Opinions

Deel twee gaat direct verder waar deel 1 ophield. De vampier Radu die was onthoofd in deel 1 wordt door zijn stop-motion-hulpjes weer tot leven gewekt waarna hij zijn broer vermoord en ook een poging doet om Michelle Moran om te brengen. Die Michelle heeft nogal een metamorfose ondergaan want zij wordt nu gespeeld door Denice Duff. Zij slaat op de vlucht met de bloedsteen die ook duidelijk veranderd is. Ze roept de hulp in van haar zus Rebecca (Melanie Shatner, dochter van William) De film doet qua verhaal, performances en CGI niet veel onder dan zijn voorganger. Je moet ervan houden. Ook worden er twee leuke karakters toegevoegd aan de film. Professor Nicolai Popescu zorgt een lichte komische noot (en leg later het loodje) maar de leukste is toch wel de mama van Radu. Door hem liefkozend “Mummy” genoemd. Michelle zoekt haar toevlucht in rekwisieten-afdeling van de opera in Boekarest. Een prachtge gebouw om in te filmen. Alwaar ze als een ware Assepoester in een glazen doodkist slaapt. Misschien verre van goede cinema, is dit voor mij een fantastische film. Een heerlijke 'Guilty pleasure'

De Canadese regisseur Amelia Moses maakte in 2020 maar liefst twee speelfilms beide waren met Lauren Beatty, (de andere is Bleed with Me) en geen van beide leidde ook ergens naar toe of leverde veel horror-opwinding op. Van de twee is deze de leukste! Tja en als je een film maakt met de titel Bloeddorstig komt dat natuurlijk ook met een belofte. Nu is dit mede geschreven door zangeres Lowell (Elizabeth Lowell Boland)

Vegetarische lesbische Grey, is een zangeres die wordt uitgenodigd om samen te werken met een producer in zijn studio in het bos. Daar leert ze meer over zichzelf...goh iemand had denk ik de film Grave gekeken..? Echter de eerste drie kwartier zie je alleen maar zingen in de opnamestudio. Dit had makkelijk gehalveerd kunnen worden. Sowieso zijn de liedjes wel erg nadrukkelijk aanwezig, waardoor het meer ongegeneerde zelfpromotie werd!

Net iets meer dan halverwege was daar dan dus plotsklap een scene met weerwolven-actie. Als een soort twist denk ik..? Dat klinkt interessanter dan het in de werkelijkheid was want er is hier en daar wel wat bloed of een moord Het speelt nog steeds amper de hoofdrol. Tja...daar werd ook duidelijk dat het bloeddorstige van de titel ook sloeg op zucht jawel...een liedje...! De uitbetaling was dan ook behoorlijk zwak en veroorzaakte nauwelijks enige emotie. Het begint, en het is weer voorbij, als de film naar een bepaald punt toe werkte, heb ik die niet kunnen ontdekken. Een teleurstelling...

Zie het bij deze toch net iets anders want ik vond deze film bloedstollend (woordgrapje) goed met een verrassend zoete kern. Het centrale idee is enigszins bizar, aangezien de personages leven in een wereld waar horrorfilms worden gemaakt door echte moordenaars die moeten blijven "werken" om in hun onderhoud te voorzien. Jeffrey Dean Morgan (Negan Smith uit The Walking Dead) is zo'n killer. Hij maakt slashers-films om die vervolgens worden te verkopen in zijn videotheek. Daarnaast heeft hij een tienerdochter die maar al te graag in zijn voorsporen wil treden Echter wordt die verliefd op een van haar beoogde slachtoffers. De moorden zijn opvallend bloederig met een paar echt goed uitgewerkte praktische effecten en het coming-of-age-aspect van het verhaal is aandoenlijk door de sympathieke acteerprestaties van Sari Arambulo en Molly Brown. Uiteraard zijn er knipogen naar de slasher-franchises en daarnaast ook één naar regisseur Matthew John Lawrence vorige waarin de band DUH een rol had. Tja als het acteerwerk van de relatief onbekende cast goed was, de gore en effecten, hoewel spaarzaam, top waren, krijg je een tiener-horrorfilm met een vleugje bloederige pit, die tenminste veel goed doet en niet voelt als de zoveelste hap-slik-weg studio-bedenksel

