Opinions

Hé weer eens een piratenfilm!! Het verhaal is enigszins formulematig,maar veel in deze film werkt; prima sfeer, solide enscenering en brute actiemomenten! Het zorgt ervoor dat de film de hele tijd vermaakt.Toch is er ook het gevoel dat hier meer mogelijk zou zijn geweest. Wat meer avontuurlijker en minder simpele actiefilm...De personages blijven nu wat oppervlakkig en sommige wendingen lijken voorspelbaar.Maar hoe dan ook wel een vermakelijke tijd!

Een afgelegen onderzoeksstation, een klein team van wetenschappers en een dreiging: het zijn basis-ingrediënten die elke horror-fan bekend in de oren zal klinken! Helaas weet deze Oostenrijkse Creature Feature film maar voor de helft te overtuigen. Regisseur Marvin Kren kan maar niet beslissen of hij een serieus klimaatverandering-horror of een komedie op het scherm wil brengen. De eigenzinnige personages in deze film doen de film niet echt goed! Ze zijn komische misplaatst. Maar gek genoeg zijn er wel ouderwetse praktische effecten en die hadden zeker charme! Het is dan ook een beetje jammer dat de hectische camerabewegingen en schaarse verlichting het beperkte budget proberen te verbergen. Tja en het einde... dat kwam een beetje uit de luchtvallen... en rees bij mij de vraag; "Is dit het nu? Wat moest dat betekenen?"

Boar is een leuke, maar gebrekkige, monsterfilm. En alhoewel het officieel geen reboot/remake is van Razorback (1984) lijkt de film wel op een soort hervertelling van genoemde film. Maar dan zonder de bizarre personages. Beide films spelen zich af in Australië, beide hebben personages die op zoek zijn naar vermiste personen en beiden richten zich op een gigantisch moordzuchtig varken. De film begint hoopgevend met John Jarratt(Ken) en Roger Ward(Blue) twee bierdrinkende oudjes die zich opwerpen als een stel helden. Echter na verloop van tijd maken ze plaats voor andere personages. Deze zijn vooral vervelend en saai. Het wil natuurlijk wel wat zeggen als body-builder Nathan Jones (Bernie) hier de beste acteerprestaties levert. Hij speelde ook al in Charlie’s Farm (2014) de vorige film van regisseur Chris Sun. In deze film is er trouwens ook nog een leuke verwijzing naar die film. Verder is ook horrorcoryfee Bill Moseley weer aanwezig. Als je vond dat één van de struikelpunten in Razorback was dat je het monster niet goed hebt gezien, dan kom je bij deze film zeker beter aan je trekken. Of dit een verbetering was? Ikzelf vond van niet! Juist de stukken waar het wilde zwijn niet helemaal te zien overtuigen beter dan wanneer we het CGI-varken wel zien. Qua gore en bloed is er gelukkig niet veel te klagen! Al slaat ook de verveling toe ondanks dat de speelduur maar 96 minuten is. Het verhaal is niet al te moeilijk en dat maakt dat "Boar"nog wel vermakelijk is maar door een slecht presterende cast, het uitblijven van echte enge horror is het ook niet veel meer!

Aardige maar rommelige thriller waarin een "exclusieve" school niet blijkt te zijn wat het moet zijn. Er had domweg meer in de film gezeten! Dit komt vooral doordat regisseur/schrijver Boaz Yakin een paar niet goed overdachte zij-lijntjes aan het verhaal heeft toegevoegd. Het historische verhaal over de grootmoeder maakt de film vooral rommelig want die is totaal niet goed geïntegreerd in het algehele verhaal. Geen idee waarom er WW2 antisemitisme en joodse overleving in de film werden verwerkt? Eerst zien we grootmoeder verschijnen in Jacob (Luke Prael) nachtmerries maar later duiken de beelden zonder reden op (flashbacks?) Jacob's travestie / dubbelzinnige seksuele identiteit voelt meer als window-dressing dan een echt legitiem persoonlijkheidskenmerk. Ook de relatie met en hoe die eindigde met het meisje Christine (Sterling Jerins), werkte (bij mij) niet. En dan is er nog de afronding deze was naar mijn smaak te Happy. Zeker in contrast met de reden waarom ze naar het internaat gestuurd waren. De onbekende cast was goed,inclusief de tieners. De filmografie en montage weten nog wat van de film te redden maar het matige scenario doet meer kwaad dan goed!

