Opinions

Nog niet zolang geleden zag ik Jeremiah Kipp's Slapface (2021) Dat was een goede film en werd dus benieuwd naar eerder werk! Tja en deze film is heel wat anders...een soort mockumentary/found footage dus! De boel wordt aan elkaar gepraat door hoofdpersoon Dr. Luiza Moreira

Deze dokter kijkt bijna de gehele film rechtstreeks in de camera en doordat actrice Nana Gouvea, met een zwaar Braziliaans accent spreekt is het regelmatig maar moeilijk te begrijpen. Tussen de lange stukken van Gouvea's staren-naar-de-camera-en-praat-scènes worden er dan beelden van bewakingscamera's, homevideo's, mobiele telefoons, en wat al niet meer getoond. Waarom is dit überhaupt een found footage-film?

Eerlijk gezegd is het idee erachter nog best redelijk. Langs de kust duiken een stel mensen dood op door een of andere parasiet. Is dit een wijdverbreide besmettingsuitbraak? Als de mensen in de buurt van water gaan, springen er nog redelijk goed weergegeven CG-bugs in hun mond Maar meer ook niet want naast het oeverloze gepraat in de camera, zijn er alleen wat duffe zombies te zien.

Het wezen in de laatste momenten was ook nog wel geslaagd! Maar plotwendingen, onzinnige dialogen, overdreven of onhandig acteerwerk (het heeft notabene Eric Roberts), slordige onevenwichtige montage, technische inconsistenties, onsamenhangend script (wat deden die regeringsagenten in deze film?) een minimaal aan gore, niets werkte naar behoren om een geode horror te zijn. Tja erg tegenvallend dit dus..!

In 2007 waren krokodillenfilms even heel populair....zodoende was er ook dit debuut van regisseur Andrew Traucki (die nu heel oeuvre heeft opgebouwd op nagenoeg hetzelfde plot) Het (enigszins standaard) plot van; is er wel of niet een beestje in het water....Je ziet drie personages op vakantie gaan, eerst naar een krokodillenboerderij en daarna een vis/​​boottochtje naar de Mangroven. Dit alles culmineert in de onvermijdelijke krokodilaanval en hop... drie overlevenden die vastzitten in een boom en discussiëren over een manier om te ontsnappen, zonder dat de krokodil in beeld is geweest. Je zie eigenlijk heel weinig van het beest, dit helpt namelijk om de spanning te verhogen. Suggestie werkt vaak beter dan iets tonen. Natuurlijk is het géén geheim dat er hier wel een reptiel is...en het is er ook eentje met een gevoel voor timing, het valt uiteraard niet aan wanneer de slachtoffers het kwetsbaarst zijn, maar alleen wanneer het handig is voor de plot. Wat wel voor de film pleit is dat de makers ervan afgezien hebben CGI toe te passen: de krokodil is echt en wed digitaal erin geplakt. Hierdoor is de film ook nauwelijks te omschrijven als een bloederig, veel meer dan gemonteerde beelden dan een glimp van open kaken en wervelend water was er niet. Deze survivalthriller op één locatie was zeker niet slecht.

Cliché, cliché let me count the way: talloze nutteloze scenes, vijf scènes met een belachelijke creatuur, vier naïeve documentairemakers, drie persoonlijkheden die niet meer waren dan karton, twee ahum... angstaanjagende nachten in het bos en één moorddadige dreiging. Wacht, heb ik oneindige clichés al genoemd? Ik mistte alleen nog de snotterige neus. Het is hetzelfde plot wat we al honderden keren eerder zagen. Groepje maakt zich klaar om een documentaire te gaan maken, gaat op weg naar het bos en in het bos komen ze iets tegen. Het script is niets minder dan The Blair Witch Project. Voor degene die found footage een warm hart toedragen zijn er een paar bevredigende shots, de laatste vijftien minuten gebeurde er ook echt iets en het einde was zelfs nog ietwat verrassend. Het is allemaal te mager om ook maar van een goede film te spreken.

Ach, als je op zoek bent naar een film in "moorddadige beestjes"-subgenre, dan kan je het slechter treffen! Regisseur Andrew Traucki bouwt blijkbaar een compleet oeuvre op met van dit soort films; hij deed het met een luipaard, uiteraard met een haai en zijn eerste was met een krokodil. Deze film is dat eveneens en is dan ook een vervolg op die eerste Black Water. Een film die door zijn claustrofobische locatie van een grot in al zijn eenvoud soms best effectief was. Er waren zeker enkele leuke details tussen de minder verrassende ontwikkelingen. Het aanwezige relatiedrama was ook helemaal niet nodig. (relatie-perikelen die kunnen wedijveren met een willekeurige soap-serie) Tja... de film profiteert het beste van een handvol zeer effectieve decors en de dreiging van de de bijtgrage krokodil. Ook een poging tot een laatste verrassing in de slotmomenten was net iets teveel van het goede! Voor dit soort B-films was het zeker niet slecht en als simpel vermaak heb ik hier meer dan goed mee vermaakt!

