Opinions

Helaas regisseur James Cullen Bressack, die toch redelijk wat interessante genre-werkjes op zijn naam heeft staan, weet hier niet voldoende te overtuigen. Het verhaal wat hij samen schreef met de Zack Ward, die dan ook de mannelijk hoofdrol speelt, heeft helaas te weinig originele invalshoeken. Het verhaal is natuurlijk voor horror-fans zeker niet nieuw, iets wat niet altijd een probleem hoeft te zijn, zeker niet als de regisseur erop speelse manier iets leuks van weet te breien. Echter naar mijn mening lukt dat Bressack dat niet helemaal. Heel slecht is de film gelukkig ook niet, het heeft af toe wel fijne momenten. Daarnaast vertolkt Stefanie Estes haar rol sterk, wat zeker een pluspunt is omdat zij toch de film moet dragen. De aanwezigheid van Shannen Doherty en Tom Green stellen eigenlijk maar weinig voor en zijn denk ik vooral bedoeld om iets meer aandacht voor de film te krijgen. Het is een prima B-film en meer ook niet.

Hoe minder je eigenlijk weet, hoe beter de film werkt.

Niet dat deze home-invasie heel schokkend of vernieuwend is. Maar als goede vervanging van ‘Home Alone’, en dit keer met een Body-Count, is dit nog aardig te pruimen. En ook de film Scream is nooit erg ver verwijderd. Er zit een aardige vaart in de film en die warme uitstraling van kerstfilms is goed weergegeven. Olivia DeJonge (Scare Campaign,The Visit ) is de leuke Eye-Candy Ashley en doet het prima. Levi Miller (Pan) deed het verder ook wel aardig (ik ben geen groot fan van hem) Ach de feestdagen staan bijna voor de deur dus krijg deze film, ondanks het ontbreken van het nodige bloed, toch een goede voldoende!

Tja deze film had een aantal interessante ideeën, maar ik vond dat het niet krachtig genoeg was om er veel horror in te brengen. De angstfactor komt net iets teveel van de teddybeer en niet van wat je op de poster ziet. Een groot deel van de film houdt ook in dat je het meisje Meg ziet praten met haar beer. Verder speelt het erg licht met de vraag of het toch niet een psychose is? Waanzin of een plaag? Daardoor schuurt de film wel in verhaal maar ook in beeld een beetje tegen Lifetime-drama aan. (bevalling, verslaafd aan pijnstillers, gezinsleven, oei wat een slechte moeder) Het duurt ook lang voordat het interessant begint te worden. Maar toch...als er effecten zijn dan zijn de resultaten plakkerig en uitstekend. Het acteerwerk in de film was voldoende, en de veelal onbekende kleine cast wordt ondersteund door genrefavoriet Dee Wallace als familievriendin Marissa. Het is niet perfect, betwijfel ook of schrijver Jennifer Trudrung en regisseur James Suttles het beter kunnen? Maar binnen de normen van de B-film was dit nog best voldoende goed om naar te kijken! Maar meer ook niet!

Een erg Amerikaanse documentaire in de trant van de afleveringen van Crime & Investigation Network. Het meest intrigerende van deze docu is dat de twee meisje een (poging tot) moord hebben gepleegd in opdracht van Slenderman. Deze Slenderman is een fictief personage wat tijdens een fotowedstrijd in 2009 bedacht is. De bedoeling van deze wedstrijd was om foto's te uploaden die digitaal bewerkt waren zodat er iets paranormaals of bovennatuurlijks op te zien zou zijn. Hierna zijn andere deze fictieve persoon gaan gebruiken in Youtube-filmpjes, games en weet ik veel waar nog meer. Zoiets als de hypes zoals planking de ice bucket challenge of de iets minder opvallende JESUISCHARLIE. Echter bij deze vrij langlopende "internet-hype" is er meer aan de hand! Slenderman vervangt voor tieners het aloude monster in de kast of onder het bed. Getuige ook de aanwezigheid van de vele items op het internet. Hiermee is het een moderne variant geworden van de mythe of volksverhaal. Mooier gezegd een folklore van de postindustriële samenleving (Broodjeaapverhaal) Het af doen als een "brainfart" omdat het geen verleden heeft zoals Corcicus dat doet, is dus absoluut te kort door de bocht! Slenderman boezemt bij sommige net zo veel angst in als Pennywise uit IT of freddy krueger uit A Nightmare on Elm Street. Echter voor sommige mensen zal dat enger zijn dan andere. Moorden is een totaal ander aspect en dat maakt deze docu toch wel intrigerend.

