Opinions

Ondanks tekortkomingen toch enigszins spannend en mild vermakelijk veroorzaakt door wat slinks exploitative bloederige chaos. Direct vanaf de openingsmomenten, waarin een naakt stel door het bos rent, en pijlen ontwijkend in leven probeert te blijven...Daarna volg je een stel dat een afgelegen landgoed huurt aan een meer voor een rustig uitje, maar ontdekt dat het dubbel geboekt is door een ander stel...klink wel heel erg bekent? Met een speelduur van 94 minuten vier hoofdpersonages op één locatie, duurt het natuurlijk niet lang voordat de eigenaardigheden beginnen. Het welbekende koppels-in gevaar- door vreemden gecombineerd met een vleugje erotische thriller. Ach weinig mysterie en met het kleine beetje bloedvergieten was dit best een aardig no-brainer om te kijken.

Pfftt.... blijkt het gewoon over... niets te gaan, Zou deze film wel hoger willen beoordelen omdat de regie en de cinematografie best goed waren, maar jeetje, deze film was zo tergend langzaam. Op dat langzame tempo en flinke speelduur na is er ook bijna geen tof horror-element te zien. Wel romantiek en roadtrip-film perikelen, dat was ook verder prima maar probeer dan niet op te leuken met wat bloederigheid en dat dan horror te noemen. Weet ook niet wat het nut ervan in de film is, afgezien dat op moment modern is om films te verpakken met het horrorgenre. Is hier de horror soms ook weer een of andere rare kannibalismemetafoor voor generatietrauma of liefde of zoiets..? Niet dat het geen prima film had kunnen zijn! Maar als horrorfan verwacht ik wel meer lef in mijn fijne horror-momenten. Je maak een film die met huid en haar heet en werkt naar een climax toe... laat dat ook zien! Tja in deze vorm was het voor mij, gewoon niet mijn ding.

Tja...wat moet je nu voor waarde plakken op een film met een gigantische "demonische" poedel? Misschien had dit een spoiler geweest maar aangezien ze deze groot op de poster zetten....? De film is het regiedebuut van make-up effect artiest James Cummins. Begin jaren tachtig begonnen voor de beroemde Stan Winston Studio en daarna voor zijn eigen begonnen (bekend werk zijn; House (1986), Slumber Party Massacre II (1987) Echter een goed effecten-artiest is nog geen bekwaam regisseur!` Het verhaal zelf is een redelijk rechttoe rechtaan en begint met een langgerekte scène waarin een politiedetective een paranormaal begaafde vraagt ​​om naar de lichamen van drie ontbindende kinderen te bekijken in het mortuarium. Hierna ontmoet je de sarcastische Miss Poopinplatz.(tja wat is in de naam?) Ze beheert de receptie samen met haar vervelende poedel. Wat begint als een eenvoudig onderzoek, verandert natuurlijk al snel in iets heel anders. En pas als dat anders is te zien krijgt de film wat leven! James Cummins is in zijn make-up- element is, maar het duurt lang voordat hij de zombiekinderen loslaat. Er is een matig niveau van gore. De film wordt een stuk vermakelijker tegen het einde, als de film uitbarst in vermakelijke belachelijke gigantische proporties. Tja... de dwaasheid van een gigantische poedel, onder invloed van een oude Chinese vloek, die een pijpbom apporteert, daar kan je niet te streng voor zijn!

De protestante voorganger Bonhoeffer was in 1933 een van de eersten die waarschuwde voor Hitler, en dat dit systeem zelf een stok tussen de spaken moest worden gestoken. Eerst was dat alleen passief, later actief met een aanslag op Hitler. Aan het einde van de jaren zestig begon Bonhoeffer en zijn theologie onder gelovige aan populariteit te winnen. Echter wordt hij notabene nu meer en meer, ingezet voor de agenda van radicaal-rechts en Trump-gezinde.

In het kader dat in het jaar 2024, zijn tachtigste sterfdag was werd deze Europees-Amerikaanse bioscoopfilm over zijn leven uitgebracht! Die uiteraard dus ook de goedkeuring kreeg van het Angel Guild, een organisatie (van Angel studios) die toeziet op de inhoud van christelijke producties en waarvan je dan ook aan het begin de mededeling ziet. Van een duidelijke rechts-radicale boodschap is weinig sprake.