Verschrikkelijk! Dit is gewoon een middelmatige Hollywood-komediefilm die erop gericht is om op een komische manier alle voorspelbaarheden rond zwarte mensen in horrorfilms op de hak te nemen. Het verhaal draait om een ​​groep Afro-Amerikaanse vrienden die een weekend doorbrengen in het bekende ‘hutje in het Bos' Ze vinden het bordspel "The Blackening" (zoiets als het Jumanji-bordspel) en worden gedwongen om dit te spelen met het stellen van triviale vragen over de Afrikaans-Amerikaanse cultuur, anders kost het een van hun vrienden het leven. Oké je heb de ingrediënten voor een slasher...maar nee hoor de film geeft liever deze irritante personages meer screen-time! De humor is van het type Amerikaans, flauw en voorspelbaar. met veel grappige one-liners en...veel geblèr en geroep tegen elkaar (snap helemaal niet waar daar grappig aan is!) Het is zo bezig met geforceerd grappig te zijn dat het net als vele andere vergeet om een horrorfilm te zijn. Tja...geen horror en grappen die niet zo grappig waren (op een enkele misschien na) En zelfs de killer was geen verassing ! Uiteindelijk maar teleurstellend dit!

Tja.... Michael Mann. Die man van Miami Vice En naar mijn mening nog steeds het prachtige "The Keep". De stijl van Mann is duidelijk herkenbaar in deze film. En doordat het dus een Mann is krijg het een van mij een iets hogere waarding. Want verder zitten er nog wel wat haken en ogen aan de film. Soms gingen dingen gewoon te makkelijk.Waardoor het minder geloofwaardig werd! Vond de scene waar er wordt verteld dat hij de enige met een sleutel was en dat erdan ook zomaar naar een maand iemand kon stoppen of onslagen worden. Afgrijnselijk!! Waarnaar ook nog blijkt dat het iemand is met connectie bij een gang. High risk security en niemand screent even een medewerker??? Ya, right Chris Hemsworth was ook niet overtuigend als hacker. Hij leek wel een soort Schwarzenegger achter de computer?? Door de bekwaamheid van Mann is het toch een heerlijke en spannende film (met zeer mooie beelden) geworden ondanks dat er veel mis is met het script. Die samenwerking met de chinezen en Amerikanen was dat omdat er misschien Chinese investeerders waren???

De bijna 70-jarige Neeson weet van geen ophouden om steeds dezelfde rol in hetzelfde soort films te spelen. Hij blijf stug doorgaan met dit bedenkelijke soort hap-slik-weg-voer! (tja denk dat de rekeningen ook betaald moeten worden!) Ditmaal een dubieuze paranoiathriller die dweept in de richting van complottheorieën van populistisch rechts over de ‘deep state’ Neeson rent, hijgt, racet, puft en kijk over zijn schouder als een oppas-opa...in freelance-dienst van de FBI...? Regisseur Mark Williams werkte al twee keer eerder samen met Neeson Dat was zijn vorige film Honest Thief (2020), die door een geinig liefdesverhaaltje nog redelijk te doen was en als producer van de zeer zwakke film The Marksman (2021) Ook deze film behoort tot de categorie zwak! Er is niets iets opmerkelijks of speciaals aan deze film! Het is vrij leeg, met een standaardreeks van dialoog, achtervolging-actie, dialoog. Het wordt nog een beetje gered door het acteerwerk de vertrouwde Neeson, want zonder hem was dit niet eens de moeite waard geweest! Tja het verhaal is vervelend en zwak, de kleindochter erg zoet en voor een actiefilm komt er maar weinig actie (voornamelijk achtervolging scènes) in voor en ook het plot was niet heel spannend. Een regelrechte 'bummer'

Het klassiek weerwolfverhaal maar met een paar moderne wendingen. Traditionele weerwolfverhalen zijn doorgaans tragisch en volgen een gedoemde hoofdpersoon die onschuldige mensen om zich heen moet doden, en deze is daarop geen uitzondering. Het weerwolfgenre opnieuw uit vinden doet het dan ook niet!

Een reeks aanvallen rond het klein stadje Talbot Falls (Lon Chaney Jr's naam was Larry Talbot in The Wolf Man), waar de hoofdpersoon Charley steeds wakker wordt op vreemde plekken en zich niet veel herinnert van de vorige nacht. De Black-outs van de titel. Een klein stadje zorgt er ook voor dat er verschillende sociaal-politieke kwesties in de film kunnen worden verwerkt.

Deze horrorfilm begint ook heerlijk traditioneel met een stel dat seks (en ja naakt) heeft in de buitenlucht waarna een groot, harig wezen er een einde aanmaakt. En als ze die dierlijke kant laat zien, is dat behoorlijk goed gedaan. De film bezit dan ook in het oog springende praktische effecten. Een weerwolffilm zonder transformatie is niets en die zijn er hier gelukkig wel!