Nu is ook niet zo dat er een serieuze en goede documentaire te zien is. We volgen aan de ene kant de verhoren en rechtelijke zitting van de twee meisjes. Terwijl ze aan de andere kant het fenomeen Slenderman op wetenschappelijke manier proberen te verklaren. Beide komen niet goed tot hun recht! Daarnaast valt vooral op hoe twijfelachtig de Amerikaans justitie werkt. Meisjes van 12 verhoren zonder ouders of advocaat? Een ander heikel punt was het verdekte (vermoedelijke) vingertje naar internet. Datzelfde vingertje wat ook weleens gebruikt wordt voor horrorfilms en zijn liefhebbers.

Verder is het een weinig verheffende documentaire, die leuk was om eens gezien te hebben.

Voor een Troma-film mist deze film verrassend genoeg de gekkere elementen. Dit is een stuk ingetogener maar je krijg nog steeds wel volop de low-budget charme waar ze bekend om staan. Het uitgangspunt, dat een klein stadje wanhopige maatregelen neemt om hun kinderen die onder mysterieuze omstandigheden in het bos verdwijnen, te vinden. Wanhopige inderdaad want ze roepen de hulp in van pulpschrijver die in zijn eigen verhalen gelooft, John DeWolfe. Het is geen verrassing wie de problemen veroorzaakt en de kinderen laat geloven in het mythische monster Grendell uit Beowulf, en dat zij vleesetende demonen zijn. Er zijn enkele leuke momenten maar het grootste probleem is hoe ver deze momenten uit elkaar liggen. En daar tussen is het overgrote deel een meanderende verhaal met gesprekken en niet heel interessante personages. Het meeste acteerwerk hier is ongeveer zo slecht als je zou verwachten. Pas een half uur voor het einde begint het leuke op gang te komen. Wat eindigt in en controversieel einde. (met een taboe in de horror)Er is ook een anekdote over hoe bij een preview een zaal op het filmfestival van Cannes succesvol leegliep. En het is een einde waarom ik het een hogere waardering geeft want de rest is echter volledig vergeetbaar. Hoe afschuwelijk het ook klinkt, dit was heerlijke entertainment!

Film die mij meer deed denken aan mistige jeugdherinneringen. Er is nauwelijks een verhaal te bespeuren. Zoals ik de film ervaarde was er niet veel meer dan een legio aan scènes en stukken die hommages lijken uit sciencefiction-films van de jaren '70 / '80. (bv. The Fury, Scanners, 2001, Soylent Green en THX 1138) De score is een mix van synthesizers en prog-rock, eveneens als die SF-films uit die tijd. De regisseur lijkt zich volledig bezig te houden met het uiterlijk en de details, maar lijkt daarbij het enige cruciale element te zijn vergeten; een samenhangend plot. Er is bijvoorbeeld een 2001- achtige reis door een psychedelische ruimte die enkele minuten duurt, op zich mooi, maar je krijgt nooit het minste idee hoe het aansluit op iets anders in de film. Als zodanig voelt het nu meer als beeldende kunst, waar de populaire elementen van een vorig tijdperk worden genomen door de regisseur en worden gescheiden en ontdaan van elke context. Wat overblijf is een film die er best goed uitziet, met zijn psychedelische belichting en onberispelijk toekomstbeeld maar die buiten zijn look zelf, ten dienste staat van zo goed als niets.

Als Robert Hardesty na zeven maanden nog steeds niet is teruggekeerd, komen zijn twee zonen bij elkaar om hun vaders videotheek op te ruimen en te verkopen. De broers Gordon (Graham Skipper) en John (Chase Williamson) vinden hierbij het VCR-bordspel “Beyond the Gates,” en nadat ze dit spel spelen, samen met Gordons vriendin Margot (Brea Grant), beginnen de problemen. Op de tv verschijnt de “Mistress of the Dark” Evelyn, een rol van scream-queen Barbara Crampton. En hieraan ontkomen is alleen mogelijk door het spel tot het einde uit te spelen. De film heeft een klein budget en dat is zeker te merken. Zo zijn er maar weinig acteurs en is het gore-gedeelte erg laag. Toch weet de film met een prachtige sfeer, prima geluid en een zekere nostalgische charme goed te overtuigen. Ook zijn de gore-momenten die we zien van goede kwaliteit. Naast de 80's en vroege jaren '90 vibe is ook de invloed van Lucio Fulci duidelijk te zien. Een fijne film die duidelijk door fans is gemaakt!