Van zijn jeugd naar de inspiratie voor zijn geloof tijdens zijn verblijf in een zwarte geloofsgemeenschap in New York naar zijn verzet tegen het nazi-regime en zijn deelname aan ‘de belijdende kerk’ tot de aanslag en onvermijdelijke executie. Met historische gebeurtenissen wordt wel wat geschoven of bij gefantaseerd. Maar ach...dit is niet storend. Er is wel subtiel de waarschuwing voor het volgen van leiders en dat je daartegen geweld mag gebruiken. (geweld tegen degene die goddeloos zijn, of voor abortus en euthanasie, die etnische, seksuele en genderidentiteit promote, enz)

Geef deze maker Todd Komarnicki wel de voordeel van de twijfel. Want ik denk niet dat hij als spreekbuis voor Trump, radicaal-rechtse kringen of het Duitse AfD heeft wilde dienen. Maar getuige de melding aan het begin maakt de film die misbruik wel mogelijk. Daarnaast ziet de film er voor mij te braaf, te behoudend, oerdegelijk en veilig uit. Nee deze biopic is echt niet aan mij besteedt!

Wederom de metaforische mix tussen verlies/trauma en horror. Het is inmiddels denk ik ook wel cliché? In plaats van horror is er langzaam drama over verdriet en persoonlijke relaties. Weinig kat ook! Het is vooral het hoofdpersonage dat zich gedraagt ​​als een poes/kat. De verwachting was dat er op zijn minst een paar vieze dingen zou zien. Tja oké ze zijn er maar het doet niets nieuws en vies neuh niet echt! En euh…komedie? Grappig...misschien dat, dat met die winkeljuffrouw wel grappig was en het kattenbakmoment... Die is trouwens eveneens ook het opvallendste in een film die verder geen enkel hoogtepunt kent!

Hoewel het geen meesterwerk is, verdient deze film geen lage beoordeling. Hij is duidelijk met liefde en stijl gemaakt en heeft zelfs acceptabele acteerprestaties en effecten voor een laag budget. Helaas is het niets baanbrekends en speelt regelmatig leentjebuur. Maar toch...spionerende kinderen vastbinden doet meer mensen pijn dan je denkt. Volwassene geworden is broerlief ongemakkelijk, zelfs agressief bij vrouwen en dus schildert hij spiegels. Zijn zusje doet het niet veel beter. Ze heeft nachtmerries, praat raar onder hypnose en ziet dingen in spiegels die er niet zijn. En dus slaat ze een spiegel kapot. Hier komt het bovennatuurlijke boeman-gedoe, zware ademhalen en het snijden om de hoek kijken, Dat, en de griezelige elektronische muziek van Tim Krog, maken van dit een aardige lowbudget horror die je een leuke middag bezorgen.

De basis voor het plot was een kort verhaal van Stephen King dat stamt uit 1973. Waarbij een man bij een psychiater komt om te praten over de "moorden" op zijn drie jonge kinderen. Dit zit in de film maar het plot richt zich hier meer op het gezin van die psychiater Harper. De "Boeman" begint uiteraard algauw de familie te teisteren, maar waarom het nou per se deze familie moet hebben ? Verhaaltechnisch kwam dat niet lekker uit de verf. Enfin de film begint lekker rustig met af en toe een donkere ontmoeting met de "Boeman" De makers doen verder niets nieuws, het is tig keer in andere titels gezien. Toch was dit net iets beter dan sommige van die andere! Dat komt doordat men in plaats van een compleet verlichte set, gebruik maak van elk mogelijke ‘natuurlijke’ licht. Van een bolvormige nachtlamp die over de vloer rolt, via waxinelichtjes en een reflectie in een oplichtende wasmachinedeur tot koelkastlicht, naar een lcd-scherm of kerstverlichting. Het eindresultaat is dan ook een alleraardigste spannende film!

De film is niet slecht maar is gewoon niet erg goed. Er zijn namelijk een paar elementen waardoor het voor mij vooral tegenviel. Ten eerste ontbrak het in de film aan horror. Oké Boris Karloff is de 'mad scientist' en hij experimenteert er lustig op los om een “superman” te creëren. Maar afgezien van wat vage handelingen en wat lichamen is er weinig te zien. Het was vooral veel komedie gecombineerd met een whodunit wat we te zien krijgen en af en toe zijn er verwijzingen naar het leger en de oorlog. Natuurlijk is er de creatie van de supermens zodat de oorlog kan worden gewonnen maar er zijn ook verschillende woordelijke verwijzingen en we zien een fascistische Italiaan die dingen wil opblazen. Ik kreeg dan ook meer het gevoel dat dit een film was die gemaakt was voor de Amerikaanse Office of War. Het tweede minder goede was het moment dat Maxie Rosenbloom in beeld kwam hierna zakt het niveau van de film naar saaie slapstick. Het acteerwerk van Boris Karloff en vooral Peter Lorre is uitstekend. Peter Lorre speelt sowieso een heerlijke rol als een soort oplichter die alle belangrijke baantjes in het kleine dorpje heeft en de gehele tijd een klein katje in zijn binnenzak meedraagt. Echter is de film niet meer dan dat ze de twee grote horror-iconen bij elkaar hebben gebracht in de hoop dat zij er iets van maken. Helaas is het resultaat te mager.