De filmmakers gingen voor de klassieke Chaney-wolfman-stijl en daar was ik ook best blij mee! Alex Hurt, ja hij is de zoon van wijlen William Hurt, zet een sterke prestatie als weerwolf en Charley neer. In de cast uiteraard meerdere bekende uit de acteerwereld. Fessenden loopt altijd mee Natuurlijk ook een bijna verplichte cameo van Barbara Crampton. De schrijver-regisseur sluit denk ik hiermee ook de trilogie van geüpdatete klassieke Universal horror-Monsters af.

Fessenden houdt van de oude horrorfilms en schaamt zich ook niet voor die overbekende horrorelementen. Verwacht alleen geen bloed- en verscheuringen in deze weerwolffilm. Want die zijn er niet veel! Maar alles wat er is, doet hij wel erg goed!

He' Bah, een Hallmark Horror. met het "zwakke, bange vrouw in gevaar" plot. Het is niet meer dan een zeer flauwe rip-off van Gaslight (1940/1944). Waarbij het hele "vrouw die haar verstand verliest"-aspect tot in den treure is uitgewerkt. Nog erger het leunt zwaar op cliché zonder ook maar iets nieuws of interessants toe te voegen. Tja...en hoe het gefilmd is, is het niet perse slecht maar ook niets bijzonders, eerder statische en braaf. De film probeerde zichzelf nog te verkopen als een psychologisch mysterie met griezelige ondertonen, maar meer dan een teleurstellend voorspelbaar Lifetime-achtige plotje werd het niet!

Deze Britse low-budget productie maakt gebruik van de Giallo-stijl maar dan zonder de kenmerkende flair. Het verhaal volgt John Abbott, een narcistische tv-presentator van het sensatiezoekende true-crimeprogramma Lights, Camera, KILL De inhoud van het programma raakt het onderwerp van wraak. Een redelijk uitgangspunt en de moorden zijn aardig bruut en met praktische effecten. Helaas valt er over veel andere aspecten niet veel lof te uiten. Er gebeurt in de hele eerste helft niets bijzonders en een onsympathiek personage werkt dan ook niet mee. Het tempo is ook doelbewuste langzaam...luttele minuten kijken naar actrice Kristin Jaap (en oh ze is best een leuke dame) die speelt dat ze thuiskomt, aan de telefoon hangt met iemand en Scandinavische praat is toch wel slepend. Ondanks al de minpunten, wil ik ook niet te streng zijn omdat het niet eens zo heel slecht was en dat het voelt alsof er wel moeite is ingestoken.

"Shut up!.., Or I'll bite your nipples off!!"

Een van de vele films waar Laura Gemser als Black Emanuelle in speelde Opmerkelijk is dat deze women in prison tegelijkertijd opgenomen is met Violenza in un Carcere Femminile (1982) en bezit praktisch dezelfde cast maar zijn compleet verschillend. Deze is ook pas een jaar later uitgebracht en is duidelijk de mindere van de twee. Ditmaal is Emanuelle een journaliste die onschuldig in de gevangenis is terechtkomen door een corrupte officier van justitie. Later zorgen vier manlijke ontsnapte gevangenen voor opschudding. Gek genoeg is van een Massacre geen sprake! Toch zijn er een paar scenes die de moeite waard waren en de film redde van een te grote miskleun. Er is een ziek spelletje Russische roulette, er wordt een scheermes verborgen in een vagina en Emanuelle doet aan een potje arm-worstelen met pestkop Albina. Nu heb ik niet alle films van Gemsers 'Black Emanuelle' gezien maar misschien is deze ook nog bijzonder omdat ze niet naakt te zien was! De elektronische muziekscore door Luigi Ceccarelli paste hier perfect! Het aanwezige grafische geweld en de gruizige toon maken nog genoeg goed om het niet een heel slechte film laten zijn.

Laat ik voorafgaand zeggen dat ik een fan ben van de Puppet Master-franchise. De films zijn zeker geen hoogstaande kunst, De kwaliteit van de uitvoering varieert van goed tot verschrikkelijk maar op de een of andere manier zijn ze ook vermakelijk! De serie begon in 1989 en heeft sindsdien 10 sequels gehad, een crossover-film met Demonic Toys (in 2004) en een fantastische reboot in 2018 genaamd The Littlest Reich Tja en raad eens in 2020 kwam er deze spin-off?

Nou ja, er was slechts één pop deze keer, maar wel de meest herkenbare van alle poppen; Blade. Deze film laat de reboot uit 2018 van Fangoria voor wat het is en gaat verder met wat de fans kennen als; 'de AXIS-trilogie' (de drie Puppet Master-films ervoor) Deze trilogie speelde zich af tijdens de Tweede Wereldoorlog en de poppen stonden op gespannen voet met de nazi's.

Regisseur van drie Killjoy-films, John Lechago laat Elisa Ivanov (uit Axis Termination (2017) toevallig één van de films waar ik erg van genoten had) terugkeren. Zij heeft de zorg over de levenloze pop Blade maar met nog maar een kleine hoeveelheid van Toulons levengevende vloeistof, kan ze hem niet weer tot leven te wekken. Echter de nazi-wetenschappers zijn in Californië ook weer bezig en hebben een eigen poppenreanimatie geperfectioneerd... Gelukkig heeft Elisa een sterke band met de pop, en kan zodoende via haar ‘bio-energie’ hem wel laten ontwaken.

