Opinions

Eerst even een waarschuwing vooraf: mensen die willen griezelen want die moeten het niet hebben van deze film. Toch komen er in de film genoeg Horrorelementen voor. Dat is naar mening de kracht van Mike Flanagan,om steeds net even anders uit de hoek te komen. De verhalen kunnen cliché zijn maar Flanagan weet er altijd wel iets leuks mee te doen. Zo als bij deze er wat donkere fantasie doorheen is verweven. Het jongentje acteert redelijk en stoort niet maar als ouder waren er wel een paar momenten waarbij ik dacht mmm. Negen jaar en dan even een colaatje halen uit de koelkast om wakker te blijven? De film haalt net niet de eindstreep ongeschonden. In de laatste minuten wordt er teveel uitgelegd en krijgen we het bekende Amerikaanse goede einde.

"Life is flesh on bone convulsing above the ground."

Het verhaal van deze film is erg onsamenhangend, iets met de dood, hergeboorte religie mythologie en het occulte? En doordat het invloeden van de stille film bezit is er geen dialoog, zelfs geen tekstkaarten. De vaak overbelichte zwart-wit beelden werken meer als een soort meditatieve abstractie. En vanwege dat de film wordt gepresenteerd in die rommelige en wazige stijl, is het moeilijk om er iets uit op te merken. Hierdoor voelt het geheel ook veel langer aan dan de slechts ongeveer 70 minuten die het nu duurde. Ik had meestal geen idee wat er gebeurde. Ondanks dat alles, is het nog wel enigszins vermakelijk, af en toe zijn er wat zichtbare shots en de zenuwslopende score maakt van de film echt iets anders. Was deze film leuk? Nee. Was het vermakelijk? Nee. Was het logisch? Nee. Was het intrigerend en wereldvreemd? Ja, best wel!

Een zowel mooi vormgegeven documentaire als ook gruwelijke beelden over de kaalslag van de aarde. We zien het leven en werkzaamheden van mijnwerkers in de mijnen van de Mongolische binnenlanden. Terwijl herders en hun dieren steeds verder worden terug verdrongen door dat de weilanden meer en meer verdwijnen en bedekt worden door het stof uit de mijnen. Daarnaast zien we ook de zware meedogenloze Chinese industrialisatie aan de hand van eindeloze rijen vrachtwagens die kolen en ijzererts vervoeren naar de fabrieken. De werkdruk is groot en velen eindigen uiteindelijk in het ziekenhuis met stoflongen. Tussen deze redelijk schokkende beelden door zien we een naakte man liggen, een metafoor voor de kwetsbaarheid van de mensheid. Hij wordt tevens begeleid door quotes uit het werk van Dante. In literaire taal gebruikt men het woord behemoth om iets aan te duiden dat extreem groot, log of inefficiënt is. Na het zien van de documentaire kan je alleen maar concluderen dat deze drie woorden alle van toepassing zijn!

De film begint met Harper die aankomt op de boerderij van haar moeder met haar pasgeboren baby en een postnatale psychose. Tja...dit is weer zo'n film, die een verhaal over een vrouw die worstelt met een psychische aandoening combineert met een bovennatuurlijke aanwezigheid Die een emotionele toestand (angst, verwarring en isolement) verward met horror. Uitermate ingetogen, die met een bijna meditatief tempo verhaald over psychiatrische aandoening die kort na de bevalling kan ontstaan. Trachten om een onheilspellende sfeer in de film te brengen is niet echt een horrorbenadering. Nergens is de film bloederig, spookachtig of heel spannend Het sleept zich voort waardoor de ontknoping onnodig lang op zich laat wachten.

Wat een nieuwe werkdag op kantoor moet worden, mondt uit in een heerlijk festijn van geweld en bloed. Nu is de film een allegaartje van films die meer of minder ook over hetzelfde onderwerp handelen. De hieronder al aangehaalde voorbeelden als Battle Royale of The Condemned maar ook The Running Man, Cube of misschien zelfs The Purge en The Hunger Games hebben alle een soortgelijk uitgangspunt. De oudste film die ik ken en iets weg heeft van dit onderwerp is Lord of the Flies (1963) Een film die nog zeker op mijn lijstje staat. Het mogen dus duidelijk zijn dat schrijver James Gunn (regisseur van Guardians of the Galaxy) zijn klassiekers kent.

Oké, dus niet veel nieuw onder zon. Echter wat de film zo goed maakt is de uitvoering! Het doet net als de meeste voorbeelden wat het moet doen, entertainen. Terwijl de op Saw-lijkende stem zich kenbaar maakt, escaleert de zaak in redelijk snel tempo. En duurt het niet lang voordat er bloed vloeit. Hierdoor is de film een verademing tussen al die (tweederangs) horrorfilms die wel beloven maar het niet waar kunnen maken.