Erg sterke HULU Original met een verzameling korte fictieverhalen van Clive Barker. Het volgt drie losjes onderling verbonden verhaallijnen vernoemd naar de hoofdpersonage - 'Jenna', 'Miles' en 'Bennett' en in elk verhaal volgen we deze personages naar een vreselijk, onvermijdelijk lot. Elk individueel verhaal is boeiend naarmate de spanning toeneemt en je steeds meer kom te weten van elk personage. Een ander ding dat in het voordeel van deze film werkt, is het goede acteerwerk. Ondanks dat het niet helemaal 'made-for-tv'-sfeer van zich af kan schudden, zijn er genoeg momenten van horror, geweld en bloed. Ja regisseur Braga ( Salem , meerdere Star Trek- series) weet verder hoe het moet! Je eigen concentreren op het plot en zo gestaag de spanning opbouwen voor effectieve schrik. Jump scares en bass drops zijn dus nergens te vinden. Ja zo zie ik mijn horror toch maar al te graag! Deze film was absoluut uitstekend genoeg om een ​​voortzetting te rechtvaardigen, er is namelijk sprake dat dit een mogelijke filmfranchise moet worden!

Deze verfilming van Penelope Fitzgeralds gelijknamige roman heeft een Spaanse producent en regisseur, maar verder is de film zo Brits als wat. De boekhandel die Florence Green (Emily Mortimer) wil openen is niet veel meer dan een MacGuffin om de strijd tussen de gegoede klasse, die in het Groot-Brittannië van 1959 nog aan de touwtjes trekt, en de opkomende gewone man, die een steeds belangrijke rol in de maatschappij heeft, aan te tonen. Het boek is een laagdrempelige kunstvorm waarvan iedereen kan genieten en waar de elite niets van moet hebben. Echter is het ook een luie verfilming waarin alles wordt gezegd en niets wordt getoond. Dat het huis krakkemikkig is, zie je geen moment. Waarom de personages doen wat ze doen? Het wordt niet duidelijk. Regisseur Isabel Coixet weet de sfeer van een naoorlogs vissersplaatsje in Engeland nog wel goed te treffen en Emily Mortimer en Bill Nighy maken er nog iets van (de meest interessante scènes zijn die tussen hen) maar kunnen verder ook niet voorkomen dat het vooral een brave film is zonder veel pit.

De titel laat zich vertalen in zoiets als; "Zoals vuurwerk, zoals vlinders" Waar natuurlijk het romantische verhaaltje wat we te zien krijgen, mee wordt bedoeld. Hoewel erbij deze film het genre actie wordt vermeld is dit meer een historisch drama. Helaas wel één die het niet zo nauw neemt met de werkelijkheid. Het is lichtelijk gebaseerd op Keizerin Min's openheid voor andere landen in de negentiende eeuw en hoe dit leidde tot opstanden en agressieve actie door Japan.(Imo Incident) Keizerin Myeonseong (Soo Ae) was dan ook een belangrijk sleutelfiguur in een politiek steekspel tussen grootmachten China,Rusland, Frankrijk en Japan. Zij is in haar paleis om het leven gebracht in een door Japan in elkaar gezet plot. Echter draait het in deze film teveel om een zoet sappig en soms erg tergend lang gerekt liefdesverhaaltje tussen die keizerin en de fictieve Moo Myeong (Seung-woo Cho) Dit is ook direct het manco want de bedenkers falen hierdoor om er een spannend episch doorspekt met historische elementen, film ervan te maken. Een rol zoals die van de vader van de keizer, Daewongun kwam gewoon niet goed uit de verf. (was hij in deze film nu goed of slecht? De begin-scene sloeg in ieder geval op de tijd dat hij aan de macht was) Dit brengt me gelijk bij het volgende er waren nogal wat onduidelijke scenes, die waren of door een verkeerd editing of door het niet precies weten wat ze nu wilde laten zien. Wat ook was, het maakte de film er niet beter op. Plotsklaps werden er een paar Japanners opgevoerd en de westerse mogendheden (vooral Frankrijk) zijn wel te zien maar vaak is er compleet niet duidelijk waarom dit werd getoond. Vroeg me ook af of dat meer lag aan het feit dat ik Westers ben en niet geheel bekend (wel iets) met de Koreaanse historie en/of het voor de gemiddelde Koreaan beter duidelijk was? Nu lig de focus natuurlijk ook niet bij de politieke machtsstrijd maar bij de fictieve romance. Helaas zit juist die eerste verhaallijn de tweede in de weg. Ook zijn er een paar acties-scenes te zien, deze stonden vooral erg op zichzelf. En voegde totaal niets toe aan het verhaal. Daarnaast waren ze opgeleukt met 3D-effecten waardoor de film als geheel erg tegen valt!