Ja, dit is een Puppet Master-film die ook een beetje een zombiefilm is! Daarnaast is er een gekke wetenschapper, domme agenten, naaktheid (je ziet heel wat onbedekte huid van Tania Fox) en natuurlijk de marionet Blade. Verwacht alleen niet dat Blade op een bloederige ramkoers gaat. In de 70 minuten die film telt, ga je hem niet al te vaak zien! Wees dus gewaarschuwd, de moorden zijn zeldzaam maar als er gemoord werd, zijn ze wel redelijk.

De film bezit praktische effecten maar met een Full Moon's productiekwaliteit Ja regisseur Lechago weet duidelijk hoe hij met een klein budget moet werken, in ieder geval genoeg om de film het bekijken waard te maken. Hij blijft eveneens nog behoorlijk trouw aan de franchise. (van voor de reboot) Waardoor zijn werk tot een van de leukere toevoeging aan de franchise was.

Blair Witch is een vervolg op de film The Blair Witch Project, de found footage-film uit 1999. Dankzij briljante marketing én timing (het internet stond nog in de kinderschoenen) werd het toen een weergaloze hype rond de film gecreëerd. Anno 2016 is het bioscooppubliek vertrouwd geraakt met het concept van de ‘found footage’-film.Twijfels over de authenticiteit van de beelden zijn er allang niet meer. Toch weerhield dat de filmstudio er niet van om het trucje nog eens dunnetjes over te doen. Nobel maar de impact van die stunt is ditmaal zeer gering. Blair Witch moet het nu juist hebben van de cinematografische verfijning ten opzichte van het origineel. De regisseur Adam Wingard begrijpt maar al te goed dat hij niet kan komen aanzetten met de destijds gebruikte 16mm-camera’s. Daarom verschaft hij de jongeren van geavanceerd speelgoed, dat beter past bij de huidige tijd. Blair Witch speelt zich dan ook 20 jaar later af en volgt James, die gaat onderzoeken wat er met zijn zus Heather is gebeurd (in The Blair Witch Project). Die motivatie om opnieuw de vervloekte wildernis te betreden, is vrij zwak en ongeloofwaardig. Echter is de film wel beter dan die andere sequel Book of Shadows: Blair Witch 2 (2000) Dit is met recht een goede opvolger waarin plaats is voor (iets) meer gorigheid en expliciete horrorscènes. Het is zeker geen vernieuwende film, maar regisseur Adam Wingard weet wel een eigen draai aan het verhaal te geven. Zeventien jaar na het eerste deel is er dan toch eindelijk een prima tweede Blair Witch film.

De Spaanse regisseur Pablo Berger zocht inspiratie bij het sprookje van de gebroeders Grimm, Sneeuwwitje. (Blancanieves is namelijk Spaans voor Sneeuwwitje). Hij maakt van haar de enige dochter van een beroemde stierenvechter, die door haar boze stiefmoeder het huis uit wordt gezet en na wat omzwervingen terechtkomt bij zes (geen zeven) stierenvechtende dwergen. Omdat je het sprookje kent , hoef je niet veel moeite doen om het verhaal te volgen.

Ja, de film is wat dat betreft; Houd het vooral makkelijk en toegankelijk Gaat voor het feest der herkenning en speelt leentjebuur bij bekendere oudjes. Wat rest is dus een film die in alles vooral weemoed is naar vergane tijden; en nog niet zozeer in de verpakking van de zwijgende zwart-witfilm inclusief het 4:3 formaat, Nee het omringt zich vooral graag met herinnering naar de jaren twintig, naar de gloriedagen van de Spaanse traditie, stierenvechten.

En dat is niet eens alles want de eerste helft duurde ook gewoon veel te lang, daarnaast is de film afstandelijk (tenminste ik kreeg met niemand ook maar nergens medelijden) en er is niet genoeg aandacht voor de aspecten die wel plezierige waren. Ondertussen vierde het melodrama hoogtij en die nog eens erger werd door de begeleidende dramatische flamencomuziek.

Tja wat ik verwachtte was de zwijgende experimenteerdrift van Guy Maddin maar kreeg vooral een simpele vertelling van het sprookje verpakt met stierengevechten en veel pretentieuze brave mooifilmerij. Waarbij vooral opvalt dat als je het dierenleed een beetje mooier filmt het door critici bewierookt wordt als zijnde kunst en er zelfs (in Spanje) prijzen voor krijgt! Deze film is makkelijk met een woord te omschrijven: Triest!

