Opinions

Redelijk verrassend! Veel filmkijkers hebben bepaalde ervaringen opgedaan in andere films, het is dan ook leuk om te zien, hoe er hier met die verwachtingen wordt gespeeld. Doordat de kijker als het ware zelf bezig is het werk te doen, maar het verwachte shockeffect uitblijft, zijn er een paar geslaagde spannende momenten in de film te vinden. Al zijn er in de film net iets te weinig thrillerelementen die tot uiting komen. De film verspilt ook geen tijd aan zinloze verklaringen voor het bovennatuurlijke, en is vooral erg suggestief. Misschien ook iets te suggestief voor sommige liefhebbers omdat hierdoor een choquerende climax uitblijf. Die zullen met onvoldaan gevoel achterblijven. Ikzelf vond die afwezigheid van de drang om alles uit te leggen, best aangenaam.

Sterke Anti-oorlogsfilm die handelt over hoe Duitse jongens onder het nationaalsocialisme verwrongen idealen (Volkssturm) krijgen aangepraat, waardoor ze waanideeën over heldendom gaan koesteren. "Oorlog is een "avontuur" totdat ze in de harde werkelijkheid belanden en die wrange waanzin is aan het einde van de film goed te voelen. Met het standpunt dat wordt ingenomen is het de eerste Anti-oorlogsfilm die zich afspeelt ten tijden van de tweede wereldoorlog. De film werd dan ook bekroond met een Oscar voor de beste buitenlandse film en de regisseur zal dankzij deze film iets later meewerken aan The Longest Day (1962)

Lastige film om hier iets van te vinden. Met veel flair worden talloze filmgenres erg fijn door elkaar gemixt. Wat start als een mooi vormgeven actiefilm met een overval, veel geschiet en uiteindelijk een wilde achtervolging loopt van roadmovie via komedie naar horror en laat ondertussen nog wat romantiek zien. Echter met het hoofdgenre (zwarte) humor kon ik maar weinig. Niet echt veel gelachen. Al was die humor wel weer stukken beter gedaan dan de meeste Amerikaanse tegenhangers. Want ook hier wordt er een komisch effect gecreëerd door veel aandacht op seks. Ook het genre horror gaat nergens voluit. Die horror komt van een heksen-coven die het niet zo hebben op mannen. Maar ondanks we wat lichaamsdelen voorbij zien komen is de terror van de heksen voor niemand dodelijk. En toch...de wat vreemdere dingen die tijdens de tweede helft gebeuren zijn absoluut niet vervelend. Niet alles is even goed en er zitten hier en daar ook slechte momenten tussen, (vooral het midden-gedeelte) maar het overgrote deel wordt je toch getrakteerd op een makkelijk weg te kijken film. Prettig om naar te kijken was de mooie Carolina Bang die tussen al die oude verfrommelde heksen natuurlijk extra goed opviel! De film is helaas (voor mij) iets te tam maar neemt zichzelf nooit te serieus en door de charmante vlotheid krijg je als kijker een absurd maar tevreden gevoel na afloop. Hierdoor weet ik dan ook niet goed wat ik voor cijfer aan deze film moet hangen.

Saillant detail: Bij het dorpje Zugarramurdi liggen een stel grotten die bekend zijn vanwege de mythische akelarres, ofwel heksenbijeenkomsten, die er werden gehouden. Om deze reden werden er in de zestiende eeuw 16 vrouwen door de Inquisitie terechtgesteld. En de reusachtige moeder van de heksen is geïnspireerd op: The Venus of Willendorf

Ja die Poverty Row films blijven toch wel leuk! Alleen....was dit eigenlijk een Universal...maar die fuseerde in 1945 met International Pictures en omdat ze prestigieuze films wilde maken, verkochten ze hem aan een Poverty Row studio. Maar goed ook Universal produceerde in de jaren '40 met kleinere budgetten en lagere productiewaarden.

Misschien is deze niet heel goed maar het is wel erg vermakelijk om te zien, en met minder dan een uur ook zo voorbij. Ik vond deze ook net iets leuker dan andere, maar het is niet bepaald een must-see en het is behoorlijk tam. (bij moordaanvallen draait de camera beschaafd weg)

Had ook veel sympathie voor Rondo Hattons en zijn horrorpersonage "The Creeper" deze valt mensen aan als vergelding voor zijn tragische chemische ongeluk wat een gezichtsmisvorming veroorzaakte: Een blind meisje (goed gespeeld door Jane Adams) is aardig en je leef mee met zijn verlangen naar acceptatie. Verder is het een laagwaardige thriller zonder verrassing.

Oh...er gaat ten ronde dat de misvorming (elefantiasis) het gevolg is van blootstelling aan een Duitse mosterdgasaanval tijdens de Eerste Wereldoorlog. Dit was verzonnen door de filmstudio's omdat dit betere publiciteit opleverde! (Bron; Wikipedia)Het zijn namelijk de symptomen van acromegalie, veroorzaakt door een goedaardige tumor in een klein orgaan in de hersenen en hormonen maakt.