Dit is een zeer onspectaculaire film De rijke zwangere vrouw Ana bouwt een band op met de ingehuurde zwarte huishoudster-kinderoppas Clara om tijdens haar zwangerschap voor het huishouden te zorgen en na de geboorte voor het kind. In de eerste helft is het ruwweg een uur wachten op de bevalling; natuurlijk gaat Ana raar gedrag vertonen maar op een lesbische relatie, yoga-dansjes en wat klein bloedvergieten na, gebeurt er niet veel. Sowieso vraag ik me na een uur af waar is de fantasie en horror?

Na het uur zijn er paar aardige effecten waarna er van de eerste naar de tweede helft wordt overgestapt door een muziekje om vervolgens Clara en de inmiddels zevenjarige Joel dansjes te zien doen en ander zoetsappige drama over een opgroeiend kind. Er zijn ook een paar metamorfoses waar een CGI-creatuur (best wel lelijk) wordt getoond. De makers weten het kennelijk zelf soms ook niet meer en gooien en er dan maar een zielig liedje in. Oef en dat einde...alsof Disney een film over het monster van Frankenstein had gemaakt..?

Tja dit is de zoveelste film die sociaal drama met een horrorelement combineert maar waar het knapste is dat het ondanks het opgeleukt is met horrorelementen compleet weet te vervelen. Zucht...het is natuurlijk allemaal metaforische ...zwangerschap is angstig ... gevolgd door opvoeden is zwaar...of zoiets? Ach...een plot wat ondertussen al zo vaak is gedaan dat er geen verrassingen meer zijn, oké netjes gefilmd maar het duurt gewoon te lang!

Een thriller met één man dat zich volledig afspeelt op een boot op open zee en dat met een lengte van anderhalf uur, ik kon me niet voorstellen dat dit heel spannend kon zijn of blijven! Er was dus een risico dat het voorspelbaar, eentonig en vooral een saaie film zal gaan worden. Maar de film was spannend? Ja, zeker! Echter eng? Niet echt.Toch wist het mysterieuze element me tot eind te intrigeren. Doordat de zeiler/ visser in verschillende moeilijkheden belandt, denk daarbij aan een vreemd soortig schaakspel tegen de boot Aeolus, (Griekse God van de Wind) aanschouw je sommige gebeurtenissen met ingehouden adem. Daarnaast weet ook het mysterieuze aspect de film interessant te houden. Is er toch nog iemand aanwezig op de boot? Heeft de zeiler veel domme pech? Of is er toch nog meer aan de hand? Terwijl er bijna geen dialoog was, weet deze film van vader Winston Azzopardi (de regisseur) en zoon Joe Azzopardi (de acteur) me door net even anders te zijn, best aangenaam te verrassen!

Gebruikelijke muziek-biopic versterkt door de muziek van Bob Marley en geloofwaardige uitvoeringen van Kingsley Ben-Adir en Lashana Lynch.

Tja...geen idee met wat je kan verwachten van een Tsjechische sciencefictionthriller? Dat dit een goede film met een geslaagde mix van Neo-filmnoir en sciencefiction opleverde was dus een grote verrassing! Regisseur Robert Hloz en de rest van de crew doen het prima om met een klein budget een futurische wereld op te bouwen. Het budget van de film bedroeg 45 miljoen Tsjechische kronen, wat samen met Slowakije, Polen en Servië is bij elkaar gebracht.

In een nabije toekomst is technologische vooruitgang geavanceerd genoeg om weer tot leven kunnen worden gebracht, mits je binnen de voorgeschreven 48 uur een herstelpunt heb aangemaakt. Deze technologie wordt aangeboden door het Restore Institute. Als dan het hoofd van de onderzoeksafdeling en zijn vrouw worden gedood en blijkt dat beide geen herstelpunt bezitten, vermoedt agent Emma Trochinowska (Andrea Mohylová) dat er meer aan de hand is!

Visueel erg netjes gemaakt met computer-gegenereerde futurische beelden van de stad Praag, zoals o.a. het warenhuis Kotva en het congrescentrum. In e film waard eveneens de geest van sf-klassieker Blade Runner rond. Toch weten ze er voldoende eigens aan te geven Ja, ben zeer te spreken over deze Tsjechische sciencefictionfilm met geweldige wereldopbouw, geloofwaardige speciale effecten, een solide tempo, en goed-spelende cast.

De slachtpartij waarnaar in deze film aan het begin wordt verwezen, heeft ook werkelijk plaats gevonden in 1960 bij het Bodom-meer in Finland. De enige overlevende werd later aangeklaagd en vrijgesproken en de echte moordenaar is tot op de dag van vandaag niet gevonden. In de film proberen twee jongens een reconstructie te realiseren. Daar hadden ze natuurlijk ook twee meisjes voor nodig en dit viertal vertrek dan ook naar de plek waar het allemaal is gebeurd. Normaliter betekent de tekst; "Inspired by true events"niet veel goeds. Het is nogal eens een verkooptruc. Echter deze thriller met een vleugje horror was een sfeervolle uitzondering op de regel. Al gaat het ook niet heel diep of is het lekker rauw. Het meest bijzondere van de film is een leuke twist. Verder is het acteerwerk van de tieners zeer gedegen. Ondanks dat de film op momenten spannend is en er een fijne sfeer hangt, blijft echt vuurwerk uit en is dan ook niet meer dan een aardige middenmoter.