Dit kleine filmpje van de Argentijnse vrouwelijke filmmaker Jimena Monteoliva weet zijn punten te pakken in derde act! Na een verontrustende opening die een retro-grindhousegevoel gaf, wisselt het in rustig tempo tussen het heden waarin je Lucia's dagelijkse leven bij haar grootmoeder in een afgelegen hut in het bos ziet. En een recentelijk verleden waarin Lucia de zanger "Black Monk" van een Black Metalband die toevallig ook een satanische sekte is, (Metal Cult) ontmoet. Deze twee tijdslijnen komen samen in de laatste derde act met een Don't Break the Oath-stijl (Mercyful Fate) die ze de "Walpulgrisnacht" noemen Eigenlijk is een eenvoudig verhaal dat buitengewoon goed wordt verteld waardoor je blijf kijken. Degenen die van Metal houden, zullen in de film veel verwijzingen voorbij zien komen. Uiteraard is de titel van de film naar alle waarschijnlijkheid vernoemd naar het gelijknamige Venom-album. En er kunnen shirts gespot worden van Dead' of Mayhem, Bathory, Burzum en Mercyful Fate (geen kenner maar er wordt gezegd ook de songtitel; the Nuns Have No Fun) Gedeeltelijk Satanic-Panic angstfilm, deels thuisinvasie, deels Metalheads fun, maar redelijk goed om te kijken.

Deze film was Jack Hill's eerste echte hit met producer Roger Corman en deze film leidde binnen de WIP-films tot het subgenre "Jungle Prison" Films die zich afspelen in fictieve bananenrepubliek waar een corrupte dictator aan de macht is en waar dan een groep vrouwen gevangen wordt gezet. Meestal bezaten die films ook een revolutie-subplot. Door Hill's succes kwam er eveneens hernieuwde interesse in het subgenre Women in Prison. Al zijn de meesten volgens mij niet om aan te gapen! (net als de eerste) Wie geïnteresseerd is in die eerste WIP-exploitatie dat waren; de met enig succes 99 Mujeres (1969) van Jesús Franco en Love Camp 7 (1969) die het subgenre weer gauw liet vergeten!

Tot drie jaar later Jack Hill met deze film kwam! Voordeel van deze Amerikaanse WIP-film is dat het soft-erotiek en domme geschuur van naakte lichamen tegen elkaar achterwege is gelaten! Maar je wordt wel getrakteerd op sexy meiden onder de douche of van de cast met Collier (Judith Brown), Grear (Pam Grier), Alcott (Roberta Collins), Harrad (Brooke Mills) Ferina(Gina Stuart) en Bodine (Pat Woodell) een glimp naakt of in luchtige kleding. Bijkomstig voordeel is dat deze dames er ook beter uit zagen dan de meeste in de Italiaanse tegenhangers en tenminste nog doen veinzen dat ze kunnen acteren. Ook de martel scènes waren fijn, niet hard maar tonen wel creativiteit.

Nee, een sex-exploitatie film is dit (gelukkig) niet geworden. Doordat er maar een klein groepje (vooral mannelijke) daar naar wil gluren, had deze film ook niet het succes opgeleverd, waar het wel recht op heb! Het kijk nu dan ook meer weg als een laag budget geseksualiseerde actie-avonturen-film met enkele mooie babes uit de jaren 70 Eentje die het gebrek aan plot compenseert door de fun-factor.

Films van regisseur Thomas J. Churchill, zijn niet zo heel slecht, ze zijn alleen gewoon niet zo goed! Deze film volgt het welbekende; je dumpt giftig afval, je krijg een gigantische, gemuteerd beest dat iedereen begint te doden. Die titulaire rat maakt verrassend genoeg voor een low-budget meerdere praktische optredens in de film. Het is jammer dat de film in de steek wordt gelaten door zoveel oninteressante of komische bedoelde bijkomstigheden. Zo is er gedoe rond de verschillen tussen generaties en een dwaas subplot over een paar maffia-types die hun eigen "rat" hebben... hahaha wat een woordspelling. Ja voortuit doe er nog eens één... nou ze vergissen zich in de verkeerde 'exterminator' Een reuzenrat die mensen doodt ...was gewoon voldoende geweest! Gelukkig doet de titel wel eer aan want die Rat was precies dat; GROOT! En van het goede oud praktisch rubber-effectwerk! Daarnaast speelt in deze film (en ook co-producer) Felissa Rose uit Sleepaway Camp (1983) te vinden. Het is gewoon Jammer dat het zo verschrikkelijk spraakzaam was! Niet een totale mislukking maar wel te gebrekkig!