Dit had een film van iets meeer dan een uur kunnen zijn. Het verhaal was eenvoudig maar door overbodige uitleg, meanderende zijsprongen en een ingewikkeld web van twisten die dit laten vastlopen in inconsistenties en ondoorzichtige motieven, weten ze het zodoende tot meer dan twee uur op te blazen. De eerste helft was nog oké, de tweede helft was gewoon onlogisch, monotoon en soms slepend lang en in derde akte barst het nog wat los, maar dat is te laat. Hoewel sommige gevechtsscènes best geweldig zijn, lukt het niet om het ​​verhaal goed te vertellen. Ook een beetje een showcase voor Jackie Chan, met 71 ook niet meer de jongste dus fysiek wil het allemaal niet zo meer lang lukken...daarom gaan er veel tijd naar dramatische acteerscènes van Jackie Chan en zijn vaderlijke band met Zhang Zifeng. De film Gun Chung (2007) maar meerdere herkende die film in dit script...Deze film weet niet wanneer hij moet stoppen, en Jackie Chans beste film vind ik dit helaas ook niet!

Opvallende goede wuxia-film met thriller-elementen en zonder al teveel CGI! Het draait allemaal om drie vrienden en collega's van de Jinyiwei, keizerlijke geheime politie maar ook moordenaars. Die Jinyiwei kwam ook al langs in een film als: Jin Yi Wei (2010) De held Shen Lian wordt gespeeld door de Taiwanese Chen Chang (Red Cliff, Crouching Tiger) Hij en de andere personages zijn niet van die simpele zwart-witte karakters. Waardoor door personage aardig fascinerend werden. Verder heeft de film een prima scenario waarin de gebruikelijke elementen van de wuxia over verraad, politieke intriges, drama en broederschap zeer goed worden gecombineerd en waarin tevens een paar goed doordachte wendingen zitten. Op sommige momenten zijn er mooie beelden te zien. Zoals bv. Shen Lian die zijn geliefde Zhou Miaotong (Shi Shi Liu) draagt in de sneeuw. Toch zijn het er net te weinig om over het geheel te overtuigen. En dan zijn er natuurlijk nog de gevechten. Ze zijn wel solide, maar vallen ook een beetje tegen! De montage is vrij hectische en ook zijn er te veel close-ups die de handelingen verwarrend maken. Binnen het genre is dit een zeer welkome aanvulling, het is dan ook jammer dat net dat beetje meer mist wat de film onderscheidend had gemaakt.

Elvis Presley is niet dood, hij leeft! Tegenwoordig woont hij in een bejaardenhuis in Texas. En krijgt het samen met een medebewoner, een zwarte man die denkt dat hij John F. Kennedy is, aan de stok met een gestrande Egyptische mummie. Een uniek en bizar uitgangspunt! Echter is deze film van regisseur Don Coscarelli, die bekendheid vergaarde met Phantasm (1979), totaal wat anders dan ik er van had verwacht. Ik had toch wat meer vuurwerk erin verwacht, die bleef dus uit. De film bestaat voor een groot deel uit twee mannen die in een kamertje met elkaar praten. En zeker in de eerste drie kwartier is het Elvis die met een looprekje van een heuveltje hobbelt, zo'n beetje het grootste spektakel van de film. Bruce Campbell speelt een glansrol met zijn vertolking van Elvis. Hij is zelfs veel subtieler dan je zal denken. De film moet het dan ook vooral hebben van de humor en One-liners. Soms geslaagd maar veel vaker juist de plank misgeslagen. Coscarelli baseerde zijn film op een kort verhaal van Joe R. Lansdale, een schrijver van verhalen waarin elementen uit verschillende genres één krankzinnig geheel vormen. Een fascinerend idee en bevreemde film dat is zeker maar aan het einde mistte ik iets?

De film gaat over het verhaal van Lulu dat afkomstig is van de Duitse auteur Frank Wedekind. Zij speelt een rol in zijn toneelstukken "Erdgeist" (1895) en "Die buchse der Pandora" (1904). Echter in de film is het de sfeer van de "roaring twenties", waar uitdrukking aan gegeven wordt. En eigenlijk maakt maar één vrouw deze film tot een ware lust om te kijken: Louise Brooks. Zij speelt de mysterieuze vaudeville artieste Lulu met zowel seksualiteit, speelse vrouwelijkheid als ook naïviteit. Vandaar ook de verwijzing in de titel naar de doos van Pandora. Op de IMDB worden zelfs de films die Pabst maakte met Louise Brooks tot het hoogtepunt van zijn oeuvre gerekend. En ik snap waarom! Want als je haar weg haalt uit deze film blijft er nog maar weinig over. Schon, Alwan, Schigolch, Casti-Piani, Rodrigo Quast ze zijn er wel maar worden alle overschaduwt door Louise Brooks. En met een mooi tragische einde of zoals Louise Brooks het zelf heeft aangeven: "It is Christmas Eve, and she is about to receive the gift that has been her dream since childhood."

Bug, is de laatste film waar horrorregisseur William Castle als schrijver en producer aan mee heeft gewerkt. Het regisseren liet hij ditmaal over aan regisseur Jeannot Szwarc. Maar het is dan ook meer dan logisch dat dit geen typische mutant insecten-film in het sub-genre is. Het begint alsof was het een rampenfilm met de genoemde aardbeving uit het plot. Echter na de bevingen komen de kakkerlakken te voorschijn gekropen. En gelukkig voor ons is het niet het macho scenario wat we te zien krijgen. Geen leger en deskundigen die de strijd aanbinden tegen de insecten. In plaats daarvan komt de focus compleet op James Parmiter (Bradford Dillman) te liggen. En hoe... Verwacht ook geen chaos want de vuurspuwende kakkerlakken zetten de boel niet op de gebruikelijke manier opstelten Dat wil niet zeggen dat er geen mooie beelden zijn van deze friemelende kruipers. Ondanks dat de naam Castle je misschien aan gimmicks doet denken. Is daar hier geen sprake van, de film heeft een dieper verhaal en stemt zelfs tot nadenken. Wederom een goed voorbeeld van hoe grandioos regisseur William Castle was en hoe bereid hij was om zijn publiek uit te blijven dagen zonder ook maar ergens voor terug te deinzen.