Tjonge, een school voorbeeld zoals het niet moet! Denk aan de film Weekend at Bernie's (1989) ontdoet die van alle humor en zet drie slechte acterende miepen bij elkaar. Laat ze vooral veel onzin uitkramen, wiet roken en onlogische belevenissen mee maken. Kortom visuele armoede! Nou Holly, Cali en Mel het blijft bij proberen want de verveling is niet verdreven. Eerder het tegenovergestelde ik verveelde me namelijk te pletter!

Prachtige film, waar wederom de meeste credit gaat naar producent-auteur Val Lewton (1904-1951) In zijn films komt steevast het gruwelijke uit de menselijke geest. En ook al zijn het verschillende regisseurs die de films regisseren er is duidelijk de hand van hem in te zien. In deze film was het regisseur Robert Wise. Een kenmerk uit die films is dat ze rijk zijn aan suggestie. Dit keer is de setting Edinburgh, in Schotland alwaar Dr. Wolfe 'Toddy' MacFarlane (Henry Daniell) een school voor dokters in opleiding heeft maar er is ook een te kort aan lichamen om te oefenen. Daarom laat hij Cabman John Gray (Boris Karloff) kadavers opgraven. Verder zien we ook Bela Lugosi als de bediende Joseph echter in een vrij kleine rol. Natuurlijk komen de lijken niet allemaal van de begraafplaats. En daarin schuilt de kracht, want ook al blijven de moorden alleen maar suggesties, ze komen best doeltreffend aan! De film wordt prachtig maar ook beangstigend, duister en listig opgebouwd. Denk aan het soort verhaal dat je hoort bij een knispert haardvuur terwijl het buiten koud is. En waarbij elk karakter zijn bijdragen levert aan het web van menselijke gebreken. Een film die je bij blijft, waarvan je nooit helemaal van kan ontdoen .. . Toddy... Nooit helemaal.

Een remake van een remake maar Abel Ferrara stelt niet teleur! Uiteraard is deze moderne, nieuwe interpretatie ook geïnspireerd op de roman van Jack Finney. Het script (met verhaal-credits voor Larry Cohen en Stuart Gordon) gooit vrijwel elke verbinding met de twee voorgaande versies weg.((Op twee of drie scènes na) De film volgt Marti Malone (Gabrielle Anwar), een tienermeisje, haar vader Steve, stiefmoeder Carol (Meg Tilly) en haar jongere halfbroer Andy die reizen naar een militaire basis om hun chemische en biologische opslag te controleren. Nu is het bewerking van bovenstaand boek, dus deze versie kan misschien last hebben van dat je weet wat er aan de hand is, en het dus minder verrast. Het venijn zit hem echter in de details, waardoor de film voor mij als horrorliefhebber over het algemeen aangenaam vertoeven was! In het vrij hoge tempo van deze film wordt, er genoeg spanning en effectieve horror opgeroepen! Er is ook een korte naaktscène met Meg Tilly en Anwar is kort naakt op ziekenhuisbed te zien. Helaas is er wel in de climax een speciale effect die nu niet meer overtuigd. Toch zijn er veel goede momenten om van een zeer leuke film te spreken!

Het idee om alleen de bodycams van twee agenten te gebruiken was goed. De film valt daardoor in het found footage-genre. Een genre dat zowel toppers als miskleunen kent! Regisseur Brandon Christensen die vaak prima films maakt met 'been-there-done-that' -gevoel (en vorig jaar nog de heerlijke eigenaardige slasher Night of the Reaper afleverde) doet dat met deze found footage niet anders. De film is een goede benadering van wat een FF-horror kan (en moet) zijn. Het vindt het wiel niet opnieuw uit, maar het is een leuke rit, het tempo is behoorlijk en met 75 minuten duurt het ook niet te lang! De CGI tegen het einde van de film is wat cheesy en dat nam schrik wat weg. Maar de eerste en derde akte zijn spannend en effectief, het stukje in het midden is wat slap daar werkte niet alles, er gebeurd minder en valt ook een beetje in herhaling maar over het algemeen 'geen slechte found-footage horrorfilm. Prima film hoor maar voor een echt goede film zie ik liever Isaac Rodriguez' Last Radio Call die had (weliswaar niet volledig gedraaid) een beter gebruik van bodycam...