In Happy Day Bijbel kamp houdt ene maniak-non, zuster Mary Chopper, een slachtpartij op geile tieners. Tja een Slasher-horrorkomedie die de nadruk lig bij slapstick en het uiterlijk kreeg van de goedkope jaren 70 en 80 horrorfilms. Binnen de eerste 10 minuten weet je waar het met de film na toe gaat; een tienerklucht met superflauwe humor (niveau van gesprekken over de grootte van Jezus' lul.) en dat alles in slecht acteerwerk. Misschien omdat het de kerk/geloof betreft enigszins aanstootgevend maar nergens van goede kwaliteit. Echter aan einde van die tien minuten kreeg je in de titelopening tenminste nog een stel kills en het laatste slachtoffer is compleet naakt. Na die eerste moorden duurt het een vol uur voordat zuster Mary Chopper (gespeeld door Tim Sullivan trouwens, regisseur van de film, 2001 Maniacs (2005) haar bloeddorstige activiteiten mag voortzetten. En al die tijd moet je het dus doen met...het lollig doen van een ongetalenteerde cast en verdikkeme ook geen naakt meer! Het laatste halfuur mag gelukkig Mary Chopper weer wat sterfgevallen veroorzaken en die waren goedkoop maar nog best oké! Helaas is er dan ook Ron Jeremy die Jezus speelt en helemaal niet grappig was! Denk dat het zo oubollig en gewoon ronduit dom moest zijn zoals het eruitzag. Daar hoop ik tenminste wel op. Maar de enige huiveringwekkende in deze film waren het slechte acteerwerk en slecht geschreven komische teksten.

“It’s going to be Big Trouble in Little Finland”

Prima, vermakelijk, en luchtige horrorfilm! Met eveneens komedie en actie die wordt gecombineerd met een moorddadige Finse TCM-familie. De manier waarop werkte verrassend genoeg goed! Gefilmd in Australië maar gek genoeg speelt het zich af in de VS en Finland. Dit is ook niet echt te zien want het meeste vindt binnen plaats. Ben O’Toole (Nekrotronic en een bijrol in Hacksaw Ridge) maakt absoluut deze film. Zijn dubbelrol van zowel Rex als zijn denkbeeldige gespleten persoonlijkheid, een symptoom veroorzaakt door zijn PTSS van zijn tijd in Afghanistan, was verrassend goed. Het is ook niet de enige dubbelrol die in de film want acteur Travis Jeffrey was bijna onopvallend te zien als beide tweelingbroers. Het tempo lig hoog en men is creatief in het vertellen van zijn verhaal. Er was ook een redelijke hoeveelheid bloed. Voor actrice Meg Fraser was dit haar eerste grote film en naast een leuke meid, levert zij ook uitstekend werk. Nog zo'n gek ding, de cast die familie speelde kwam uit down-under maar sprak in de film Fins, doordat ze dit fonetisch hadden ingestudeerd. De filmmakers zijn van plan om van Bloody Hell een trilogie te maken, en het einde laat zeker een paar mogelijke verhaallijnen over. De tijd zal uitwijzen of het ook ervan zal komen Voor nu was Bloody Hell een erg leuk vermakelijk filmpje!

Oei het blijkt een Japanese SOV-film te zijn. Weet eigenlijk ook niet goed waarom mensen dit de Japanese Evil Dead willen noemen, dat is een vergelijking die naar mijn mening veel te hoge verwachtingen schept. En die verwachting ook helemaal niet waar kan maken! Het is een film die wijselijk krap een uurtje duurt en eruit ziet alsof een groepje Japanese horrorliefhebbers een weekendje samen door heb gebracht met een Super 8 camera en een paar kratjes bier.

Twee mensen komen vast te zitten in een huis waar een demon hen probeert te doden. Ze vechten terug. Wat zich telkens herhaald want de demon laat zichzelf niet makkelijk doden. De effecten en gore zijn van een vrij lage kwaliteit. Tja en het zijn overduidelijk rubberen lichaamsdelen in stop-motion. Oh...en ja ik weet het de hoofdspeler mag uitvoerig Bruce Campbell op alle denkbare manieren kopiëren en 'groovy' roepen...slik

Net als de film- en opnamekwaliteit. Een enkele spuuglelijke locatie zonder sfeer en een cameratrucje was er niet te vinden. Sterker de camera beweegt weinig en heel veel close-ups van de personages omdat de kamer of huis overduidelijk veel te klein was. Je kan zien dat het in elkaar is gezet door een stel amateuristische horrorfans, het verklaard het beetje plezier en liefde dat je ziet, en het dus enigszins charmant wordt, maar verder is van erbarmelijke kwaliteit en vooral onopvallend.

“Oh dead horses and barbed wire – I don’t like this place!”

B-mengelmoes van horror-elementen. Kwaadaardige geesten, die eruit zien als zombie, terwijl er ook alle ingrediënten aanwezig zijn voor een slasher en iets met time-warp doet… Beginnend met; een groep vrienden die plezier hebben in een promenade-pretpark aan zee raken in conflict met een stel pretpark-eikels. Ze redden de Amerikaanse toerist, slopen het spookhuis, springen in een boot en belanden op een eiland met een hotel wat je in de proloog van 1959 zag.

Tja deze film is maar gek van opzet. Om te beginnen duurt het met 35 minuten of zo pretpark, een eeuwigheid om op gang te komen. Enfin als het dan begint, wordt het nog goofier want plots zijn daar een soort Evil Dead-POV-beelden, die vergezeld gaan van stock-audio van een studiopubliek dat beleefd lacht om een ​​sitcom-grap. Of wat te denken van een plotselinge sneeuwstorm binnenshuis, die werd vergezeld van kattengeluiden om de een of andere reden...of een Elm Street-invloed als er grijparmen uit muren te voorschijn komen!