Ander puntje is dat het vrij duidelijk is dat de main-cast, bestaande uit louter acteurs en actrices met O ja, die is van.., als laatste overblijven Ook speelt de broer van de schrijver mee, deze Sean Gunn past zo niet in de film dat het op een bepaald moment gewoon irritant werd.

Maar ach, je kan je natuurlijk focussen op de dingen die minder zijn. Feit blijft dat er gelukkig veel goed gaat en blijkt dat ondanks het simpele plot en de kleine onontkomelijkheden er een strakke lichtelijk over-de -top maar enorm bevredigende film te zien is!

Een kat genaamd Pyewacket, de vreemde vorm wenkbrauwen van de sexy Kim Novak en haar jurken, het zijn zomaar een paar ingrediënten in deze kerst-film die hiervan een aangename 106 minuten kijkplezier maken. En zo zijn er nog een paar meer te vinden. Al had het misschien wel iets korter gekund. Een Rom-Com over een heks die verliefd wordt op een sterfelijke man en hiervoor haar toverkracht opgeef. Die love-intrest is James Stewart en is door zijn leeftijd niet heel geloofwaardig. Iets wat hijzelf ook vond want dit was de laatste romantische hoofdrol voor hem, omdat hij zichzelf te oud ging vinden voor dit soort rollen en zijn vrouwelijke tegenspeelsters, vaak de helft in leeftijd jonger waren dan hemzelf! Een ander minpuntje is wellicht dat alles, gezien het onderwerp, wel wat magischer van sfeer had gekund, maar men hield het bij een aantal zeer bescheiden speciale effecten (een groen vuur en een trucje met het licht van de lantaarnpalen.) Dit was ook de tweede opeenvolgende samenwerking van hoofdrolspeler James Stewart, na "Vertigo", met de beeldschone sexy Kim Novak. Deze film in het mini-genre over heksen in een liefdeskomedie is bij vlagen wel betoverend.

La belle époque is de periode voor de Eerste Wereldoorlog en kan je vertalen als "het mooie tijdperk" omdat ze tijdens de Grote Oorlog erachter kwamen dat dit een voorspoedige tijd was geweest! Waarom de titel hierna verwijst, is mij niet duidelijk want het speelt in 1931 en was het in Spanje een rumoerige tijd en zeker niet zo "mooi" In deze tijd van verwarring en tegenstrijdige loyaliteiten deserteert Fernando uit het leger en vlucht naar het Spaanse platteland om vervolgens bij Manolo onderdak te vinden en als welwillende amoureuze slachtoffer van vier knappe dochters te fungeren. Maar net als bij horror het doodzonde is om weg te draaien van het bloed, wordt hier alle erotiek veilig in voor de camera verborgen. Wat rest zijn mooie freules die dialogen bezige, vleugjes van sociale kritiek en wandelen in de zon. Alsof je op pretentieloze vakantie gaat van twee uur. De Spaanse film won er zelfs de Oscar voor beste buitenlandse film mee Iets waar ik ook niet zoveel van snap want de regie van Fernando Trueba is maar luie enscenering Daarnaast was het misschien leuk voor het ego van Jorge Sanz dat de vier zussen vechten om de genegenheid van een man (gedoe met de lesbische zus was zelfs schrijnend) Ik zag er dan ook maar weinig humor in.

Het verhaal van deze film schijnt een bewerking te zijn van een Broadway-toneelstuk wat zelf weer een vertaling was van een Frans toneelstuk uit 1867.

Herbergier Mathias (Lionel Barrymore, de oudere broer van Dr. Jekyll en Mr. Hyde John Barrymore) verdrinkt in de schulden en hoopt verkozen te worden tot burgemeester van de stad. Op een besneeuwde kerstdag vermoordt hij een Poolse Jood (subtiel met een paar bloeddruppels op de sneeuw) maar schuldgevoelens drijven hem tot de rand van waanzin. Ondanks dat Barrymore de hoofdrolspeler is, zullen kijkers vandaag de dag de film kijken vanwege de rol van de Mesmerist, die wordt gespeeld door de nu veel bekendere Boris Karloff.

Enfin een groot deel van de film zelf is tamelijk rechttoe- rechtaan. Slechterik met geld die met dochter wil trouwen maar die valt voor de charmes van de knappe officier van de gendarmerie. Maar enkele scènes zijn opmerkelijk en soms zelfs bloederig voor die tijd. Uiteraard is veel natuurlijk symboliek! De belletjes, stroppen verschijnen in voorwerpen, Mathias zijn handen die onder het bloed zitten, een droomsequentie en de geest van de Jood. Tja het geheel sluit uiteindelijk netjes moraliserende af maar dat einde is onbevredigend! (al kan daar ook onze modernere tijd de schuld van zijn)