Nu hoopte ik eigenlijk op lekker dwarse of absurde genre-hybride van Sciencefiction, actie en komedie. Echter kreeg ik een vrij eenvoudige, te lange en voorspelbare film. Dit is niet meer dan een mainstream-slapstick product maar dan uit Noorwegen. Het zit vol clichés, het bekende vrijgezellenfeestje in een hutje in het bos, waar een buitenaardse variant van zombies op los wordt gelaten. Natuurlijk...is er een geforceerde boodschap want elke komedie kan niet zonder! Tja en het zijn Aliens die bestaan uit plasma dus er is niet veel (echt) bloed. Er is geen enkele gedenkwaardige scène die het waard is om over te schrijven.

Met een titel die verwijst naar de 17e-eeuwse filosofische roman van Margaret Cavendish (één van de eerste sciencefictionverhalen) schept schrijver-regisseur-ster Carlson Young veel verwachting met haar speelfilmdebuut. Ze weet zeker een overweldigende hoeveelheid aan stijl in haar film te proppen, uitvoeringen en beelden zijn sterk. Ja het was een verbluffend mooie nachtmerrie in neonkleuren. Maar de eerste 40 minuten of zo zijn log. Er is een veel te lang stuk van Margaret die met vrienden rondhangt Vrienden die liedjes zingen maar voor de film nergens toedienen. Het verhaal neemt dus gewoon te veel tijd om de alternatieve dimensie te bereiken. Tja misschien kwam dat omdat dit eigenlijk eerst een gelijknamige korte film was? Als Margaret uiteindelijk de parallelle wereld betreed ontmoet ze in het nu vervallen landhuis, Lained gespeeld door Udo Kier.(in full-ghoul-modus) Deze verteld dat ze naar drie verschillende locaties moet via drie deuren en daar een speciale sleutel moet zien te bemachtigen. (eigenlijk barst het van zoveel Alice in Wonderland-beeldspraak dat je eigen afvraagt waarom er niet iets van Lewis Carroll voor de titel is gebruikt?). Tja en ondanks dat er werd verwezen naar filosofische werk, is dat juist in het plot aan de schaarse kant. Het was zelfs best eenvoudig; meisje worstelt met een kindertrauma over het verlies van haar zusje Dat de film oprecht en ambitieus was geloof ik wel maar veel horror of spanning was er niet en meer dan een sierlijke productieontwerp werd het voor mij niet!

Als ik deze film moet beschrijven in één woord zal dat zijn; "Apart" De film is een opeenvolging van wonderlijke scenes waarin vanuit het perspectief van het wereldvreemd jongetje Oskar Matzerath die met een blikken trommel en zijn schelle schreeuwende stem regelmatig de volwassenenwereld op afstand houdt of ontregelt. Door zijn kinderogen zien we het Danzig van voor de Eerste Wereldoorlog (van Duits naar Pools), de opkomst van het Nationaal Socialisme, het uitbreken van de Tweede Wereldoorlog en binnenvallen van de russen. In al die fragmenten moeten achterliggende gedachtes zitten maar doordat Oscar een te irritant ventje is, waarmee je je niet kan identificeren, mist de film samenhang die alles bij elkaar houdt. De film is wel vermakelijk doordat er gelukkig genoeg te beleven is. Van drinkgelagen tot schranspartijen, circusoptredens, strandtaferelen, seksuele escapades en wat oorlogsgeweld.

Warrige studentenfilm. Was het nu een horror of psychologische thriller? De regisseur Amelia Moses laat ons de hele tijd gissen over wat er aan de hand is. Qua setting zien we het bekende huisje in het bos maar zijn Emily en Brendan nu vampieren of is er iets mis met de onzekere Rowan? Ik denk ook dat er enkele onderliggende boodschappen zijn met iets over de gevaren van obsessie, intimiteit en vrouwelijke vriendschap, maar aan het einde is er nog steeds weinig duidelijk of gebeurd. Bijzonder flauw was het dat al het interessante werd gepresenteerd als droomsequentie. De film is uitermate langzaam, tja... en op den duur gaf ik het dan ook maar op om me er nog voor te interesseren. Het camera en acteerwerk was verder prima en het uitgangspunt was misschien best intrigerend maar jammer genoeg leidt het nergens toe.

Regisseur Raffaele Picchio heeft denk ik iets teveel ambities en die leiden ertoe dat de gebreken van de film des te duidelijker zijn. Oké er is niets mis om het anders te proberen dan de traditionele geesten, angsten en gruwelen. Maar als je de tragedie van Koning Oedipus in je verhaal wil verwerken en dit doet met invloeden van The Babadook (2014) of Under the Shadow (2016) Moet je van betere huizen komen dan dit!

Nu beginnen de dingen nog wel op een redelijk standaard manier met Craig (Aaron Stielstra) en zijn dochter Jennifer (Eleonora Marianelli) die naar een nieuw huis verhuizen. En uiteraard de standaard elementen als tekeningen of de enge kast. Echter valt het direct op dat de scènes doorspekt zijn met langdurige dialogen.(behalve de dochter) Hiervoor heb je kundig acteerwerk nodig, helaas ontbreek dat in de film. Er is wel wat atmosfeer en een paar nachtmerrieachtige beelden, maar uiteindelijk blijkt dat deze film lijdt aan hetzelfde probleem als menig andere moderne horrorfilm. Het wil namelijk drama verpakken als horror maar vergeet hierbij enige angst of een beklemmend gevoel op te wekken.Wat rest is schouderophalende apathie.