De wondere wereld van de vaquejadas, een bijzondere rodeo-variant in het noordoosten van Brazilië, waarbij cowboys te paard een stier tot struikelen brengen door aan zijn staart te trekken, vormt het decor van ‘Neon Bull’ Nu heeft regisseur Gabriel Mascaro een documentaire-achtergrond en dit is duidelijk zichtbaar in de film. In rustige, lange en ogenschijnlijk fragmentarische scènes krijgen we het leven voorgeschoteld van een kleine groep aan de onderkant van de Braziliaanse samenleving. De drie mannen, een vrouw en een kind leven een nomadenbestaan tussen kermisachtige evenementen op het platteland. Een verhaal zelf is nagenoeg afwezig, er is geen centraal conflict dat opgelost dient te worden en de personages maken nauwelijks een ontwikkeling door. Saai wordt het gek genoeg nooit. Dit komt vooral doordat traditionele rolpatronen van man (achter een naaimachine) en vrouw (repareert de vrachtwagen) zijn omgedraaid en daarnaast is de film doorspekt met een zinderende hoeveelheid erotiek.

"I am the Crimson Executioner!" (en dat zo'n 25 x)

Een van de vele Italiaanse gotische horrorfilm uit de jaren '60. En van die Italiaanse regisseurs die in de jaren zestig in de gothic horror werkzaam waren, is Massimo Pupillo vrij onbekend gebleven. Dat is in dit geval niet vreemd of onterecht, want hij was zeker de minst getalenteerde filmmaker.

Toch blijkt deze film nog een alleraardigste enigszins vreemde pulp-film te zijn en blijkbaar een verfilming van de Italiaanse pulp-strip, overgoten met een sausje van horror en erotiek. Hoopgevend zien we aan het begin de naam van Markies de Sade in beeld. Waarna we de zogenaamde ‘Crimson Executioner’ terechtgesteld zien worden. Veelbelovende vooruitzichten dus!

Helaas wordt aan die verwachtingen niet helemaal voldaan! Doordat alle acteurs geen talent hebben, is het in de eerste helft van de film nogal afzien. De non-acteurs kramen de meest vreselijkste dialogen uit. Als de modellen en aanhang arriveren bij het kasteel om er materiaal te schieten voor erotische cover-foto's met horrorelementen. maken de dames al gauw duidelijk dat geen van alle bereidt is om meer te tonen dan wat ondergoed. Ook is de Executioner niet angstaanjagend maar eerder de lachwekkende schurk die ooit in een horrorfilm is verschenen. Mickey Hargitay, een Amerikaanse bodybuilder die in Italië exploitatiefilms maakte en verder bekend was als de echtgenoot van Hollywoodster Jayne Mansfield, bezit zichtbaar geen talent.

Als de ‘Crimson Executioner’ dan eindelijk begin met de martelingen zijn die best fijn om te zien. Misschien net iets te tam en nep voor onze tijd maar het zijn wel erg innovatieve moorden. En ook de martelingen met spijkers, kokende olie en ijskoud water, uitrek-praktijken op een pijnbank, verbranding, ophanging, wurging en aanverwante praktijken in de finale zijn niet versmaden. Het is dan ook jammer dat die rond springende Scharlaken Beul met zijn Zorro-masker, rode kap en maillot alleen maar op de lachspieren werkt. Dat die special effecten overtuigen was ook niet verwonderlijk want niemand minder dan een jonge Carlo Rambaldi (Oscar voor E.T.) was hiervoor verantwoordelijk! Toch wist de film mij nog uitstekend te vermaken.

Een competente Franse thriller, met een onberispelijke productie en prima uitvoeringen en een flinke dosis spanning. Opvallend en interessant door de wereld waar het zich in afspeelt. Dit speelt namelijk af in de luchtvaartindustrie en dan vooral bij de medewerkers van het Onderzoeks- en Analysebureau voor de veiligheid van de burgerluchtvaart. Specifiek verteld vanuit het perspectief van Mathieu (Pierre Niney), een audioanalist gespecialiseerd in het luisteren naar opnames van de zwarte doos van vliegtuigen. Wat gebeurde er tijdens de vlucht Dubai-Parijs voor de crash in de Alpen? De spanning komt vooral uit de vraag is het; corruptie of obsessie en lijkt op het soort samenzweringtriller die Scandinavië vaak uitbrengt Wederom (dit is de derde film van regisseur Yann Gozlan achter elkaar) valt het geluidontwerp op! Geluid is een grote speler in deze film of soms is er vrijwel geen muziek wat ook dat is een vereiste Zodat je goed kan luisteren, net als de expertise van hoofdpersoon, naar de details. Voor mij verloor de film in de tweede helft, wat van zijn effect. Zijn vrouw die in een keuringscommissie zit en binnenkort gaat werken voor het bedrijf waarvan ze vliegtuigen keurt. Toch wist de film had film nog een verrassing en weet het netjes tot een spannend einde te brengen. Yann Gozlan is een best bedreven regisseur die ditmaal een spannende, beheerste ​​'vliegtuigcrash'-film laat zien die zich eens concentreerde op iets anders!

