Opinions

“A Howling Hellcat Humping a Hot Steel Hog on a Roaring Rampage of Revenge!” ?

Wie kan een film die dat als tag-line bezit weerstaan? Daarnaast is dit een beetje een vreemde low budget drive-in exploitatiefilms. Niet zo zeer het verhaal want dat is verschrikkelijk herhalend; uitgebreide scenes met de bikers aan het rijden, begeleidt door 70’s rock (East-West Pipeline deed ook de soundtrack van Angels Die Hard (1970) en onderbroken door sketches van het trio dat met andere mensen omgaat...wat denk ik als slapstick was bedoeld. op zijn allerslechtst wanneer Dag's twee idiote vriendjes op het scherm zijn. Als actrice is Dixie Peabody geen talent want ze acteert willekeurig onder- of over. Tja het opmerkelijkste aan deze film is dan ook dat het een bikerfilm met een vrouwelijke hoofdrol op een wraaktocht bezit en dat het de eerste bikerfilm die door vrouw was geregisseerd...door Barbara Peeters...die het idee voor deze film kreeg toen ze meewerkte aan de bikerfilm Angels Die Hard (1970) Niet dat het nu direct beter maakt, want er was gewoon veel te veel rondhangen en te weinig actie. Oh en Grizzly-Dan Haggerty-Mountain speelt een rolletje als kunstenaar.

Het spreekwoord 'Minder is meer' (of eigenlijk beter) is op deze film van toepassing. De opbouw van de film was prima. We maken kennis met de hoofdrolspelers vader Sok-woo en zijn dochter Soo-Ahn. Middels het nieuws en vreemde dingen op straat blijkt er iets niet helemaal in de haak. En als zij dan ook op de trein stappen richting Busan gaat het mis. Wat volgt is een prachtig stukje vuurwerk. Je zit eerlijk waar op het puntje van je stoel. Helaas duurt de film te lang en zag ik steeds maar weer zombies op alle mogelijke manieren door een raam lopen of vallen. Ook het dramagedeelte met dat snotterde meisje duurde mij iets te lang. Hierdoor viel het me dus helaas wat tegen. Verder wel een prima actie film met Zuid-Koreaanse zombies.

Fascinerende en opmerkelijke indie-film! Waarin drie verhaallijnen met elkaar zijn verbonden. We zien Rami Malek als jonge vader die nachtdiensten draait in een hotel, als zwerver Buster die lege huizen bezoekt en we zien hem ronddobberen, uitgemergeld (en Spaans sprekend) in een roeibootje op zee. Maar hoe die beelden zich tot elkaar verhouden, als toekomst en heden of als parallelle werkelijkheden, dat moet je voor het merendeel als toeschouwer zelf uitvissen. Een en ander had te maken met een onheils-profetie over een sluitspierportaal. Daardoor is de film een zeer verleidelijke puzzeldoos. Het is absoluut verre van een reguliere film, en ook geen gegarandeerde cultklassieker, maar de stille vreemdheid maakt het wel een fijn waardevol experiment. De film is interessant, maar kabbelt net iets te ingetogen in plot en cinematografie. Vandaar dat kijkers die wat minder geduld kunnen opbrengen, er misschien goed aan doen om deze niet te bekijken! Maar tjonge wat was dit een fijn avontuurlijk en raadselachtig film die zijn eigen koers volgt.

Dit is de bekende horrorfilm waarin jonge mensen die op vakantie zijn worden geterroriseerd door platteland-moordenaars. Het werd verdeeld in drie hoofdstukken, "The Beginning of the End", "The Middle of Nowhere" en "The End is Here". Om de gebruikelijke problemen met de ontvangst van mobiele telefoons te vermijden speelde de film in de jaren negentig. Dat was in ieder geval het enige slimme idee dat ze hadden. De film is verder een verzameling clichés uit The Texas Chainsaw Massacre, The Hills Have Eyes, Wrong Turn en zoveel andere films. Over het algemeen zijn dat soort films genoeg voor een plezierige gewelddadige tijd. Helaas is hier het eindresultaat minder en meer een herinnering aan tientallen betere films die je zou kunnen kijken. Er zijn geen gedenkwaardige moorden of gore en er is geen naaktheid. Niettemin keek het nog aardig weg maar daar is alles wel mee gezegd