Brave actie-film die redelijk weg kijkt! Het is allemaal niet erg bijzonder. En net als de film is er verder niet veel te melden!

Met een ongewoon onderwerp voor een film uit de jaren 1950, had The Bigamist gemakkelijk een exploitatiefilm of een sterk moraliserende film over de heiligheid van het huwelijk, kunnen worden. In plaats daarvan, weet regisseur Ida Lupino (Hollywood's enige vrouwelijke producer-regisseur uit die tijd) een zorgvuldige en sympathieke film ervan te maken.

Moeilijkste van de film was om Harry, ondanks moreel verkeerd, je een sympathiek persoon te laten vinden. En ik vond dat het redelijk was gelukt om van Harry een anti-held te maken, die verstrikt raakt in zijn talloze slechte keuzes. Een verdienste van O'Brien die er in slaagt om van Harry een sympathiek (en nogal zielig) karakter te maken. Dit komt ook omdat zijn vrouw Eve (Joan Fontaine) en vriendin Phyllis (Ida Lupino) zeer overtuigend tegenspel bieden in de film. Ook de ingehouden cinematografie (George Diskant) draagt verder ​​goed bij aan deze sfeervolle film.

Ondanks de somberheid van het onderwerp en de nuchtere benadering van het materiaal, bezit het script ook enkele speelse Hollywood-grappen. Doordat Oscar-winnaar Edmund Gwenn in de film speelt, zijn er niet één maar twee verwijzingen naar Miracle op 34th Street. Eve vertelt Harry dat ze vind dat Jordan "op de kerstman lijkt." En tijdens een bustoer wijst de chauffeur op het huis van Gwenn. De huizen van Lupino's voormalige Warners-collega's Barbara Stanwyck en Jane Wyman worden ook genoemd in deze scène.

De film is opmerkelijk vanwege zijn sociaal taboe-onderwerp en daarnaast vanwege de eerlijkheid waarmee het zijn personages behandelt. Dit was dan ook een prachtige film, goed geschreven en geacteerd. Ik heb er elke minuut van genoten.

Een aardige film. Zeer mooi geschoten op het eiland Pantelleria. En gaat over de onderlinge verhoudingen van de vier hoofdpersonages. Helaas komt de film niet helemaal uit de verf om een echte broeierige sfeer te creëren. Tilda Swinton acteert fantastische als de rockster die aan haar stem is geopereerd. Hoe ze acteerde dat ze bijna niet mocht/kon praten was zeer goed. Maar dat ze een rockster was, was volkomen inwisselbaar met elk ander artistiek beroep. Behalve een paar shots van een stadion vol juichende mensen en wat scene's met de politierechercheur die fan was komt het bijna niet. Bij de acteurs op tv-meter staat Ralph Fiennes niet vermeld maar hij is wel degene die de film draagt! Hij speelt Harry een muziekproducer die luidruchtig de levens van Schoenaerts en Swinton en ook de film binnen komt vallen. Een flamboyante man die overrompelt, manipuleert, verleidt zonder ook maar een geweten of zich überhaupt ergens van aan te trekken. TJonge wat deed hij dit goed! Daarnaast brengt hij zijn dochter, de redelijk goed acteerde, Dakota Johnson mee. Helaas is dit goede acteerwerk niet voldoende om de film staande te houden. Er gebeurd gewoonweg te weinig, geen verhitte discussies, vooral is er acceptatie. En de climax komt jammer genoeg te laat. De afhandeling van die climax vond ik trouwens ook vreemd overkomen, niet echt geloofwaardig en absoluut onbevredigend. En dan waren er nog de bootvluchtelingen die af en toe werden aangehaald (of getoond.) Afgezien dat het eiland hierdoor in het nieuws kwam, was het me niet duidelijk wat de regisseur nu precies daar mee wilde. Contrasten tonen, van het artiesten wereldje, toeristen en de harde echte wereld? Het kwam in ieder geval niet goed over. Dankzij Fiennes krijgt de film een iets hogere rating want was hij er niet geweest dan was de film niet te redden geweest van alleen maar mooie beelden, en niets meer.