Verwrongen rijke taxidermist Frank Wyler is verloofd met Anna Volkl. Hoe komt zo'n mafkees aan zo'n leuke vriendin? Zijn oppas (Waarom heeft een volwassen man een oppas?!?) Iris vindt dit ook niet leuk, want ze is een enge bitch... en ze zou hem liever helemaal voor zichzelf hebben. Ze vindt het namelijk heerlijk om hem borstvoeding te geven. Tja dag Anna... want plotseling sterft ze aan een mysterieuze ziekte...Het is vooral te wijten aan het slechte script (opeens vertoonde Frank kannibalistische gedrag) in combinatie met chaotische beelden (de muziek stopt regelmatig zo maar opeens?) en vaak zijn het herhalende scenes. (Frank pikt meisje op, Frank vermoord meisje) Tja...ook niet gek, als de regisseur, pulp-prutser Joe D'Amato was, die hier niet veel anders doet dan hetzelfde stijltje wat hij ook gebruikt in zijn soft-erotische film, eroverheen gooien. Natuurlijk zien we enkele naakte mensen ook seks-dingen doen! Is dan alles kommer en kwel? Nee dit is waarschijnlijk één van de "betere" D'Amato-film en het is bloederig en smerig. Het enige wat het echt goed doet, is de gore, met een autopsiescène, vingernagels die worden getrokken, lichaamsdelen nemen een bad in zuur en een mensenhart wordt opgegeten. En ook de soundtrack van Goblin was geweldig!

Ook al is het vermomd als horrorfilm, is dit veel meer een ​​fabelachtige liefdesverhaal met een sociale boodschap. Het begint in 1881 op het platteland van Bengalen. Bulbbul wordt uitgehuwelijkt aan Indranil, een rijke en veel oudere Thakur, als ze amper vijf jaar oud is. Ze heeft echter een hechtere band met haar zwager die dichter bij haar leeftijd is. Twintig jaar later keert Satya terug uit Londen Terwijl een chudail (heks) de omgeving teistert, komt de dorpsdokter, Sudip, regelmatig langs om Bulbbuls voeten te controleren. Dit verhaal bezit naar mijn mening nogal wat overeenkomsten met Bram Stokers Dracula...Wel valt meteen op dat hoe mooi die gotiek de film visueel maakt. De aristocratische setting en scenes die zich baden in rode en oranje kleuren waren prachtig. Thripti Dimri in de hoofdrol van Bulbbul was ook niet verkeerd. Waar ik wat meer moeite mee had was het verhaal wat rechtaan speelt, waardoor de film niet veel ruimte biedt voor spanning, Ook vertelde de spelers soms letterlijk wat ze net hadden gedaan en het leek wel alsof ze het de film drie keer afsluiten. Maar het was geen slechte film

Prima en typisch ogende misdaadthriller, die onverwacht de kant uit gaat van liefde voor honden. Ook bijzonder is het feit dat in deze relatief kleinere film niemand minder dan John Malkovich, Adrien Brody én Antonio Banderas als de drie criminelen: Stacy, Walker en Blue verschijnen. Het acteerwerk is daarom helemaal in orde! Verbaasd was ik dat dit verhaal zover ik weet nog nooit is bedacht. Alhoewel het vrij simpel in elkaar steekt; een klus van een stel criminelen gaat mis. Daarom zoeken ze onderdak ik een gigantische gebouw, In dat gebouw treffen ze dan een agressieve hond. Om de personages meer achtergrond mee te geven, vertellen ze via flashbacks hun verleden. Deze hebben alle te maken met honden. Daarnaast zien we ook de gebeurtenissen van hond DeNiro. Wat je regisseur-scenarist Paul Solet misschien wel zal kunnen verwijten, is dat hij niet echt een boodschap overbrengt. Maar door de stijlvolle en vaak angstaanjagende actiescènes en de uitstekende cast, vergeet je al gauw de mindere elementen aan de film. Bullet Head is gewoon een leuke, bloederige en entertainende prent die best de moeite waard is.

“Look into my car…it’s full of pictures of dead girls.”

Voor sommige kijkers is dit gewoon te eigenzinnig en te dwaas, maar dit was een waar juweeltje van low-budget film maken! Voor liefhebbers die wel mee kunnen en durven te gaan met deze vreemde apocalyptische toekomst, is het smullen geblazen! In de niet al te verre toekomst is de nazi-‘Ubermensch’-droom werkelijkheid geworden door het DNA van mensen en varkens te mengen. Het resulteerde in varkenshybriden, Muzzles genaamd, met een voorliefde voor mensenvlees. Wat volgt is een knettergekke Kazachse-Bulgaarse actiefilm.