Adolfo de Jesús Constanzo, een Amerikaans sekteleider en seriemoordenaar van Cubaanse afkomst. richtte in de jaren '80 in Mexico een sekte op. Constanzo deed dienst als de hoofdpriester en de groep hield zich niet alleen bezig met geloof, maar ook met drugshandel. Ergens vanaf 1987 begon de sekte willekeurige jonge mannen te offeren 'ter bescherming' Uiteindelijk werden Constanzo's praktijken ontdekt toen de Amerikaanse student tijdens de spring break (voorjaarsvakantie) verdween. Dat uitgangspunt wordt gebruikt voor deze horrorfilm.

Hoewel scène van de martelingen waarmee de film opent, gruwelijk genoeg zijn, valt op dat het horroraspect in deze film best klein is. Het lijkt soms meer een thriller met actie- en horrorelementen. Echter zijn deze gedaan met praktische effecten, dus verder weinig klachten daarover! Na de opening schakelt de film naar de bekende schooljongens die op vakantie gaan. Ach je weet het wel; feesten, drugs en Mexicaanse dames. Maar geloof het of niet, er gaat iets mis want dit is wel (de Amerikaanse interpretatie) Mexico! Oftewel een film met het (standaard hostel) plot van 'verkeerde plaats op het verkeerde moment in een vreemd land'

Dit was een low-budget film die met degelijke speciale effecten, (oké, de film is grof maar ook een tikkeltje licht met zijn 'horror') en camera en acteerwerk een geslaagde mix aflevert van spanning, horror en actie en nog best de moeite waard was.

Voor een found-footage film is het niet eens zo bar slecht, echter blijft het ook binnen de grenzen van het genre. Dat betekent veel schokkerige beelden van opgehangen en gedragen camera’s. Van die saaie beelden tonen van kamers en pratende mensen zonder dat er verder ook maar iets gebeurt. Het is niet mijn idee van een goede film. In deze film onderzoekt een team specialisten wat er aan de hand is in een afgelegen kerk in Engeland. Het team bestaat uit; man van de techniek Gray (Robin Hill) cynische Deacon (Gordon Kennedy) en Mark (Aidan McArdle) Alle gedragen zich als kleuters; zeurderig, flauw of bedienen zich van middelmatige humor. Wanneer dat drietal afdaalt in de catacomben van het kerkje wordt het eindelijk toch nog een beetje spannend. Echter dan is de film ineens afgelopen. Ach, het liet me verder koud want het uitgekauwde found footage genre weet mij op een paar uitzonderingen na toch niet (meer) te boeien.

In 1996 werd een man veroordeeld tot tien jaar celstraf voor het stalken en bedreigen van het leven van popzangeres Madonna. Naar verluidt vertelde de man haar lijfwacht dat hij van plan was haar keel door te snijden als ze niet met hem zou trouwen. Scriptschrijver Jimmy Warden, (The Babysitter 2, Cocaine Bear) gebruik in zijn debuutfilm, als regisseur, dit als basis voor zijn film. De titel Borderline is dan ook een verwijzing naar een liedje van de popster. Helaas...….. was deze film een flinke teleurstelling!

Het is een soort grabbelton van home invasion thriller, celebrity stalker en “Ready or Not”-wannabe slasher....en oh het moest vooral grappig en luchtig zijn. Vanaf de openingsminuten voelt het echter verstoken van context en wereldopbouw. Een gesprek tussen Paul Duerson (Ray Nicholson met een constante Cheshire-cat grijns) en lijfwacht Bell moet je duidelijk maken dat eerstgenoemde een psychopaat is en plop schakel je over naar zes maanden later...

Net als de stoornis Borderline raak de film in de war over zijn identiteit, en meer dan losse flodders van grappen en ideeën kwam het niet. Ook rare cuts...scenes met pompende bests worden onderbroken door scenes met stilte. En dan zijn nog niet toedoende scenes; een acteur-agent aan de deur die op de fiets kwam, gedoe over puzzels en opvulling met de power ballad van Celine Dion. Zoveel van de film kiest ervoor om zich te wentelen in nietszeggend en middelmatigheid. Waarom was eigenlijk Margot Robbie als uitvoerend producent hierbij betrokken?

Van Samara Weaving kan je genieten terwijl ze haar ding doet, maar verder doet ze ook niet veel bijzonders. Wat nog eens pijnlijk duidelijk werd door Alba Baptista (van Warrior Nun) die hierin blijkbaar de grootste lol had als nog grotere psychopaat. Het uitgangspunt was niet slecht bedacht maar als te onschuldig ben met de horror en elke komische poging in het water laat vallen. Krijg je een vergetelijke vervelende film

De allereerste originele Lifetime Network-film, geproduceerd door The Asylum. Het werd een Lifetime-Asylum--remake van Fear (1996) Tjonge wat willen we nog meer? Eerlijk gezegd is de film niet eens heel slecht en klein beetje vermakelijk.

