Opinions

Met dit tweede deeltje van 'The Boy' keren we terug naar het landgoed Heelshire Mansion. Waarbij dat samen met de pop Brahms de enige link is met de gebeurtenissen uit deel 1 en met die pop was toch kuch...niks aan de hand? Het eerste deel was amusante gothic pulp en werd zelfs een bescheiden hitje: het budget van tien miljoen werd ruim verzesvoudigd, dus tja... dan krijg je een vervolg. Regisseur William Brent Bell, die ook verantwoordelijk was voor die eerste, heeft ook iets meer geld gekregen om deze sequel te maken en dat was wel te zien. Echter het probleem is dat de schrijfster, Stacey Menear, (ook verantwoordelijk voor de eerste film), duidelijk last heeft van artistieke armoede want het plot is zo verschrikkelijk cliché. Dat iedereen die wel eens een enge poppenfilms heeft gezien precies weet wat er gaat gebeuren. (goedkope jumpscares en falende droomscènes) Het degradeert zichzelf daarmee als een makkelijke variant van Child’s Play of het al net zo saaie Annabelle. De film mist domweg de prettig ouderwetse sfeer en zorgvuldig opbouw van zijn voorganger. Het is niet per se heel slecht, maar gewoon teveel een dertien in een dozijn horrorfilm.

"Dream forever, for time in dreams is frozen"

Deze film is erg intrigerend, een gelaagd doolhof vol adembenemende beelden, metaforen en raadsels. Dat het zo spannend en raadselachtig is, komt voor een gedeelte doordat de lijnen tussen droom en werkelijkheid erg vaag blijven.

De twee meiden Tilda en Petula besluiten door omstandigheden waar ze in verkeren om te gaan stelen van hun rijke, maar psychotische, oude vriendin Daphne, maar om dat te doen, moeten ze meegaan met haar fantasieën. 'Dat spel; Moeder, dochter en doktertje' bezit drie regels; 1. Iedereen moet het spelen. 2. Geen buitenstaanders toegestaan. 3. Niemand verlaat het spel.

De film begint als een soort trashy, enigszins trippy B-film horror-thriller, echter neemt het steeds meer een soort brein-brekende trip aan die in de laatste handeling behoorlijk maf eindigt.De beelden in de film bezitten soms een claustrofobische atmosfeer mede doordat de dames snoepen van PCP. Maar later blijkt ook hoe verstrengeld deze vrouwen eigenlijk met elkaar zijn. De film is gemaakt door Mitzi Peirone een vrouw en ook de cast bestaat voornamelijk uit vrouwen. Een echte vrouwen-film dus en bij deze film is dat absoluut in de positieve zin! Actrice Madeline Brewer is fantastische als de Psycho-bitch. Van de andere twee dames viel Sarah Hay mij ook nog op.

Nu had ik gehoopt dat het wat meer los ging met de horror helaas was dat niet het geval en ook op het gebied van naakt was het netjes. Echter samen met hier en daar wat oneffenheden in het verhaal blijft te film wel genoeg intrigeren om van een zeer leuke film te spreken!

Je moet de filmmakers van dit soort jaren '50 sciencefiction/horror credit geven, ze weten altijd wel een goede filmposter erbij te maken. Probleem is wel dat meestal de film uiteindelijk tegenvalt. Deze low-budget sciencefictionfilm uit 1958 werd gemaakt onder toezichthoudend oog van Roger Corman en met centrale concept van parasieten die de menselijke geest beheersen door zich aan de achterkant van de nek te hechten, vertoont het een aantal overeenkomsten met de roman van Robert Heinleins.(of Invasion of the Body Snatchers) Het meest opvallende is om de indringers aards te maken in plaats van buitenaards Echter was de film beter dan ik had verwacht! Op de één of andere manier slaagt het de look en feel van een film-noir over te brengen. En tja parasieten die eruit zien als opwindbare speelgoedmuizen (wat... ze eigenlijk ook zijn) is natuurlijk helemaal top! De film is vermakelijk genoeg, ook vanwege de korte speelduur! Daarnaast is er in deze film een cameo van iemand die iedere SF-liefhebber wel kent; Mister Spock, Leonard Nimoy (gespeld als Nemoy in de aftiteling).Zijn rol is kort, maar maakt indruk, aangezien zijn personage, professor Cole, door de indringers is gekozen om hun leider in menselijke Christusachtige vorm te zijn. Het is een lichaamsbeheersing sciencefictionverhaal, maar goedkoper en bijna Scooby-Dooish, waardoor het ideaal was voor op een luie dag