Binnen het verzet valt één door angst gedreven held op tussen de rest: premiejager Rob Justice (co-schrijver Timur Turisbekov). Gespierd, angstig en geflankeerd door een eindeloze voorraad ‘assistenten’ om seks mee te hebben, bundelt Rob zijn krachten met zijn snorrende zus Raksha (Doroteya Toleva) om “Benedict Asshole” op te sporen en de dood van hun vader (Danny Trejo) te wreken. Maar... er is meer, veel meer!

Hoewel hij prominent aanwezig is op de poster, is de rol van B-acteur Danny Trejo niets meer dan een uitgebreide cameo. Enfin het is geen gemis want de 3 B's (bloed, beesten en borsten) worden al binnen enkele minuten volledig weergegeven. Het bloed was een goede mix van praktische en fatsoenlijke CGI. Uiteraard is er waarschijnlijk voldoende op of aan te merken aan de film maar het was voor bevredigender dan menig Hollywood, Oscar of critici-film. Geweldige film!

Een paranoia-thriller die zich afspeelt tijdens de Eerste Wereldoorlog en die duidelijk een klein budget heeft. Over het algemeen was het wel aardig, maar dat ook wel beter had gekund. Het speelt zich ergens af tegen het einde van de Eerste Wereldoorlog en gooit Amerikanen, Britten en een Duitse krijgsgevangene samen in een bunker. Het zorgt soms voor spanning, soms, en niet altijd. Helaas kost het met een uur en zevenenveertig minuten veel te veel tijd om ter zake te komen. (hoeveel noodoproepen heeft één film nodig?) Tja 1982 is toch alweer een heel lange tijd geleden dus de manier waarop ze elkaar beginnen te wantrouwen en zich tegen elkaar keren, is nu direct iets nieuws meer. Er is hier heel weinig "Horror" te zien, maar voor een low-budget film heeft het nog best behoorlijke effecten en een man-in-pak in plaats van CGI als griezelig... Is een alien, een demon, of "The Angel of War"? is altijd goed! Maar het geluid is op zijn zachtst gezegd inconsistent; die uitbarstingen bij aanvang van scenes waarin iets gebeurde en nee die waren niet bedoeld als jump-scare! Er was zeker potentie maar de bekende budgettaire problemen maken dat de film ook niet beter werd dan oké!

Voor de duidelijkheid als je liefhebber bent van gore of een goede jump-scare, zelfs als je liefhebber bent van een verhaal die shockt naar een twist, dan is dit misschien niet de film die je zoekt. De genre-aanduiding is namelijk nogal onduidelijk er had ook SF kunnen staan? Maar wat is het wel? Tja het is een goede film, echter kan ik niet goed omschrijven waarom. Het zit vol met absurdistische humor. En ja die is goed! Maar er is niets schokkends aan de film, we zien wel een paar druppels bloed en een borstvoeding scene. Echter ook die zijn redelijk mak en gebeuren gewoon. Regisseur Nikias Chryssos doet daarom met de film iets goeds want ondanks er niets, of dan ook maar iets gebeurd blijft je gebiologeerd kijken. Dat is natuurlijk ook te danken aan de vier (of vijf ) acteurs. Verder moet de film het vooral hebben van het absurde "verhaal." Het laat zich misschien nog het meest vergelijken met de film "Dogtooth" Als je alleen al de zeer markante acteur Daniel Fripan, in de rol van Klaus, zie spelen: en vol-overtuigen zeggen dat hij de president van Amerika wordt. De film is met zijn absurdistische goede grappen en verhaal een entertainende leuke film geworden.

In deze low-budget Britse horrorfilm zijn er goede bedoelingen, maar die blijven grotendeels bij goede bedoelingen. De film speelt zich af in de tweede wereldoorlog. De laatste overlevende van een Duits peloton ontvluchten de opmars van de Amerikaanse strijdkrachten wanneer ze vlakbij de Duits-Belgische grens een bunker tegenkomen waar alleen nog een oude veteraan en een tienerjongen verblijven. Een bunker met een claustrofobische ondergronds gangenstelstel is natuurlijk een ideale locatie voor het lage budget en uiteraard er een bovennatuurlijke dreiging rond.

Spanning probeert het op te wekken door de dreiging dubbelzinnig te houden Geesten, herrezen doden uit de Middeleeuwen of zijn het toch de Amerikanen? Waarvan veel ook gepraat in het Engels door Duitse soldaten met Britse accenten. Helaas is het niet toereikend en wat zeker niet werkt, is de uiteindelijke uitbetaling...Ik kan me niet aan het idee onttrekken dat dit veel beter had gewerkt als het tijdens de Eerste Wereldoorlog plaats had gevonden! Bij vlagen weet het met spookachtig geluid nog wat angst op te roepen maar het is niet voldoende om heel erg goed te zijn.

Oef...door verschillende recensie hier ging ik denk ik met verkeerde verwachtingen naar deze film kijken. Het geweld en de wreedheid zouden volgens sommige kijkers wel meevallen maar tjonge...dat was wel even slikken! In 76 minuten werden hier de fysieke en psychologische mishandeling van een hulpeloze vrouw en sadistische en seksuele genot dat een man hieraan ontleent, op het scherm getoond

Met een scène waarin een plastic zak over het hoofd van een slachtoffer wordt getrokken en een expliciete "gag" fellatio kom je terecht in het dagelijks leven van een prostituee die we door LA volgen. Haar leven.. heeft de bodem bereikt. Bewust is er gekozen voor deze vrouw met een uitzichtloos bestaan. Want haar situatie kan blijkbaar toch nog erger, als ze instapt bij een vrachtwagenchauffeur!

