersonage die ook amper opvalt. Naar de zoveelste uitzoom van de camera of zorgvuldige geplaatste camera aan de buitenkant zodat je kijkt naar een William Hogarth-schilderij was het wel welletjes! Tja, artistiek of visueel verantwoord, het zal het allemaal wel...voor mij was het eerder eentonig en een vermoeiende ervaring.

Tja, het is een ontzettende B-film en het acteerwerk (wat een gegil en geblèr) en camerawerk zijn van een lachwekkend slecht niveau. Ook het verhaal stelt niet zo heel veel voor. Je moet je door een belabberd eerste half uur heen bijten. Daarnaast zijn de moorden niet vaak in beeld en repeterend. Ergste was de humor, die vond ik niet leuk, meer het type flauw. Wel geslaagd zijn het achtergrondverhaal van Belial en Duane en de ontknoping. Over het algemeen was het nog aardig maar het is en blijf een pulp-horror film.

Baskin is een Turkse film de beste die tot nu heb gezien, ook de eerste en ook misschien wel de enigste Turkse film die ik zie. De film heeft fantastische beelden zeker aan het begin ziet het zeer goed uit. En ook de synthesizermuziek is erg spooky. We zien aan het begin een stel politieagenten aan tafel zitten die in eens soort Quetin Tarratino stijl aan praten zijn. “It’s not about f**king the chicken,” en dan “it’s about catching it” Verder hun blijven de karakters plat en kreeg ik zelfs door hun handelen totaal geen medelijden met ze als de film tenslotte losbarst in een het meer lugubere gedeelte. Ze verdiende het! Daardoor kwam ook de gore en smerigheid bij mij misschien minder aan, denk ik, maar toch zag het er goed uit! The Father, gespeeld door Mehmet Cerrahoglu was erg creepy en had wel wat weg van Michael Berryman ( uit THE HILLS HAVE EYES) Die engerd zal ik me zeker blijven herinneren uit deze film. Regisseur Can Evrenol heeft zich laten inspireren door vooral Clive Barker(Hellraiser) maar ook John Carpenter en de Italiaanse meesters. Wat ook duidelijk te zien is! En zijnstijl maakt hem wel tot een interessante regisseur. Echter weet ik niet of het nu kwam door de platte personages of door de Turkse manier van acteren maar de film pakte me niet helemaal. Wie weet dat het bij een volgende kijkbeurt wel gebeurd? Een ding is zeker bijzonder is de film wel!

Wonderbaarlijk goed! In de eerste akte zien we pasgetrouwde seriemoordenaars (die al in actie waren gekomen) een liftende broer en zus meenemen. En door een heerlijke snelle montage heb je niet eens door dat je al halverwege ben voordat de hel pas goed losbreekt. Die volgende moord luidt dan ook de tweede akte in met meer dan genoeg kills en YES, ze zijn in beeld! Maar dan zijn we er nog niet want er volgt nog een derde akte. Die de moordenaar nog wat achtergrond mee geef. De performance van de cast zijn ook zeer netjes. Het slasher-genre veranderen doet deze film niet maar het weet duidelijk wat het moet doen en slaagt daarin goed.

De titel 'Bath Salt Zombies' is een verwijzing naar Mephedrone, in Nederland ook wel ‘miauw miauw’ genoemd of als truc om de wet te omzeilen badzout. Het is een Drugs die vanwege bizarre en gevaarlijke bijwerkingen al menigmaal de krantenkoppen heeft gehaald. Sommige die onder invloed zijn krijgen de neiging om andere mensen te bijten/op te eten.

De regisseur haakt dan ook in op dit fenomeen en noemt de film een punk-rock hommage aan 'Reefer Madness' de voorlichtingsfilm over de gevaren van marihuana. Het is goed dat hij het vertelde want dat komt helemaal niet over in de film. Dit is meestal erg flauw en nogal saai. De Rode plekken onder de ogen van de verslaafde zijn eerder belachelijk en zijn van verf of lipstick. Andere special effecten worden uitgebeeld in animaties, deze zijn op zich nog wel leuk maar werken de film ook tegen want het mist vooral aan betere effecten of bloed. Wat dus wel zien is frontaal naakt van een vrouw aan het bijna begin van de film. En tja...al die dialogen over de achtergrond of de laboratoriumresultaten van de drugs, door niet heel erg bijzonder acteurs en die hadden veel beter achterwege kunnen worden gelaten. Een armetierig filmpje van een regisseur die het best beter kan!

Een buitengewoon ambitieuze Italiaanse poging om Battle of Britain (Film, 1969) te kopiëren met een minimaal budget. Er is hetzelfde romantische subplot met het vrijen in een hotel tijdens een bomaanval en een groep Franse vliegeniers die voor de RAF willen vliegen (Pools in Guy Hamilton's film) Beide voegen niets aan de verhaallijn toe. Het dubbele 'mannen op een missie'-plot waarin een groep Duitse saboteurs de Britse troepen infiltreren en een 'Britse' officier de indringers probeert te ontmaskeren, is (hoe onwaarschijnlijk ook) een stuk beter! Het was een coproductie met Frankrijk en Spanje, dus gemaakt met een behoorlijk budget! De film doet dan ook zeker zijn best! De openingsscènes in Duinkerken ('Operatie Dynamo')met honderden figuranten, de scènes bij het radarstation en RAF-controlecentrum zien er erg goed uit! Ook de filmjournaalbeelden en split-screen techniek gaven de film best een prima uitstraling. Sommige van deze effecten werken beter dan andere, maar over het algemeen zijn de resultaten overtuigend genoeg. Bij de vliegscènes ontstaan echter wel budgettaire problemen. Veelal zijn dit herhalende beelden en door het climaxgevecht in blauw getinte duisternis te tonen helpt het misschien om iets te verhullen maar maakt het erg chaotische om te volgen. Gelukkig slaagt er wel in om een ​​behoorlijke hoeveelheid oorlog-gerelateerd bloedbad af te leveren en ziet het eruit als een veel duurdere productie dan het waarschijnlijk was.