Het begon volgens Lifetime-normen nog best heftig met een tamelijk expliciete verkrachtings- en moordscène. Er was aan het begin zelfs even wat naaktheid, Echter het blijkt dat ik de uncut DVD heb bekeken dus of dit ook zo is uitgezonden? Gekeken trouwens voor "The Asylum Movie Club" op LetterBoxd

Enfin naar dat begin gaat naar bekender terrein; verhuizen en de nieuwe stiefmoeder en stiefdochter hebben moeite elkaar. Het opstandig meisje wordt verliefd op een jongeman, maar o, o Denny is geen vriendje met goede bedoelingen. Moeder en vader behoedt je dochter want voordat je het weet haalt hij zijn foute vrienden erbij!

Tja blijkbaar zijn "slechteriken" gewoon behoorlijk dom. Is psychopathisch, hetzelfde als hysterisch schreeuwen. Waarom Brooke's vriendje het op haar familie voorzien had, hij vermoorde toch meisjes? Ach het zal allemaal wel aan de drugs liggen...want dan doe je rare dingen. En drie keer raden wie de dag en haar familie redt? Ach ondanks vel minpunten was het toch enigszins entertainend om naar te kijken.

Onder het mom van beter goed gejat dan zelf iets slecht verzonnen, lijkt dit standaardwerkje inderdaad nog het meest op de door jeroentjuhhhh genoemde Evil Dead. Dat is natuurlijk niet nieuw, iedere horror-fan kan er wel een paar opnoemen. Hetzij deze wel erg middelmatig is! Geeft het maar weer eens aan hoe briljant Sam Raimi’s origineel was. Het is natuurlijk voor low-budget regisseurs de ideale omstandigheden: geïsoleerde locatie, minimale cast en genoeg kansen voor buitensporige gore en geweld. Daarom is zo jammer dat ondanks een paar momenten er maar weinig meegedaan wordt. Nog pijnlijker wordt het als blijkt dat het camerawerk redelijk goed is en het acteerwerk nog buitengewoon sterk. Vooral acteur Mark Furze (ook te zien in Tell Me How I Die) viel op als bad-ass Woodrow. Helaas want ook al zijn er een brokje naakt en een paar plasjes bloed te zien, is het verhaal te onnozel, ongeloofwaardig en schiet te veel van de hak op de tak om een echt goed te zijn.

Zucht...wat een dom formule-werk Ja alles was in orde en bekwaam genoeg, maar daar lig ook direct het probleem. Dit is gewoon een routinematige gemaakte overlevingsthriller. Met een standaard- flutverhaaltje over; Mexicaanse drugssmokkelaars aan de grens van de Verenigde Staten en een lading drugs als niets meer dan een MacGuffin. De film speelt echt precies zoals je denkt dat het zal gaan...Acteren was onopvallend maar ook niets aan op te merken En...eigenlijk is dat van toepassing voor de hele film... degelijk maar onopvallend lopende bandwerk met personages die net niet te oninteressant. Het werkt zolang de film duurt maar als de film is afgelopen ben je hem zo verggeten!

Deze film zag ik op vrijdag 24 April tijdens de eerste lockdown, toen CineBUT+ (BUT-festival en Cinematig) de film online aanbood! Het duurde even voordat ik tijd (en zin) had om deze film toe te voegen aan en wat achter te laten op MM. Nu dan toch gelukt! En eerlijk gezegd was dit een verrassend goede Braziliaanse horrorfilm. Tja...als een speciale fx-artiest een horrorfilm regisseert, betekend dat in ieder geval dat het met de bloedige effecten, wel goed zal zitten. De film draait om het meisje Clara die wordt gepest en nadat ze van een vreemde albino-man het verloren boek van Cipriano met demonische spreuken (een soort Necronomicon) krijgt om een zwarte magie-ritueel uit te voeren, in de verleiding komt... De film heeft een kleine cast, maar de jonge hoofdrolspeelster levert goede prestatie en weet de film met gemak te dragen! De magische rituelen en jungle/bos waar de film zich afspeelt, helpen om een ​​lekkere akelige sfeer te creëren. Tja en samen met de goede praktische speciale effecten is dit dan ook een zeer fijne Braziliaanse horrorfilm. Nu is de film blijkbaar nogal lastig te vinden maar mocht je hem tegenkomen is het zeker een aanrader!

Deze film van Joe Carnahan is een tijdlusfilm -variant. Het is evenwel zo dat het timeloop-concept soms voor entertainende cinema kan zorgen en dat is hier ook het geval. Zeker als het ook is opgebouwd als een videogame waar je met elke nieuwe poging iets dichter komt bij de eindbaas. De regisseur weet heel slim te spelen met die timeloop. Nadat je één keer de routine van Roy (Frank Grillo) hebt gezien, zal je deze nooit een tweede keer zien. In ieder geval niet op dezelfde manier. Soms zie je een korte montage van stukken van de dag, waardoor je weet wat Roy heeft gedaan om tot het punt te komen waar hij nu is, maar nooit valt de film echt in herhaling. Dat is wel zo entertainend! Naast de oneliners wordt je als kijker ook getrakteerd op een rits van stereotype schurken aka kanonnenvoer. Het is lekker lomp en overdreven en daardoor zeer genietbaar. Ook fijn om Mel Gibson en vooral Naomi Watts aan het werk te zien, ook al hadden ze weinig te doen. Het einde van de film was voor mij een lichte tegenvaller (nu blijken er drie verschillende eindes te zijn?) Prima entertainment!