Voor het grootste deel gebeurt er ook niets heel spannends. Veel heen-en-weer geren, buiten en binnen. Toch zijn er ook een paar leuke effecten in de vorm van een buik punch-through, 720-graden hoofdwending, en een moordende trapleuning. Sommige ideeën zijn helaas te groot voor het budget, maar er wordt wel veel creativiteit getoond, waardoor de film de moeite van het bekijken waard is.

De meesten kennen ‘Bloody Sunday’ als het nummer van de Ierse band U2. Bij het neerslaan van die demonstratie in Derry, Noord-Ierland op 30 januari 1972, vielen veertien doden aan de kant van de protesterende katholieken. Scenarist-regisseur Paul Greengrass toont in een soort een live reportage de gebeurtenissen van die dag. Niet meer en niets minder. Destijds kwam deze film niet overeen met het officiële standpunt van de Britse overheid maar in 2010 gaf de Britse regering toe dat het geweld op ‘Bloody Sunday’ excessief was. De film is vergelijkbaar met andere waargebeurde Paul Greengrass-films.

Tja soms probeer ik weleens een film die ik dan tegenkomt maar nog nooit iets over heb gehoord. Deze zag er wel hoopvol uit, Dus gaf ik het een kans! Helaas het was een tegenvaller! Regisseur Brianna Young schrijft, regisseert en speelt zelf de hoofdrol in deze waanzinnig trage, eentonige en eigenlijk ronduit zinloze film. Het wordt verteld door voice-over met het stroperige zuidelijke accent van de tante. Deze neemt je ook af-en-toe terug naar de jaren '70. En eerlijk is eerlijk het decorontwerp daarvan was nog best goed. Echter dit was zo'n beetje het enige positieve! De dialogen waren tenenkrommend, er was geen enkel personages interessant en of het acteerwerk van de cast daardoor varieerde van middelmatig tot gewoon amateuristisch, laten we maar in het midden? De film ging maar door, maar kwam nooit verder. Het duurde een eeuwigheid voor er überhaupt iets gebeurd en wat er gebeurde was ook niet origineel, interessant of zelfs maar in de buurt van eng. Tot overmaat van ramp laten ze het einde open voor een vervolg. Maar naar het zien van de film vraag ik me toch af; "wie zou die nog willen zien?"

In de vroege ochtend van 9 april 1940 vaart Gruppe 5 van de Duitse invasiemacht de Oslofjord in. Onder de schepen bevindt zich de de 16.000 ton zware kruiser Blücher. Echter in de langgerekte fjord lag het fort Oscarsborg, dat onder het bevel van majoor Birger Kristian Eriksen stond. Deze gaf bevel om het vuur te openen op de voorhoede van Operatie Weserübung en bracht zo de gloednieuwe kruiser Blücher met kanonvuur en torpedo's tot zinken. De ondergang van de Blücher betekende dat de aanval op Noorwegen, lang genoeg werd vertraagd om de Noorse regering en het koninklijk huis om (met de goudreserves) de hoofdstad en het land te verlaten.

Tja wederom een Norsk Krigsfilm die ditmaal gaat over de verantwoordelijkheid en twijfels van de man die tijdens de Duitse invasie tegen bevel om verdere instructies af te wachten het artillerievuur openende. Debuterend regisseur Daniel Fahre, gooit er ook een hoorzitting in, van de onderzoekscommissie over de keuzes die toen werden gemaakt, voor wat extra emotie. Met het heden in het zwart-wit en het verledenzwart in kleur.

De film moet het verder vooral hebben van de complexiteit en tactieken van het besturen van de militaire vesting. Tja ls je eigen baseert op een gebeurtenis uit de Tweede Wereldoorlog, staat de uitkomst natuurlijk vast! De beschieting van het schip halverwege was ook erg mooi in beeld gebracht. De cast is prima, maar het tempo en toon lopen niet soepel en daardoor sleept het soms. Uiteindelijk een degelijke film die op momentjes wel oké is.

Tweede verfilming (er zijn er drie) van een toneelstuk (van Maurice Maeterlinck) over Mytyl en haar broertje Tyltyl. En lijkt enorm veel op het jaar daarvoor uitgebrachte The Wizard of Oz, inclusief het zwart/witte begin. Maar dan wel met een meer moralistische en zoetsappigere boodschap. Het zal de eerste flop voor Shirley Temple zijn. Die zwart/wit beelden zijn trouwens aan het verhaal toegevoegd, en verwezen naar de oorlog die in Europa gaande was. Nadat de kinderen zijn gaan slapen gaat de film over in kleur en staat de fee Berylune voor de deur. Zodra zij de hond Tylo, poes Tylette en het licht in mensen heeft veranderd begint de zoektocht naar de blauwe vogel. Ze komen in het verleden, het land van Luxe, in de bossen en in de toekomst. En dat allemaal met een suikerzoet moraal. De film vergeet hierbij domweg de basis-missie om magische te zijn. Nu heb ik het verhaal niet gelezen maar er schijnt daarin nog een wat duistere kant te zitten, dit was een mooi tegenwicht geweest en een aangename afwisseling . Die afwezigheid van magie en avontuur zijn nu de reden waarom de film niet is geslaagd.