Fijne film uit de nadagen van de spaghettiwestern! Waarin een en blinde scherpschutter (zoals het bij een goede spaghettiwestern hoort, geïnspireerd door de Japanse samoerai-film ditmaal 'The Tale of Zatoichi') moet vijftig postordermeisjes afleveren. Hij is bedrogen door enkele businesspartners, die de dames hebben verkocht aan de outlaw Domingo. Dit is het begin van onafgebroken; vermakelijke moorden, foltering, geweld, wreedheden en ook naaktheid (gepaard met legio aan vrouwonvriendelijkheden!) Met minstens tweeënvijftig paar ontblote vrouwenboezems wordt aan het begrip (on)functionele naakt een andere dimensie geven. De film is „R-rated” en verdient deze met vlag en wimpel! Echter daardoor is dit wel een zeer interessant low-budget brouwsel. E was de film dat al niet door zijn grofheid en naakt dan wel door de bizar vreemde begrafenis die aan het surrealisme grenst! Ook bezit de film humor en die was erg goed te pruimen. Vooral de soms bijtende spot van Tony Anthony (Blindman / Ciego) maar ook het Blindengeleide -paard was erg goed gevonden! Ja, dit was een een plezierige spaghettiwestern!

In de Bijbel is de slang het symbool van het kwaad. Hoe dik kan je deze symboliek er bovenop laten liggen..? Zucht DIK dus! In het Hof van Eden...nu voorgesteld als het tropische privé-eiland van een gecancelde tech-miljardair en waar hoe kan het ook anders een slangen-probleem heerst. Deze Slater King nodig de cocktailserveersters Frida en Jess uit om te komen feesten op dit paradijselijke eiland. Post Tinder-swindler en post-Epstein ingaan op een uitnodiging van deze miljardair lijkt me niet erg slim. Tja het draaide om geld, looks en feesten dus een sympathiek hoofdpersonage krijg je niet! Een meer Likeable-personge was zeker beter geweest. De film bezit denk ik ook een enorme tijdsduur. Rond de veertig minuten naar feestende, blowende, champagne drinkende en chillende meiden kijken, om dan pas te horen; “Er is wat mis met deze plek” is wel erg lang! En het is nu niet dat het als een verrassing komt en dan heb ik het nog niet eens over de spoilerende trigger warning die filmmaatschappij als waarschuwing voor de film plaatste. De grootste teleurstelling is echter de slotscène...Niet heel slecht ofzo, het zag er prima uit maar wil teveel met hoe het eruit ziet als modern worden gezien. Voor mij werkte dat in ieder geval niet in het het voordeel van de film!

Drugs, bloed en artistieke wanhoop ontmoeten elkaar in deze punkrock-vampierfilm. Tot nu toe kwam het maar niet van om de films van schrijver / regisseur Joe Begos te bekijken. Zodoende is dit pas mijn eerste kennismaking. Naar verluid zijn die eerste (Almost Human en The Mind’s Eye) ook een eigen verhaal aangevuld met retro-invloeden. Moet die toch gauw gaan zien! Hier zijn die invloeden heel duidelijk Abel Ferrara's The Driller Killer (1979) en The Addiction (1995) terwijl het qua drugs-trip en f*cks Pop Skull (2007) naar de kroon steekt!

Dora Madison als Dezzy, een getalenteerde Los Angeles gebaseerde jonge kunstenaar worstelt om voorbij een creatief-blok te komen, ze wendt zich tot drugs, seks, en industriële metal/rock om te ontdekken dat ze misschien niet meer volledig menselijk is, dat ontwikkelt zich tot een met bloed doordrenkte derde handeling,

De prestaties van Madison is één van de grote kracht van de film. Ze is onbeleefd, rommelig, hatelijk en menigmaal naakt. Niet het type heldin wat erg sympathiek is maar dat past hier uitermate goed! Ze slaagt erin om alle slechte gewoonten geloofwaardig over te brengen.

Het idee van een kunstenaar die bezeten raakt om een meesterwerk te maken, werd enkele jaren geleden ook verkent in Devil's Candy, maar 'Bliss' gaat een enorme stap verder. Degradeert die film tot ... kinderfilm. Het lijkt alsof regisseur Joe Begos hier zelfverzekerd de vrije hand nam en de film maakte zoals hij die graag wilde zien. Het resultaat; een groezelige, bloederige compromisloze visuele en auditieve explosie! Oftewel een heerlijke door drugs aangedreven nachtmerrie. Tot slot nog een voorspelling; deze film ga door zijn eigengereidheid nog zeker een stel lage ratings krijgen! Daarom maakte de regisseur in ditzelfde jaar ook nog een film voor Fangoria-films.