Aardige film van Britse regisseur Nick Gillespie, maar helaas toch niet helemaal geslaagd. Een groep huurlingen prima gespeeld door o.a. Rupert Evans, Deirdre Mullins, Michael Smiley, Steve Garry komen samen met hun menselijke vracht vast te zitten in een tank. En terwijl er buiten een mysterieuze figuur rondloopt, eist binnen opgesloten zitten zijn tol voor de ongelukkige soldaten. Nu is deze locatie en situatie tegelijkertijd zowel de kracht als de zwakte van de film. Ook het plot werkt niet helemaal mee en is zelf een beetje te cryptisch Wat de film te weinig recht aan doet. Want ondanks dat, heerst er wel een goede suspense en wordt er heerlijke claustrofobische sfeer gecreëerd. Alle personages hebben zo zijn goede en slechte kanten. Een pluspunt daarvan was dat je geen idee heeft wie het overleeft. Je kan geen favoriet uitzoeken waarvoor je hoopt op redding en met misschien nog wel een zeer onverwachte uitkomst. Verder ziet de film er qua beelden erg goed en mooi uit. Tenslotte nog een waarschuwing de film zal na het bekijken meer vragen dan antwoorden opleveren! Voor wie daar geen moeite mee heeft, kan deze film zeker een kans geven!

Als eerste Noodless dank je wel voor het tippen van deze film!

En zo zie ik ze toch wel graag! Regisseurs die het durven om het op hun eigen manier te doen. Zo ook deze film van Jonathan Holbrook. Want om als tweede film met een film te komen die zelfs nog langer is dan je vorige is niet echte een "crowd pleaser" Zo degene die maar een korte aandachtsspanne bezitten; sla deze drie uur durende film maar over! Maar die in zijn voor een low-budget film die verrassend is...en niet simpel het "help een ontsnapte psychiatrische patiënt vermoordt mensen" hebben niet eens door dat het zo lang duurde!

De film is een complete mix van verschillende dingen, Beetje Tarantino, beetje Lynch, een stadsmysterie, dramafilm, misdaadfilm en op de eerste plaats natuurlijk door de moordenaar met een konijnen-kop, een slasher-film. Tevens zijn er veel verschillende verhaallijnen (er zijn minstens 4 of 5 zij-plots te zien) die aan het eind allemaal samenkomen. Deze benadrukken en versterken elkaar in plaats van in een puinhoop te veranderen.

Het uitgangspunt van deze film is een sprookje. Wat gaat als volgt ... "Er was eens; Een koning der koningen, de konijnenkoning genoemd, deze wordt wakker uit zijn sluimer, verstoord door het idee dat er iets kwaadaardigs onderweg is" Andere delen van dit sprookje worden door de hele film heen verteld. Erg knap gedaan! Hierdoor krijg de relatie van Nina en de moordenaar nog meer lading.

Gezien die mix van elementen en plotdraden had het gemakkelijk een puinhoop kunnen worden. Hulde voor de regisseur dat dit in zulke goede banen weet te leiden en ook om de verleiding te weerstaan ​​om over-de-top te gaan met te bloederige gore-elementen. Op de juiste momenten is er wat gore maar er wordt net zo gemakkelijk dingen aan je suggestie overgelaten. Het maakte een scene zoals bij Ash "The Belgian" een stuk grimmiger. Al zal ik best wat meer willen zien van dit personage!

Er is zoveel over deze film te vertellen (gaat ik niet doen) en het wordt allemaal op zo'n fascinerende manier verteld, dat het een erg fijne ervaring was om naar te kijken!

Misschien waren het de genreaanduidingen, waardoor ik met een verkeerd idee de film in ging, maar de film viel mij tegen. Het verhaal gaat over Ivan Naydenov, een tanksoldaat in het Russische rode Leger, die voor 90% verbrand, na een gevecht met een mysterieuze tank, terug wordt gevonden. Hij geneest wonderbaarlijk van zijn verbrandingen. De legertop assembleert een tankbemanning die jacht moet gaan maken op de mythische witte tank. Waarvan de aan amnesie lijdende Ivan de leiding krijgt. Dit klinkt toch verdacht veel op Herman Melville’s boek Moby Dick? Inderdaad, en er is ook nog veel andere symboliek. Lijk Ivan niet op de Feniks die uit de as herrijst of opstaan uit de dood van...? En misschien is Nietzsche ook niet ver weg, wat ook versterkt wordt doordat er de gehele film muziek is te horen van Wagner. Nu zijn de beelden van het oprukkende Russische leger en de schermutselingen tussen verschillende tanks erg mooi uitgebeeld. Doordat de actie van het treffen van de tanks, vaak in de modder, niet dik aangezet, krijg je een gevoel dat het redelijk authentiek is. En laat we wel wezen het was ook niet meer (of minder) dan elkaar over en weer beschieten met granaten. Om het mysterieuze en mythische van de witte tank te bewaren is er gekozen voor een einde, waarin we de ondertekening van de capitulatie door de Duitsers in Berlijn zien. Echter vallen die scenes zo buiten de toon van de rest van de film dat het afbreuk doet aan de film. Cinematografisch was de film zeker erg mooi maar door vreemde keuzes in het verhaal die vermoedelijk veroorzaakt worden door de wil om een dieper betekenis aan de film te geven, is de film er een stuk minder door geworden.