"Some art isn't meant to be understood but appreciated"

Blauwe rozen worden vaak gebruikt om het mysterie of het onbereikbare te symboliseren, omdat ze niet in de natuur voorkomen. Tja en een mysterie was het zeker! Er was veel dubbelzinnigheid, veel ruimte voor interpretatie, liefdesuitingen aan David Lynch ('Blue Velvet', 'Twin Peaks') en eerlijk gezegd was het ook een beetje rommelig.

Geïnspireerd door, zou op zichzelf prima zijn geweest, maar het feit dat deze hele film met elkaar is verweven door andermans materiaal, zorgt ervoor dat hij minder geïnspireerd overkomt en veel meer een eerbetoon is...Desondanks is het lastig om al te streng te zijn, wetende dat de regisseur-schrijver George Baron 16 was toen hij eraan begon en 18 toen hij deze voltooide. Het is een prestatie om op een jonge leeftijd een speelfilm met artistieke flair te creëren.

Rechercheur Dalton en rechercheur Lilly krijgen de opdracht om de zaak rond Sophie te onderzoeken. Tijdens het speurwerk wordt hun leven op zijn kop gezet en verandert de realiteit in surrealistisch. onbegrijpelijke nachtmerries van "Hollyweird" in suikerzoete kleurtjes van de jaren '50. Wat volgt is een film die, dankzij de cinematografie even mooi als vreemd is. En zeer ambitieus, met flink wat decors (kijk eens naar het behang van de kamers), kostuums die op de jaren '50 lijken en een heldere, mooi pastelkleuren

Bovenstaande opmerking uit deze film is waarschijnlijk bedoeld voor de kijkers die zich afvroegen; wat ze nu weer hadden gekeken...of wat de film eventueel betekent. Het is duidelijk juist bedoeld om geen verklaringen te geven. Misschien is het zelfs raarheid omwille van de raarheid. Niet dat het zo slecht is (dat is het niet!) maar je moet dus het uitgangspunt en surrealistische wereld accepteren. Tja en het low-budget-gevoel help ook niet mee. Velen haken waarschijnlijk bij deze film af!

Aardige maar wel een gedateerde film. Vaak wordt gedateerd met Cheesy in verband gebracht maar in dit geval is thema sterk verouderd. 1976 is zo'n beetje het post-hippietijdperk en vele experimenteerde met de drugs LSD. Laat die drugs nu samen met de politiek de boosdoener zijn van alle problemen En ondertussen laten we dan wel een discotheek zien(partydrugs kwamen later denk ik)? Zalman King die sommige misschien kennen van de licht erotische films als bv. ‘Wild Orchid’ (1990) Het is geen briljant acteur maar wel een bijzondere verschijning. Direct aan het begin speelt hij in een scene die elk logica tart en die daarnaast ook nog bar slecht was. De reactie op een verschrikking was echt tenenkrommend. Gelukkig is dat het enige minpunt in een charmant aardig tijdwerkje met hier en daar wat zeer leuke scenes van regisseur Lieberman. saillant detail: Er komt een omgeving/buurt in voor die later ook in ‘A Nightmare on Elm Street’ (1984) zal te zien zijn.

De film is geen meesterwerk het is misschien zelfs verschrikkelijk maar wat is het een gave film! Laat ik met het negatieve beginnen. Scene's stoppen abrupt of de 'kleding' kan soms middenin een scene veranderd zijn en soms duidelijk uit een totaal andere tijd. Psycho-analytisch teksten om het wat meer diepgang te geven. Nee, daarin valt de film zeker niet mee maar verder is de film entertainend in al zijn eenvoud. Richard Burton speelt een Baron die als oorlogsheld op zijn landgoed woont. Er zijn verwijzingen naar Nazi- Duitsland maar de symbolen zijn vervangen. Was het Oosterijk of Hongarije? het is niet van echt belang. Hij trouwt met een Amerikaanse (Joey Heatherton) en hierna ontvouwt zich langzaam een luguber horrorplot. Door middel van flashbacks zien we een heel scala aan prachtige vrouwen voorbij komen. Stuk voor stuk krijgen we deze dames in hun Eva kostuum te zien. Waaronder ook Raquel Welch. Wat moet Richard Burton een gelukkig man zijn geweest. De vele kamers in het kasteel waren zeer mooi vormgeven. Het acteerwerk niet slecht. Kortom de film straalt één en al plezier uit. Met twee regisseurs aan het roer namelijk oude rot Edward Dmytryk en de onbekende Luciano Sacripanti, met de verschillende tijden en de leentjebuur van zoveel verschillende elementen had de film zo Hongaarse goulash kunnen heten. Wat een heerlijke campy film!