In 2020 bracht filmmaker Adrian Langley de film Butchers (2020) uit. Een niet onaardige film over een stel inteelt-broers op het platteland van Canada! Nu keer je met een groep ontvoerders weer terug naar het bos en deze komen een eland tegen.... Echter wat ze niet weten is dat ze zich ook op het jachtgebied van sadistische redneck-moordenaars bevinden...

En ik moet zeggen dat ik eigenlijk positief verrast was door dit vervolg. Het plot niet...dat is gewoon hetzelfde als de standaard slasher- en martelporno-film. Maar het zijn de moorden en effecten die deze film beter maken. Praktische effecten, soms grafische best oké uitgevoerd en zelfs enigszins grotesk. Het bloed en de gore zijn 'on point" soms geholpen door de cinematografie om dingen wegens gebrek aan budget te verbergen maar zkeer een verbetering ten opzichten van het eerste deel! Weinig op aan te merken, prima rechtaan-rechttoe slasher die doet wat het moet doen!

Eerlijk toegeven mijn verwachtingen voor deze film waren best laag. Maar verrassend genoeg was dit een buitengewoon vermakelijke en een beetje gekke film. De film valt dan wel onder komedie maar bezit regelmatig serieuze toon en de humor komt een beetje in de buurt van die van Quentin Dupieux. Sowieso... als die verslaving van Chip er niet was, dan had de film met hele 'ontvoeren van een kind, veel meer een eenvoudige kat- en muis-politiethriller geweest. En dat was het zeker niet zo leuk als nu! Uiteraard is het een low-budget film, maar het ziet er zeker niet goedkoop uit. Er is redelijk goed camerawerk en zo ook het acteerwerk; schrijver / regisseur Tyler Cornack verschijnt zelf voor de camera als Chip Gutchell maar het is Tyler Rice die als alcoholische detective het hoogtepunt is. Daarnaast is er een fatsoenlijke synth-gedreven-score en een voortschrijdend plot dat nergens veel in tempo vertraagt. Hoewel deze film zeker niet voor kinderen is, is deze film ook niet erg grafisch, er is (gelukkig misschien maar ook) niet heel veel te zien, alleen in de derde act gaat het meer los. Het plot zakt in het midden, heel even in maar ik vond het een Erg leuk filmpje om naar te kijken.

Het plot is simpel (en andere vormen ook vaker gedaan) Politieoperatie neemt een verkeerde wending en het team strandt in het midden van de claustrofobische sloppenwijken van Manilla. De film verspilt ook niet veel tijd, een paar kort stukjes om de betrokken personages en motivaties te introduceren. Een rechttoe rechtaan actieverhaal over overleven in de krottenwijken. En daar zit zowel de kracht als de zwakte van de film. Zodra de actie begint, houdt het niet op met vechtscènes met messen, geweren en alles wat mensen te pakken kunnen krijgen. Het doolhof van de sloppenwijk leent zich voor een unieke locatie maar de twee uur lange stroom aan schiet en hand tot hand gevechten werd op een moment dus ook iets te eentonig. Men doorbreekt dat nog wel met een paar andere beschikbaar wapens; die tuinschaar was memorable! Daarnaast heeft de film ook een apartere muziekscore; soms energiek of te veel aanwezig, dan weer ingetogen en opvallend met gebruik van inheemse instrumenten en ouderwetse liedjes. En laatste maar zeker niet de minste; Actrice Anne Curtis als Nina Manigan was hier een heerlijke actiester. Kortom de film kent zowel zijn goede als minder goede dingen echter overheerste bij mij het positieve en vermakelijke net iets meer!

