Opinions

Tja, dit was filmische wanorde! Waarbij het verhaal achter 'Blood Bath' nog het meest in het oog springt en er vrij bizar minstens drie regisseurs waren betrokken. Het begint allemaal bij Operacija Ticijan (1963) Een Joegoslavische film waar producent Roger Corman de rechten van had weten te bemachtigen. Deze film wilde hij 'veramerikaniseren' voor de Drive-inn's en omdat er een cast en crew bezig was in Ierland voor Dementia 13 (die op zijn beurt weer de kosten deelde met 'The Young Racers') Enfin, scriptbewerker Francis Ford Coppola, werd samen met castleden William Campbell en Patrick Magee, naar Dubrovnik gestuurd om de film Portrait in Terror (1965) op te nemen. De film heeft het nooit tot een drive-inn bioscoop gehaald en werd pasklaar gemaakt voor de televisie. Beide films zijn misdaadthrillers en gebruiken een plot over het stelen van een schilderij van onschatbare waarde.

Roger Corman was niet tevreden en overhandigde de film aan regisseur Jack Hill ( Spider Baby) met als opdracht dat er minstens half uur uit de Joegoslavische film werd omgewerkt tot een horrorfilm. Regisseur Hill slaagde erin William Campbell terug te krijgen en liet hem het personage Antonio Soldi een schilder die beroemd is om zijn Red Nudes spelen. Wanneer Soldi klaar is met zijn modellen, vermoordt hij ze en doopt ze in wax. Een idee uit Corman's zwarte komedie A Bucket of Blood (1959) (die het idee dan vermoedelijk weer had van Mystery of the Wax Museum (1933) en House of Wax (1953) Echter in het plot stonden de beatnik-artiesten in het café meer centraal. (onder hen ook de welbekende Sid Haig)

Met het eindresultaat was Roger Corman niet blij, die had liever een beetje vampier-actie. Daarom werd Stephanie Rothman ingeschakeld om er een vampier aan toe te voegen. Omdat Campbell zijn contract al had vervuld, kreeg een niet-gecrediteerde acteur, die in niets op hem leek, de taak om in een flamboyante hoed en mantel rond te dwalen. Uiteindelijk heeft het eindresultaat nog wel zo zijn momenten, maar vormt het samengevoegde materiaal van drie regisseurs (37 minuten Hill, 20 minuten Rothman en slechts vier van Rados Novovic) een onsamenhangende structuur(zooitje). De draaimolen-scene en de Dali-achtige surrealistische nachtmerrie-sequentie, geschoten door Hill in de woestijn van Californië en Rothmans scene van de vampier die wordt achtervolgd door de beatniks zijn wel behoorlijk mooi! Maar op zijn best is het een middelmatige film waarin de bikini van Lori Saunders, de baard van Sid Haig en de nep-snor van Schanzer het meest opvallen.

Tja, en met een looptijd van 62 minuten betekende het dat het te kort was voor de Amerikaanse tv. Dus werd opnieuw Rothman teruggeroepen om meer beelden toe te voegen van de vampier (één achtervolging duurt acht minuten) en bewerkte scènes van Patrick Magee uit Portrait in Terror (1965) Er waren dus vier verschillende films maar geen één wilde echt overtuigen!

Eerlijk gezegd was dit helemaal misschien zo slecht nog niet! Het slimste aan deze monsterfilm uit het begin van de jaren 80 is toch wel de grappige, op Jaws geïnspireerde slogan 'Net toen je dacht dat het veilig was om terug het water in te gaan, kun je er niet bij' Want na twee Jaws-films en een overvloed aan copycats was dat idee van een monster dat op de loer lag in het water niet heel fris meer. Het idee dat je het zandstrand niet eens zou oversteken voordat je door een of ander beestje werd opgeslokt, was dus absoluut een prima (nieuw) idee! Hoewel het ook heel weinig anders vertoont op het gebied van originaliteit, en zelden boven het routinematige B-filmvoer uitstijgt, is er genoeg plezier mee te beleven om het toch nog de moeite waard te maken. De film bevat wat sterfscènes en er is wat plezier te beleven aan bloed, van een verkrachter en tja...de hond. De aanwezige jump-scares zijn vooral cliché en veel tijd gaat verloren aan twee norse rechercheurs (John Saxon en Burt Young) die zich een weg door de zaak mopperen totdat de echte boosdoener wordt ontdekt... Het wezen wordt tot het laatste moment volledig verborgen gehouden, maar zijn onthulling toont de echte reden waarom de filmmakers het zo lang verborgen hielden: het gevreesde beest lijkt op een gigantische artisjok....En monsterfilms uit de jaren 70/80 kunnen natuurlijk alleen maar tot een 'explosieve' conclusie komen! Ach met zo'n korte speelduur, heeft de film ook nooit genoeg gelegenheid om je echt te vervelen. En ik heb ook regelmatig mogen ervaren dat het ook veel slechter kan!

Weinig geslaagde poging van Tigon British Film Producties om een Hammer-lookalike te maken....Maar dit is duidelijk Hammer niet. Het uitgangspunt is een soort detective/mystery-verhaal. Detective/ Inspecteur Quennell van Scotland Yard moet in de negentiende eeuw een reeks moorden onderzoeken die zijn gepleegd, dit leidt naar Dr. Carl Mallinger een professor in de entomologie en zijn dochter Clare.

Goh zouden die er iets mee te maken hebben? Tja... verrassingen zijn er niet! Wel veel toespelingen op insecten, en met name op de ‘were-mot’ of doodshoofdvlinder, (ja die nachtvlinder uit The Silence of the Lambs) die direct duidelijk maken wat de omgeving onveilig maakt. Behalve dan voor de personages die tijdens het onderzoek vooral wat rondhangen en socializen met andere gasten. Er was zelfs een scene waarin er een toneelstuk werd opgevoerd...? Hm Roger Cormans low-budget The Wasp Woman (1959) deed de dingen toch veel beter dan!