De zoveelste low-budget, monster-film uit de jaren '50. De meeste zijn teleurstellende aangelegenheden maar dankzij zijn luchtigheid (het lijkt het allemaal niet zo serieus te nemen) is het één van de meer vermakelijkere uit het aanbod. Na wat wijsheden/opvattingen uit die tijd en een jeep-tochtje door de woestijn, raakt 'nucleaire wetenschapper' Steve Marsh (B-film ster John Agar) bezeten door een boosaardig buitenaards cerebrum genaamd Gor. Deze niet-substantiële klodder is natuurlijk uit op wereld-dominatie via A-bom-experimenten van het leger maar helaas heeft hij buiten zijn wellustige gevoelens voor Sally en het tweede brein, Vol in het lichaam van George, Sally's hond gerekend. (En natuurlijk de encyclopedie want ook het buitenaardse brein bezit een Rolandische fissuur) Tja, het script is en blijft misschien lachwekkend. Maar je hebt niet het gevoel dat je hier naar iets kijkt dat door amateurs is gemaakt, de Aliens zijn(in vergelijking met een heleboel andere) redelijk genoeg, sterker men maakt tenminste gebruik van speciale effecten De film werd geregisseerd door Nathan Juran (The 7th Voyage of Sinbad , The Deadly Mantis, Attack of the 50 Foot Woman), en hoewel het niet zijn beste werk is, is het wel een enigszins vermakelijk stukje sciencefiction.

Leuke jaren '90 Pulp-horror die veel weg had van een langgerekte aflevering uit de serie Are You Afraid of the Dark? Jeugdige horror-fan Michael (Edward Furlong) speelt op een dag de interactieve videogame “Brainscan” Dit stelt hem in staat om realistische moorden te plegen. Als een punkachtige dwaze demon met de naam Trickster (T. Ryder Smith) verschijnt, wordt de vraag algauw of die moorden niet echt worden gepleegd. Nu denk ik dat de film meer op kinderen is gericht en moet het dus zeker niet hebben van zijn sterke horror-elementen. Ondanks dat de visuele effects erg cheesy waren, hangt er wel een leuke charme rond deze jaren '90 film. Een jochie die Fangoria leest, stiekem naar de ontluikende borsten van zijn buurmeisje gluurt en een soort telefoon-computer heeft met de naam “Igor” is natuurlijk best cool! Het personage “The Trickster” een soort combinatie van Beetlejuice, Freddy Krueger en een popster was helaas dan vooral weer erg fout. Een waardeloze schurk waar helemaal geen dreiging van uitging. Al met al keek het wel leuk weg, al werd qua horror de rem er flink opgezet en speelde de regisseur met het einde teveel op veilig.

Ik heb er nog wel enigszins van genoten, de film had zeker wel wat potentieel. Het uitgangspunt voor de hoofdpersonen is best iets interessant, ze worden gespeeld door fijne acteurs, en er is een leuke chemie tussen hen. Maar er is niets nieuws hier en er zijn geen verrassingen. Het kan op zijn best als schattige lichte komedie worden beschreven. Een komedie die maar vaag amuseert. Juno Temple levert een veelbelovende bijdrage als actrice maar de film is nu niet echt goed te noemen. Het is ook vrij duidelijk waar het zal eindigen! Uiteraard In een zoetsappig moraaltje (geeuw). Ja we snappen het, ware liefde overwint alles (zucht)

Van deze film had ik vooral meer verwacht! Zeker naar de positieve berichten over hoe bruut de actie-scenes wel niet waren. Echter naar het zien van de film bleef ik verdwaasd achter, was dit het? De film film begon nog redelijk met Bradley Thomas, een takelwagen-bestuurder, waarbij op een dag alles tegenzit. Hij wordt ontslagen en komt er achter dat zijn vrouw vreemdgaat. Maar zodra Bradley uit frustratie en woede de auto van zijn vriendin begint te slopen, komt ook het manco van de film naar boven. Vince Vaughn toont tijdens het sloopwerk maar weinig emotie. Hierdoor wordt het pijnlijk duidelijk Vaughn niet kan overtuigen met de actiescènes. Zowel in acteerwerk als ook in het knokwerk zelf. Eenmaal in de gevangenis zakt de film nog meer in. We zien harkerige vuistgevechten en wordt het plot vooral voorspelbaar. Vaughn krijg wel de nodige klappen maar aangezien dat hij de held van de film is, blijkt hij steeds de geweldenaar. Iets wat door de niet bijster effectieve gevechten naar een tijdje tegen de film gaat werken. Ook het vermeende brute stelt nogal teleur, een paar vluchtig getoonde gebroken botten of geluiden van die botten is alles wat zien of horen. Daarnaast lijkt het of de film geen keuze weet te maken tussen een meer drama ondertoon of toch de komische kant. Die twee strijd begint op een bepaald moment nogal te wringen. De aanwezige Don Johnson speelt een gevangenis-directeur maar ziet er meer uit als een soort imitatie van Hannibal uit de A-team. Doordat de film nogal geforceerd en veilig overkwam is dit voor mij toch een stuk minder genieten dan voorganger Bone Tomahawk.

