Opinions

Slasher-films uit de jaren 80, of eigenlijk in het algemeen, ze zijn allemaal redelijk uniform. Je kijkt naar het leven van stel jongeren en tussendoor zijn er enkele horrormomenten. Natuurlijk heeft de moordenaar een ander wapen en een ander uiterlijk en veranderd de locatie. Maar in wezen zijn het altijd hitsige tieners die vreselijke beslissingen nemen en daardoor sterven. Maar deze film behoort tot één van de betere zomerkamp

In deze zie je de moordenaar ‘Cropsy’ een populair kampvuurverhaal van een boeman-Urban legende uit New York. Deze Cropsy is in het verleden, dankzij een uit de hand gelopen grap van enkele kampbezoekers, onherkenbare verbrand. Tja...die wil wraak en zie het uitgangspunt van de film! Na de openingsscène doet het echter iets anders dan het gebruikelijke 'killer in the woods'-motief De film neemt de tijd om de personages te ontwikkelen, hun relaties met elkaar te beschrijven, waardoor het meer van invloed was wanneer een van hun levens wordt beëindigt .

Alhoewel het wat langer duurt voordat er weer een kill is te zien en erin hoeveelheid misschien ook minder zijn. Zijn er wel voldoende jumpscares en griezelige bijna momenten, die spanning er goed inhouden! Het grootste deel van de bloederige actie vindt pas in de laatste 30 minuten plaats. Maar die moorden zijn geweldige gore-momenten van niemand minder dan special effects-tovenaar Tom Savini (die vrijdag de 13e deel 2 afwees om deze film te maken) Het einde bezit ook niet het gebruikelijke "laatste meisje". Of dat geslaagd is laat ik in het midden want het is tenminste wel iets anders! Ja dit was één van de betere zomerkamp-slashers

Regisseur Dan Curtis is vooral bekent als maker van Tv-films. Waarschijnlijk de reden dat de film een heerlijk ontspannen sfeer bezit. Voor sommige kan die kalme toon wel tegen gaan staan. Echter voor mij is het een zeer fijne film. We zien de drie gezinsleden van de Rolf -familie en hun tante een enorm herenhuis betrekken tijdens de zomervakantie en na een geruime tijd werkt de kracht van het huis op hen in. Doordat er juist die serene rust in de film hangt, bemerken we langzaam de veranderende gemoedstoestand van de verschillende familieleden. En juist die psychologische dreigende sfeer maakt van deze film dat een lust om naar te kijken. Wat een prachtige '70 jaren spookhuis-film met een zeer goede cast van Oliver Reed, Karen Black, Burgess Meredith en Bette Davis. En zo sterk verouderd ziet de film er ook niet uit. Het verhaal is gebaseerd op een boek van Robert Marasco en dit moet een toch een zeer goed boek zijn geweest aangezien het naast deze film ook Stephen King inspireerde tot het schrijven van The Shining. Met dus een zeer sterk verhaal,een eerste klas cast en een paar nagel-bijtende scenes is het dan ook een vrij onderschatte film!

Afspelend in de kunstwereld wordt de film naarmate hij vordert, steeds pretentieuzer, men denk dat ze iets slinks brengen maar het is alleen maar erg traag in zijn uitvoering. Hitchcock-achtig maar zonder de grootsheid van de meester. Het gaat over kunstcriticus James Figueras en een Faustiaanse deal (wanhopig zoektocht naar geheime werken van een teruggetrokken schilder) met de rijke Joseph Cassidy. Ondertussen krijg je nogal wat gewauwel over de betekenis van kunst en de donkere kant van de menselijke ziel. Om wat meer aandacht te ontvangen, zijn er een paar korte cameo's van Donald Sutherland en Mick Jagger. In het geval van de ene was het een gemis en in geval van de ander was er totaal geen meerwaarde. Het is Elizabeth Debicki, die de elegant mysterieuze Berenice Hollis speelt, die er wat van probeert te maken en de gehele film opvalt met haar frivole spel! De opbouw van het eerste bedrijf was er eigenlijk nog niet veel mis maar na het onhandige tweede bedrijf met veel alledaagse dialoog deed de film nogal inzakken. In het derde bedrijf probeert de film nog iets terug te komen maar te weinig tijd deed de film verder de das om. De leugens en intriges in de kunstwereld blijken niets minder dan pretentieuze onzin.