Wat een meevaller! Deze remake is ondanks alle slechte berichten niet eens zo heel slecht! Het origineel uit 1959 overtreft het niet maar het had ook veel slechter uit kunnen pakken. Ik denk dat veel ook te maken heb met het verschil in speeltijd. 212 minuten van de oude en 123 minuten bij deze. Dit bemerk je doordat er bijvoorbeeld een beroemde scene als de lepra-scene van zijn moeder en zus veel minder intens is te zien, ja zelfs erg vluchtig is. De actie-scene met de boten was rommelig en af en toe zag ik duidelijk dat er scene's abrupt stopte. Daarnaast is het hoogtepunt van de film: de wagenrenrace veel minder goed. Zelfs ongeloofwaardig. Daartegen staat wel weer dat het thema van vergeving wat beter uit de verf komt. Een belangrijke reden waarom Jezus erin zit. De acteurs deden het zelfs prima, alhoewel Morgan Freeman een beetje vreemde eend in het geheel was. Memorabel is het niet maar heel slecht is het ook niet!

De film is meer een mysterieuze thriller dan een horrorfilm, en daarbij is het mysterie niet echt verrassend. De grootste prestatie van deze film is hoe uiterst onopvallend en voorspelbaar het is. Het is niets meer dan een oefening van verschillende genre-elementen. De heldin keert na enkele jaren terug naar haar geboortestad, wat helderziende visioenen die gebeurtenissen voorspellen; er is iets in het huis en tussen de muren; waarschuwingen van de lokale bevolking en vijandigheid tegenover de heldin. Het zit allemaal in het verhaal, eveneens toevalligheden en scènes die niet kloppen. Regisseur en co-schrijver Dagen Merrill brengt het alsof hij nog nooit gehoord heeft van genre-clichés. Er is dan ook geen enkel onverwacht moment te vinden. Daardoor wordt de film nooit de moeite waard, al biedt nog wel enige sensatie voor wie net nieuw is in het genre.

Op 7 juni 1917 om 3u.10 ontploffen 19 mijnen tussen Hill 60 en Ploegsteertbos. Deze mijnen (springladingen aan de uiteinden van tunnels) werden gedurende anderhalf jaar aangelegd door Britse "Tunnelers -compagnieën" onder de Duitse stellingen op de Wijtschateboog. Voor de mijnen Hill 60 en Caterpillar kregen ze in een later stadium hulp van de 1ste Australische Tunnelers -compagnie.

De film volgt wel vrij trouw de bekende elementen; het theatrale achtergrondverhaaltje over Woodwards geliefde een ethisch dilemma, het moeilijke leven van soldaten, en de onderlinge kameraadschap. Echter nieuw was dat de film het harde bestaan onder de grond toont. Het leven in de nauwe gangen van de mijnen, waar het even onveilig was als het bestaan in de loopgraven. Waarbij het camerawerk goed de claustrofobie overbrengt door erg dicht op de huid te zitten van de acteurs.

Daarbij heeft de film wel een ruime speeltijd en zodoende bereiken de mannen de titulaire Hill 60 niet voor minstens de 50 minuten. De cinematografie is tv-film degelijk en vooral de decors voelen redelijk authentiek aan. Ook spreken de Duitsers gewoon hun eigen taal, wat uiteraard de film ten goede komt! Technisch gezien was er een 'happy end' en was de strijd inderdaad één van de grootste overwinningen van de geallieerden. Al voelt dit erg dubbel door de tienduizenden Duitsers die sneuvelden. Tijdens de aftiteling was de film dan ook opgedragen aan zowel de geallieerden als de Duitsers.

De ondergrondse mijn-slagen van WO I werden (volgen mij) nog niet eerder verfilmd, en dat maakt deze boeiende film alleen al het kijken de moeite waard.

Dit is een fatsoenlijke rechttoe rechtaan horrorthriller die tracht om sociale kwestie van het immigratieprobleem aan te kaarten. Hoe 'raszuivere' Amerikanen neerkijken op Mexicaanse immigranten en ze uitbuiten. Echter de film is op zijn minst als het de behoefte voelt om die politiek boodschap uit te dragen. Nu is het ook een horror en dus weet je al dat het met de vier dagloners slecht gaat verlopen. Daarom proberen ze de slachtoffers wat sympathieker te maken. De film probeert een sub-plot te weven over broederschap, maar het blijft niet helemaal hangen. Het paar Ben en vooral Liz vielen met het over-de-top optreden dan ook veel meer op! Op sommige momenten worstelt de film ook met zijn eigen verhaal; Een personage ontsnapt en ontmoet een passerend voertuig, een ander wordt aangezien voor een inbreker, deze scenes stoppen abrupt, om maar naar einde te kunnen! De film is bekwaam maar het gaat niet diep genoeg voor bioscoopbezoekers die recentelijk al films als Parasite en Us kregen en het is ook niet voldoende voor horrorfans.