We'll fly to the stars ...Journey to Mars ...And find our breakfast on Pluto.

De auteur Patrick McCabe ontleende de titel van de roman aan een hit met dezelfde naam uit 1969 van Don Partridge. En is uiteraard één van de vele onschuldige liedjes, die afkomstig zijn van een soundtrack vol van dit soort typerende hits uit de periode dat deze feelgood roadmovie zich afspeelt. De film start met twee roodborstjes die over de daken van een Iers dorpje scheren, en kwebbelend neerstrijken op de stoep van een dorpspastoor (Liam Neeson) Waar net bij de pastorie een mandje met een baby werd afgeleverd. Met deze opgegroeide vondeling ga je op reis, van het Ierse platteland in de jaren vijftig naar het Londense glamrockmilieu van de jaren zeventig. Patrick Braden laat zich liever ‘Kitten’ noemen en weigert vanaf het begin zijn meisjesachtige kanten te verbergen. Dat levert vanzelfsprekend tal van problemen op! Eigen aan het personage Patrick is dat zijn verhaal in 36 hoofdstukken, losjes voortkabbelt: toevalligheden spelen daarbij een grote rol. De vertelling dwarrelt speels, bijna intuïtief voort. De korte of langere ontmoetingen die hij heeft zijn bijna allemaal bekende zoals bv; Billy, de leider van de glam-rockband Billy Hatchet and the Mohawks is Gavin Friday, Eva Birthistle als zijn moeder, Liam Cunningham als een biker, Bryan Ferry (van de rockband Roxy Music) is degene die Kitten op pikt naar ruzie met een prostituee, Stephen Rea als illusionist en lover enzovoort, enzovoort want de lijst is lang! De film heeft ook veel raakvlakken met ander werk van Neil Jordan; Travestie, de Ierse vrijheidsstrijd in de vorm van terrorisme of onaangepaste jeugd in een Iers dorpje. Het maakt van de film een prima fijn filmpje.

Prima Western waarbij het script iets weg had van Agatha Christie's Murder on the Orient Express. Het grootste gedeelte van de film is niet opgezet als de bekende traditionele western. Helaas strandt het einde wel in een typische Western de "goeien tegen de slechten" Het laatste vuurgevecht is zelfs zeer slecht en chaotische in beeld gebracht.Verder valt het op dat er door de meeste van de acteurs zeer goede spel wordt geleverd. (en wat een mooie koppen) Een goede maar niet hoogdravende film met prachtige beelden en spannende scene's.

Degelijke Scandinavische survival horror-thriller. Een duiktochtje gaat vreselijk mis. Het wordt een race tegen de klok, als Tuva onder water vast komt te zitten onder een rotsblok en Ida verwoede pogingen onderneemt om haar te helpen. Om de spanning er maar in te houden blijft de filmmaker wel obstakel na obstakel naar de hoofdrolspelers gooien. Naar mijn mening was het zo vaak falen(domme of trage keuzes) van Ida, de minder ervaren duiker van de twee, wel iets teveel van het goede! De korte speelduur is dus uiteindelijk wat de film redt! De centrale uitvoeringen van Martin en Gammel zorgen er verder voor dat de film intrigerend blijft. Een vrouw die onder water vastzit tijdens een duikexpeditie? Baanbrekend! Nie echt, eerder redelijk voorspelbare maar de film weet met degelijkheid en klein beetje vindingrijkheid nog best iets leuks te bieden

Oké , ik zal er niet omheen draaien, deze speelfilm is erg middelmatig, ondanks een aardig uitgangspunt over een post-apocalyptische wereld zonder zuurstof. Visueel nog best oké maar verder valt er weinig memorabel te beleven. Een voorspelbaar scenario en nergens iets uitbundigs om het te compenseren Wat de cast betreft, die bevat nogal wat bekende namen; Oscarwinnaar Jennifer Hudson speelt een hoofdrol maar is verder vrij onopvallend, Milla Jovovich doet voldoende en is nu eens een keer verrassend menselijk Maar euh… Sam Worthington was die aan de drugs ofzo? Hij is hier echt ontzettend...hm tja eigenlijk gewoon...slecht. Veel verrassender is dat de jonge actrice Quvenzhané Wallis (ook al eens genomineerd voor Oscar) hier alle sterren volledig overtreft. Kortom, deze film is meer voor op een regenachtige zondagmiddag en je niets beters heb te doen. Tenminste, als je het gebruik van gele filter en het overacting van Sam Worthington kan tolereren...