Enfin als je hiernaar kijkt, zie je hoe iemand wordt gemarteld. Ongeacht of deze vrouw zich nu op straat prostitueert voor drugs of niet, vernedering, aanranding, marteling of verkrachting zijn nooit echt gerechtvaardigd. Een controversiële film dus maar daarnaast is het ook nog opgenomen in een niet conventionele zin van het woord. Het enige wat regisseur Adam Rehmeier en actrice Radleen Getsic voor ogen hadden was volgens de ‘verzin het ter plekke’-methode: een film maken die nooit aarzelde met terughoudend. Behalve de drugs- en alcoholscènes schijnt alles niet nep te zijn.

Tja voor de gore-hounds, er is geen bloed te zien, dit had toch weinig nut als het is opgenomen in grimmig digitaal zwart-wit. Wel is de brutaliteit nuchterder en daardoor misschien beangstigender en realistisch. Er is bijna geen dialoog, veel werd begeleidt door de metal/punk/experimental -soundtrack van Harassor en het geschreeuw van mevrouw Getsic.

De film biedt helaas geen echte verrassingen, wendingen of een uitgekiend verhalend plot Het is doordat fictie en realiteit zijn gemengd letterlijk de term ‘martelporno’ Aangenaam was het vanwege de stijl met zenuwachtige close-ups van een handcamera en een paar andere stilistische keuzes. Dat veel wordt uitgevoerd in fragmenten is dan weer een mindere keuze! Zwart beeld tussen overgangen is nooit prettig! Wegens zijn expliciete martelscènes is de film in Groot-Brittannië verboden. Kortom het is niet echt een film waar je van kan zeggen dat je heb genoten. Nare film maar ook een enigszins boeiend en opvallend werkje!

In 2011 verscheen er een 18 minuten durend Fins filmpje over Bunny the Killer Thing van de regisseur en schrijver Joonas Makkonen. Vier jaar later moet het hem gelukt zijn om net genoeg geld bij elkaar te krijgen om dit moordende konijn op te laten draven in een lange speelfilm. En de film is dus precies wat je kan verwachten; Schlock van het niveau Troma! Ik vond het erg grappig! Maar zo te zien zijn er best veel die het niet grappig vonden. En ik begrijp dat ook wel de film is best raar en bezit een vreemd soort humor. Maar wat kan je eigenlijk ook verwachten van een film over een moordzuchtig konijnen-man die er eerder uitziet als een volwassen kerel in een slecht gemaakt konijnenpak met een bengelend lid tussen zijn poten en roepend om fresh pussy? Het verhaal is niets anders dan het standaard; “Een stel jongere gaan op vakantie en dit veranderd in een Slasher-bloedbad ” maar probeert met wat extra zij-lijntjes de film draaiende te houden. De film en al die bijzaken zijn domweg klinkklare onzin, soms grof, grappig, gewelddadig of ronduit aanstootgevend, maar het werkt echter wel. (Tenminste bij mij wel!) Het acteerwerk en de in het Engels gesproken teksten zijn gewoon belabberd. Daardoor kan je Bunny the Killer Thing geen goede film noemen maar dit pretendeert de film dan ook niet te zijn. De Gore effecten waren meestal praktisch en gingen jammerlijk veel minder ver! Het uitgangspunt was interessant, echter is er iets meer nodig dan een grappig idee om een ​​looptijd van 90 minuten vol te maken. Daarom werkte het in korte filmpje veel beter.

Het plot voor deze film is simpel:, een groep jonge idioten wordt gekweld door een maniak en zijn familie op de weg en in het bos. Ja dit is het plot van TCM, of elke andere 'Back-Wood' slasher. Met dat verschil dat de killer is gekleed in een konijnenkostuum. (gek genoeg nog best creepy ook!) Elke beslissing die het slachtvee verder neemt is dus ofwel de verkeerde of gewoon dom. Het favoriete wapen van Bunnyman is de kettingzaag. Helaas blijven bloedige effecten buiten het scherm. Toch is dit niet eens heel slecht ! Je kan ook niet heel veel verwachten van een low-budget slasher-film met een gast in een soort paashaaspak? De actie bleef op bepaalde gebieden achter, de idioten waren soms wel heel erg dom en het bloed was niet echt expliciet genoeg (voor mij) maar over het algemeen was dit dus niet al te best maar tja nog wel aardig.

De killer in het konijnenpak is terug! Er was zoveel verhaal te vertellen over deze moordende man in een konijnenpak met een kettingzaag dat ze wel een derde moesten maken. Misschien kan ik, nu het een trilogie is, 's nachts wat beter slapen! Hier zien we aan het begin een of ander achtergrondverhaal; over hoe een donkere man Bunnyman in brand stak toen hij een kind was en hoe een donker jongentje hem redt. (compleet in tegenspraak met de eerste die heb gezien) Als je de andere twee films hebt gezien weet je vrijwel wat je van deze film kunt verwachten. Dat is niet best...Deze film is ook nog behoorlijk onsamenhangend. Ze gaan erop uit om te moorden, bezitten een spookhuis wat de makers niet eens goed benutten en zowaar had deze film wel moorden op het scherm. Helaas in middelmatige CGI. En tja, het acteerwerk is twijfelachtig. En Huh... plots is er een rare tripachtige scene op het Die Krupps-nummer DIE KRUPPS - The Machinist Of Joy Als je nog niet afgehaakt was bij de eerste film dan moet je net als mij het wel leuk vinden om te kijken, naar de man in een konijnenpak die mensen vermoordt. Goed is het absoluut helemaal niet!