"Hell hath no fury like a woman scorned"

Deze film is gebaseerd op een gelijknamige toneelstuk (Noël Coward) en was al meerdere malen voor tv-en film bewerkt. Regisseur Edward Hall was bij mij voornamelijk bekend van zijn tv-werk (Partners in Crime en Restless) Maar blijkbaar is de beste man ook een bekend voor zijn theater-toneel. Het is dan ook niet verwonderlijk dat hij een speelse aanpassing van het toneelstuk voor tv maakt.

Het plot draait om de schrijver Charles Condomine die na een seance bezoek krijgt van zijn overleden ex-vrouw en muze Elvira. Doordat niemand anders haar kan zien, zorgt de ménage à trois, regelmatig voor precaire situaties. Dit levert 95 minuten niet veeleisende plezierige film op! De setting van het Art Deco-decor en de chique kostuums uit de jaren dertig dragen sterk bij aan het plezier. Vooral Leslie Mann wisselt met enig regelmaat van kleding en haar scènes werken erg goed doordat ze een ondeugende energie bezitten.

Helemaal het toneelstuk ontworstelen doet het misschien niet maar door gebruik van meerdere locaties, was het in ieder geval géén het kamer in, kamer uit! En een heerlijke film om je zondagmiddag mee door te brengen Toch best een paar keer goed moeten lachen. De cast had ook duidelijk lol en met stijl en zwier schieten ze door het script met Britse humor. Een goede cast ook met onder hen ook bv. Judi Dench (M uit James Bond) als Madame Cecily Arcati. Deze tv-film was dan ook erg vermakelijk!

“Beware of the Blob, it creeps and leaps and glides and slides across the floor, and through the door, and all around the wall, a splotch, a blotch: Beware of the Blob!” (“The Blob” van The Five Blobs)

Dat catchy en heerlijk misplaatste liedje opent deze campy horror! Dit zet direct de toon van wat voor film het gaat worden. Ik heb me prima kunnen vermaken met deze film met een typische jaren ’50 zuurstokken- sfeertje en het onzinnige “Tieners Trekken Ten Strijde Tegen Een Buitenaardse Bal Mensetende Blubber”-verhaal. Mensen die meer horror willen zien of een evenwichtiger verhaal en beter einde, raad ik aan om de gelijknamige remake van deze film uit 1988 te kijken daar komt dit beter tot zijn recht. Vergelijken is ook eigenlijk niet mogelijk want die film had een bijna 170 x groter budget. Vertaald naar deze tijd is de film dus zeker niet perfect. Er zijn meerdere bijzaken die niets van doen hebben met de film; de welbekende '50 jaren straatrace en geintjes daarover of een hondje. En dan het acteerwerk van de gehele cast dat varieerde van acceptabel tot niet heel goed. Daarnaast zijn de effecten en gruwelijkheden vooral cheesy en gebeuren bijna alle braafjes buiten het beeld. Tegenwoordig is The Blob dan ook, zoals zoveel genregenoten uit die tijd, totaal niet spannend of eng. Maar dat mag de pret niet drukken, want voor liefhebbers van pulp-horror is deze film zeker het bekijken waard.

Een jaar nadat Chuck Russell, A Nightmare on Elm Street 3: Dream Warriors heeft geregisseerd, kwam hij met de remake van de gelijknamige horrorfilm uit 1958. En de naam zegt misschien al genoeg. Een reusachtige Blob komt naar de stad om dood en verderf te zaaien. De gruwelijke taferelen die ontstaan tijdens het toeslaan van het roze blubber-monster en de beelden van het ‘blobbing’-proces zijn duidelijk in beeld gebracht zodat de liefhebbers van speciale effecten zich bij deze film niet hoeven te beklagen. Van het budget van 19 miljoen dollar ging maar liefst 9 miljoen dollar naar de visuele effecten en dat is dan er ook wel in terug te zien. Daardoor is het ook een geslaagde film die begint met voornamelijk griezel, maar waarin na verloop van tijd het accent wordt verlegd naar een combinatie van griezel en actie en waar af en toe ook de nodige humor in valt te ontdekken.

Most of the fish we take out of the water we put right back in just a few days later

We learning about them

We're studying them

So we can get to know them better

So we can help them better

Over het fenomeen van plotselinge massasterfte onder vogels en vissen is maar weinig bekend. Deze film neemt dit fenomeen, geef hiervoor een verklaringen en toont verontrustende gebeurtenissen. De film laat nooit teveel zien, probeert nooit meer uit te leggen dan nodig is. Zodat een deel van de angst voortkomt uit het niet weten wat er aan de hand is en of de spelers elkaar kunnen vertrouwen. Hiermee lukt het de film om licht de verwachtingen van het publiek te ondermijnen. Neville Archambault (13 & 14 Cameras) was met zijn verschijning redelijk freaky. Ook verdere cast leverde solide acteerwerk en bescheiden eco-horror elementen zorgde er verder voor dat dit een degelijk en goede film was. Slim ook dat ze dit als genre thriller neerzetten! En niet het andere genre waar het meer in de buurt kwam. Het had veel verraden! Na de prima nautische films Sea Fever (2019) en The Beach House (2020), is dit wederom een prima thriller die de oceaan gebruikt om horror te creëren.