In 2006 produceerde Wes Craven de horrorhondenfilm The Breed Niet veel meer dan een film van C-film-niveau. Deze zegt in de aftiteling geïnspireerd te zijn door die film en is wat dat betreft ook niet beter gemaakt. Technisch gezien lijkt dit op iets wat je op het Syfy-kanaal zou zien. Voordeel is dat er dus daardoor wel veel goedkoop CGI-honden zijn of misschien zelfs wel in AI-animatie. De bijtgrage monster klimmen in bomen en wi-fi torens alsof het niets is, dat ze ook weleens door goedkope CGI niet met hun poten op de grond staan nemen we ook maar voor lief! De film draait om een stel influencers die op een eiland, genetisch gemodificeerde moordhonden met een "militair verleden" tegen het lijf lopen en tja voor je het weet zijn die aan het rennen en schreeuwen als gekken in een overbelicht, verzadigde schreeuwerige kleuren setting. Het acteerwerk is eigenlijk best oké, het zijn de personages die ze uitbeelden wat ze onaangenaam maken. Ja de film is slecht, en sommige actiescènes waren ronduit verschrikkelijk, maar op andere momenten heb ik me ook erg vermaakt!

Het gevaar komt van gemuteerde honden die twee broers, een vriend en twee vriendinnen terroriseren. Tja er waren honden...grote en gemeen uitziende honden maar verder waren het gewoon honden. Oké het was handiger dan de gemiddelde hond, want nu tjonge... wisten deze honden de spanning erin te houden! Het ene moment zijn ze slim genoeg om ervoor te zorgen dat het vliegtuig niet kan worden gebruikt, maar niet veel later lijkt het alsof ze niet eens weten wat ze moeten doen om aan te vallen. De trouwe viervoeters dachten trouwens ook aan de nachtrust want 's nachts lieten ze je gewoon met rust! Sara werd gebeten wat zorgt ervoor dat je je ​​... een beetje prikkelbaar gedraagt (ze steekt koelbloedig een pannenkoekje eraan) en aanhalerig in je ondergoed rondloopt. Een paar keer leek het alsof ze een van de honden werd, of zoiets (maar dat was een te goed idee!) Ja veel beter kan je opeens honden laten verschijnen in afgesloten kelder, twee jongens in een auto rond laten rijden naar...hum ja wat? Of last laten krijgen van een prikkeldraadhek dat bij weg naar binnen er blijkbaar niet was? OMG, hoeveel plotgaten kan je creëren? Het is een nog slechter teken als je daar op gaat letten i.p.v. de rest van de film!? Tja...Michelle Rodriguez zal door haar bijdrage aan de Fast & Furious-films wel de bekendste actrice zijn geweest dus mag ze ontsnappen zonder een schrammetje... eind goed, al goed, zullen we maar zeggen!

Wie weleens met enige regelmaat een Scandinavische serie heeft gekeken weet dat deze vaak draaien om een politieke samenzwering. of een louche bedrijf. Deze door Jens Dahl, co-auteur van Nicolas Winding Refn's Pusher, geregisseerde film is in dat opzicht niet heel veel anders. Je kent het wel een meedogenloze arts van een farmaceutisch bedrijf dat opzoek is naar een medicijn en niet terugschrik om ten kosten van alles dit te krijgen. Dit was dan ook een degelijke van tv-kwaliteit achtige film, met iets rauwere beelden van experimenten en het martelen van jonge vrouwen. Al leek er voor mij niet echt een reden voor het geweld! Ondanks dat film af en toe zeker onaangenaam of ongemakkelijk was, was van echte New French Extreme of eigenlijk Danish Extreme niet echt sprake. Wel is er een hoger niveau van wreedheid, iets dat al een tijdje grotendeels afwezig is in vele horrorfilms. Ja de film was goed geschoten, bevat sterke uitvoeringen van de cast, en vertoont in de tweede helft een paar aardig ongemakkelijk momenten. En net als de film zelf valt het cijfer er een beetje tussenin