” “Okey-Dokey”

Schommelend tussen zowel amateuristisch als ook prima geïnspireerde montage is dit bijlange na niet de beste film. Echter dit in vijf jaar ontwikkelde liefdeswerk werd op één of andere manier met zoveel charme gebracht dat ik het niet over mij hart kan krijgen om hier al te streng voor te zijn! Bij mij bestaat het vermoeden dat de regisseur elke keer als hij wat geld had een stukje van de film opnam. Hierdoor ontstond er een lappendeken van ideeën en filmische kwaliteit. Die Karl Holt deed ook bijna alles zelf! Hij is de schrijver, de regisseur , de editor, bediende de camera, ontwierp Benny en deed de speciale effecten. En Benny...die is gewoon aandoenlijk, ook al richt hij een compleet bloedbad aan, is best wreed maar tegelijker tijd ook speels met zijn triomfantelijke 'ta-da' geroep. Je zult ongetwijfeld zien dat Benny's voeten de grond niet raken als hij rent, maar hoe dom deze technische beperkingen ook zijn, gek genoeg zijn ze niet storend en past het bij de horror-beer. En dan het einde van de film , dan gaat echt los met een confrontatie tussen verschillende stukken speelgoed. Hier overtuigen de meeste speciale effecten opeens ook veel beter! Gevolgd door een best gave "shoot-out" op Benny Ik kan het niet helpen, maar ik had veel sympathie low-budget filmpje

Met een notering in de flop100 was ik al gewaarschuwd dat het nogal cheesy kon zijn. En inderdaad. Echter zo heel slecht was het ook weer niet. Ik ken wel een paar titels (zelfs een paar bios releases) die slechter zijn. De film kampt te eerste met een domme keuze van titel want was die naam veranderd hadden mensen toch andere verwachtingen. Dan was het vermoedelijk een steampunk-achtige B-film geweest met een in zwart geklede Christopher Lambert. Nu wil dat ook niet zeggen dat de film dan goed was! Nee, helaas mankeren er wel meer dingen aan de film. Zoals het slecht acteerwerk, beroerde dialogen, mindere special effects en plotgaten waar het monster ruim in kan wonen. Positiever was ik over de aankleding van de film want die was nog redelijk goed. Aan de harnassen en wapens waren duidelijk wat meer aandacht besteed. Ze passen perfect in deze wereld van middeleeuwen en technologie. De conclusie is dat Beowulf heel veel fout doet: een vergezocht script, dat bijna tot niets heeft te maken met het echte verhaal, een slechte muziekkeuze, de creatie van monsters die totaal niet in het budget passen. Echter als je met een zeer lage verwachting erdoorheen kijkt is Beowulf op zich nog een licht vermakelijke B-film.

Film over een zogezegd ‘foley artist’, de persoon achter de geluidseffecten. Dat is Gilderoy (Toby Jones) een muizig moederskindje en een stijve, introverte Brit, maar ook een grandioze geluidskunstenaar. Hij wordt door producent Francesco en regisseur Santini gevraagd de geluidseffecten en nasynchronisatie te verzorgen voor Il vortice equestre/The Equestrian Vortex, een gruwelijke Italiaanse horrorfilm over heksenvervolging. Dit gegeven klinkt redelijk goed en is dat het eerst half uur ook. Hierin lig de nadruk op het geluid en is dat een frisse manier om naar kijken, maar het plot wordt een beetje verwaarloosd. En hierna slaat algauw de verveling toe, doordat telkens maar weer slaan op groente en fruit of andere voorwerpen om geluid te produceren. Meerdere malen zie je tientallen secondes lang een shot van opnameapparatuur of mengpaneel. En dan is er ook nog die constant voortdurende intimidaties van medewerkers. Nu kan ik mysterieus best aantrekkelijk vinden, maar het was mooi geweest als al die mystiek en spanning ook daadwerkelijk ergens naartoe was opgebouwd. Het einde voelt meer als een noodgreep dan als een conclusie. Mwa, dit is waarschijnlijk vooral porno voor filmrecenten. Mij deed het vooral hunkeren naar de film die van geluid moest worden voorzien: The Equestrian Vortex. Waarschijnlijk was dat een veel beter werkje!

Zeer voorspelbaar maar het bekijkens waard! Ik had zelf graag wat meer gruwelijkheden gezien als er weer een meisje het loodje leg! Of wat hij naar de moord/slachiing deed met de meisjes. Kortom meer gore. Dan had deze film zeker wat beter geweest! Alexandra Daddario is een lekker snoepje met onwerkelijke blauwe ogen en met een strakke spijkerbroek. Maar haar acteren is nu niet echt briljant. Dat blijkt ook wel uit haar andere werk ( Percy Jackson en Texas chainshaw)

"Not everyone was born to be a fighter. But we were all born to be free. A free man chooses for himself, how to live and how to die."