De Doei-Doei-Man is simpelweg een prima aanvulling op het flinke aanbod ondermaatse horrorfilms. Het concept is alhoewel niet bijster origineel nog enigszins veelbelovend. Echter wordt die belofte niet ingelost. Het verhaal van de drie studenten die een huis huren en tussen het meubilair een nachtkastje vinden met een verwijzing naar de doei-doei-man schijnt te zijn gebaseerd op een hoofdstuk uit het boek The President’s Vampire van Robert Damon Schneck en daarna bewerkt door Penner de man van de regisseuse. Nu ontving regisseuse Stacy Title ooit een Oscarnominatie voor het scenario wat ze dan weer schreef met haar man Jonathan Penner. En juist met deze film gaat het daar mis want het is bovenal het ondermaatse scenario dat deze film de das omdoet. En niets redt een film die gebaseerd is op een slap script! Maar als dan ook nog blijkt dat het duistere kwaad in kwestie ook niet bijzonder angstaanjagend is, gaat het nog meer mis. Helaas zijn we er dan nog niet want ook zit de film boordevol clichés, zijn de dialogen geforceerd om hun langlopende vriendschap maar vooral te onderstrepen en verliezen de personages onderweg zo'n beetje alle sympathie. En tot overmaat van ramp blijven we dan ook nog zitten met vragen als: Wat was er met die de muntjes? Wat is het doel van die hond? Waarom was daar opeens bibliothecaris mevrouw Watkins? En broer Virgil waarom kwam die nu steeds langs? Het lijkt erop dat Penner en Title te veel tegelijk wilden, en daardoor nu in een grote chaos verzeild geraakt zijn.

Zoals exorcismefilms gewoon zijn, begint het met een falende priester, die er niet in slaagt het leven van een bezeten meisje te redden van een demonische aanwezigheid. En ja ook hier is er een doodgewoon gezin dat naar hun nieuwe huis verhuist. Tja.. niets opmerkelijks Nu zijn bezitsfilms, of exorcismefilms, overwegend een westers subgenre in de horror, omdat het meestal gaat om rooms-katholieke kerk. Opvallende aan deze film was dan ook dat het hierom een Koreaanse exorcismefilm gaat. Je ziet dan ook Koreaanse priesters worstelen in een soortgelijke bezeten-filmformule. Ook net iets anders is het feit dat deze entiteit, Satan, in staat is om zichzelf te veranderen in andere mensen, waardoor niemand meer weet wie echt is en wie is te vertrouwen. Tja als hervertelling van het klassieke horrorthema, werkt deze Zuid-Koreaanse met een geduldige opbouw (speelduur van bijna twee uur) beter dan je zou verwachten. En ondanks die bekende onderdelen en plotwendingen scoort regisseur Hong-seon Kim wel met griezelige sferen, sympathieke familiestrijd en geweldige praktische effecten met af en toe wat bloed. Het maakte het tot effectieve horrorfilm, niet nieuws maar nog steeds de moeite waard!

“… good old-fashioned whore hunt.”

Regisseur Mary Beth McAndrews is hoofdredacteur van de horrorfilm-site Dread Central Voor iemand die zich bezig houd met het schrijven over horror valt dit toch wel erg tegen! Dachten de makers nu werkelijk om een verkrachting-/wraakfilm te combineren met Dexter, zonder schokkende effecten en gruwelijke wraak? Tja als wraak-gedreven horrorfilm slaagt dit niet! Drie meiden spreken af met drie rijke studentenjongens in een hutje in het bos...een leuke avond, verandert voor de dames al snel in een nachtmerrie. De eerste twintig minuten zijn rampzalig amateuristisch en de schokkende gebeurtenis die alles in werking moet zetten, is volledig buiten beeld. Tja daarna wordt het ietsepietsje beter De schurken krijgen namelijk wel een ​​pijnlijke dood maar ook nu is er veel buitenbeeld en is het bloed erg spaarzaam. De nachtelijke bosscènes zijn dan weer wel opvallend goed gefotografeerd voor een low-budgetfilm. Helaas was er hier heel weinig plezier en vermaak te vinden, maar gelukkig was deze gebrekkige low-budgetfilm wel kort.