Het is pijnlijk duidelijk dat de film is verlengd met extra scènes die weinig tot geen invloed hebben op de plot.om het maar op te vullen tot een meer acceptabele speelduur. Om nog maar te zwijgen van de aanwezigheid van Roy Hudd in twee scènes als een niet-genoemde mortuariumverzorger, die niets van waarde toevoegt, inclusief zijn bedoelde humor. Ook het nauwelijks waargenomen titelwezen was uiteindelijk niet zo heel bedreigend. maar als het beest de vorm van dochter “Clare” aannam zag je actrice Wanda Ventham Zij is de moeder van Benedict Cumberbatch! Onhandig en niet geslaagd maar de slechtte van Peter Cushing was het zeker niet!

'Blood Beat' is één van de wat obscure horrorfilm uit 1983. En wat voor één... het verhaal is vreemd en slaat misschien wel nergens op, de film ziet er verder enigszins uit als een home-video en het geluid is zo slecht, soms hoor je niet veel doordat de Carmina Burana iets te hard staat. Al is er wel soms een toffe soundtrack. De film neemt eerst nog wel de meest elementaire opstelling van een slasher aan; familie in een afgelegen hut die bij elkaar komt voor de kerst en dan wordt aangevallen door een kwade kracht. Maar euh... moeder blijkt paranormaal te zijn, schildert en raakt regelmatig in trance. Er waart een samoerai rond die is gekoppeld aan het libido van Sarah, de vriendin van zoonlief vriendin. Dochterlief heeft ook een gave. Waarom er met een kerst een samoerai verschijnt in Wisconsin? Het moet iets met WW-2 te maken hebben. Tja...maar wat, dat zullen we nooit weten. Dit is een toch wel erg fijne rariteit uit de jaren '80. En net als Wendy kan ik niet anders dan ook fan worden!

Oké ik keek deze film geheel per ongeluk en in de veronderstelling dat het een andere film was Maar het is alsof iemand incompetent en zonder ook maar een greintje ervaring een verhaal wilde vertellen. Een melodrama...met tienerangst en hekserij. Er zit wel wat horror-elementen in de film, maar die komen pas na bijna een uur in het verhaal. De bovennatuurlijke elementen zijn zwak en lijken er als "verzinsels" maar in geplaatst. Maar echt alles is slechte uitgevoerd; van het gekunstelde acteerwerk, de grijze en oppervlakkige cinematografie, een zo goed als niet bestaande sfeer en het tempo is verschrikkelijk. De regisseur springt van scène naar scène zonder enige vorm van overgang of verbinding. tot een 'plotwending' aan het einde die gewoon zinloos was. En nee continu een spookachtige score laten horen is niet eng maar irritant! Dit belachelijk onzinnig bovennatuurlijk drama is een perfecte voorbeeld van hoe het niet moet!

Deze film begint waar de meeste slashers eindigen. Als de film begint, zie je een jong Afro-Amerikaans stel , Brittney en Tony samen met Brittney's jongere broer Kevin arriveren bij een vakantiehuisje. Je krijg in de openingsscène precies genoeg te weten over de personages en de onderlinge verhoudingen om met ze mee te leven. Ze ontdekken overal lijken, allemaal neergeschoten en overal bloed. Het duurt niet lang voordat ze de vermoedelijke dader ontmoeten. Maar is dat ook zo..? En daar houdt regisseur Timothy Covell de film op gefocust, die onzekerheid en twijfel over wat er werkelijk aan de hand is. De regisseur gebruik slechts één locatie en een handjevol acteurs, maar weet wel van begin tot eind de spanning vast te houden. Die spanning wordt zo meesterlijk opgebouwd. En tot op het einde weet de film met die onderhuidse spanning een prima punt te bereiken, al worden niet alle vragen van een pasklaar antwoord voorzien. Het acteerwerk is goed. Nadeel was dat de film hip probeert te zijn door een andere beeldverhouding. Ook probeert men er wat humor en jump scares erin te stoppen dat was niet echt nodig! Al met al is de film een aardige kleinschalige horror/ thriller met een redelijk leuk in elkaar stekend verhaal.

Deze film heeft een plekje in de filmgeschiedenis om zijn claim dat het de eerste direct-to-video film is die op video is opgenomen (Betamax, om precies te zijn) Of dat zo is kan worden betwist maar enfin...veel maakt het niet uit. Want hoe dan ook, de videokwaliteit is ongeveer zo goed als je zou verwachten van mensen die thuis-video's opnemen. Maar voor wat het is, is het in ieder geval competent.

Maar nogmaals, het is niet geweldig, de eerste kill was gelijk ook de betere omdat er nog daadwerkelijk dingen zijn te zien. Niet veel wat bloedspatten en een afgehakte ledemaat. Echter het weet zelden iets dat op een sensatie lijkt op te wekken doordat de rest buiten de camera, of in het donker gebeurt. Het liet al één van de eerste zien wat iedereen kon doen met een goedkope camera en zonder budget. En dat is en blijf behoorlijk slecht.

…Hoe moet je dit beoordelen..? Aan de ene kant is het een vreselijke gemaakte horrorfilm, om van de flauwe humor niet te spreken maar de gekke vreemdheid waar deze rare film mee aan elkaar hangt zijn...euh vermakelijk.

Oorspronkelijk bedoeld als vervolg op Herschell Gordon Lewis' Blood Feast (1963) want producer Jimmy Maslon kocht de rechten ervan. De hoop was dat Herschell Gordon Lewis zelf zou regisseren, maar die was al lang gestopt en wilde alleen voor een aanzienlijke som geld...dat men uiteraard niet had. Dus werd vrouwelijke regisseur (voor zover bekend een zeldzaamheid voor het splatter-genre) Jackie Kong ingehuurd om te regisseren. Het resultaat is deze een onofficiële vervolg/remake/odeen ik-kan-niet-geloven-wat-er-gebeurde onzin!