Nu is Hiphop altijd een subcultuur geweest dat (zeker in Nederland) nooit veel aandacht van de radio kreeg.(mag van mij ook vooral zo blijven!) Maar begin jaren '90 domineerde, naast commerciële acts als Coolio en Mc Hammer enz., ook (zelfs in Nederland) verschillende West Coast-hiphop van 2pac, Snoop Dogg en Dr. Dre de radio en hitlijsten. Tot dus ver was de bakermat van Hiphop, New York (ondanks veel interessantere muziek) en ondanks dat je wel regelmatig de vleermuis van de Wu-tang zag, minder succesvol op top 40 radio. Maar toen platenproducer Sean Combs met zijn label Bad Boy Records een samenwerking van twee van zijn artiesten Mary J. Blige en The Notorious B.I.G. liet horen. Werd die jonge New Yorker met een opvallend ritme en rijmschema die rapte over het leven op straat; plots het succesvolle East Coast-hiphop weerwoord!

Nu zijn er door de talloze mediakanalen al van alles en nog wat over de rivaliteit tussen de oost- (Biggie) en de westkust (2Pac) en de onopgeloste moorden besproken en gefilmd. Ik heb het allemaal niet gevolgd of bekeken. Dat ik deze Netflix-documentaire wel een kans wilde geven was puur omdat er camcorder-beelden in voor kwamen waarin de rapper te zien was en weinig aandacht aan dat conflict in voor kwam. Dit was direct het meest boeiend aan de documentaire .

Tja en als je weet dat moeder Voletta en P. Diddy als uitvoerende producenten zijn betrokken en veel vrienden als talking heads fungeren, weet je dit wordt niets anders dan...lof en liefde! Kritische noten worden niet gekraakt, en de scheuren die zijn criminele veroordelingen veroorzaakten zijn er niet te zien of horen! Zijn bekendste protegé, Lil’ Kim, is niet eens te vinden, net als zijn kinderen. Wel P. Diddy, maar die is hier zo goed als nutteloos of interessant. Hij lijkt veel meer op de zelfingenomen businessman die zijn product probeert te slijten!

Ach, het was om zo een keer eens te kijken best een aangenaam zijpad! En gelukkig is er zijn muziek nog! En de herinnering dat ik in 1996, Christopher Wallace alias Notorious B.I.G. en zijn crew Junior M.A.F.I.A. zag op het Real Hot -festival in de Kuip. Het werd een onvergetelijk optreden! Nog geen jaar later in 1997 werd hij vermoord...

Tja een titel als Bikini Girls On Ice, is natuurlijk slim gekozen om de interesse van de heteroseksuele man te wekken. Je moet iets als lowbudgetfilm...? Die titel is vrijwel ook het hele plot. Er is een buslading aan meisjes in bikini's…en er is ijs... dus, uh, ja, de film doet zijn titel eer aan. Maar meer dan een standaard tienervlees-slasherfilm werd het niet! De vrouwen sterven één voor één in volgorde van hoe laag ze op de castlijst staan. Er is geen verrassing en het is compleet volgens het boekje. Het had beter kunnen zijn als de meeste moorden niet buiten het scherm werden gepleegd (eenmaal werd er een keel doorgesneden op het scherm) Het meest onderscheidende kenmerk van de film is dus de cast van schattige meisjes die rondscharrelen in bikini's, hoewel er maar één ooit haar topje uittrekt.(en niet eens goed in beeld) Waar is in godsnaam al het bloed en de naaktheid? Maar ach...als je zoals ik veel low-budget horror kijk, heb je veel, veel erger gezien dan dit. Dit was gewoon een middelmatige slasher die nergens de genreclichés weet te overstijgen maar net leuk genoeg is om te bekijken.