In deze derde aflevering uit het curieuze vierluik over de van blinde Templarios probeerde regisseur De Ossorio de legende van de Vliegende Hollander in de verhaallijn te integreren. Helaas blijkt dat minder geslaagd te zijn. Veel tijd gaat er verloren aan de publiciteitsstunt en de daarop volgende reddingsoperatie. En pas laat zien we de leden van de eeuwenoude Tempelieren-orde dood en verderf zaaien vanaf dat spook-galjoen. Er waren meer vrouwen aanwezig dan in de andere films maar blijkbaar waren ze ook alle geen van alle bereid om een blote borst te tonen. Een klein gemis tegenover de andere films en ook de mummie-kruisridders en het bloed was hier maar beperkt. De mythologie van de tempeliers was verplaats naar een boot en dit bleek nogal zwak te zijn. Daarnaast werd er te veel tijdgerekt! Er zijn wel geteld drie sfeervolle scènes en dat is erg mager. Het maakt van dit derde deelde zwakste in de reeks.

Ik begrijp denk ik wel, waarom mensen hier minder enthousiast over zijn, het wordt blijkbaar op de markt gebracht als horrorfilm over de tweede wereldoorlog met weerwolven. Dit is een zeer slechte marketing want het is geen horror, het is ook nauwelijks een thriller, dit is een oorlogsfilm!

Een fictief verhaal over een groep Russische soldaten die met de overblijfselen van Hitler in Polen te maken krijgen met een weerwolvenkorps. Dat was het ‘Werwolf-korps’ van nazi-Duitsland, een guerrilla-eenheid opgezet door Himmler en samengesteld uit de Hitlerjugend, echter die tot na het eind van de oorlog (waar deze film zich ook in afspeelt) ook bestond uit individuele nazi-burgers.

De film begint in december 1991 als de Sovjet-Unie officieel wordt opgeheven, een oudere Joodse vrouw kijk dit op haar tv maar kort daarop wordt er in haar huis ingebroken door een neonazi. Het komt erop neer dat het verhaal werd vertelt door een verhaal-in-een-verhaal.

In de film zijn er dus Russen, Polen en Duitsers en deze praten een zin of twee in hun eigen taal om vervolgens over te schakelen naar het Engels. Dat omdat de film een Britse productie was met Internationale acteurs in de hoofdrol. Zo speelt Tom Felton, de lokale Lukasz, een "Volksdeutsche" die zowel door Duitsers als Russen werd vervolgd. En de mooie Spaanse Charlotte Vega speelt hier de Russische Brana.

De film ziet erg ook erg mooi uit met verschillende uitstekende opnames. En de bosscène, waar ook smeulende hallucinerende paddenstoelen bij zijn betrokken, had een sfeer die absoluut niet in een horrorfilm had misstaan! En met een snelle 94 minuten strekt de film zich niet te lang of te ver uit. Verder hier en daar ook nog wat bloedigere wonden.

Het is misschien niet de perfecte film en niet iedereen zal even blij zijn met hoe de film eindig De film eindigt namelijk weer met de oudere dame en zij onthult iets in een doos aan de gevangene, maar het publiek krijg dit niet te zien en zal zich altijd blijven afvragen ​​af wat het kan zijn? Maar dit was best wel heerlijk...!

Jammer! Het had zo veel leuker kunnen zijn! Met in de titel 'Massacre' hoopte ik op een fijne slasher! En het begon ook nog best hoopvol met een man die oorlogsverf opbrengt en een tomahawk oppakt. terwijl in de monoloog over verbondenheid van de indianen met het land voordat de blanke arriveerde wordt gesproken. Vervolgens waren er twee vastgebonden naakte dames.

Oh, dit kon weleens wat gaan worden! Maar nee helaas... want toen schakelde we over naar een "moeder" die duidelijk heel slecht haar script oplas tegen actrice Chelsea Vale. Oké dan maar hopen op wat eye-candy!? Of krijg ik toch nog bloederige moorden? Want geheel volgens slasher-traditie wordt een stel dat net seks heeft gehad in een auto, vermoord. Waarbij een topless vrouw met praktische effecten een pijl tussen haar borsten krijg geschoten. Niet helemaal duidelijk waarom je actrice Sarah Elizabeth Jensen dit laat spelen om daarna te vervangen voor een body double?

Echter hierna verplaats het zich naar een groot landhuis gebouwd op een "Native American begraafplaats" Ja de makers hadden Poltergeist ook gezien! Of eerder misschien Scalps? Zucht...tja je mag fijn vele oninteressante gesprekken van een stel oninteressante personages aanhoren! Terwijl de meeste moorden net zo oninteressant als ook bloedeloos zijn! Het acteerwerk in de film was gewoon ronduit onthutsend slecht. En oké soms was er nog wel een naakte actrice. Maar gezien dat dit een slasher was zou ik het niet erg hebben gevonden als tenmisnte één van de actrices haar shirt had aangelaten en de killer haar begonnen te scalperen!