Ik zag niet zolang geleden opeens een trailer van Ah-ga-ssi (2016) Dit bleek van de regisseur van Oldeuboi (2003) te zijn. Daarom de gelegenheid aangegrepen om eens wat films hem te gaan kijken. Nu blijkt dit een vengeance trilogie te zijn met bovengenoemde als eerste. Ach ik begon gewoon met deel twee.En als eerste kennismaking met Chan-wook Park is dit zeker niet verkeerd! Prachtige stilistische beelden en een zeer mooi vertelt verhaal. En net zoals bij de andere Koreaanse films van regisseur Hong-jin Na, die onlangs gekeken heb, gebeurd het gewoon. De personages zijn niet goed of slecht maar handelen omdat ze niet anders kunnen. En krijg je als kijker ongemerkt heel wat keiharde actie te zien maar is het iets meer een logisch gevolg dan dat de film hierom draait. Aangrijpend, meedogenloos en soms ietwat onbegrijpbaar maar met een hoog gehalte aan sublieme shots maakt het voor mij een geslaagde film.

Je heb een budget gekregen om een film te maken, echter dit is vrij laag dus moet je daar vindingrijk mee omgaan. In deze film komen de herkenbare kenmerken van een low-budget-film allemaal langs; de digitale glans, de tamelijk preutse houding ten opzichte van seks en geweld, (of zijn het bezuinigen op de effecten), veel te veel leunen op dialogen om het verhaal te vertellen, en een willekeurig muzikaal intermezzo dat nergens op slaat en niets toevoegt.

Het begint als een slasher-film, je-weet-wel een zomerkamp waar een gemaskerde moordenaar de jonge kampbegeleiders afslacht. Na de opening, laat het zijn uitgangspunt varen en verandert de slasher in een 'wie heeft het gedaan'-verhaal en gaan de sheriff en zijn hulpsheriff uitzoeken wie de dader is in een plaatselijk restaurant. Tja alle actie wordt vervangen door gesprekken tussen een groep weinig interessante personages die vastzitten in een eetcafé.

Duidelijk dus met een beperkt budget gemaakt. Het ziet er wel netjes uit. Toch lukt het de film niet echt om iets interessants of origineels te creëren dat memorabel is, maar het verdient wel een pluspunt voor de poging om iets anders te doen. Voor de gemiddelde kijker denk ik niet echt de moeite waard, maar het is niet het slechtste wat je kunt kijken. Oh en blijf kijken tot na de aftiteling!

Deze film is zo'n beetje het equivalent van Fastfood; snel bereid en relatief goedkoop gemaakt. Dit is een film met een laag budget en....sluit aan op het nu, door boordevol AI, te zitten. Het monster is AI, de openingscene is AI en het kan zomaar zijn dat ook het script en de muziek AI waren. Wel is het vroege AI of tenminste niet zo heel denderend. Er is een duidelijke scheiding tussen opgenomen beelden en door AI gegenereerde clips. Niet iets om heel blij van te worden...Tja...zo blijf er ruimte over om John Rhys-Davies in te huren. Het verhaal is dat er één of andere alien op Aarde neestort en in een grot probeert de mensheid naar zijn evenbeeld te herscheppen, uiteraard met wisselend succes. Het eerste half uur is de introductie van de grijze muizen...euh...hoofdpersonages en het oeverloos praten om details te onthullen. Daarna gaan ze naar de grot en werd het wat beter. Net als soms eens wat Fastfood eten lekker kan zijn, maakt Britse regisseur, producent, cameraman én editor Howard J. Ford B-films die op zijn tijd weleens verdienstelijk zijn...

Ondanks tekortkomingen toch enigszins spannend en mild vermakelijk veroorzaakt door wat slinks exploitative bloederige chaos. Direct vanaf de openingsmomenten, waarin een naakt stel door het bos rent, en pijlen ontwijkend in leven probeert te blijven...Daarna volg je een stel dat een afgelegen landgoed huurt aan een meer voor een rustig uitje, maar ontdekt dat het dubbel geboekt is door een ander stel...klink wel heel erg bekent? Met een speelduur van 94 minuten vier hoofdpersonages op één locatie, duurt het natuurlijk niet lang voordat de eigenaardigheden beginnen. Het welbekende koppels-in gevaar- door vreemden gecombineerd met een vleugje erotische thriller. Ach weinig mysterie en met het kleine beetje bloedvergieten was dit best een aardig no-brainer om te kijken.