Misschien dat ik teveel goedkope horrorfilms kijk die in een bos of verlaten hutje afspelen of misschien is het omdat het in de tijd dat het is uitgekomen horrorfilms meer bezig hielden met ranzige slachtpartijen. Tja de film is meer gericht op het verhaal en de personages en minder op de vervelende bezigheden van de beestjes uit de titel...is dat erg? Niet als dit een bovengemiddelde fijne horrorfilm oplevert!

ook een goede keuze om dit in het Dakota-territorium van 1879 oftewel het wilde westen laten afspelen! In een boerderij op de prairie treft men een familie dood aan en waarvan sommige andere worden vermist. De lokale bevolking vermoedt dat een indianenstam hen heeft ontvoerd en er wordt een zoekteam samengesteld om naar hen te zoeken. Echter ze zijn het slachtoffer geworden van iets wat afhankelijk was van nu de drastisch geslonken bizonpopulatie...

J.T. Petty regisseert in een vrij rustig tempo, maar met wel steeds interessante en onverwachte gebeurtenissen die mij op het puntje van mijn stoel hield. De personages gedragen zich redelijk geloofwaardig in de ongewone situatie en hun lot is vaak aangenaam gruwelijk (de gewoontes van de burrowers zijn ongewoon goed doordacht)

Je ziet lange tijd niet veel van de reptielachtige gravers in beeld. Ten eerste omdat een continue spanning oplevert maar natuurlijk ook omdat door budget gebrek de CGI de je van het is! Maar wanneer ze zich toch onthulling viel het eigenlijk ook best wel mee! En hoe de film eindigt...dat was niet het standaard..."en ze leefde nog lang en gelukkig" Dit was heel wat donkerder en sinister. Oh er is ook korte prequel, ook geregisseerd door Petty , Blood Red Earth , die iets van een aanvulling op het achtergrondverhaal van de burrowers vormt. Prima film hoor!

“A Howling Hellcat Humping a Hot Steel Hog on a Roaring Rampage of Revenge!” ?

Wie kan een film die dat als tag-line bezit weerstaan? Daarnaast is dit een beetje een vreemde low budget drive-in exploitatiefilms. Niet zo zeer het verhaal want dat is verschrikkelijk herhalend; uitgebreide scenes met de bikers aan het rijden, begeleidt door 70’s rock (East-West Pipeline deed ook de soundtrack van Angels Die Hard (1970) en onderbroken door sketches van het trio dat met andere mensen omgaat...wat denk ik als slapstick was bedoeld. op zijn allerslechtst wanneer Dag's twee idiote vriendjes op het scherm zijn. Als actrice is Dixie Peabody geen talent want ze acteert willekeurig onder- of over. Tja het opmerkelijkste aan deze film is dan ook dat het een bikerfilm met een vrouwelijke hoofdrol op een wraaktocht bezit en dat het de eerste bikerfilm die door vrouw was geregisseerd...door Barbara Peeters...die het idee voor deze film kreeg toen ze meewerkte aan de bikerfilm Angels Die Hard (1970) Niet dat het nu direct beter maakt, want er was gewoon veel te veel rondhangen en te weinig actie. Oh en Grizzly-Dan Haggerty-Mountain speelt een rolletje als kunstenaar.

Het spreekwoord 'Minder is meer' (of eigenlijk beter) is op deze film van toepassing. De opbouw van de film was prima. We maken kennis met de hoofdrolspelers vader Sok-woo en zijn dochter Soo-Ahn. Middels het nieuws en vreemde dingen op straat blijkt er iets niet helemaal in de haak. En als zij dan ook op de trein stappen richting Busan gaat het mis. Wat volgt is een prachtig stukje vuurwerk. Je zit eerlijk waar op het puntje van je stoel. Helaas duurt de film te lang en zag ik steeds maar weer zombies op alle mogelijke manieren door een raam lopen of vallen. Ook het dramagedeelte met dat snotterde meisje duurde mij iets te lang. Hierdoor viel het me dus helaas wat tegen. Verder wel een prima actie film met Zuid-Koreaanse zombies.

Fascinerende en opmerkelijke indie-film! Waarin drie verhaallijnen met elkaar zijn verbonden. We zien Rami Malek als jonge vader die nachtdiensten draait in een hotel, als zwerver Buster die lege huizen bezoekt en we zien hem ronddobberen, uitgemergeld (en Spaans sprekend) in een roeibootje op zee. Maar hoe die beelden zich tot elkaar verhouden, als toekomst en heden of als parallelle werkelijkheden, dat moet je voor het merendeel als toeschouwer zelf uitvissen. Een en ander had te maken met een onheils-profetie over een sluitspierportaal. Daardoor is de film een zeer verleidelijke puzzeldoos. Het is absoluut verre van een reguliere film, en ook geen gegarandeerde cultklassieker, maar de stille vreemdheid maakt het wel een fijn waardevol experiment. De film is interessant, maar kabbelt net iets te ingetogen in plot en cinematografie. Vandaar dat kijkers die wat minder geduld kunnen opbrengen, er misschien goed aan doen om deze niet te bekijken! Maar tjonge wat was dit een fijn avontuurlijk en raadselachtig film die zijn eigen koers volgt.