22 juni 1941 Het Duitse Derde Rijk en zijn bondgenoten lanceerde Operatie Barbarossa, een grootschalige invasie in Rusland. Het fort van Brest-Litovsk, verdedigd door een garnizoen van tussen de drie- en achtduizend mannen, vrouwen en kinderen, was het toneel van de eerste grote krachtmeting tussen nazi-Duitsland en de Sovjets. De verdedigers van het fort, volledig afgesloten van de buitenwereld en met een tekort aan water en munitie, hielden het acht dagen vol tegen de Duitse overmacht. Het verhaal begint aan de vooravond van de aanval en laat de gebeurtenissen zien door de ogen van een jongen van vijftien, Sasha Akimov (Alexey Kopashov) en focust op drie belangrijke zones waar weerstand werd geboden. De grote helden in de film zijn de drie belangrijkste leiders van de verdediging: majoor Pyotr Mikhailovich Gavrilov (Alexander Korshunov), volkscommissaris Efim Moiseevich Fomin (Pavel Derevyanko) en luitenant Andrey Mitrofanovich Kizhevatov (Andrey Merzlikin). Verder is in dit met een bescheiden zeven miljoen dollar kostende oorlogsspektakel natuurlijk het nodige portie onvervalst patriottisme te vinden. Daarnaast is het ook een eerbetoon aan de dappere strijd van het Rode Leger en een herinnering aan de gruwelijkheid van de Tweede Wereldoorlog. Kortom een uitstekend gemaakte film.

Ook het vervolg op Frankenstein mag er wezen. Echter heeft deze film een wat luchtiger komischere opzet. Bij de scene`s met het monster werkt dit wel redelijk goed maar bij de typetjes rondom de hoofdrolspelers vond ik dit wat minder goed uitpakken. Al met al een prima opvolger van het eerste deel.

Euh...Edward D. Wood Jr.. de man van het onnavolgbare en slechte ‘Plan 9 from Outer Space’ Ja inderdaad die maakte ook deze! En blijkbaar had Woods voor deze film zijn grootste budget ($70.000) Jaren '50 dus het is een vrij conventionele horrorfilm uit het mad scientist-genre. Bela Lugosi speelt Dr. Eric Vornoff, een krankzinnige Oost-Europese kernfysicus die een ras van supermensen wil kweken, in een primitief laboratorium in zijn landhuis Waar hij samen met zijn oersterke, stomme assistent Lobo en zijn dodelijke inktvis uiteraard de nodige slachtoffers maakt. Al even kenmerkend voor zijn tijd zijn de stockbeelden van een echte octopus...angstaanjagend wordt het dan ook nooit maar de film blijft toch boeien. Bela Lugosi in zijn laatste film (afgezien van zijn archief-optreden in ‘Plan 9 from Outer Space’) weet ondanks ouderdom en tekenen van zijn jarenlange drugsverslaving samen met Tor Johnson de show te stelen. Een prima Poverty Row-film en volgens Ed Wood-maatstaven zelfs een van zijn beste producties!.

Waardeloze film!

Oké je heb low-budget en zelfs No-budget films maar beide hebben nog gemeen dat ondanks dat er weinig geld is er nog geprobeerd wordt om iets neer te zetten. Hier wordt zelfs dat niet meer gedaan! Ze verwijzen naar het buitenland (Oost-Europa) maar blijven stug rondrijden in een auto met Amerikaanse nummerplaten. Iedereen knauwt gewoon met een Amerikaans accent. Niet dat het uitmaakte want dit was denk ik het absoluut meest vreselijke acteerwerk ooit, elk middelbaar schooltoneelstuk was nog meer Oscar-waardig, dan dit. Naar de mollige roodharige was het zelfs pijnlijk (of ontoepasselijk) om te kijken. Ondanks dat het scenario volgens de titel om een weerwolf draait is er ook een professor en wordt er aan het einde gewoon de oude (jaren '40) 'the Mummy' nagedaan. Ook voor de weerwolf wordt geen ene moeite gedaan; duidelijk een man met een masker van Walmart. Eveneens het plastic schietspul en de dartpijltjes die verdovingspijltjes moesten voorstellen. Tja en geen elektriciteit hebben, maar wel een tv zien en overal netsnoeren. Alleen als het de bedoeling is geweest om een verschrikkelijke film te maken kan je nog spreken dat het is gelukt. Verder is dit verspilling van het maken, de tijd en het geld.

Dit was de eerste van de Blood Island-serie die de Filipijnse regisseur Eddie Romero, een drietal exploitatie/horrorfilm van eind jaren '60 Echter had regisseur de Leon er ook al één gemaakt in de jaren '50 en het plot lijkt erg daarop; monster op het eiland, seksueel gefrustreerde vrouw, liefdesdriehoek...