Pfftt.... blijkt het gewoon over... niets te gaan, Zou deze film wel hoger willen beoordelen omdat de regie en de cinematografie best goed waren, maar jeetje, deze film was zo tergend langzaam. Op dat langzame tempo en flinke speelduur na is er ook bijna geen tof horror-element te zien. Wel romantiek en roadtrip-film perikelen, dat was ook verder prima maar probeer dan niet op te leuken met wat bloederigheid en dat dan horror te noemen. Weet ook niet wat het nut ervan in de film is, afgezien dat op moment modern is om films te verpakken met het horrorgenre. Is hier de horror soms ook weer een of andere rare kannibalismemetafoor voor generatietrauma of liefde of zoiets..? Niet dat het geen prima film had kunnen zijn! Maar als horrorfan verwacht ik wel meer lef in mijn fijne horror-momenten. Je maak een film die met huid en haar heet en werkt naar een climax toe... laat dat ook zien! Tja in deze vorm was het voor mij, gewoon niet mijn ding.

Tja...wat moet je nu voor waarde plakken op een film met een gigantische "demonische" poedel? Misschien had dit een spoiler geweest maar aangezien ze deze groot op de poster zetten....? De film is het regiedebuut van make-up effect artiest James Cummins. Begin jaren tachtig begonnen voor de beroemde Stan Winston Studio en daarna voor zijn eigen begonnen (bekend werk zijn; House (1986), Slumber Party Massacre II (1987) Echter een goed effecten-artiest is nog geen bekwaam regisseur!` Het verhaal zelf is een redelijk rechttoe rechtaan en begint met een langgerekte scène waarin een politiedetective een paranormaal begaafde vraagt ​​om naar de lichamen van drie ontbindende kinderen te bekijken in het mortuarium. Hierna ontmoet je de sarcastische Miss Poopinplatz.(tja wat is in de naam?) Ze beheert de receptie samen met haar vervelende poedel. Wat begint als een eenvoudig onderzoek, verandert natuurlijk al snel in iets heel anders. En pas als dat anders is te zien krijgt de film wat leven! James Cummins is in zijn make-up- element is, maar het duurt lang voordat hij de zombiekinderen loslaat. Er is een matig niveau van gore. De film wordt een stuk vermakelijker tegen het einde, als de film uitbarst in vermakelijke belachelijke gigantische proporties. Tja... de dwaasheid van een gigantische poedel, onder invloed van een oude Chinese vloek, die een pijpbom apporteert, daar kan je niet te streng voor zijn!

De protestante voorganger Bonhoeffer was in 1933 een van de eersten die waarschuwde voor Hitler, en dat dit systeem zelf een stok tussen de spaken moest worden gestoken. Eerst was dat alleen passief, later actief met een aanslag op Hitler. Aan het einde van de jaren zestig begon Bonhoeffer en zijn theologie onder gelovige aan populariteit te winnen. Echter wordt hij notabene nu meer en meer, ingezet voor de agenda van radicaal-rechts en Trump-gezinde.

In het kader dat in het jaar 2024, zijn tachtigste sterfdag was werd deze Europees-Amerikaanse bioscoopfilm over zijn leven uitgebracht! Die uiteraard dus ook de goedkeuring kreeg van het Angel Guild, een organisatie (van Angel studios) die toeziet op de inhoud van christelijke producties en waarvan je dan ook aan het begin de mededeling ziet. Van een duidelijke rechts-radicale boodschap is weinig sprake.

Van zijn jeugd naar de inspiratie voor zijn geloof tijdens zijn verblijf in een zwarte geloofsgemeenschap in New York naar zijn verzet tegen het nazi-regime en zijn deelname aan ‘de belijdende kerk’ tot de aanslag en onvermijdelijke executie. Met historische gebeurtenissen wordt wel wat geschoven of bij gefantaseerd. Maar ach...dit is niet storend. Er is wel subtiel de waarschuwing voor het volgen van leiders en dat je daartegen geweld mag gebruiken. (geweld tegen degene die goddeloos zijn, of voor abortus en euthanasie, die etnische, seksuele en genderidentiteit promote, enz)

Geef deze maker Todd Komarnicki wel de voordeel van de twijfel. Want ik denk niet dat hij als spreekbuis voor Trump, radicaal-rechtse kringen of het Duitse AfD heeft wilde dienen. Maar getuige de melding aan het begin maakt de film die misbruik wel mogelijk. Daarnaast ziet de film er voor mij te braaf, te behoudend, oerdegelijk en veilig uit. Nee deze biopic is echt niet aan mij besteedt!