Altijd wel te porren voor een lekkere swashbuckler. De film, is een van de meerdere films die gebaseerd zijnn op de historische roman Le Bossu (The Hunchback) uit 1858 van Paul Féval. Maar in deze film is het verhaal niet altijd helemaal duidelijk verteld. Gelukkig is er best wat plezier te beleven met de fraai geënsceneerde degengevechten, intriges, zwijmelromantiek en mooie locaties. Chevalier de Lagardère ontfermt zich, na voldoende intriges, over een erfgename, als deze baby is uitgroeit tot mooie aantrekkelijke jongedame (Marie Gillain) is het tijd om de dood van zijn vriend Philippe de hertog van Nevers te wreken. Met veel zwaardgevechten en vermommingen vliegt de tijd dan ook zo voorbij.

Boudica was een Keltische koningin van de Iceni en is vooral bekend geworden omdat ze wegens de wreedheden van de Romeinen (tijdelijk met succes) in opstand kwam. Maar wie door de poster denkt dat er Romeinse legioenen en op zijn minst schermutselingen zijn te zien...wacht een enorme teleurstelling. Deze film gaat over haar begin jaren, over haar jeugd.

Nu zijn de enige historische verslagen van Boudica geschreven door Romeinen ( haar vijanden) en die hadden totdat ze heerseres was, geen interesse. Over haar jongere jaren is dus zo goed als niets bekent en deze film berust dus geheel op fictie. En niet eens van het adequate feitelijke soort! Ach we verwijten het maar aan het lage budget.

In de Keltische samenleving konden vrouwen namelijk zelf over huwelijk of scheiding beslissen. Dus de kans dat het huwelijk gearrangeerd was, is misschien al vrij klein! Maar goed dat was nog daaraantoe maar aan geschiedvervalsing doen, voor soap-opera-onzin? Dat is het andere uiterste!

Uiteraard valt Boudica voor de gewonde krijger, (notabene een Romeinse legionair) en waar moeder Lucilla geheel volgens liefdesromannetjes-traditie scrupules over heeft... Enfin het speelt zich tenminste af in Groot-Brittannië, tijdens de Romeinse bezetting. Naast dit romantische melodrama rond een lemen hut, zie je ook haar andere 'aanstaande' man door het platteland zwerven op zoek naar hen. Maar als dit het ontstaan verhaal van een legendarische krijger-heersers moet zijn..?

Over Boudica kan denk ik wel een goede film worden gemaakt! Denk aan net zoiets als Braveheart? Ze werd naar de dood van haar man met een zweep afgeranseld, haar twee jonge dochters verkracht. Maar als sterke vrouw kwam Boudicca in opstand en kwam er een leger van 100.000 mannen achter haar staan. Ja ze verdiend dus zeker wel een betere film!

Voor degene die de borstpartij van bitchy Cordelia Chase, (Charisma Carpenter) uit de tv-serie "Buffy the Vampire Slayer" en spin-off “Angel” zoveel jaren na dato, wil aanschouwen, kan terecht bij deze Mockbuster van "Fifty Shades" van The Asylum. Het neemt het verhaal van een zakenvrouw van in de veertig, de dochter van een rijke vastgoedeigenaar en moeder van een tienerdochter, die voor een beetje pit in haar leven, een toy-boy aan de haak slaat met geheel toevallig een S&M Dungeon...oh,oh grote vraag; "aan welke kant van de zweep hoort ze te staan?" Het acteerwerk is niet echt slecht, maar de dialogen zijn idioot, en het verhaal ​​voorspelbaar De naakt- en erotische scènes, zijn droog-neukscenes met een kwaliteit die niet prikkelend of opwindend was. Heel slecht was de film niet, er was toch iets van vakkundigheid aanwezig maar het was vooral voorspelbaar en vergeetbaar!