Een afgelegen onderzoeksstation, een klein team van wetenschappers en een dreiging: het zijn basis-ingrediënten die elke horror-fan bekend in de oren zal klinken! Helaas weet deze Oostenrijkse Creature Feature film maar voor de helft te overtuigen. Regisseur Marvin Kren kan maar niet beslissen of hij een serieus klimaatverandering-horror of een komedie op het scherm wil brengen. De eigenzinnige personages in deze film doen de film niet echt goed! Ze zijn komische misplaatst. Maar gek genoeg zijn er wel ouderwetse praktische effecten en die hadden zeker charme! Het is dan ook een beetje jammer dat de hectische camerabewegingen en schaarse verlichting het beperkte budget proberen te verbergen. Tja en het einde... dat kwam een beetje uit de luchtvallen... en rees bij mij de vraag; "Is dit het nu? Wat moest dat betekenen?"

Boar is een leuke, maar gebrekkige, monsterfilm. En alhoewel het officieel geen reboot/remake is van Razorback (1984) lijkt de film wel op een soort hervertelling van genoemde film. Maar dan zonder de bizarre personages. Beide films spelen zich af in Australië, beide hebben personages die op zoek zijn naar vermiste personen en beiden richten zich op een gigantisch moordzuchtig varken. De film begint hoopgevend met John Jarratt(Ken) en Roger Ward(Blue) twee bierdrinkende oudjes die zich opwerpen als een stel helden. Echter na verloop van tijd maken ze plaats voor andere personages. Deze zijn vooral vervelend en saai. Het wil natuurlijk wel wat zeggen als body-builder Nathan Jones (Bernie) hier de beste acteerprestaties levert. Hij speelde ook al in Charlie’s Farm (2014) de vorige film van regisseur Chris Sun. In deze film is er trouwens ook nog een leuke verwijzing naar die film. Verder is ook horrorcoryfee Bill Moseley weer aanwezig. Als je vond dat één van de struikelpunten in Razorback was dat je het monster niet goed hebt gezien, dan kom je bij deze film zeker beter aan je trekken. Of dit een verbetering was? Ikzelf vond van niet! Juist de stukken waar het wilde zwijn niet helemaal te zien overtuigen beter dan wanneer we het CGI-varken wel zien. Qua gore en bloed is er gelukkig niet veel te klagen! Al slaat ook de verveling toe ondanks dat de speelduur maar 96 minuten is. Het verhaal is niet al te moeilijk en dat maakt dat "Boar"nog wel vermakelijk is maar door een slecht presterende cast, het uitblijven van echte enge horror is het ook niet veel meer!

Aardige maar rommelige thriller waarin een "exclusieve" school niet blijkt te zijn wat het moet zijn. Er had domweg meer in de film gezeten! Dit komt vooral doordat regisseur/schrijver Boaz Yakin een paar niet goed overdachte zij-lijntjes aan het verhaal heeft toegevoegd. Het historische verhaal over de grootmoeder maakt de film vooral rommelig want die is totaal niet goed geïntegreerd in het algehele verhaal. Geen idee waarom er WW2 antisemitisme en joodse overleving in de film werden verwerkt? Eerst zien we grootmoeder verschijnen in Jacob (Luke Prael) nachtmerries maar later duiken de beelden zonder reden op (flashbacks?) Jacob's travestie / dubbelzinnige seksuele identiteit voelt meer als window-dressing dan een echt legitiem persoonlijkheidskenmerk. Ook de relatie met en hoe die eindigde met het meisje Christine (Sterling Jerins), werkte (bij mij) niet. En dan is er nog de afronding deze was naar mijn smaak te Happy. Zeker in contrast met de reden waarom ze naar het internaat gestuurd waren. De onbekende cast was goed,inclusief de tieners. De filmografie en montage weten nog wat van de film te redden maar het matige scenario doet meer kwaad dan goed!

Dit is een zeer onspectaculaire film De rijke zwangere vrouw Ana bouwt een band op met de ingehuurde zwarte huishoudster-kinderoppas Clara om tijdens haar zwangerschap voor het huishouden te zorgen en na de geboorte voor het kind. In de eerste helft is het ruwweg een uur wachten op de bevalling; natuurlijk gaat Ana raar gedrag vertonen maar op een lesbische relatie, yoga-dansjes en wat klein bloedvergieten na, gebeurt er niet veel. Sowieso vraag ik me na een uur af waar is de fantasie en horror?

Na het uur zijn er paar aardige effecten waarna er van de eerste naar de tweede helft wordt overgestapt door een muziekje om vervolgens Clara en de inmiddels zevenjarige Joel dansjes te zien doen en ander zoetsappige drama over een opgroeiend kind. Er zijn ook een paar metamorfoses waar een CGI-creatuur (best wel lelijk) wordt getoond. De makers weten het kennelijk zelf soms ook niet meer en gooien en er dan maar een zielig liedje in. Oef en dat einde...alsof Disney een film over het monster van Frankenstein had gemaakt..?