Toen ik begon met kijken vroeg ik mijzelf af hoe het kon dat deze film uit Israël kwam. Aangezien het over de Tweede Wereldoorlog verteld vanuit het perspectief van de Sovjet-Unie. Er werd in de hele film ook alleen Russisch of Oekraïens gesproken. Achteraf opgezocht en naar wat ik nu begrijp is regisseur Roman Shumunov afkomstig uit Georgië, hij emigreerde naar Israël, alwaar hij de in Oekraïne geboren Leonid Berenshtein ontmoette. Beide heren zijn dus geëmigreerd en woonachtig in Israël.

Maar weinige kende deze hoog-onderscheiden Berenshtein terwijl hij toch als voormalig joodse partizaan mede de uitkomst van de Tweede Wereldoorlog veranderde. Ze waren de eerste die de geheime test-locatie van de V2-raket, ontdekte. Dit is dan ook zijn verhaal...Dit is ook letterlijk zo...want tussen de beelden uit de Tweede Wereldoorlog door zie en hoor je de oude echte Leonid Berenshtein. Het is mooi om hem te zien (stierf in 2019) maar het heeft ook verschillende nadelen.

Het neemt ten eerste de spanning van zijn lot weg. Daarnaast haalt het je, steeds weer uit de film. Mede ook omdat bij elke keer er sprongen in de tijd werden gemaakt. Sommige personages verdwenen eenvoudigweg om later weer te verschijnen. Berenshtein is van het ene moment soldaat om slechts enkele minuten later opeens als commandant de leiding te hebben. Nog knapper was het toen hij een vliegtuig instapt, om eruit te komen met een baard en een snor.

Het is ook een vreemde keuze, dat de film bijna niet de conclusie laat zien van de missie waar hij het meest bekend om is. Maar helaas wel oppervlakkig feiten behandelt die je al vaker heb gehoord. Het belang van wat hoofdpersonage en de partizanen deden valt niet te ontkennen maar ik denk dat het wel iets beter op film had kunnen worden gezet.

Spionage-thriller die ermee door kan maar helaas naar het einde te explosief wordt. Aan het begin zien we spionnen uit Zuid- en Noord-Korea, VS, Israël en Duitsland aan het werk in Berlijn. Natuurlijk hebben alle agentschappen een eigen agenda, wat garant staat voor goede spanning. Tussendoor zien we dan een paar zeer fijne actiescènes. Echter hoe meer je naar het einde toe gaat, raakt ook de koek op. En wordt de spanning teruggebracht naar: "ik moet mijn vrouw redden" Met natuurlijk als gevolg dat de kogels en ontploffingen niet aan te slepen zijn. Doordat de film steeds meer ging leunen op dat magere verhaaltje verdwijnt ook de spanning en dat was toch wel jammer. Want acteur Ha Jeong-woo (Hwanghae ,Ah-ga-ssi) speelt zeer overtuigend de hoofdrol. Zijn vrouw wordt gespeeld door de veertien jaar oudere Han Suk-kyu (1964) niet dat nu in de film opviel. Een film met een vermakelijk begin maar die gaandeweg helaas zijn kracht verliest en uitmondt in een ietwat voorspelbaar slot.

Dit psychoseksueel melodrama over een biseksuele relatie die de aanleiding vormt voor jaloezie, leugens, en bedreigingen. Het begint nog enigszins veelbelovend, maar het gaat al snel de mist in. De film is gebaseerd op de Japanse roman "Quicksand" van Jun'ichirō Tanizaki, en is al twee keer eerder verfilmd. Voor mij is dit echter de eerste keer dat ik het verhaal ziet. Het verhaal werd verplaatst van Osaka naar nazi-Duitsland. Misschien was dat voor de regisseur ook meer vertrouwd want meerdere films van haar spelen zich af in die tijd. En ook handig want het naziregime drukte natuurlijk immoraliteit in kunst, literatuur met seksuele inhoud, en seksualiteit tussen hetzelfde geslacht eveneens de kop in. Hoewel dit allemaal nogal sensationeel klinkt, is het tamelijk suf en zijn de seksscènes vreemd genoeg gefilmd met zo weinig mogelijk bloot. Overvloedig naakt hoeft voor mij ook niet maar deze kuisheid is het andere uiterste. hierdoor doet de uitvoering meer denken aan een soapserie. Waar veel in gekletst werd en er maar weinig dreiging of opwinding was. (gekeken i.v.m. een challenge op Letterboxd; Watch a movie released in 1985)