Het begint met ons kennis te laten maken met onze drie hoofdpersonen. Dr. Paul Henderson, zijn sletterige vrouw Carla en Jeff Farrell, een man van het Peace Corps arriveren op een tropisch eiland om de effecten van nucleaire straling te bestuderen. Radioactieve monsterchaos was tijdens het uitkomen van deze film eigenlijk al wanhopig verouderd! En toch werd dit een drive-in-hit! '

Dit kwam omdat er naast het oubollige verhaal er ook een stel exploitatie-elementen zijn toegevoegd (de film zat tussen de Hays-code en de introductie van het MPAA-classificatiesysteem) En deze zijn perfect verdeeld over de film! Die special effects zijn natuurlijk uitermate cheesy; Je krijg een man in een monsterpak te zien die naakte vrouwen aanvalt en verscheurd (van een geringe afstand zodat het niet te aanstootgevend was!). Er zijn verschillende scènes waarin boomwortels en takken zich uitstrekken om voorbijgangers te grijpen. "Argh! Het heeft mij!"

Tja low-budget; dus je ziet natuurlijk bijna schaamteloos de touwen van die de wraakzuchtige bomen of het touwtje van de vlinder/mot. Toevallig is daar ook een miljonair, in de vorm van Esteban op het eiland en als goede rijke filantroop houd hij er een heel stel dwergslaaf-bedienden eropna! Oh, oh, welk verdachte, hoe gemuteerd ook, zou er een sadistische seksuele interesse hebben in menselijke vrouwen? De verdekte naaktheid, effecten en bloed maakte de film misschien iets prikkelender, maar door het lage-budget is het naar hedendaagse maatstaven nog steeds tam!

Prachtige rol van Peter Cushing als Van Helsing. Helaas is dit niet te zeggen van David Peel in de rol van Dracula. Deze is veel te clean en nergens beangstigend.Verder is de kwaliteit hoog zoals je kan verwachten bij een Hammer studio productie. De film is wel een tikje minder dan de Horror of Dracula maar mag er zeker wezen.

Een solide, actievolle, maar zonder spatje bloed, oorlogsfilm. Zoals er in de jaren '60/70 wel meer zijn gemaakt. Uitstekend gemaakt maar met een gefictionaliseerde voorstelling van de gevechten om de Ludendorff-brug bij Remagen. Door deze brug waren de geallieerden in staat om een eerste belangrijke oversteek te maken over de rivier de Rijn, wat de laatste natuurlijke verdedigingslinie van de Duitsers was.Die Duitsers spreken, helaas Engels. Degelijke cast en de echte special effecten maken van deze film een leuke belevenis.

Tja doordat men kon rekenen op de medewerking van de Amerikaanse marine zien de vliegdekschepen met authentieke jagers en de procedures er realistisch uit! Helaas is de feitelijk aanval op de bruggen bij Toko Ri echter pas te vinden in de climax. Driekwart van de film beslaat de gebeurtenissen omtrent de bemanning aan de wal. Harry Brubaker die tijd doorbrengt met zijn vrouw, gespeeld door Grace Kelly, en kinderen of het wel en wee van helikopterpiloot Mike Forney (dwaze, eendimensionale rol van Mickey Rooney) Het probleem wat ik had met deze film was dat het meer over de personages wil gaan dan over de oorlog, maar diezelfde personages zijn nu niet echt interessant genoeg. Een oorlogsfilm die dus eigenlijk ten onder gaat aan zijn eigen ambitieuze pretenties. Daarnaast zijn er verbazingwekkend aantal scenes met vliegtuigen die opstijgen en of landen (of het juist niet kunnen landen) Het verhaal stelt helaas te weinig voor en als compensaties zijn er alleen aan het einde een paar spectaculaire opnames in de lucht, die boeiend zijn.

Ondanks dat de vraag; 'Wat als een buitenaards kind niet een held voor de mensheid wordt, maar juist een duistere bedreiging.' voor een hoop horror had kunnen zorgen. Blijft de film niet meer dan aardig vermaak! Het verhaal was met een meer bijzondere aanpak, een stuk sterker geweest dan dat nu is. De film zit te traditioneel in elkaar, en hangt er maar weinig goede spanning of sfeer. Acteerwerk is wel netjes en extra props voor Elizabeth Banks. Helaas is de film soms net iets te onlogisch, of zelfs misschien wel te inspiratieloos. Het leuke idee van de omgekeerde superheldenmythe en de harde en brute kills (inclusief een Lucio Fulci verwijzing) maken dat de film een vermakelijke is maar heel indrukwekkend werd het helaas nooit. Qua punten is dit dan ook een twijfelgeval. In de slot-credit zien we een vaste klant uit de James Gunn-stal opduiken in een cameo, en leek het dat er al gezinnespeelt werd op een vervolg, door nog meer kinderen op te voeren?