Deze "Bloed" is een film die, ondanks zijn titel, niet de impact veroorzaakt die het zou moeten! Regisseur Brad Anderson heeft in het verleden succesvolle films in het horrorgenre afgeleverd. Maar zelfs hij kan niet veel maken een onsamenhangend plot. (van schrijver Will Honley, o.a. Escape Room 2) Een onheilspellende boom in het midden van een opgedroogd meer, is de bron van al de problemen. Maar een hoe, wat of waarom....? De film laat het je niet weten want duikt meer in de moederliefde voor haar kind. Op technische niveau en de ontwikkeling van de personages was het zeker een competente film. Echter doet dit wel afbreuk aan de impact van de horror. Hoewel de mythologie dus troebel is en dit soort verhalen effectiever zijn verteld en uitgevoerd, weet het goede het net naar boven toe af te ronden. Horrorfans die bekend zijn met het werk van Anderson weten waartoe deze in staat is en helaas maakt deze film dat niet helemaal waar.

In de laatste dagen van de tweede wereldoorlog komen gedeserteerde soldaat Heinrich en boerin Elsa op ramkoers met een groep SS'ers als blijkt dat ze in het dorpje Sonneberg op zoek zijn naar een Joodse goudschat. Als deze plotbeschrijving enigszins bekend klinkt, komt dat omdat het slechts een paar weken na de release van "Sisu (Film, 2022) " wordt uitgebracht. Ook hier is een genremix van spaghetti-western en actie te zien.De film biedt precies genoeg geweld en actievermaak (die 'pil'-scene) voor zijn bondige speeltijd, ook al is de actie soms ook niet bijzonder geïnspireerd of creatief en werd het door komedie afgezwakt. Het is ook jammer dat de drie betrokken partijen niet allemaal met elkaar in conflict komen en de hoofdpersonen soms ook helemaal niets om het goud geven. Bovengenoemde film Sisu is in alles de betere (cinematografisch, het bloed is meer in beeld en plot-technisch) maar niettemin is dit zeer genietbaar bloederig vermaak en van films waarin nazi's worden afgeknald, krijg ik nooit genoeg

Gevalletje beter goed geleend dan slecht bedacht...! Een heel groot deel van deze film is namelijk bijna precies hoe het zich ook afspeelt in "The Thing from Another World" (1951) en zijn opvolger John Carpenter’s "The Thing" (1982) …Een groep wetenschappers die in het noordpoolgebied werken, vinden iets, wat ze beter niet hadden kunnen vinden! Hoewel de crew zich nu geen zorgen hoeft te maken dat de parasiet van host naar host springt, wordt de suggestie gewekt dat een dergelijke ontwikkeling wel mogelijk is....

Deze film hanteert een minimalistische aanpak met heel weinig bloedvergieten en nul monsterlijke protheses. In plaats daarvan concentreren de filmmakers zich op karakterontwikkeling en een gestroomlijnd plot. Sensatiezoekende en bloeddorstige horrorfans zullen teleurgesteld zijn door het gebrek hieraan. De film is dan ook veel meer een claustrofobische thriller. Uiteindelijk levert het niets innovatiefs of overtuigends op. Maar het vakmanschap is duidelijk zichtbaar in de regie, het acteerwerk en de algehele uitvoering. Deze film bezit niet dezelfde klasse als zijn voorgangers (waarom was de 'kok' in deze film? Hij kookt nooit, speelt videogames en rookt wiet uit een Waterpijp-bong) toch was over het algemeen nog behoorlijk solide B-film kwaliteit.

Twee studenten zijn in Turijn (zal dat zijn omdat Dario Argento veel van films daar ook opnam?) De Amerikaanse studente fotografeert en is opzoek naar het beste plaatje. Zo ze breken in bij een huis, waar ook niet zolang geleden een dief zijn slag heeft proberen te slaan. Echter lig er een wezen op de loer in het huis... Wat dat verhaal betreft, is het best een platgetreden pad; oud, donker huis, vrouwen in gevaar, een wezen met een vreemd verleden ... het is er allemaal. Maar als het goed wordt gedaan dan werkt dit beproefde materiaal wel zeker!

De titel en de openingstekst waar je informatie krijgt over de ziekte van Gunther beloven je een bloedbad. Maar hoewel er goede, leuke effecten zijn, heeft de film iets ​​tekort aan bloed. De meeste effecten worden gebruikt om het wezen te laten zien. Wat ook een ruime poos is verborgen zodat de film nog redelijk spannend blijf. Het acteerwerk is niet groots maar voldoende. Actrice Makenna Guyler was me al eerder opgevallen in The Barge People (2018) De film is een sfeervolle spannende horror die de locatie in zijn voordeel gebruikt en eindigt met wat bloed. Niet heel bijzonder maar zeker degelijk genoeg.