Er werd dus niet veel aangeboden in de film dat interessant of vermakelijk bleek te zijn. Dus het doorstaan ​​van de film was een beproeving op zich! Hm...en dan te bedenken dat het vervolg 'Burial Ground Massacre: Reborn' al is opgenomen !

Het plot van deze film zal zeker geen prijs winnen voor zijn originaliteit. Het verhaal is bekend, veelbelovende opkomende jonge man (hier een motorcoureur genaamd Tony) staat op het punt van doorbreken, als plotseling zijn wereld op zijn kop komt te staan als (ex) vriendin en moeder van zijn zoontje in aanraking is gekomen met gevaarlijke drugscriminelen. Het leuke van deze film is dat niet probeert om er iets meer van te maken dan het is: een simpele actie-thriller in de wereld van snelle motors. Het verhaal spits zich op andere zaken (verraad en rivaliteit tussen gangsters) dus zijn er geen overdreven veel motorstunts of achtervolgingen. De motorscènes zijn misschien zelfs iets te weinig afwisselend, maar ze brengen wel goed de stress over die je moet voelen net als Tony. Waar de film inhoudelijk dus alledaags is en wat pit mist, doet hij het technisch best goed. Van een goed geluidsontwerp met gedempt geluid en stilte tot het gebrul van motormotoren en loeiende politiesirenes, elk onderdeel van de audio is gebruikt om het script te versterken. Daarnaast wordt de film op een zeer stijlvolle manier geënsceneerd. Stijlvol verlichte, langzame tracking shots, behoorlijk old school actie en de acteurs zijn overtuigend. Het heeft misschien niet het meest originele verhaal, maar wat het biedt is zeker de moeite waard om te bekijken. Of je nu een fan bent van motoren of niet (ik ben het niet) En een Buitenlandse film waarin je Nederland ziet (Rotterdam en de Erasmus-brug) heeft altijd een klein voordeel!

Tyger Tyger, burning bright, In the forests of the night; What immortal hand or eye, Could frame thy fearful symmetry? (William Blake)

Tja wat kan je doen met een hongerige tijger die in een huis een meisje en haar autistische broer achterna zit, tijdens een orkaan? Meer dan een rechttoe rechtaan, eenvoudig verteld gaat dit niet worden, maar desondanks was die mensetende Bengaalse tijger die twee kinderen in een huis probeert te verslinden, verdomd vermakelijk! Deze film werkt binnen zijn eigen beperkte plot en slaagt er zowaar in een gespannen, leuke en zeer bevredigende 85 minuten te leveren. Ach, de film deed ijverige zijn best om de clichés van het Animals Amok-genre te vermijden. Er was wel weinig bloed, hoewel je tegen het einde een paar door de tijger veroorzaakte verwondingen en een bloederige spoor krijg. Deze film ging meer voor spanning dan voor bloedvergieten. Ja de film slaagt erin om ondanks zijn voorspelbaarheid, het allemaal heel goed te laten werken!

No-budget Films van Olaf Ittenbach kenmerken zich vooral door één ding;de dialogen en het acteren zijn lachwekkend slecht. Het maakt zelfs bijna niet uit welk jaar een film van hem komt. Behalve dan dat de aankleding wat veranderd en je kan zien hoe groot het budget moet zijn geweest. In de drie jaar na zijn eerste film is er dan ook niet heel veel veranderd.

Deze film is eigenlijk anthologie die uit twee verhalen bestaat, beide worden door een opstandige en aan drugsverslaafde tiener (Olaf Ittenbach) verteld aan zijn jongere zusje voordat ze gaat slapen. Het eerste verhaal met als titel "Julia’s Love" gaat over het meisje Julia, die een blind date heeft met een seriemoordenaar. Het tweede verhaal, "The Purity," gaat over een moordlustige priester die uiteindelijk in de hel terecht komt voor zijn daden.

Alhoewel er misschien iets meer aandacht was voor de verhalen, draait alles om de gore. En die is zoals vanouds. Ittenbach is en blijft de Duitse keizer van de (underground) Gore. Met elk verhaal en elke moord wordt er één tandje opgeschakeld; Kelen worden doorgesneden, afgehakte ledematen, headshots en zelfs een kijkje in de hel waar helemaal los wordt gegaan!

De undergroundhorror-liefhebbers worden op hun wenken bediend met deze typische Ittenbach, lachwekkend slecht, soms best wel goed, maar altijd overtreffen met top bloederigheid.

Slasher-films uit de jaren 80, of eigenlijk in het algemeen, ze zijn allemaal redelijk uniform. Je kijkt naar het leven van stel jongeren en tussendoor zijn er enkele horrormomenten. Natuurlijk heeft de moordenaar een ander wapen en een ander uiterlijk en veranderd de locatie. Maar in wezen zijn het altijd hitsige tieners die vreselijke beslissingen nemen en daardoor sterven. Maar deze film behoort tot één van de betere zomerkamp

In deze zie je de moordenaar ‘Cropsy’ een populair kampvuurverhaal van een boeman-Urban legende uit New York. Deze Cropsy is in het verleden, dankzij een uit de hand gelopen grap van enkele kampbezoekers, onherkenbare verbrand. Tja...die wil wraak en zie het uitgangspunt van de film! Na de openingsscène doet het echter iets anders dan het gebruikelijke 'killer in the woods'-motief De film neemt de tijd om de personages te ontwikkelen, hun relaties met elkaar te beschrijven, waardoor het meer van invloed was wanneer een van hun levens wordt beëindigt .