Ah, eindelijk heeft er iemand eens een horrorfilm over rouw en verdriet gemaakt. Maar ja de gebroeders Philippou beschikken wel over voldoende talent om het mooi en sfeervol te filmen maar op één of andere manier weet men ook weinig pit of impact te brengen. Tenminste niet voor mij als horror-fan die teveel films kijk. En om nu enkele rondjes te draaien om dan het punt te bereiken dat je al verwacht...? Een broer en zus verliezen na hun moeder ook hun vader en komen daarom onder de hoede terecht van een pleegmoeder (opvallend goed gespeeld door Sally Hawkins) die haar dochter is verloren. Rara...wat zal er volgen? Nou in dit geval het schoolvoorbeeld van te veel richten op karakter en nadruk op langgerekte, bijna onnodig, repetitief tragische familiedrama. Een grote Shoutout naar de jongen die Oliver speelt want hij was grandioos en het heerlijke mysterieuze element waar de meeste horror uit voortkwam in de film. Zal de filmmakers willen vragen of ze de volgende keer eens iets anders willen doen dan een filmpje om een trauma-kern te bouwen.

Umm, oké blijkbaar was dit dus onderdeel van een franchise van "Bring It On"-tienerfilms. Deze franchise zit ondertussen aan het zevende deeltje met min of meer hetzelfde plot; gedoe rond een team cheerleaders die kampioen willen worden. De serie wijkt daar met deze niet veel van af! Echter probeert men het nu met slasher-stijlfelementen. In deze film is het een moordenaar in een mascottekostuum die het cheer-team problemen geeft tijdens het oefenen om kampioen te worden...uiteraard gebeurd dit op Halloween.

Vermoedelijk had ik op basis van de poster, de film overgeslagen maar nu was het script mede-geschreven door Dana Schwartz (She-Hulk: Attorney at Law) en Rebekah McKendry (regisseerde de beste films die ik dit jaar heb gezien, Glorious) Gezien hun betrokkenheid maakte ik de keuze om dit te bekijken.

Tja...ik hoopte dus op wat creativiteit, wat geschuur tegen de grenzen PG-13-classificatie. Helaas komt het niet eens in de buurt ervan! Oké sommige moorden, zoals een wurging met een bloeddrukmeter hadden effectief kunnen zijn, maar ze missen elke impact! Het speelt op te veilig om te voorkomen dat de doelgroep van de franchise, of hun ouders, van streek raakt!

In feite voelt het alsof dit een Bring It On-script was dat werd herschreven tot een horrorfilm. Wat betekent; een beetje komedie, en meisjes met strakke buikjes die heel veel cheer-leaden. Het enige probleem is dat de film niet grappig is en nog minder slaagt als een slasher!

Drie dagen uit het leven van de overwerkte en uitgebluste ambulancebroeder/chauffeur, Frank Pierce (Nicolas Cage) en met het New York van voor de grote schoonmaak van burgemeester Rudolf Giuliani als decor. Tja er gebeurde niet zo veel, in dat opzicht had wel wat weg van die televisieprogramma als Big Brother. De film bevat weinig tot geen actie en een climax is er in deze film ook niet terug te vinden. En tja een duidelijke richting is er ook niet....De enige vaste waarde zijn de relatie tussen de verschillende partners (acteurs John Goodman, Tom Sizemore en Ving Rhames) die zich met humor, geweld of gospel bedienen en geforceerd liefdesperikelen met Mary Burke (Patricia Arquette, toentertijd getrouwd met Nicolas Cage) Ook verschijnt er regelmatig een geest van één vrouw, afgezien van het schuldgevoel, voegt het niet veel toe. De film wil ook meer zijn en zoals je van Scorsese kan verwachten, verwijst het symbolische naar religieuze zaken. Deze zijn ook niet echt heel subtiel, drie dagen (jaja jaja die!) of de scene van de geboorte waarvan de moeder en vader meerdere malen herhalen dat ze nog maagd is (oh anyone wie-o-wie?) Scorsese-fans zullen met film misschien iets meer kunnen maar voor mij was het niet de meest geslaagde filmervaring!