Tja dit is de zoveelste film die sociaal drama met een horrorelement combineert maar waar het knapste is dat het ondanks het opgeleukt is met horrorelementen compleet weet te vervelen. Zucht...het is natuurlijk allemaal metaforische ...zwangerschap is angstig ... gevolgd door opvoeden is zwaar...of zoiets? Ach...een plot wat ondertussen al zo vaak is gedaan dat er geen verrassingen meer zijn, oké netjes gefilmd maar het duurt gewoon te lang!

Een thriller met één man dat zich volledig afspeelt op een boot op open zee en dat met een lengte van anderhalf uur, ik kon me niet voorstellen dat dit heel spannend kon zijn of blijven! Er was dus een risico dat het voorspelbaar, eentonig en vooral een saaie film zal gaan worden. Maar de film was spannend? Ja, zeker! Echter eng? Niet echt.Toch wist het mysterieuze element me tot eind te intrigeren. Doordat de zeiler/ visser in verschillende moeilijkheden belandt, denk daarbij aan een vreemd soortig schaakspel tegen de boot Aeolus, (Griekse God van de Wind) aanschouw je sommige gebeurtenissen met ingehouden adem. Daarnaast weet ook het mysterieuze aspect de film interessant te houden. Is er toch nog iemand aanwezig op de boot? Heeft de zeiler veel domme pech? Of is er toch nog meer aan de hand? Terwijl er bijna geen dialoog was, weet deze film van vader Winston Azzopardi (de regisseur) en zoon Joe Azzopardi (de acteur) me door net even anders te zijn, best aangenaam te verrassen!

Gebruikelijke muziek-biopic versterkt door de muziek van Bob Marley en geloofwaardige uitvoeringen van Kingsley Ben-Adir en Lashana Lynch.

Tja...geen idee met wat je kan verwachten van een Tsjechische sciencefictionthriller? Dat dit een goede film met een geslaagde mix van Neo-filmnoir en sciencefiction opleverde was dus een grote verrassing! Regisseur Robert Hloz en de rest van de crew doen het prima om met een klein budget een futurische wereld op te bouwen. Het budget van de film bedroeg 45 miljoen Tsjechische kronen, wat samen met Slowakije, Polen en Servië is bij elkaar gebracht.

In een nabije toekomst is technologische vooruitgang geavanceerd genoeg om weer tot leven kunnen worden gebracht, mits je binnen de voorgeschreven 48 uur een herstelpunt heb aangemaakt. Deze technologie wordt aangeboden door het Restore Institute. Als dan het hoofd van de onderzoeksafdeling en zijn vrouw worden gedood en blijkt dat beide geen herstelpunt bezitten, vermoedt agent Emma Trochinowska (Andrea Mohylová) dat er meer aan de hand is!

Visueel erg netjes gemaakt met computer-gegenereerde futurische beelden van de stad Praag, zoals o.a. het warenhuis Kotva en het congrescentrum. In e film waard eveneens de geest van sf-klassieker Blade Runner rond. Toch weten ze er voldoende eigens aan te geven Ja, ben zeer te spreken over deze Tsjechische sciencefictionfilm met geweldige wereldopbouw, geloofwaardige speciale effecten, een solide tempo, en goed-spelende cast.

De slachtpartij waarnaar in deze film aan het begin wordt verwezen, heeft ook werkelijk plaats gevonden in 1960 bij het Bodom-meer in Finland. De enige overlevende werd later aangeklaagd en vrijgesproken en de echte moordenaar is tot op de dag van vandaag niet gevonden. In de film proberen twee jongens een reconstructie te realiseren. Daar hadden ze natuurlijk ook twee meisjes voor nodig en dit viertal vertrek dan ook naar de plek waar het allemaal is gebeurd. Normaliter betekent de tekst; "Inspired by true events"niet veel goeds. Het is nogal eens een verkooptruc. Echter deze thriller met een vleugje horror was een sfeervolle uitzondering op de regel. Al gaat het ook niet heel diep of is het lekker rauw. Het meest bijzondere van de film is een leuke twist. Verder is het acteerwerk van de tieners zeer gedegen. Ondanks dat de film op momenten spannend is en er een fijne sfeer hangt, blijft echt vuurwerk uit en is dan ook niet meer dan een aardige middenmoter.

Tjonge, een school voorbeeld zoals het niet moet! Denk aan de film Weekend at Bernie's (1989) ontdoet die van alle humor en zet drie slechte acterende miepen bij elkaar. Laat ze vooral veel onzin uitkramen, wiet roken en onlogische belevenissen mee maken. Kortom visuele armoede! Nou Holly, Cali en Mel het blijft bij proberen want de verveling is niet verdreven. Eerder het tegenovergestelde ik verveelde me namelijk te pletter!