Deze film was zeer interessant ogend en had zomaar één van die verborgen pareltjes kunnen zijn. Helaas komt dat niet tot uiting in de film! Dat verhaal over de Australische toeriste Clare die naar Duitse hoofdstad Berlijn gaat om daar gebouwen en huizen te fotograferen en daar een zekere Andi ontmoet. Waarmee ze een romantische nacht beleeft maar de volgende ochtend erachter komt dat ze is opgesloten, blijkt gewoon te lang. De spannende momenten zijn verspreidt over pakweg twee uur en daardoor verslapt je aandacht. Daarnaast lig nadruk in de film teveel op het leven van die Andi en niet op de relatie tussen dader en slachtoffer. Waar ook de verwijzing in de titel naar is! (stockholmsyndroom) Die dagelijkse beslommeringen van boodschappen doen, naar zijn werk gaan en zijn vader bezoeken zijn alles behalve interessant en daardoor missen de personages van Clare en Andi kracht; je bent niet meer voor of tegen hen, iets wat wel essentieel is voor de film. Aan Max Riemelt en vooral Teresa Palmer ligt het niet zij acteren erg fijn. Nee, vermoedelijk komt het meer doordat regisseuse Cate Shortland teveel wil laten zien dat ze goed kan filmen. En daardoor is de film onnodig lang gemaakt. Jammer maar daardoor is het juist niets meer dan een saaie thriller met mooie beelden geworden.

De film stopt verschillende elementen van andere films in de mixer om uiteindelijk met een redelijk fijne weg-kijker op de proppen te komen. De 76 minuten worden verdeeld over drie aktes. De eerste akte; introduceert Amanda Millard een jonge vrouw die op zoek is naar een baan en leeft bij haar aan de alcohol verslaafde moeder. In de tweede akte zien we het motel waar Amanda gaat werken en waar ze het gezellig heeft met Mildred Colvin. Ook al is haar zoon Billy een beetje raar. En in de derde en laatste akte krijg je dan uiteindelijk een kleine beloning op horror-gebied. Er gaat veel goed in deze film, zo is het acteerwerk van Abby Wathen en Marlyn Mason erg goed. Ook hangt er een fijne ongedwongen sfeer in de film, wat het niet zo nieuwe verhaal toch een frisse impuls geef. Heel diep gaat het natuurlijk niet maar weinig psychologische marteling gezien en ook heel veel bloed is er niet. Toch heeft de film met zijn goed e sfeer mij zeker weten te bekoren. Behalve dan het einde, die verpest de film niet maar was wel compleet overbodig!

Aangenaam verrast! Alhoewel deze Zweedse film uit de jaren '80 eigenlijk een heel eenvoudig spookhuisverhaal is, is het eveneens zeer effectief! De opbouw van het verhaal en de sfeer, en hoe de spanning wordt opgebouwd, is fantastisch gedaan. Zo als gebruikelijk verhuizen een vader, een moeder en twee kinderen naar het huis van hun dromen. Algauw hoort vader mysterieuze geluiden van gekras in de muur, beukende voetstappen, dichtslaande deuren en stemmen en er is een mysterieuze kamer op zolder. De film doet het rustig aan dus duurt het nogal een tijdje voordat het er bovennatuurlijke actie plaatsvindt. Het is geen komedie, maar menigmaal bevat het grappige momenten bv. met een postbode of het medium. Het is niet afhankelijk van speciale effecten! De kijker staat eenvoudigweg in dezelfde lijn als de personages op het scherm en licht, schaduwen en subtiel geluid doen de rest, om er goede spookhuis-horrorfilm

Als ik deze verfilming van een Broadway-theater-musical met 1 woord moet beschrijven zal het: "Verschrikkelijk" zijn! Verschrikkelijk langdradig, verschrikkelijk cliché, verschrikkelijk braaf maar ook verschrikkelijk aanstekelijk. Burt Reynolds speelt de Texas sheriff Ed Earl Dodd die samen met hoerenmadam Miss Mona gespeeld door Dolly Parton het hoofd moet bieden aan moraalridder en tv-ster Melvin P. Thorpe (Dom DeLuise) Dolly Parton is een prima countryzangeres met een stel leuke liedjes op haar naam en ook als actrice doet ze het niet slecht. Ook Burt is een aardig acteur, al speelt hij hier vooral op automatische piloot. Aangezien het een musical betreft zitten er ook van die dans-en- zing scenes in en dat is nu precies waar het minder interessant werd. Tenminste ze voegen maar weinig toe aan de film. En dan zijn er nog veel grappig bedoelde scenes, ook daar had ik niets mee. Aardig voor musical en Parton-liefhebbers, andere kunnen deze gewoon overslaan.