Op aanwijzing van hun oom Anwar, een pratend brein in een pot, zetten de twee restaurateurbroers Namtut een lijk in elkaar dat bestaat uit lichaamsdelen die zijn geoogst van immorele vrouwen om de geest van de oude Egyptische godin Sheetar te ontvangen. Dit alles speelt als onhandige komedie. Er is zoveel dat er genoeg is om je af te vragen wat er precies in Jackie Kongs hoofd zat toen ze dit maakte.

Wat te denken van; een scène waarin de broers de maskers van Ronald en Nancy Reagan dragen en topless-aerobic-meisjes neerschieten of een of andere band die bestaat uit een zanger met een Romeinse helm, twee achtergrondzangers met blauwe pruiken, vier bandleden verkleed als Hitler en twee verkleed als paard. En dan heb ik het nog niet eens gehad over de rest...waaronder een buikspreekpop.

Het bloedvergieten ziet er behoorlijk uit, gezien het feit dat de film met een vrij laag budget is geproduceerd. En tja de jaren '80 dus hoeveelheid niet-functionele naaktheid was groot. De film niet direct grappig, noch op de bedoelde manier, noch onbedoeld, maar het is zeker een apart geval dat de moeite waard om te bekijken En Herschell Gordon Lewis zou uiteindelijk in 2002 toch nog een legitieme sequel op zijn film uit 1963 regisseren

Hahaha dit lijkt wel een film geregisseerd door een Full Moon-fan die op een dag besloot zijn eigen versie van ‘Puppet Master’ te maken. Het plot is vrij eenvoudig, maar euh.. hé dat is maar een synopsis...want er zijn hier zoveel absurde zaken! Ja er zijn de killer-poppen Pimp, Sideshow en Ms. Fortune maar verrassend genoeg zijn die niet de belangrijkste focus van de film

De hoofdschurk is Virgil Travis met een masker op en nog een andere verrassing Deze bezit een butler/handlanger die clown make-up draagt, een dwerg met ooglapje en zijn eigen vrouwelijke rockband "The Caged Babies" in een kooi,. Die moeten gedurende de hele film, muziek spelen bij alles wat hij doet. Hij neemt het op tegen rivaal miljardair Travis en zijn dominatrix genaamd Moira Yulin

Waarom? Nou omdat dit een Charles Band-film is..! Wat deze film ook enigszins apart maakt, is het feit dat de film twee eindes heeft. Om eerlijk te zijn is dat ook niet zo geweldig maar het biedt de filmmakers een manier om een ​​vervolg te creëren. Geen geweldig meesterwerk gaan verwachten maar als kijkbare campy-plezierige Full Moon-film was het heel leuk!

Een simpele actiefilm die eigenlijk alleen aan de middelmaat weet te ontsnappen doordat Mel Gibson erin aanwezig is. Een kwetsbare dochter (Erin Moriarty) in de ban van een Mexicaanse drugshandelaar en pacifistische vader Link (natuurlijk Mel Gibson) die zichzelf kan omtoveren tot een eenmansleger als dat zijn dochter kan redden. De actie is vrij schaars en de achtervolgingen van de Mexicaanse huurmoordenaars zijn weinig indrukwekkend of memorabel. Toch weet Gibson op sommige momenten te overtuigen! Vooral in de scènes waarin hij met tegenzin en wat cynische humor de criminelen neer knalt en ondertussen tegen zijn dochter preekt. Helaas zijn er bij tijd en wijle ook van die er dik bovenop liggende moraliserende dialogen, deze bederven de kijkervaring en pret. Erin Moriarty doet het verder ook prima als de dochter van. Ik zelfs kreeg het gevoel dat regisseur Jean-François Richet door Gibson aanwezigheid zelf maar weinig had in te brengen. Enfin het is een vermakelijke actiefilm die bij mij niet een blijvende indruk zal achterlaten maar die waarschijnlijk wel de comeback van Mel Gibson aankondig.

In 1963 kregen bioscoopbezoekers iets dat ze nog niet eerder hadden gezien; Blood Feast een film van regisseur Herschell Gordon Lewis en daarmee waren geweld en gore nog nooit zo expliciet in beeld gebracht op een scherm. Het belang van die film valt niet te ontkennen! Hoewel Blood Feast niet de beste film is, namen Lewis en producer David F. Friedman zichzelf niet te serieus.

Met enkele van dezelfde plot-elementen als het origineel volgt de film Fuad Ramses (Robert Rusler van Nightmare on Elm Streets 2), een inwoner van de VS die met zijn gezin naar Parijs is verhuisd om een ​​Amerikaans diner te runnen. Maar tja ...je vermoedt het misschien al? Deze remake neemt een omweg, is te serieus en probeert Fuad Ramses meer achtergrondverhaal te geven...familiedrama, karakterontwikkeling en och, och, medicijnen vergeten...dan ben je een waanzinnige.?

Verder een langzaam tempo met veel oefening in tijdverspilling. De effecten zijn oké wanneer de moorden beginnen te gebeuren maar daar mag je 40 minuten opwachten. Die bloederige make-up effecten zijn goed maar de scènes zijn vrij donker opgenomen. Meestal een teken dat het budget niet toereikend was! Het is ook anders dan het origineel, omdat deze remake enigszins wordt gemoderniseerd. Gek genoeg gebruiken ze daar dus wel geld voor...

Tja zelfs tijdens de finale voelt het alsof er meer aan deze film had moeten worden toegevoegd. Daarnaast is het niet erg eng, is er nul spanning, het script is niet toereikend. Regelmatig werd er teruggegrepen naar het origineel. Misschien is dat nog enigszins leuk voor de fans/puristen van HGL …? Maar alles wat te maken had met een eigen identiteit was gewoon mager. Het had daardoor ook geen echte bestaansreden buiten dat er beroemd of berucht bronmateriaal was....