Wederom de metaforische mix tussen verlies/trauma en horror. Het is inmiddels denk ik ook wel cliché? In plaats van horror is er langzaam drama over verdriet en persoonlijke relaties. Weinig kat ook! Het is vooral het hoofdpersonage dat zich gedraagt ​​als een poes/kat. De verwachting was dat er op zijn minst een paar vieze dingen zou zien. Tja oké ze zijn er maar het doet niets nieuws en vies neuh niet echt! En euh…komedie? Grappig...misschien dat, dat met die winkeljuffrouw wel grappig was en het kattenbakmoment... Die is trouwens eveneens ook het opvallendste in een film die verder geen enkel hoogtepunt kent!

Hoewel het geen meesterwerk is, verdient deze film geen lage beoordeling. Hij is duidelijk met liefde en stijl gemaakt en heeft zelfs acceptabele acteerprestaties en effecten voor een laag budget. Helaas is het niets baanbrekends en speelt regelmatig leentjebuur. Maar toch...spionerende kinderen vastbinden doet meer mensen pijn dan je denkt. Volwassene geworden is broerlief ongemakkelijk, zelfs agressief bij vrouwen en dus schildert hij spiegels. Zijn zusje doet het niet veel beter. Ze heeft nachtmerries, praat raar onder hypnose en ziet dingen in spiegels die er niet zijn. En dus slaat ze een spiegel kapot. Hier komt het bovennatuurlijke boeman-gedoe, zware ademhalen en het snijden om de hoek kijken, Dat, en de griezelige elektronische muziek van Tim Krog, maken van dit een aardige lowbudget horror die je een leuke middag bezorgen.

De basis voor het plot was een kort verhaal van Stephen King dat stamt uit 1973. Waarbij een man bij een psychiater komt om te praten over de "moorden" op zijn drie jonge kinderen. Dit zit in de film maar het plot richt zich hier meer op het gezin van die psychiater Harper. De "Boeman" begint uiteraard algauw de familie te teisteren, maar waarom het nou per se deze familie moet hebben ? Verhaaltechnisch kwam dat niet lekker uit de verf. Enfin de film begint lekker rustig met af en toe een donkere ontmoeting met de "Boeman" De makers doen verder niets nieuws, het is tig keer in andere titels gezien. Toch was dit net iets beter dan sommige van die andere! Dat komt doordat men in plaats van een compleet verlichte set, gebruik maak van elk mogelijke ‘natuurlijke’ licht. Van een bolvormige nachtlamp die over de vloer rolt, via waxinelichtjes en een reflectie in een oplichtende wasmachinedeur tot koelkastlicht, naar een lcd-scherm of kerstverlichting. Het eindresultaat is dan ook een alleraardigste spannende film!

De film is niet slecht maar is gewoon niet erg goed. Er zijn namelijk een paar elementen waardoor het voor mij vooral tegenviel. Ten eerste ontbrak het in de film aan horror. Oké Boris Karloff is de 'mad scientist' en hij experimenteert er lustig op los om een “superman” te creëren. Maar afgezien van wat vage handelingen en wat lichamen is er weinig te zien. Het was vooral veel komedie gecombineerd met een whodunit wat we te zien krijgen en af en toe zijn er verwijzingen naar het leger en de oorlog. Natuurlijk is er de creatie van de supermens zodat de oorlog kan worden gewonnen maar er zijn ook verschillende woordelijke verwijzingen en we zien een fascistische Italiaan die dingen wil opblazen. Ik kreeg dan ook meer het gevoel dat dit een film was die gemaakt was voor de Amerikaanse Office of War. Het tweede minder goede was het moment dat Maxie Rosenbloom in beeld kwam hierna zakt het niveau van de film naar saaie slapstick. Het acteerwerk van Boris Karloff en vooral Peter Lorre is uitstekend. Peter Lorre speelt sowieso een heerlijke rol als een soort oplichter die alle belangrijke baantjes in het kleine dorpje heeft en de gehele tijd een klein katje in zijn binnenzak meedraagt. Echter is de film niet meer dan dat ze de twee grote horror-iconen bij elkaar hebben gebracht in de hoop dat zij er iets van maken. Helaas is het resultaat te mager.