Dit is de bekende horrorfilm waarin jonge mensen die op vakantie zijn worden geterroriseerd door platteland-moordenaars. Het werd verdeeld in drie hoofdstukken, "The Beginning of the End", "The Middle of Nowhere" en "The End is Here". Om de gebruikelijke problemen met de ontvangst van mobiele telefoons te vermijden speelde de film in de jaren negentig. Dat was in ieder geval het enige slimme idee dat ze hadden. De film is verder een verzameling clichés uit The Texas Chainsaw Massacre, The Hills Have Eyes, Wrong Turn en zoveel andere films. Over het algemeen zijn dat soort films genoeg voor een plezierige gewelddadige tijd. Helaas is hier het eindresultaat minder en meer een herinnering aan tientallen betere films die je zou kunnen kijken. Er zijn geen gedenkwaardige moorden of gore en er is geen naaktheid. Niettemin keek het nog aardig weg maar daar is alles wel mee gezegd

In 2020 bracht filmmaker Adrian Langley de film Butchers (2020) uit. Een niet onaardige film over een stel inteelt-broers op het platteland van Canada! Nu keer je met een groep ontvoerders weer terug naar het bos en deze komen een eland tegen.... Echter wat ze niet weten is dat ze zich ook op het jachtgebied van sadistische redneck-moordenaars bevinden...

En ik moet zeggen dat ik eigenlijk positief verrast was door dit vervolg. Het plot niet...dat is gewoon hetzelfde als de standaard slasher- en martelporno-film. Maar het zijn de moorden en effecten die deze film beter maken. Praktische effecten, soms grafische best oké uitgevoerd en zelfs enigszins grotesk. Het bloed en de gore zijn 'on point" soms geholpen door de cinematografie om dingen wegens gebrek aan budget te verbergen maar zkeer een verbetering ten opzichten van het eerste deel! Weinig op aan te merken, prima rechtaan-rechttoe slasher die doet wat het moet doen!

Eerlijk toegeven mijn verwachtingen voor deze film waren best laag. Maar verrassend genoeg was dit een buitengewoon vermakelijke en een beetje gekke film. De film valt dan wel onder komedie maar bezit regelmatig serieuze toon en de humor komt een beetje in de buurt van die van Quentin Dupieux. Sowieso... als die verslaving van Chip er niet was, dan had de film met hele 'ontvoeren van een kind, veel meer een eenvoudige kat- en muis-politiethriller geweest. En dat was het zeker niet zo leuk als nu! Uiteraard is het een low-budget film, maar het ziet er zeker niet goedkoop uit. Er is redelijk goed camerawerk en zo ook het acteerwerk; schrijver / regisseur Tyler Cornack verschijnt zelf voor de camera als Chip Gutchell maar het is Tyler Rice die als alcoholische detective het hoogtepunt is. Daarnaast is er een fatsoenlijke synth-gedreven-score en een voortschrijdend plot dat nergens veel in tempo vertraagt. Hoewel deze film zeker niet voor kinderen is, is deze film ook niet erg grafisch, er is (gelukkig misschien maar ook) niet heel veel te zien, alleen in de derde act gaat het meer los. Het plot zakt in het midden, heel even in maar ik vond het een Erg leuk filmpje om naar te kijken.

Het plot is simpel (en andere vormen ook vaker gedaan) Politieoperatie neemt een verkeerde wending en het team strandt in het midden van de claustrofobische sloppenwijken van Manilla. De film verspilt ook niet veel tijd, een paar kort stukjes om de betrokken personages en motivaties te introduceren. Een rechttoe rechtaan actieverhaal over overleven in de krottenwijken. En daar zit zowel de kracht als de zwakte van de film. Zodra de actie begint, houdt het niet op met vechtscènes met messen, geweren en alles wat mensen te pakken kunnen krijgen. Het doolhof van de sloppenwijk leent zich voor een unieke locatie maar de twee uur lange stroom aan schiet en hand tot hand gevechten werd op een moment dus ook iets te eentonig. Men doorbreekt dat nog wel met een paar andere beschikbaar wapens; die tuinschaar was memorable! Daarnaast heeft de film ook een apartere muziekscore; soms energiek of te veel aanwezig, dan weer ingetogen en opvallend met gebruik van inheemse instrumenten en ouderwetse liedjes. En laatste maar zeker niet de minste; Actrice Anne Curtis als Nina Manigan was hier een heerlijke actiester. Kortom de film kent zowel zijn goede als minder goede dingen echter overheerste bij mij het positieve en vermakelijke net iets meer!