Deze film heeft te eerste een soort sticker of bordje nodig waarop staat: “For Cult Fans Only”

Want ook al kwam er dan na 39 jaar een sequel op de eerste 'slasher'-film. Wederom van de hand van Herschell Gordon Lewis en lijkt het soms meer op een veel sterkere remake. Het is nog steeds in de bekende goedkope stijl van de regisseur. Dit betekent dat alles erg sleazy eruit zag. Het is zelf best uniek dat als je niet beter wist (internet en mobiele telefoons) je zal zweren dat de film in 1963 was gemaakt. Fuad Ramses III (J.P. Delahoussaye) heeft het restaurant van zijn opa, de killer uit de eerste film, geërfd en door toedoen van de godin Isjtar gaat ook hij bezig aan een heerlijke maaltijd. Nu is de film vooral een horror/komedie en neemt zichzelf nergens echt serieus. Op twee van de drie B's slaagt de film!

Blood: De gore ziet er nog beter uit dan in alle voorgaande films en natuurlijk heerlijk in beeld!

Boobs: De vrouwen in deze film zijn er maar voor één ding en dat is uit de kleren gaan (of ze kunnen acteren was niet belangrijk) En daarom is er dan ook een lange scene waarin de dames zippend aan een cocktail, een lingerie -feestje bouwen. Dit voor maar één doel... nou goed ze zijn er voor twee doelen!

Beast: Helaas overtuigd Delahoussaye als killer-creep een stuk minder als zijn opa. Hij blijft vooral die aardig teddybeer. Maar ach, het blijft wel heerlijk om naar te kijken!

Omdat ik de film op Halloween-avond heb bekeken is het wel leuk om met een aardig feitje af te sluiten: De agent die steeds aan eten denkt, heet Detective Loomis. Wat een verwijzing is naar Dr. Loomis uit de Halloween film-serie. En zo eert de eerste slasher die andere bekende grote slasher!

Als je je film "Blood Fest" noemt, schep dat natuurlijk verwachtingen en kan je die ook maar beter waar maken! En dat doet deze door media- en entertainmentbedrijf Rooster Teeth (zend ook via een you-tube-kanaal uit en is vrij populair) geproduceerde film. Op het gebied van bloed is het een waar feestje! Helaas is de rest van de film een stuk wisselvalliger. De naam van de film refereert naar een fictief horrorfestival. Waar fans naar hartenlust zich bang kunnen laten maken door enge clowns, zombies, griezelige poppen, psycho-killers, vampieren, gekken met kettingzagen, donkere kelders, hutje in het bos (inspirator 'Cabin in the Woods’) en al de rest. Natuurlijk is er iets niet in de haak en de personages moeten dan volgens de vaststaande regels van de horror zien te overleven. Gelukkig wordt er niet veel tijd verpruts voor karakterontwikkeling of andere onzinnigheid. Echter zit juist in de verwijzing naar die regels een beetje het probleem, nergens suggereert de film dan ook dat als je de regels overtreed het slecht met je afloop. Het is een Horror-komedie dus zijn er ook grappen. Deze treffen niet altijd doel maar zijn gelukkig van een beter caliber dan wat doorgaans als grappig wordt gezien. En er zaten zeker een paar zeer goede grappen in de film (de grap met Zachary Levi (toekomstige Shazam!) en Tangled was super) De cast bestaat uit het drietal; Dax (Robbie Kay (Hannibal Rising),zijn vriendin Sam (Seychelle Gabriel (The Spirit), en Krill (Jacob Batalon (Avengers: Infinity War Spider-Man: Homecoming) leverde leuk acteerwerk. Echter Vader van Dax, Dr. Conway (Tate Donovan (Manchester by the Sea) en Ashley (Barbara Dunkelman) deden het dan weer veel minder goed. Gelukkig is de film wel vermakelijk, worden er veel horrorfilms (zowel oud als nieuw) genoemd en had ik gedurende 90 minuten absoluut plezier. Door de film heen is er prima humor te vinden en tussen de drie hoofdpersonages is een goede chemie en zijn redelijk charmant. De film bewandelt de bekende paden maar is een prima film!

Films over het oude Egypte en Mummie-films in het bijzonder gaan vaak over vloeken en deze Blood From The Mummy's Tomb lijkt ook vervloekt geweest te zijn. Oorspronkelijk moest Peter Cushing de hoofdrol gaan spelen in deze film echter zijn vrouw Helen werd ongeneeslijk ziek waardoor hij het na één dag werd weggeroepen. Gelukkig werd er vervanging gevonden in de vorm van acteur Andrew Keir. Dan na vijf weken filmen krijgt regisseur Seth Holt een hartaanval en sterft in de armen van acteur Aubrey Morris (Dokter Putnum) op de set. Dus ook voor hem moet een vervanger gezocht worden en die is gevonden in de persoon van Michael Carreras. Het verhaal is gebaseerd op Bram Stokers 'The Jewel of the Severn Stars' Wat eens een ander verhaal is dan de veelvuldig door Hammer House verfilmde Dracula. Aan het begin van de film zien we een stel archeologen de tombe met daarin de sarcofaag van Tera ontdekken. Hierna verplaats de film zich naar de huidige tijd voor ons dus naar 1971. Tera en Margaret Fuchs want dit is een dubbelrol worden gespeeld door het oogstrelende snoepje Valerie Leon. Zij zal later nog bij twee verschillende James Bonden verschijnen. Een erg mooie vrouw, echter de ene keer dat ze naakt te zien was in de film was dit een body-dubbel aangezien ze een geen naakt clausule in haar contract had staan. Verder is het net zoals veel andere Hammer house prachtig vormgeven en bezit het genoeg bloed, vrouwelijk schoon en mooie locaties om er veel plezier mee te beleven. Ook is er nog een mooie verwijzing naar: Dracula (1931) De regisseur en het vriendje van Margaret heten namelijk allebei Tod Browning.