Een productief baasje die regisseur William Beaudine! Hij regisseerde vanaf het stille tijdperk ruim 200 films. Dit was samen met de back-to-back geschoten Jesse James Meets Frankenstein's Daughter (1966) de laatste uit de jaren '60. En ach, het was nog een vermakelijke Turkey! Veel meer een western dan een horrorfilm, want de vampier van Carradine wordt, in tegenstelling tot de titel, eigenlijk nooit Dracula genoemd, noch ontspruit hij zelfs de gebruikelijke hoektanden. Overduidelijke een continuïteitsfout! Er zijn dan ook genoeg scene's die onbedoeld hilarische waren. Wat te denken van de angstaanjagende scene's dat John Carradine grote ogen op zet terwijl er onder hem een rood licht schijnt of dat hij niet slaapt in een kist, maar in plaats daarvan in een netjes opgemaakt kingsize bed (of is het queen-size) met bijpassende bloedrode lakens. Ongeacht deze vele inconsistenties beleef je aan de film van Beaudine nog wel veel plezier, maar Dracula hoort niet thuis in het Oude Westen!

Italiaans onzin die niet om aan te zien was. De poster is het enige wat eigenlijk noemenswaard is. Jammer dat er niets in de film te zien is ...van die duivel. Zwaar misleidend dus! Blijkbaar is (wikipedia) deze film een soort remake van de film Malabimba – The Malicious Whore (niet gezien) en werd deze gemaakt voor het jaren '80 porno-publiek. Het verklaard waarom er één miserabele poging tot horror in de film is te vinden en verder alleen maar goedkope naakt/seks-scenes zijn te zien. Waaronder oeverloos durende pijp-scenes en een penetratie-scene. Later schijnt er ook een softcore-versie zijn gemaakt. Voor de film zal het niet veel uitmaken, die blijft armoedig slecht. De film speelt zich af in een landhuis en een kelder maar met die locatie wordt niets gedaan. De film is een sfeerloos en een saaie reeks seksuele scenes die aan elkaar zijn geregen door een dom plot over een geest.

De derde middellange film uit de VPRO-reeks Koolhoven presenteert waarin televisie- en filmmaker Martin Koolhoven zes nieuwe regisseurs de kans geef om een genrefilm te maken. Deze is één van de meer interessantere, alhoewel de lichamelijke horror maar slechts mild aanwezig was in de film. (de tv-kijker mag niet teveel afgeschrikt worden) Er is behoorlijk goede cinematografie. Niet heel verwonderlijk want regisseur David-Jan Bronsgeest deed al commercials voor modemerken Lagerfeld en Hilfiger!

De film draait om Nisha, een Pakistaanse transvrouw (in het Pakistaans hijra) die naar Nederland is gekomen om haar transitie te voltooien en om haar leven te bekostigen, verdient ze geld met erotische performances. De dag voor de beslissende operatie komt in zicht maar haar innerlijke demonen lijken dat niet te accepteren. Ja de opmerkelijke sociaal-culturele nuances in de wereld van seksuele fantasieën en fijn horror-jasje had filmkwaliteiten van topklasse! Wel had het verhaal net iets meer en eerder shock/impact kunnen bezitten. Maar de wijze waarop hij spanning op weet te roepen via cameravoering en het sterk gebruik van kleuren smaakt naar meer.

Kleine opmerking; Koolhoven gaf als suggestie de film Titane (niks mis mee) maar deze drie films; Hitchcocks Psycho (1960) De Palma’s Sisters (1973) of Wan’s Malignant (2021) waren misschien betere voorbeelden van films die interne conflicten laten zien?

Na vier jaar is er dan toch een Iceman 2 uitgebracht. Donnie Yen en de producenten zijn betrokken in een conflict dat hen naar rechtbank heeft geleidt. Tja, en eigenlijk is deze film van dezelfde kwaliteit als de eerste. Het is nog steeds geen al te goed vertelt verhaal. Alhoewel de CGI in deze wel iets beter waren. Doordat het al een tijdje is geleden, herhalen ze eerst nog even de feiten uit de voorganger, voordat ze verder gaan. Het heet natuurlijk ook niet voor niets tijdreiziger en we belanden dan ook in de Ming Dynastie. Helaas zijn ook ditmaal de actie-scenes dun gezaaid. En de climax is wederom een indrukwekkend (zwaard)gevecht en het hoogtepunt van de film. Als je de eerste Iceman leuk vond, dan zal je met deze film ook niet vervelen. Een aardige HK-blockbuster.