Prachtige film, waar wederom de meeste credit gaat naar producent-auteur Val Lewton (1904-1951) In zijn films komt steevast het gruwelijke uit de menselijke geest. En ook al zijn het verschillende regisseurs die de films regisseren er is duidelijk de hand van hem in te zien. In deze film was het regisseur Robert Wise. Een kenmerk uit die films is dat ze rijk zijn aan suggestie. Dit keer is de setting Edinburgh, in Schotland alwaar Dr. Wolfe 'Toddy' MacFarlane (Henry Daniell) een school voor dokters in opleiding heeft maar er is ook een te kort aan lichamen om te oefenen. Daarom laat hij Cabman John Gray (Boris Karloff) kadavers opgraven. Verder zien we ook Bela Lugosi als de bediende Joseph echter in een vrij kleine rol. Natuurlijk komen de lijken niet allemaal van de begraafplaats. En daarin schuilt de kracht, want ook al blijven de moorden alleen maar suggesties, ze komen best doeltreffend aan! De film wordt prachtig maar ook beangstigend, duister en listig opgebouwd. Denk aan het soort verhaal dat je hoort bij een knispert haardvuur terwijl het buiten koud is. En waarbij elk karakter zijn bijdragen levert aan het web van menselijke gebreken. Een film die je bij blijft, waarvan je nooit helemaal van kan ontdoen .. . Toddy... Nooit helemaal.

Een remake van een remake maar Abel Ferrara stelt niet teleur! Uiteraard is deze moderne, nieuwe interpretatie ook geïnspireerd op de roman van Jack Finney. Het script (met verhaal-credits voor Larry Cohen en Stuart Gordon) gooit vrijwel elke verbinding met de twee voorgaande versies weg.((Op twee of drie scènes na) De film volgt Marti Malone (Gabrielle Anwar), een tienermeisje, haar vader Steve, stiefmoeder Carol (Meg Tilly) en haar jongere halfbroer Andy die reizen naar een militaire basis om hun chemische en biologische opslag te controleren. Nu is het bewerking van bovenstaand boek, dus deze versie kan misschien last hebben van dat je weet wat er aan de hand is, en het dus minder verrast. Het venijn zit hem echter in de details, waardoor de film voor mij als horrorliefhebber over het algemeen aangenaam vertoeven was! In het vrij hoge tempo van deze film wordt, er genoeg spanning en effectieve horror opgeroepen! Er is ook een korte naaktscène met Meg Tilly en Anwar is kort naakt op ziekenhuisbed te zien. Helaas is er wel in de climax een speciale effect die nu niet meer overtuigd. Toch zijn er veel goede momenten om van een zeer leuke film te spreken!

De wondere wereld van de vaquejadas, een bijzondere rodeo-variant in het noordoosten van Brazilië, waarbij cowboys te paard een stier tot struikelen brengen door aan zijn staart te trekken, vormt het decor van ‘Neon Bull’ Nu heeft regisseur Gabriel Mascaro een documentaire-achtergrond en dit is duidelijk zichtbaar in de film. In rustige, lange en ogenschijnlijk fragmentarische scènes krijgen we het leven voorgeschoteld van een kleine groep aan de onderkant van de Braziliaanse samenleving. De drie mannen, een vrouw en een kind leven een nomadenbestaan tussen kermisachtige evenementen op het platteland. Een verhaal zelf is nagenoeg afwezig, er is geen centraal conflict dat opgelost dient te worden en de personages maken nauwelijks een ontwikkeling door. Saai wordt het gek genoeg nooit. Dit komt vooral doordat traditionele rolpatronen van man (achter een naaimachine) en vrouw (repareert de vrachtwagen) zijn omgedraaid en daarnaast is de film doorspekt met een zinderende hoeveelheid erotiek.

"I am the Crimson Executioner!" (en dat zo'n 25 x)

Een van de vele Italiaanse gotische horrorfilm uit de jaren '60. En van die Italiaanse regisseurs die in de jaren zestig in de gothic horror werkzaam waren, is Massimo Pupillo vrij onbekend gebleven. Dat is in dit geval niet vreemd of onterecht, want hij was zeker de minst getalenteerde filmmaker.

Toch blijkt deze film nog een alleraardigste enigszins vreemde pulp-film te zijn en blijkbaar een verfilming van de Italiaanse pulp-strip, overgoten met een sausje van horror en erotiek. Hoopgevend zien we aan het begin de naam van Markies de Sade in beeld. Waarna we de zogenaamde ‘Crimson Executioner’ terechtgesteld zien worden. Veelbelovende vooruitzichten dus!

Helaas wordt aan die verwachtingen niet helemaal voldaan! Doordat alle acteurs geen talent hebben, is het in de eerste helft van de film nogal afzien. De non-acteurs kramen de meest vreselijkste dialogen uit. Als de modellen en aanhang arriveren bij het kasteel om er materiaal te schieten voor erotische cover-foto's met horrorelementen. maken de dames al gauw duidelijk dat geen van alle bereidt is om meer te tonen dan wat ondergoed. Ook is de Executioner niet angstaanjagend maar eerder de lachwekkende schurk die ooit in een horrorfilm is verschenen. Mickey Hargitay, een Amerikaanse bodybuilder die in Italië exploitatiefilms maakte en verder bekend was als de echtgenoot van Hollywoodster Jayne Mansfield, bezit zichtbaar geen talent.