Oké het was 'Saw meets Jaws' maar de filmmakers konden zich geen echte haai veroorloven of zelfs een CGI-exemplaar...,dus namen ze hun toevlucht tot enkele stockbeelden. Tja en mensen die aan een ketting hun misdaden moeten bekennen voordat de timer afloopt of anders een zwembad in worden gerukt, maak het allemaal vooral heel spraakzaam. Ze proberen niet eens eng te zijn, er zijn zelfs geen jump scares of dacht men dat gezeur, gekibbel en getier wel voldoende horror op zou leveren? En verder roept de film bij mij vooral een vraag op....laten we even gemakshalve ervan uitgaan dat de dader op één of andere manier aan een Witte haai oftewel de grootste roofvis ter wereld, is weten te komen...hoe pas deze dan in dit zwembadje van een Brits huis? Deze mensenhaai is gemiddeld och algauw zo'n ongeveer 4 tot 5 meter lang. Enfin...een deel van het acteerwerk was best oké voor zo'n goedkope productie.(behalve dat monoloogstuk op het einde) Gore ontbreekt ook aanzienlijk in deze film, er werd een hand afgebeten in slechtte CGI. Gelukkig was deze onzin tenminste maar 78 minuten lang.

En weer een B-budget CGI-monsterfilm die het instructieboek van Piranha-van Joe Dante volgt. Zoals de meeste van dit soort schepsels geproduceerd door "The Asylum" is dit strikt gemiddeld. Maar het is ook niet zo bijzonder slecht gezien het budget en over het algemeen bekwaam genoeg. En het is zeker amusant genoeg om naar belachelijke pogingen om Petromyzontiformes (prikken, lampreien of negenogen) te elimineren te kijken. De cast is maar zozo....er is een optreden van Shannen Doherty Opvallend en intrigerend is de naam van Christopher Lloyd, die hier de clichérol van de burgemeester vertolkt. Enfin het is wat ze zeggen met een productie van The Asylum; wat je ziet, is wat je krijgt! Wat betekent; te lage budgetten, buitensporige CGI, belachelijke plots, goedkope scripts… en soms plezier!

In 2016 werden Raphaël Hernandez en Savitri Joly-Gonfard (onder het pseudoniem "Seth Ickerman") een internetsensaties na het regisseren van de muziekvideo "Turbo Killer" van synth-wave-artiest Carpenter Brut. Drie jaar later kwam er via enthousiaste Kickstarter-klanten en een donatie van Shudder (het is een Shudder Original) een langere versie van hun eerdere werk. Dat werd dit excentrieke project, een sciencefictionfilm van 50 minuten onderverdeeld in drie episodes. Door de opening-en afsluiting credit lijkt het echter wel meer een serie. De verhaalconstructie draait om Vascan, zijn co-piloot Lago en hun AI-ruimteschip Tracy. De twee 'Blade Runners' zijn op zoek naar 'Mima', eveneens een ruimteschip dat wordt bestuurd door een AI echter deze probeert zichzelf te 'bevrijden'. Wat ze vinden is een naakte vrouw met een gloeiend kruis op de plaats van haar vrouwelijke geslachtsdeel en die ontsnapt. De film bezit een werkelijk indrukwekkend visuele wereldopbouw. De aandacht voor details is onberispelijk. Ruimteschepen, lasers en de ruimte zelf zagen er erg cool uit. De film bezit daarnaast een flink tempo en maak regelmatig met succes alleen gebruik van beelden en muziek om belangrijke plotpunten in het verhaal vertellen. Hoewel de dialogen soms niet beter zijn dan RPG-tussenfilmpjes. De beide regisseurs brengen met dit werk een fantastisch eerbetoon aan de oude sciencefictionfilms! Een optische snoepje voor fans van SF-genrewerk!

Een Low budget horror/gore film die ondanks zijn gebreken toch heel wat leuker is dan menig andere Low budget-productie. Een groep criminelen overvalt een videotheek (ja echt waar!) en op vlucht voor de politie vallen ze een afgelegen boerderij binnen. Vader, moeder en hun twee dochters lijken op het eerst gezicht normaal maar niets is wat het lijkt natuurlijk! Algauw begint het moorden en is er zelfs wat kannibalisme te zien. Alles uitgevoerd met super-goedkope gore, acteerwerk zo als gewoonlijk middelmatig, een verhaal dat nergens op slaat. Echter ondanks dat is de film ook erg leuk!

Nu blijkt volgens verschillende reviews dat de producers de film voordat regisseur Don Dohler klaar was, de film hadden ingepikt en op video hadden uitgebracht. De regisseur heeft later als producer ook nog een remake uitgebracht: Harvesters (2001)