Yes... de tweede "Welcome to the Blumhouse" van 2021 is de eerste die mij weet te verrassen! Al blijf jammer genoeg wel last houden van dat het een tv-productie is. Je zal dan ook niet voor grote verrassing of angst komen te staan. Een bingohal in een klein stadje is een van de minst waarschijnlijke plaatsen voor een horrorfilm! Een film van het type Needful Things/Wishmaster, voeg daar ook nog een groep bejaarde bewoners aan toe en je krijg een vreemd leuk klein horrorjuweeltje.

De film begint een klein beetje rommelig, je hebt niet zo zeer een idee waar het heen gaat. Hoe dan ook, de film gaat over Lupita (Adriana Barraza, Drag Me to Hell, Rambo: Last Blood) een boze Mexicaanse oma, en haar vervallen gemeenschap van Oak Springs.Ze vindt het maar niets dat haar buurt veranderd, winkels sluiten en worden vervangen door vape-winkels en hipster-koffiebars. De film krijg ruim de tijd om haar te volgen en kennis te maken met haar vrienden, die ook niet echt gelukkig zijn, maar ook niet vertrekken omdat ze elkaar niet in de steek willen laten. Maar als dan de geliefde bingohal wordt overgenomen door de nieuwe eigenaar, Mr. Big (de altijd geweldige Richard Brake, 31, Mandy, Tremors: Shrieker Island enz, enz) is de maat vol!

Die eerste helft van de film, waarin je kennismaak, gebeurd er misschien net iets te weinig. Een van de problemen van een tv-productie. Wat ook terugkomt in de praktische effecten, die zijn net niet genoeg over-the-top. Maar er is bloed, en genoeg slijm en bloedvergieten, De cinematografie is helder, sprankelend en veelkleurig. Ook de muziekkeuze was uitstekend met mix tussen oud en nieuw. Ja die oudere actrices Adriana Barraza en L. Scott Caldwell zijn heerlijk om naar te kijken, als beste vrienden die altijd kibbelen. Ze maken het kijken naar deze zeer fijne film geweldig.

En het is oudere actrices maar zelden gegeven om de engel der wrake te mogen zijn. En oudere Latina-actrices in Amerikaanse films al helemaal niet! Na shorts en tv-afleveringen is dit eerste volledige film regieproject voor Gigi Saul Guerrero. Het resultaat is een zeer vermakelijke Tv-horrorfilm met een vurige oudere heldin en haar vrienden in de hoofdrol en bingohal als plaats van handelen. Yup fijne bingobloederigheid!

Ja, 'Biohazard' is een vreselijke film met slappe dialogen, een pijnlijke script, de speciale effecten zijn cheesy en het acteerwerk is houterig, of beter niet best. Je vraagt ​​je af of ze de eerste opnames hebben gebruikt van de scènes die ze hebben gemaakt. (tijdens de aftiteling blijkt het van niet) Maar...tjonge wat was dit leuk!! Heerlijk vanaf het begin! Uiteraard was het vergezocht om een ​​paranormale vrouw dingen uit andere sterrenstelsels te laten halen. Daarna iedereen Help..., een Alien-Bio-monster? Eng? Nee want het was de zevenjarige zoon van de regisseur, die rondliep in een soort rubberen Halloween-kostuum. Het mag de pret allemaal niet drukken! 100% buitenaards slasher-plezier. Wat goede Gore en als meer waarde gaan de vrouwen topless. Als je geen fan bent van low budget films in het algemeen of Fred Olen Ray in het bijzonder, zou je er waarschijnlijk goed aan doen deze te missen.

Tja dit was een goedkope B-monsterfilm. Maar ondanks dat het tien jaar na de eerste Biohazard (1985) -film, werd uitgebracht, dacht ik dus niet dat dit zo erg kon zijn. Ditmaal werd de film alleen maar geproduceerd door het Fred Olen Ray (bij de andere was hij de regisseur) en eveneens was Jim Wynorski als producer van de partij. Helaas was er in de film niets dat we niet eerder hadden gezien en zelfs beter. Triton Industries, was een boosaardig wetenschappelijk onderzoeksbedrijf waarvan het doel nooit precies wordt uitgelegd. Alles wat we weten is dat ze hebben geprobeerd de volgende fase in de menselijke evolutie te creëren. Dit is natuurlijk een groot reptielachtig wezen dat het op mannen heeft gemunt, en tegelijkertijd zoekt naar vrouwen om mee te paren. Wat de filmmakers de kans bood om er wat topless scènes in te gooien. Verder is het gewoon een saai detective-verhaaltje met bijna bloedeloze momenten en een man die de hele film rondloopt in een rubberen pak. Het krijg nog iets van punten omdat de eerste tien minuten niet half zo slecht waren, maar zelfs de latere ontblote borsten konden deze film niet redden.