Alhoewel het wat langer duurt voordat er weer een kill is te zien en erin hoeveelheid misschien ook minder zijn. Zijn er wel voldoende jumpscares en griezelige bijna momenten, die spanning er goed inhouden! Het grootste deel van de bloederige actie vindt pas in de laatste 30 minuten plaats. Maar die moorden zijn geweldige gore-momenten van niemand minder dan special effects-tovenaar Tom Savini (die vrijdag de 13e deel 2 afwees om deze film te maken) Het einde bezit ook niet het gebruikelijke "laatste meisje". Of dat geslaagd is laat ik in het midden want het is tenminste wel iets anders! Ja dit was één van de betere zomerkamp-slashers

Regisseur Dan Curtis is vooral bekent als maker van Tv-films. Waarschijnlijk de reden dat de film een heerlijk ontspannen sfeer bezit. Voor sommige kan die kalme toon wel tegen gaan staan. Echter voor mij is het een zeer fijne film. We zien de drie gezinsleden van de Rolf -familie en hun tante een enorm herenhuis betrekken tijdens de zomervakantie en na een geruime tijd werkt de kracht van het huis op hen in. Doordat er juist die serene rust in de film hangt, bemerken we langzaam de veranderende gemoedstoestand van de verschillende familieleden. En juist die psychologische dreigende sfeer maakt van deze film dat een lust om naar te kijken. Wat een prachtige '70 jaren spookhuis-film met een zeer goede cast van Oliver Reed, Karen Black, Burgess Meredith en Bette Davis. En zo sterk verouderd ziet de film er ook niet uit. Het verhaal is gebaseerd op een boek van Robert Marasco en dit moet een toch een zeer goed boek zijn geweest aangezien het naast deze film ook Stephen King inspireerde tot het schrijven van The Shining. Met dus een zeer sterk verhaal,een eerste klas cast en een paar nagel-bijtende scenes is het dan ook een vrij onderschatte film!

Afspelend in de kunstwereld wordt de film naarmate hij vordert, steeds pretentieuzer, men denk dat ze iets slinks brengen maar het is alleen maar erg traag in zijn uitvoering. Hitchcock-achtig maar zonder de grootsheid van de meester. Het gaat over kunstcriticus James Figueras en een Faustiaanse deal (wanhopig zoektocht naar geheime werken van een teruggetrokken schilder) met de rijke Joseph Cassidy. Ondertussen krijg je nogal wat gewauwel over de betekenis van kunst en de donkere kant van de menselijke ziel. Om wat meer aandacht te ontvangen, zijn er een paar korte cameo's van Donald Sutherland en Mick Jagger. In het geval van de ene was het een gemis en in geval van de ander was er totaal geen meerwaarde. Het is Elizabeth Debicki, die de elegant mysterieuze Berenice Hollis speelt, die er wat van probeert te maken en de gehele film opvalt met haar frivole spel! De opbouw van het eerste bedrijf was er eigenlijk nog niet veel mis maar na het onhandige tweede bedrijf met veel alledaagse dialoog deed de film nogal inzakken. In het derde bedrijf probeert de film nog iets terug te komen maar te weinig tijd deed de film verder de das om. De leugens en intriges in de kunstwereld blijken niets minder dan pretentieuze onzin.

Misschien dat ik teveel goedkope horrorfilms kijk die in een bos of verlaten hutje afspelen of misschien is het omdat het in de tijd dat het is uitgekomen horrorfilms meer bezig hielden met ranzige slachtpartijen. Tja de film is meer gericht op het verhaal en de personages en minder op de vervelende bezigheden van de beestjes uit de titel...is dat erg? Niet als dit een bovengemiddelde fijne horrorfilm oplevert!

ook een goede keuze om dit in het Dakota-territorium van 1879 oftewel het wilde westen laten afspelen! In een boerderij op de prairie treft men een familie dood aan en waarvan sommige andere worden vermist. De lokale bevolking vermoedt dat een indianenstam hen heeft ontvoerd en er wordt een zoekteam samengesteld om naar hen te zoeken. Echter ze zijn het slachtoffer geworden van iets wat afhankelijk was van nu de drastisch geslonken bizonpopulatie...

J.T. Petty regisseert in een vrij rustig tempo, maar met wel steeds interessante en onverwachte gebeurtenissen die mij op het puntje van mijn stoel hield. De personages gedragen zich redelijk geloofwaardig in de ongewone situatie en hun lot is vaak aangenaam gruwelijk (de gewoontes van de burrowers zijn ongewoon goed doordacht)

Je ziet lange tijd niet veel van de reptielachtige gravers in beeld. Ten eerste omdat een continue spanning oplevert maar natuurlijk ook omdat door budget gebrek de CGI de je van het is! Maar wanneer ze zich toch onthulling viel het eigenlijk ook best wel mee! En hoe de film eindigt...dat was niet het standaard..."en ze leefde nog lang en gelukkig" Dit was heel wat donkerder en sinister. Oh er is ook korte prequel, ook geregisseerd door Petty , Blood Red Earth , die iets van een aanvulling op het achtergrondverhaal van de burrowers vormt. Prima film hoor!