De Doei-Doei-Man is simpelweg een prima aanvulling op het flinke aanbod ondermaatse horrorfilms. Het concept is alhoewel niet bijster origineel nog enigszins veelbelovend. Echter wordt die belofte niet ingelost. Het verhaal van de drie studenten die een huis huren en tussen het meubilair een nachtkastje vinden met een verwijzing naar de doei-doei-man schijnt te zijn gebaseerd op een hoofdstuk uit het boek The President’s Vampire van Robert Damon Schneck en daarna bewerkt door Penner de man van de regisseuse. Nu ontving regisseuse Stacy Title ooit een Oscarnominatie voor het scenario wat ze dan weer schreef met haar man Jonathan Penner. En juist met deze film gaat het daar mis want het is bovenal het ondermaatse scenario dat deze film de das omdoet. En niets redt een film die gebaseerd is op een slap script! Maar als dan ook nog blijkt dat het duistere kwaad in kwestie ook niet bijzonder angstaanjagend is, gaat het nog meer mis. Helaas zijn we er dan nog niet want ook zit de film boordevol clichés, zijn de dialogen geforceerd om hun langlopende vriendschap maar vooral te onderstrepen en verliezen de personages onderweg zo'n beetje alle sympathie. En tot overmaat van ramp blijven we dan ook nog zitten met vragen als: Wat was er met die de muntjes? Wat is het doel van die hond? Waarom was daar opeens bibliothecaris mevrouw Watkins? En broer Virgil waarom kwam die nu steeds langs? Het lijkt erop dat Penner en Title te veel tegelijk wilden, en daardoor nu in een grote chaos verzeild geraakt zijn.

Zoals exorcismefilms gewoon zijn, begint het met een falende priester, die er niet in slaagt het leven van een bezeten meisje te redden van een demonische aanwezigheid. En ja ook hier is er een doodgewoon gezin dat naar hun nieuwe huis verhuist. Tja.. niets opmerkelijks Nu zijn bezitsfilms, of exorcismefilms, overwegend een westers subgenre in de horror, omdat het meestal gaat om rooms-katholieke kerk. Opvallende aan deze film was dan ook dat het hierom een Koreaanse exorcismefilm gaat. Je ziet dan ook Koreaanse priesters worstelen in een soortgelijke bezeten-filmformule. Ook net iets anders is het feit dat deze entiteit, Satan, in staat is om zichzelf te veranderen in andere mensen, waardoor niemand meer weet wie echt is en wie is te vertrouwen. Tja als hervertelling van het klassieke horrorthema, werkt deze Zuid-Koreaanse met een geduldige opbouw (speelduur van bijna twee uur) beter dan je zou verwachten. En ondanks die bekende onderdelen en plotwendingen scoort regisseur Hong-seon Kim wel met griezelige sferen, sympathieke familiestrijd en geweldige praktische effecten met af en toe wat bloed. Het maakte het tot effectieve horrorfilm, niet nieuws maar nog steeds de moeite waard!

“… good old-fashioned whore hunt.”

Regisseur Mary Beth McAndrews is hoofdredacteur van de horrorfilm-site Dread Central Voor iemand die zich bezig houd met het schrijven over horror valt dit toch wel erg tegen! Dachten de makers nu werkelijk om een verkrachting-/wraakfilm te combineren met Dexter, zonder schokkende effecten en gruwelijke wraak? Tja als wraak-gedreven horrorfilm slaagt dit niet! Drie meiden spreken af met drie rijke studentenjongens in een hutje in het bos...een leuke avond, verandert voor de dames al snel in een nachtmerrie. De eerste twintig minuten zijn rampzalig amateuristisch en de schokkende gebeurtenis die alles in werking moet zetten, is volledig buiten beeld. Tja daarna wordt het ietsepietsje beter De schurken krijgen namelijk wel een ​​pijnlijke dood maar ook nu is er veel buitenbeeld en is het bloed erg spaarzaam. De nachtelijke bosscènes zijn dan weer wel opvallend goed gefotografeerd voor een low-budgetfilm. Helaas was er hier heel weinig plezier en vermaak te vinden, maar gelukkig was deze gebrekkige low-budgetfilm wel kort.