Tja wat moet ik hier nu weer van maken? Lichtjes gebaseerd op het echt fenomeen van “zenderonderbreking” in november 1987, waar een onbekende het signaal van twee televisiestations in Chicago kaapte en er een griezelige, bizarre, komische boodschap op band uitzond van een man met een Max Headroom-masker. De dader werd nooit gepakt en was daardoor voer voor complottheorieën. Met dat idee was dus niets mis mee, zelfs best interessant, elke VHS-video was een bekentenis voor een vermoorde vrouw was zelf best eng en ook bezat de film verder een goede sfeer van griezeligheid. Maar hier richten ze zich meer op het "vermiste vrouw" -verhaal en introduceren een hele reeks saaie personages. Niet direct een kwestie van de spanning goed opvoeren. Tja en om goed te zijn moeten dit soort samenzweringstheorie-films op een bepaald moment gewoon ontsporen. Dat kwam pas in de teleurstellende slotscène...wat dus ook veel te laat was! Uiteindelijk werd het dus een frustrerende zoektocht die vruchteloos blijkt te zijn! Het is wel eerlijk om te zeggen dat er nog een zekere mate van zenuwslopende stemming was, maar dat de filmmakers duidelijk geen idee hadden wat ze daarmee aan moesten.

Een één-kamer horrorfilm. De Tweede Wereldoorlog is geëindigd, en een groep veteranen-vrienden komt in '45 op verzoek van gastheer luitenant-kolonel Clive Hockstatter (Larry Fessenden) bijeen in Brooklyn. Zijn vrouw is onlangs overleden en hij heeft de groep bij elkaar gebracht om een ​​seance uit te voeren. Als eenmaal de deur van de salon dicht gaat, speelt de verdere film zich volledig af op één set en daardoor voelt dit meer als een toneelstuk. Er zijn elementen van de whodunit-moordmysterie en het traditioneel spookverhaal te zien. Er zijn wat effecten maar in alles vertrouwt het veel meer op de optredens van de cast. Tja, ook al is er dus een geest, gaat er meer tijd naar de geest van de nasleep van de oorlog. Nu er geen vijand meer is, zijn ze allemaal verloren. Nu is de film niet heel slecht, er is best puik acteerwerk, een mooie aankleding en kan ik niet zeggen of er ooit zo'n iets eerder is gedaan maar een groot deel van zijn looptijd van 92 minuten is gewoon te spraakzaam.

Hmm, dit is voor mij toch wel een lastige film om een rating te geven. Enerzijds is het een rasechte B-film die vooral met dialoog en suggestie werkt. Twee volwassen die zich letterlijk dood schrikken of een man die wordt onthoofd maar dan wel in het donker. Hele conversaties tussen de oudjes of tussen de gestrande familie en de sheriff. Iets gebeuren deed er soms dus inderdaad niet heel veel. Maar anderzijds zijn er erg fascinerende dingen te zien. Het begint direct al goed met een speelgoed/tank-scene en er zijn tal van andere kleinere momentjes; bv. het wrak wat ze vinden, de pop die huilt, meedere bijeenkomsten van de heksenkring, verjaardagsfeestje van de jonge kinderen enz. Ook de vormgeving van een claustrofobisch klein stadje met griezelige kinderen en griezelige oude mensen, satanisme en een huiveringwekkende atmosfeer waren redelijk apart. Daarnaast vond ik het einde erg goed, heerlijk pessimistisch. En met het acteerwerk zat het ook best goed. Vooral natuurlijk Strother Martin (Butch Cassidy and the Sundance Kid) en L.Q. Jones (The Wild Bunch) maar er was ook Eye-Candy in de vorm van Hottie Ahna Capri (Enter The Dragon) Op sommige momenten werkte dus de isolement en paranoia die veroorzaakt werd door een satanische sekte van senioren, prima. Hiermee was de film dus B-klasse met het presenteren van de film maar helaas hapert het verhaal ook menigmaal.
Nog even wat Trivia; acteur L.Q. Jones schreef 2 films deze The Brotherhood of Satan en de andere was A Boy and His Dog (1975)

Vrij onschuldige miniserie of Tv-film, enigszins gedateerd maar geen slecht tijdverdrijf voor een spionagethriller uit de jaren 80. Het camerawerk is typische jaren tachtig tv...erg statisch en veel close-ups waardoor het lijkt dat de scènes met één acteur tegelijk zijn opgenomen. Robert Mitchum is de adoptievader en hooggeplaatste CIA-agent van twee weesjongens Romulus (Peter Strauss) en Remus (David Morse), die hij tevens opleidt tot de besten geheimagenten. Een verfilming van een boek van David (Rambo; First Blood) Morrell. maar het voelt door de meerdere plotwendingen allemaal nogal langgerekt. En Peter Strauss is prima in een bijrol maar in een hoofdrol werkt dit niet helemaal. Enfin laten we zeggen dat de film, ondanks het last heeft van die typische tv-film-sfeer kwaliteit, het toch de moeite waard was.(gekeken i.v.m. een challenge op Letterboxd; Watch a movie from 1989)