Als de ‘Crimson Executioner’ dan eindelijk begin met de martelingen zijn die best fijn om te zien. Misschien net iets te tam en nep voor onze tijd maar het zijn wel erg innovatieve moorden. En ook de martelingen met spijkers, kokende olie en ijskoud water, uitrek-praktijken op een pijnbank, verbranding, ophanging, wurging en aanverwante praktijken in de finale zijn niet versmaden. Het is dan ook jammer dat die rond springende Scharlaken Beul met zijn Zorro-masker, rode kap en maillot alleen maar op de lachspieren werkt. Dat die special effecten overtuigen was ook niet verwonderlijk want niemand minder dan een jonge Carlo Rambaldi (Oscar voor E.T.) was hiervoor verantwoordelijk! Toch wist de film mij nog uitstekend te vermaken.

Een competente Franse thriller, met een onberispelijke productie en prima uitvoeringen en een flinke dosis spanning. Opvallend en interessant door de wereld waar het zich in afspeelt. Dit speelt namelijk af in de luchtvaartindustrie en dan vooral bij de medewerkers van het Onderzoeks- en Analysebureau voor de veiligheid van de burgerluchtvaart. Specifiek verteld vanuit het perspectief van Mathieu (Pierre Niney), een audioanalist gespecialiseerd in het luisteren naar opnames van de zwarte doos van vliegtuigen. Wat gebeurde er tijdens de vlucht Dubai-Parijs voor de crash in de Alpen? De spanning komt vooral uit de vraag is het; corruptie of obsessie en lijkt op het soort samenzweringtriller die Scandinavië vaak uitbrengt Wederom (dit is de derde film van regisseur Yann Gozlan achter elkaar) valt het geluidontwerp op! Geluid is een grote speler in deze film of soms is er vrijwel geen muziek wat ook dat is een vereiste Zodat je goed kan luisteren, net als de expertise van hoofdpersoon, naar de details. Voor mij verloor de film in de tweede helft, wat van zijn effect. Zijn vrouw die in een keuringscommissie zit en binnenkort gaat werken voor het bedrijf waarvan ze vliegtuigen keurt. Toch wist de film had film nog een verrassing en weet het netjes tot een spannend einde te brengen. Yann Gozlan is een best bedreven regisseur die ditmaal een spannende, beheerste ​​'vliegtuigcrash'-film laat zien die zich eens concentreerde op iets anders!

Ik zag niet zolang geleden opeens een trailer van Ah-ga-ssi (2016) Dit bleek van de regisseur van Oldeuboi (2003) te zijn. Daarom de gelegenheid aangegrepen om eens wat films hem te gaan kijken. Nu blijkt dit een vengeance trilogie te zijn met bovengenoemde als eerste. Ach ik begon gewoon met deel twee.En als eerste kennismaking met Chan-wook Park is dit zeker niet verkeerd! Prachtige stilistische beelden en een zeer mooi vertelt verhaal. En net zoals bij de andere Koreaanse films van regisseur Hong-jin Na, die onlangs gekeken heb, gebeurd het gewoon. De personages zijn niet goed of slecht maar handelen omdat ze niet anders kunnen. En krijg je als kijker ongemerkt heel wat keiharde actie te zien maar is het iets meer een logisch gevolg dan dat de film hierom draait. Aangrijpend, meedogenloos en soms ietwat onbegrijpbaar maar met een hoog gehalte aan sublieme shots maakt het voor mij een geslaagde film.

Je heb een budget gekregen om een film te maken, echter dit is vrij laag dus moet je daar vindingrijk mee omgaan. In deze film komen de herkenbare kenmerken van een low-budget-film allemaal langs; de digitale glans, de tamelijk preutse houding ten opzichte van seks en geweld, (of zijn het bezuinigen op de effecten), veel te veel leunen op dialogen om het verhaal te vertellen, en een willekeurig muzikaal intermezzo dat nergens op slaat en niets toevoegt.

Het begint als een slasher-film, je-weet-wel een zomerkamp waar een gemaskerde moordenaar de jonge kampbegeleiders afslacht. Na de opening, laat het zijn uitgangspunt varen en verandert de slasher in een 'wie heeft het gedaan'-verhaal en gaan de sheriff en zijn hulpsheriff uitzoeken wie de dader is in een plaatselijk restaurant. Tja alle actie wordt vervangen door gesprekken tussen een groep weinig interessante personages die vastzitten in een eetcafé.

Duidelijk dus met een beperkt budget gemaakt. Het ziet er wel netjes uit. Toch lukt het de film niet echt om iets interessants of origineels te creëren dat memorabel is, maar het verdient wel een pluspunt voor de poging om iets anders te doen. Voor de gemiddelde kijker denk ik niet echt de moeite waard, maar het is niet het slechtste wat je kunt kijken. Oh en blijf kijken tot na de aftiteling!