De jaren '60 en '70 waren toch wel de gloriedagen van de Britse Horror. De maatschappijen Hammer Films en Amicus Productions maakte de dienst uit. Echter was er ook nog Tigon British Film Productions. Deze maatschappij bracht ergens aan het begin van hun bestaan bv. de film Witchfinder General (1968) uit. En drie jaar later deze film. Beide films zijn samen met The Wicker Man (1973) een soort onheilige drie-eenheid geworden voor latere ‘folk horror’ Deze film is van die drie misschien wel de meest onbekende maar is even zo goed als die andere twee. Het verhaal speelt zich af in een Engels dorpje rond de zeventiende eeuw. Ralph Gower (Barry Andrews) bewerkt het land met zijn ploeg en zodoende vind hij overblijfsels die alleen maar aan de 'duivel' kunnen toebehoren. Hij meld dit bij de rondtrekkende rechter (Patrick Wymark) maar die doet het af als bijgeloof. Echter de gebeurtenissen blijven zich opstapelen en algauw blijkt dat Angel Blake (Linda Hayden) erachter zit samen met de meeste andere kinderen uit het dorp. Vooral hoe dat het leven in het zeventien-eeuwse dorpje eruit heeft moeten gezien is prachtig vormgeven. Van alles straalt een soort van authenticiteit. Zo'n beetje alsof je in professor Barabas zijn teletijdmachine bent gestapt om weer uit te stappen in de Bix Bottom vallei in -Oxfordshire, England. Maar ook de satanische en occulte taferelen voelen zeer echt aan. Het acteerwerk is redelijk maar niet heel bijzonder. Meerdere keren kreeg ik het gevoel dat teksten rechtstreeks uit het boekje werden voorgelezen. Linda Hayden was dan wel weer zeer goed gecast. Met haar zowel duivelse als onschuldige verschijning was dit een zeer geschikte rolvoor haar. De film bevat aardig wat gruwelijke scenes en mede daardoor is het nog steeds een prachtige cult-horror die het verdient om zijn onbekendheid te ontgroeien!

"Blood Pigs" is een apocalyptische zombiefilm van regisseur Brian Paulin en wie bekend is met het werk van deze regisseur weet dat het zeer bloederig zal worden ! En voor wie het niet weet; deze regisseur staat dus bekend om zijn micro-budget films met zeer goede grafische en inventieve gore. Dat is bij deze dan ook niet anders! Het duurt een tijdje voordat het bloed echt begint te stromen, maar de laatste helft is het bijna een non-stop gore-feestje. Wat er aan budget ($5,000) was, moet opgegaan zijn aan de gore en creature special effecten dus het camerawerk en acteerwerk stelde niet veel voor. Maar dat is prima voor een film als deze. Ook het plot is niet van hoogstaande kwaliteit, Paulin schrijft het zelf, zoals hij ook de camera bediend, verantwoordelijk is voor de editing en meespeelt in de film. Alles staat in het teken van de gore en bloed. Daarom zagen de zombies er algemeen vrij goed uit en de bloed-wezens waren zelfs gruwelijk. De spanning werd goed opgebouwd door de bloedvarkens lange tijd uit beeld te houden en er wordt zelfs een ​​prima atmosfeer van angst en hopeloosheid opgebouwd voor de overgebleven mensen. Gaaf was het sombere einde en geeft je het gevoel dat redding niet mogelijk is, de mensheid is gedoemd. De bloedvarkens zijn overal! Het enige probleem wat ik met de film had was het bewegen van de camera, hierdoor werden sommige beelden er onduidelijk en wazig.

"“There must be 10,000 different ways to kill somebody in this place, Let’s just try every single motherfucking one of them and see what happens.”

Oei, dat een film die redelijk sterk begon, na een ongeveer een uur, zo tegen kan vallen? Het verhaal is een beetje Groundhog's Day ontmoet Breaking Bad. Dit verhaal is ondanks een tijd-lus thema een ongelooflijk eenvoudig scenario om te volgen. Denk dat dit vooral kom doordat de schrijver van deze film Eddie Guzelian en regisseur, Madellaine Paxson, vooral bekend zijn vanwege hun werk voor kinderprogramma's Het leek ook een beetje alsof, door het toevoegen van de drugs, de makers wilden bewijzen dat ze ook volwassen-films konden maken. Het werk helaas wat averechts!

Na de introductie gaan twee van de personages lekker los met kruisbogen, bijlen, messen,vuurwapens en verschillende andere instrumenten, hoewel geen van deze scènes uit de bocht vlieg om er grafisch spetterende film van te maken. Is het wel genoeg om je heerlijk mee te vermaken. Echter dan... lijkt het alsof de koek op is, ze geen idee meer hebben hoe te eindigen en scenes als een shoot-out en romance gehuld in bloed, zijn vervelend en halen elke spanning uit de film. Als de regisseur die scenes achterwege had kunnen laten en wat meer uit de bocht had gevlogen met bloederige kills denk ik dat het zou hebben gezorgd voor een betere film.

Tja...de zombiefilm is nu niet direct mijn favoriete horrorsubgenre. En met decennia aan zombiefilms en jaren van 'The Walking Dead ' is een nieuw perspectief of een nieuwe draai ook zo goed als niet meer mogelijk. Het genre is uitgeput, opgedroogd en niet mijn favoriet. Toch was deze film zo slecht niet! Als je met deze een recht-aan-verstand-op-nul zombiefilm verwacht zal je die niet echt vinden. Deze is meer op de traditionele manier; zombiehorror gemixt met wat sociaal commentaar. De film speelt zich af in het Mi'gmaq-reservaat in 1981. Het is verdeeld in twee gedeeltes, de eerste is de dag van de uitbraak en de tweede is zes maanden later in een versterkte zone. En met de aanwezigheid van de indiaanse gemeenschap lig het voor de hand dat zij degenen die immuun zijn, terwijl de blanke mensen om hen heen dat niet zijn. Verder bezit de film wat familiedynamiek doordat de lijdraad een gezin van vier personen is. Helaas zijn de performance een beetje teleurstellend en daarom snijdt het familieconflict niet echt diep genoeg. Punten scoort de film op de soms aanwezige lekkere bloederige inventieve gore. Al met al was het een redelijke en vermakelijke Indiaanse zombiefilm (volgens mij ook zelfs de enige)

Bij de geschatte kosten voor deze film staat $5000, een erg laag budget dus!? Of dat inderdaad zo is weet je natuurlijk niet maar de film ziet er wel heel erg goed uit! (voordat geld?) Acteerwerk is daarentegen niet heel overtuigend maar de dames verliezen wat kledingstukken, dus werden we handig daarvan afgeleidt! En laten we wel wezen, dit is een op-en-top slasher-film! Geen uitleg over de achtergrond van de moordenaar, domme actie van het slachtvee, enfin, je weet het allemaal wel! Het draait allemaal om de moordenaar en zijn bloederige werk. En wanneer het moorden begint, wordt het ook duidelijk dat een groot deel van het budget in de gore is geïnvesteerd. Het spat, gutst en giet een karmozijnrode vlek over het maagdelijke witte landschap. De kijker krijg met dit bloederig entertainment, waar voor zijn geld, ondanks het feit dat er een behoorlijk aantal vreselijke low-budget inspanningen zijn te zien.