Zo Hee, deze film gekeken! En heel onverwacht er heftig ervan genoten . Nu ga ik bijna altijd blanco een film in! Het komt maar zelden voor dat ik trailers kijk of iets dergelijks. Daarom weet ik bijna nooit waar de film over gaat. Bij deze film was het niet zo moeilijk aangezien het gewoon rondrijden, meisjes redde en vooral veel geweld. Het geheel was visueel erg mooi gefilmd. Ik kreeg zelfs een beetje het gevoel dat ik naar een jaren `80 Grindhouse film zat te kijken. Maar waar in andere films de mooie meisjes vooral de slachtofferrol krijgen bijt deze actrice in kwestie van zich af! Het lijkt wel een soort vrouwelijke Charles Bronson of Dirty Harry. Verder doet het gewoon wat er moet gedaan worden bij dit soort horror. Bloed en actie niet meer of minder!Het enige minpuntje zijn de tenenkrommende rockballads. Vergeet de hype van "It Follows", dit is waarschijnlijk één van mijn toppers voor dit jaar! Voor sommige misschien te hard of te simpel maar voor mij denk ik een film voor het eindlijstje!

Prima grindhouse-achtige B-film! Het is een verfilming van de graphic novel. Snelle auto’s, stoer wapentuig, vette crashes en een vrouwelijke moordmachine in een Barbarella-pakje. Visueel ziet de film er erg goed uit. Met over-the-top actiescènes vol grafisch geweld. Op een litertje meer of minder nepbloed wordt niet gekeken. Wel wordt ook gebruik gemaakt van CGI. Matthew Marsden is Drifter, de beste premiejager in de branche. Hij heeft een haat-liefdeverhouding met zijn ex-student Mary Death (gespeeld door de lieftallige Christian Pitre). Het is echter ook niet zonder gebreken; hoe leuk de film ook is, de side-kick Jack LeMans is een beetje vervelende "comic relief" Verder zijn er verschillende korte cameo's van bekende Gary Busey (Point Break, Under Siege), Kristanna Loken (BloodRayne, Terminator 3) en Beverly D'Angelo (National Lampoon's (Christmas)Vacation) De post-apocalyptische wereld leent zich voor een aantal buitengewoon leuke beelden. Er is een achtervolgingsscène die plaatsvindt in de woestijn en die een duidelijk eerbetoon is aan Mad Max; The Road Warrior. Het stopt nooit voor een seconde om je op adem te laten komen en de pretentieloze aanpak werkt aanstekelijk. Goed te pruimen dus...!

Oei, de eerste speelfilm geregisseerd door Jennifer Lynch, dochter van David Lynch, was regelrecht een tegenvaller. De film begint al niet erg veelbelovend, de opbouw is traag. De dialoog valt plat en de camera-instellingen zijn maar erg saai. De regisseuse is ook helemaal niet geïnteresseerd in de thriller-aspecten. En ondanks dat het plot zich er uitermate voor leent, is er geen verwrongen seksuele obsessie of enig andere perversiteit. De film probeert soms intellectueel te zijn door met metaforen (de Venus De Milo, een gekooide vogel, enz.) te strooien maar slaagt nergens om maar iets meer te zijn. Wat rest is futloos acteerwerk tussen een niet overtuigende Sherilyn Fenn en een wanhopig houterige Julian Sands. Ook de beëindiging van de film was een aanfluiting en gemakzuchtig door; - het was-al-een-droom-einde - Het is dat ik een zwak heb voor Sherilyn Fenn (bekend van Twin Peaks) en dat er heel wat onbedekte lichaamsdelen van haar langs komen , want echt goed vond ik dit niet.

Ach, als dodelijk kat-en-muis-thriller niet eens zo verkeerd maar het wordt verder ook nergens echt eng. Filmmakers David Charbonier en Justin Powell draaien de rollen om in hun speelfilmdebuut; de prooi wordt het roofdier en vice versa. Alhoewel de film ook wel wat leidt door verschillende onwaarschijnlijkheden, weten de regisseurs er wel spanning in te houden. Maar het feit dat de slachtoffers hier kinderen zijn geeft tegelijk ook minder mogelijkheden voor spanning, omdat geweld gericht op kinderen iets is waaraan weinigen zich durven te wagen. Tja en scenes als de douche uit Psycho of de bijl-scene van The Shining (die hier is t zien) zijn zo tijdloos dat met enige regelmaat wel opduiken. Slecht was het zeker niet, wel in zekere mate onopvallend!

In een niet zo verre toekomst heeft de steenrijke Van Der Koy familie het voor het zeggen. Burgers en vijanden houden ze onder controle met een jaarlijkse executie-ritueel “The Culling”. Nadat hij Boy's moeder en zus tijdens een dergelijk ritueel zijn vermoord, traint Boy samen met een mysterieuze sjamaan om terug te vechten. Het uitgangspunt van wraaklustig eenmansleger kennen we natuurlijk wel maar het is de uitvoering die ertoe doet! Gelukkig is die actie hier ver over de top met heerlijk strak gecoördineerde gevechten, speels camerawerk en mondt het uit in R-rated cartoonbloedbaden. Nu zal misschien denken dat dit op een stripverhaal is gebaseerd, maar niet dus...Het verhaal is bedacht door een paar van onze Oosterburen oftewel het Duitse duo Arend Remmers en Moritz Mohr. Kortom De actie- en vechtscènes zijn sterk, de personages zijn flamboyant en er zit bij hen alle wel een steekje los. Dat alles levert lekkere geschifte dystopische actieflauwekul op.