Erg sterke HULU Original met een verzameling korte fictieverhalen van Clive Barker. Het volgt drie losjes onderling verbonden verhaallijnen vernoemd naar de hoofdpersonage - 'Jenna', 'Miles' en 'Bennett' en in elk verhaal volgen we deze personages naar een vreselijk, onvermijdelijk lot. Elk individueel verhaal is boeiend naarmate de spanning toeneemt en je steeds meer kom te weten van elk personage. Een ander ding dat in het voordeel van deze film werkt, is het goede acteerwerk. Ondanks dat het niet helemaal 'made-for-tv'-sfeer van zich af kan schudden, zijn er genoeg momenten van horror, geweld en bloed. Ja regisseur Braga ( Salem , meerdere Star Trek- series) weet verder hoe het moet! Je eigen concentreren op het plot en zo gestaag de spanning opbouwen voor effectieve schrik. Jump scares en bass drops zijn dus nergens te vinden. Ja zo zie ik mijn horror toch maar al te graag! Deze film was absoluut uitstekend genoeg om een ​​voortzetting te rechtvaardigen, er is namelijk sprake dat dit een mogelijke filmfranchise moet worden!

Deze verfilming van Penelope Fitzgeralds gelijknamige roman heeft een Spaanse producent en regisseur, maar verder is de film zo Brits als wat. De boekhandel die Florence Green (Emily Mortimer) wil openen is niet veel meer dan een MacGuffin om de strijd tussen de gegoede klasse, die in het Groot-Brittannië van 1959 nog aan de touwtjes trekt, en de opkomende gewone man, die een steeds belangrijke rol in de maatschappij heeft, aan te tonen. Het boek is een laagdrempelige kunstvorm waarvan iedereen kan genieten en waar de elite niets van moet hebben. Echter is het ook een luie verfilming waarin alles wordt gezegd en niets wordt getoond. Dat het huis krakkemikkig is, zie je geen moment. Waarom de personages doen wat ze doen? Het wordt niet duidelijk. Regisseur Isabel Coixet weet de sfeer van een naoorlogs vissersplaatsje in Engeland nog wel goed te treffen en Emily Mortimer en Bill Nighy maken er nog iets van (de meest interessante scènes zijn die tussen hen) maar kunnen verder ook niet voorkomen dat het vooral een brave film is zonder veel pit.

De titel laat zich vertalen in zoiets als; "Zoals vuurwerk, zoals vlinders" Waar natuurlijk het romantische verhaaltje wat we te zien krijgen, mee wordt bedoeld. Hoewel erbij deze film het genre actie wordt vermeld is dit meer een historisch drama. Helaas wel één die het niet zo nauw neemt met de werkelijkheid. Het is lichtelijk gebaseerd op Keizerin Min's openheid voor andere landen in de negentiende eeuw en hoe dit leidde tot opstanden en agressieve actie door Japan.(Imo Incident) Keizerin Myeonseong (Soo Ae) was dan ook een belangrijk sleutelfiguur in een politiek steekspel tussen grootmachten China,Rusland, Frankrijk en Japan. Zij is in haar paleis om het leven gebracht in een door Japan in elkaar gezet plot. Echter draait het in deze film teveel om een zoet sappig en soms erg tergend lang gerekt liefdesverhaaltje tussen die keizerin en de fictieve Moo Myeong (Seung-woo Cho) Dit is ook direct het manco want de bedenkers falen hierdoor om er een spannend episch doorspekt met historische elementen, film ervan te maken. Een rol zoals die van de vader van de keizer, Daewongun kwam gewoon niet goed uit de verf. (was hij in deze film nu goed of slecht? De begin-scene sloeg in ieder geval op de tijd dat hij aan de macht was) Dit brengt me gelijk bij het volgende er waren nogal wat onduidelijke scenes, die waren of door een verkeerd editing of door het niet precies weten wat ze nu wilde laten zien. Wat ook was, het maakte de film er niet beter op. Plotsklaps werden er een paar Japanners opgevoerd en de westerse mogendheden (vooral Frankrijk) zijn wel te zien maar vaak is er compleet niet duidelijk waarom dit werd getoond. Vroeg me ook af of dat meer lag aan het feit dat ik Westers ben en niet geheel bekend (wel iets) met de Koreaanse historie en/of het voor de gemiddelde Koreaan beter duidelijk was? Nu lig de focus natuurlijk ook niet bij de politieke machtsstrijd maar bij de fictieve romance. Helaas zit juist die eerste verhaallijn de tweede in de weg. Ook zijn er een paar acties-scenes te zien, deze stonden vooral erg op zichzelf. En voegde totaal niets toe aan het verhaal. Daarnaast waren ze opgeleukt met 3D-effecten waardoor de film als geheel erg tegen valt!