Low-budget debuut van de filmmakers Joel en Ethan Coen. en tevens het speelfilmdebuut van actrice Frances McDormand. Verder een prima film die al wel alle elementen van de Coens in zich heeft maar de finetuning nog wat mist. Maar de film is ook hard, scherp en zit buitengewoon strak in elkaar. Visueel is het al zeer onderhoudend met donkere schaduwen, aparte camerastandpunten en dubieus gemotiveerde personages. De meest legendarische vertolking in deze film is die van M. Emmet Walsh (‘Blade Runner’, 1982) als de gestoorde privédetective Loren Visser. Aan het begin van de film horen we hem ook de boodschap "In Texas is het ieder voor zich." vertellen. En het duurt niet lang voor je inziet wat hij daarmee bedoelt. Ethan en Joel Coen hebben zich met ‘Blood Simple’ op de kaart gezet en zijn vanaf deze redelijk goede film niet meer weg te denken.

Alles bij elkaar genomen, en ondanks enkele problemen, is deze B-film nog best een vermakelijke horror.

Een groep overlevenden van een getorpedeerd hospitaalschip; drie Amerikanen, twee Britten, een Australiër en een Rus, drijven in de Noord-Atlantische Oceaan, ergens eind 1945, wat eigenlijk een beetje vreemd was, aangezien Duitsland zich in mei van dat jaar officieel overgaf. En vroeg me ook af hoe het kwam dat elke geallieerde natie op één reddingsboot was terecht gekomen?

Toch hadden de schrijvers verder hun huiswerk prima gedaan. Zo is er ook een verwijzing naar tweede wereldoorlog-term 'Gremlin' wat volgens Britse piloten kwaadaardige monstertjes waren met een aanleg voor mechanica. En ook de vele rekwisieten en foto's met verwijzingen van onderzoek van de Duitsers naar het occulte zagen er aardig authentiek uit. Zelfs de boot waar het zich op afspeelt was authentiek en doet eigenlijk dienst als museum. Daarnaast deed de film nog iets heel goed, iets wat sommige oorlogsfilms al weten te verprutsen. Iedereen spreekt zijn eigen taal!

En ook over het kwaad wat rondwaart op het schip was nagedacht. Dit was géén vampier maar een veel ouder kwaad uit de Roemeense mythologie, oftewel de Strigoi, die de oorsprong is van de beroemde vampier-mythe Voor een film met een te klein budget had het zeker een aantal ambitieuze ideeën. Het uiterlijk van die Strigoi waren goed genoeg, het monster was traditioneel en had zelfs iets van dreiging. Helaas zag het bij te lange close-ups wel iets te nep uit. Het is ook, met de mogelijke uitzondering van één scène, allemaal gedaan zonder CGI.

De film speelt zich af op het schip en die claustrofobische locatie doet het altijd wel goed,waardoor het verhaal de nodige spanning krijgt. Uiteraard is het niet de meest origineelste film, een boek deed me denken aan de Necronomicon en er zijn invloeden van creepy kids films en van 'Death Ship' of elke andere film met een locatie die kleine ruimtes kent. De cast bestond vooral uit mensen die je weleens heb zien langs komen in series of bijrollen maar was niet slecht. Hoewel deze film niet spectaculair is, en het tempo wat sneller had gekund vond ik het een plezierige, B-monsterfilm die nog goed gebruik weet te maken van zijn budgettaire beperkingen

Er zijn in deze film heel wat probleempjes! Sandra en haar collega Marco gaan backstage op de filmset van een pornofilm, maar we zien niet eens een half ontblote bil, zelfs niet van de mannen. Meer dan oh-ik-vind-jou-wel-leuk was er niks te zien! De pornofilmregisseur maakt op een gegeven moment een groot probleem van continuïteit...Was dat een grap? Want als deze film iets niet is?

Het is in wezen een martel/redneck-slasher maar dan met een gekke wetenschapper. Echter Eén moordenaar is niet genoeg, dus geesten en later zombies zijn er ook bij betrokken … Je krijgt het gevoel dat de schrijver gewoon van alles aan het toevoegde omdat het horror was! Het duurt ook de veel te lang voordat de actie op gang komt (een vol uur van een speelduur van 90 minuten) Het acteerwerk was dat van de reguliere B-horror. Niet goed maar ook niet storend!

De special effects en make-up waren ook niet slecht! Ze kwamen dan ook van Sergio Stivaletti (bekend van zijn werk voor Dario Argento en Michele Soavi) maar toonden duidelijk een gebrek aan budget. Tja en het camerawerk was nogal all-over-place, wat stuiterde die rond zeg...

Ondanks dat Claudio Simonetti ("Goblin" en "Daemonia") betrokken was bij de muziek maakte die de film voorspelbaar! Je weet steeds wanneer er iets ergs stond te gebeuren! Geen complete mislukking...maar ook niet echt de moeite waard. Eerder een soort curiositeit...

Zoals het een goede Full Moon Studio's beaamt, wordt elke kans benut om uit hun films zoveel mogelijk geld te kunnen slaan. Zodoende werden er ook niet één maar direct twee vervolgfilms tegelijkertijd opgenomen. Voordeel daarvan is wel dat het verhaal ook echt zich voortzet en niet iets bedenkt om je een reden te geven voor een vervolg. Tja en deze is dus, eh, meer van hetzelfde...