"If Abhartach binges all night, the whole town's gonna be dead as fuck"

Iedereen die bekend is met de verhalen van Bram Stoker's Dracula kent ook de bewering dat hij zal gebaseerd zijn op de persoon van Vlad III, de Spietser. Echter is het veel waarschijnlijker dat veel van de inspiratie werd ontleend aan het oude Iers volksverhaal van Abhartach. En dat alleen de bijnaam van deze Vlad, oftewel Dracula werd gebruikt.

Hoe het precies zit, is niet zo belangrijk maar het vormt wel de basis voor deze film. Dus als voor een pijpleiding een steenhoop, wat volgens de lokale bevolking het graf van Abhartach is, plaats moet maken, beginnen de problemen. Doordat je te maken heb met een andere vampiermythologie,, betekent dat ook dat veel van de standaardregels om ze te doden niet van toepassing zijn. Verhalend, zitten er ook wel elementen in die een beetje voor de hand liggen.

Het zit ook vol liefde voor het horrorgenre! An American Werewolf in London of in de kroeg wordt Dokken’s Dream Warriors het nummer uit Nightmare on Elm Street 3 gespeeld. En de hele film bezit een heerlijk soort off-key humor. Enige spanning weet de film voort te brengen door de legende (lange tijd) uit beeld laten te houden. Maar als je hem dan uiteindelijk krijg te zien, is het een bloedige, lelijke vampier en stelde hij zeker niet teleur!

Ja deze film was een verrassing, een leuke ervaring en een creatieve kijk op een 'oud' monster.

Op IDMB wordt als tweede genre horror aangehouden echter past dit genre niet. Het is een coming of age-film, maar met horror heeft het weinig te maken. Dat hoef op zich natuurlijk geen probleem te zijn maar ook het drama en de thriller-elementen overtuigen niet erg goed. Het is niets meer of minder dan een wandeling naar huis op een Halloween-nacht. Terwijl de jongens Corey (Toby Wallace) en Jonah (Gulliver McGraht) griezelige verhalen vertellen en spelletjes spelen die ze vroeger ook speelden. Een film over Corey en Jonah die leren loslaten, onafgemaakte zaken hebben en dat pesten verregaande gevolgen kan hebben. En daar zit hem dus net het manco; de regisseur grossiert in prachtige beelden, al dan niet met spooky Halloween-kostuums maar faalt vooral met een goed verhaal. Ook is er aandacht besteed aan de punkrock-soundtrack die typerend zijn voor de skateboard-wereld waarin het verhaal zich afspeelt. Al zijn deze wel een beetje voorspelbaar. Zelden wordt de film echt intrigerend en meerdere keren bekruipt mij het gevoel dat het martiaal meer voor een korte film geschikt was dan voor de 112 minuten die film nu telt. De cast van tieners acteert overtuigend maar de dialogen zijn te zwak om beter hun kunnen te laten zien. Wat rest is dus een film die visueel goed eruit ziet maar verhalende wijs nogal laat afweten.

Noorse rampenfilm die zich afspeelt in het pittoreske fjord-stadje Geiranger en de dichtbij gelegen instabiele berg Åkerneset. De film berust op het echte feit dat de rotsen van de fjorden in Noorwegen kunnen afbreken en er hierdoor een tsunami ontstaat. Om dit te benadrukken zie je ook aan het begin van de film een soortgelijke ramp op 15 januari 1905 (op 13 september 1936 was hier er zelfs nog één) bij Loen en de ramp op 7 april 1937 bij Tafjord,

Een film waarin een ramp centraal staat heeft uiteraard het nadeel dat de kijker al weet wat er staat te gebeuren. De vraag is dus niet meer of er een rots in het water valt, maar wanneer en dat maakt het nog een best spannende film. Waarbij het luchtalarm middenin de nacht en de paniek die daarop volgt om maar zo snel mogelijk op een veilige plek te komen, de climax vormen van de film.

De beelden van de verwoestende tsunami worden beperkt tot slechts een handjevol scènes maar die overstromingsscènes zijn wel spectaculair. Daarbuiten richt regisseur Roar Uthaug zich op de impact van de natuurramp op, de in de eerste helft zorgvuldig opgebouwde sterke personages. Kristoffer Joner en Ane Dahl Torp deden het prima als hoofdpersonages.

Helaas volgt er ook nog een gedeelte na de vloedgolf en die was toch wat minder. Al zijn het wel ingrediënten die aan verwachtingen van een rampenfilm voldoen. Tot net na die tsunami was de film onwijs goed, maar de daaropvolgende gebeurtenissen hadden een negatieve invloed op het geheel, en dat was een beetje balen.