Nazisploitation-sleeze uit de jaren 70. Maar man, man, wat een puinhoop maken ze hier weer van... domweg de halve film bestaat uit opvulmateriaal en opnieuw gebruikt scènes uit andere films van de regisseur. Die ook al niet bekend staan als prima films. Zo komen de oorlogsscènes uit Quando Suona la Campana (1970) en I Giardini del Diavolo (1971) gecombineerd met wat nieuwsclipjes en oorlogsfilmbeelden. Rest er nog ongeveer 35 of 40 minuten aan nieuwe scènes. Hierin zie je de Duitse actrice Macha Magall als sadistische nazi-dokter die de rol met verve speelt en een soort verkrachtings-Oger maakt. Haar geile gedrag en serieuze houding zijn de reden waarom het niet al te eentonig werd om te kijken. In de tweede helft zitten ook de meeste martelingen en gewelddadige vernedering De vaginale elektrocutie, schaamhaar trekken, nageltrekken, zweepslagen en 'dood door Cavia-knabbelen' waren nog niet eens zo slecht en wonderbaarlijk op mannen en vrouwen. Het kwam daarom ook op de "video nasty" lijst. Verder is het onsamenhangend, slecht gemonteerd, over-geacteerd en slecht nagesynchroniseerd. Maar door knap knip en plakwerk werd deze Nazisploitation tenminste niet heel vervelend en dat is al heel wat!

Zoals het Italiaanse genrefilms nogal eens betaamt werd in deze film de grens flink opgezocht. Giallo is een genre dat van zichzelf behoorlijk sensueel kan zijn. Eens te meer zien we wonderschone en vaak schaars geklede vrouwen die worden gestalkt door een mysterieuze moordenaar met zwarte leren handschoenen. In die films wordt naakt niet geschuwd maar blijft nog redelijk binnen de perken. Hoe anders is het met deze film; het mysterie rondom de moordenaar en diens intenties neemt geen centrale rol in en er is nauwelijks nog iets anders over van een plot. Daarvoor in de plaats zien we de seksuele escapades in een psychiatrische inrichting voor zeer welgestelde vrouwen. Over hun fysieke verschijning valt niets te klagen. Echter voor de rest is het pure soft-porno waarbij de moordenaar er eigenlijk niet meer toe doet. Maar na de zoveelste harige poes had ik er wel een beetje genoeg van. Visueel zag het er nog best goed uit en samen met de aanwezige kenmerken van een Giallo is de film als vermakelijke tussendoortjes nog net de moeite.

Hm, misschien moet je uit de Hollywood entertainmentindustrie komen om de aanwezige satire te waarderen? De filmmakers zijn blijkbaar niet gecharmeerd van dat systeem Maar ik als gemiddelde kijker weet of interesseert me maar weinig voor dat wereldje, het boeit me niet zo en het kan me dus ook weinig schelen. Daarnaast draait deze film om Jim Cummings, is Jim Cummings en is gemaakt voor Jim Cummings. En voor mij zijn, zijn bombastische bravoure-monologen optredens verschrikkelijk! Mag ik het zeggen...ach vooruit...hij is de enige horror in deze film! Alhoewel het begon wel met een verrassende en 'licht schokkende' openingsscène. Maar tja dan...werd dit de show van Cummings...brr... 93 minuten...euh... laten we het maar single-take lofredescènes noemen? Cummings is gewoonlijk al onaangenaam, maar als hij een personage met opzet onaangenaam speelt werd het dubbel zo erg! De rest van de cast is alleen entourage; zijn aanstaande vrouw, zijn collega (notabene de andere regisseur) of degene die veel pech hadden, de plotselinge volgende slachtoffers. Spannende of mysterieuze elementen waren er niet! Erotische thriller, moordmysterie of satire niets werkte voor mij...ja behalve verveling!

70's Art-house Erotica
Zoals in het plot vermeld begint de film met copulerende paarden. Waarschijnlijk onder het mom van kunstzinnigheid want het diende verder in de film nergens meer voor. Of dit had in de jaren '70 als schokkend ervaren moeten worden?

Het verhaal van 'het beest' behoorde als episode in Contes Immoraux (1974) te verschijnen maar om één of andere reden is besloten om er een nieuwe raamvertelling eromheen te filmen en er een lange film van te maken. Geen hele goede zet! Als korte film had dit waarschijnlijk veel beter uitgepakt. Nu is het extra's vooral een saaie handeling over het voltrekken van een huwelijk. Met hier en daar wat flauwe of pijnlijke grappen of erotische taferelen. Juist het gedeelte van het meisje Lucy Broadhurst (Lisbeth Hummel) die droomt van de voormalige markiezin die 200 jaar geleden een 'ontmoeting' had met het Beest en hoe ze het beest van genot tot sterven toe uitput, is zonder meer het beste uit de film. Expliciet en absurd ook maar prachtig gefilmd en de muziek uit een klavecimbel maakt het extra apart. Waarbij ook de uiteindelijke conclusie wanneer de volgende ochtend haar verloofde dood wordt aangetroffen behoorde tot de leukere delen van de film. Uiteindelijk is de film soms nog wel stijlvol maar verder vooral eentonige en saai.