De cast blijft uiteraard ook ongewijzigd. Anders Hove is de Nosferatu-look-A-like vampier Radu, William Shatner's dochter Melanie Shatner is de zus en Denice Duff gaat verder als haar rol van Michelle en we zien meer van… 'Mummy' (ze deed niet veel en was dus ook veel minder leuk) Ze hebben ditmaal gewoon niets anders te doen dan naar de stad Boekarest te gaan en dan terug naar het kasteel, dan terug naar de stad, en dan... Alles wordt uit de film gehaald om maar aan voldoende lengte te komen. Ook de horror is hier nauwelijks aanwezig, het concentreert zich meer op personages en hun problemen. Er werd zelfs een soort actieheld opgevoerd om de kasteelmuur te bestormen om vijf minuten later weer af te voeren.

De film eindigt dan wel weer met de 'subspecies' waar in de titel aan wordt gerefereerd, (en compleet ontbraken in deel 2) dit zijn Caymation- demoontjes die zich vormen uit het bloed van Radu. Deze film is niet verschrikkelijk, maar het lijkt alsof het mosterd na de maaltijd was. Het script had wat meer rekening moeten houden dat er ook twee films werden geschoten. Tja...het resultaat is nu gewoon minder

Je mist niets als je Bloodrayne niet kijk en de Duitse Uwe Boll is zeker niet de meest getalenteerde regisseur. Alleen wel jammer dat veel van zijn films, alleen al door zijn naam afgescheept worden als slecht. Want ondanks dat er van alles aan te merken is, overheerst vaak na het zien één(niet alle) van zijn films, ook voldoening. Ik vergelijk het een beetje met vermaak op de kermis.

Deze film is gebaseerd op de third-person shooter video game waarin Rayne (Kristanna Loken) een dhampir, half mens en half vampier is, die zich wil wreken op de vampier Kagan (Ben Kingsley) Het plot is dus domweg de ontstaansgeschiedenis van Rayne. Simpel en doeltreffend.

Regisseur Uwe Boll doet mij altijd weer versteld staan, hoe hij met beperkte middelen toch heel wat voor elkaar krijg. Zo bevat de cast prima acteurs, al komt hun spel niet altijd uit de verf. Michelle Rodriguez (Fast & Furious), Michael Madsen (veel Quentin Tarantino-films), Meat Loaf, Udo Kier( van art house tot gore-films), en Ben Kingsley (die is altijd wel te vinden voor een snabbel) Nu stijgt er ook niemand met acteerprestaties bovenuit de middelmatigheid uit. Dit komt omdat vooral doordat er letterlijk uit het script wordt voorgelezen.

De vecht-scenes kennen geen sterke choreografie en zien er soms wat houterig uit maar volstaan verder nog prima. Daarnaast zijn er redelijk wat bloederige scenes die zeer goed zijn. Kan ook niet anders want special effecten artiest Olaf Ittenbach (zelf ook regisseur) was betrokken bij deze scenes.Ik wil niet zeggen dat dit een hele goede film was maar uitermate vermakelijk was het zeker wel!

Het beste dat je over BloodRayne 2: Deliverance kunt zeggen, is dat het zeker niet Uwe Bolls slechtste film is. Ook zijn er betere manieren te bedenken om anderhalf uur door te brengen, maar het is ook niet zo dat de film ronduit on-kijkbaar is.

Dit is een vervolg op BloodRayne (2005) en speelt zich ± honderd jaar later af in de tijd van het Wilde Westen. Billy The Kid (Zack Ward) is een vampier die zich gevestigd heeft in het kleine dorpje Deliverance. The Kid is van plan om via de spoorweg heel Amerika te overspoelen met vampiers. Aan Rayne, een dhampir (half mens en half vampier) om hem tegen te houden.

De film ziet er best aardig uit met mooie, sfeervolle locatieshots en een goede aankleding. Echter beschikt Rayne wél over vecht- en hak-kwaliteiten maar het bloed blijf achterwege. Natassia Malthe (Elektra) vervangt Kristanna Loken als Rayne en alhoewel ze ook mooie Eye-Candy is, houdt zij netjes haar kleren aan. En dat terwijl dit het soort film is waarin onfunctioneel naakt juist bijna een verplichting zou moeten zijn. Ook dat deed de vorige dus een stuk beter! Boll plagieert verder hier en daar van Spaghetti-westerns maar de combinatie van Vampieren en Cowboys wil nergens echt goed werken.

Helaas is dit wel minder want de elementen die de eerste BloodRayne leuk maakte zijn verdwenen! Uwe Boll keerde nogmaals terug voor een derde BloodRayne-film. Deze had als voordeel dat de film, net als de game, zich afspeelde in de 2e Wereldoorlog.

Ontzettende B-avonturenfilm uit de jaren '80 die mee wil liften op succesfilms als bv; (vooral) Romancing the Stone (1984), King Solomon's Mines (1985) of uiteraard de Indiana Jones-reeks. Echter is dit een wel heel simpel rechttoe rechtaan plot; een kostbare edelsteen wordt gestolen en verborgen in de bagage van een onschuldig Amerikaans echtpaar, waarna de grote achtervolging begint. Een uiterst eenvoudig en ongecompliceerde film. Met de stereotiepe afbeelding van Indiërs. Vooral Charlie Brill als inspecteur Ramesh, die een stuntelende Hindoe-rechercheur speelt, met zijn hoofd wiebelt en onnozele dialoog uitspreekt met een soort van Indiaas accent is een pijnlijke te dik bovenop liggende imitatie ervan. Er zijn gelukkig ook een aantal positieve punten. Zo worden de exotische locaties goed gebruikt voor de wilde achtervolgingen. En waren de hoofdrolspelers Anna Nicholas, Brett Stimely en Rajnikanth best een olijk drietal. Dus als je niets beters te doen hebt, was deze film zo vervelend nog niet .