Karakter-gedreven onzin waarbij ik niets gaf om wat ze ook maar tegen elkaar zeiden. Redelijke gefilmd dus maar het kom nooit tot iets substantieels. De film gaat over vrienden die voor een vrijgezellenfeest (wel geleerd dat dit in Australië, buck's party heet!) naar een armoedige hut in het midden van een bos reizen. Maar op enkele vreemde details die naar buiten komen over de relatie van Louie en Irene, gebeurd bar weinig ingrijpends. Bovendien is het frustrerend lang en repetitief, met een verschrikkelijk slecht gemixte audio. De titel is alleen een verwijzing naar wat Irene kookt tijdens dat climaxdiner. Tja, als je naar 113 minuten- slow burner wil kijken met een stel acteurs die rond het kampvuur pogingen doen om commentaar te leveren op de toxische mannelijkheid in de Australië, zit je denk ik wel goed.

Veel lof voor regisseur Cathy Yan die met haar eerste lange film er echt iets leuks van heeft weten te maken! Humor en actie verpakt in een fijne comic-achtige stijl. Niemand uit de overwegend vrouwelijke cast lijkt dit alles te serieus te nemen en hun plezier spat van het scherm. De settings zijn kleurrijk en passen helemaal bij de glitter en glamour van het personage Harley Quinn terwijl zij regelmatig de vierde muur doorbreekt om het publiek in haar avontuur mee te trekken. Harley Quinn (Margot Robbie) is klaar met mannen en probeert te emanciperen. Daarin vind ze een aantal medestanders: Black Canary (Dinah Lance), Huntress (Helena Bertinelli) en Renee Montoya. Ze moeten de jonge Cassandra Cain (die later, Bat-girl zal worden, na Barbara Gordon aka Oracle) redden uit de klauwen van Black Mask (Ewan McGregor) Uiteraard gebeurd dat met zeer goede actiescènes. Een klein beetje minder was; dat het een iets te grote Harley Quinn show was, er is te weinig werd gedaan met de gave van Black Canary en ook Huntress. Het doet echter niet af dat de film erg veel plezier uitstraalt en eigenlijk vraagt om meer.

De tweede film van regisseur Jonathan Glazer, gaat ten onder aan zijn eigen prestigieuze visuele beelden. Het is het soort aankleding waarvan recensenten smullen. Maar er is helaas te veel aandacht voor de vormgeving wat ten kosten gaat van de spanning en intelligentie. Elk oplettende kijker weet "het" binnen 10 minuten na aanvang van de film! 'Birth' is dus geen film die je op het puntje van de stoel zal doen laten zitten. Minutenlange close-ups en vele “long takes” halen elk tempo uit de film. Hierdoor wordt de film traag en langdradig. Toch weet de film nog betrokkenheid bij de toeschouwer te genereren, wat te danken is aan Nicole Kidmans overtuigende invulling van haar rol. Haar gevoelens en twijfels, haar onsterfelijke liefde voor haar overleden man die ze maar niet weet los te laten, en de projectie van haar mans eigenschappen op het jongetje, waardoor ze daadwerkelijk verliefd op hem lijkt te worden vormen het meest intrigerende aspect van de film. De manier waarop Anna verkiest om, emotioneel gezien, met de informatie van deze jongen om te gaan, is wat de film dus nog enigszins interessant maakt. Mooie beelden, een geweldige cast maar helaas een te slap verhaal.

Zwangerschaps- en moederschapshorror met een Frankenstein-twist. De gevolgen van het spelen van God en de ethiek van medische vooruitgang vanuit een feministisch perspectief. Deze film draait om twee verschillende vrouwen: Alleenstaande moeder Celie, is verpleegster op de kraamafdeling van een ziekenhuis In hetzelfde ziekenhuis is Rose (Marin Ireland) daarentegen een emotieloze Patholoog die geïsoleerd werkt en leeft met een fixatie voor de dood. Plotseling slaat voor Celie's zesjarige dochter Lila een tragedie toe, dat beide vrouwen naar elkaar leidt.

Alhoewel de film enkele verontrustende en grafische scènes laat zien, zijn deze niet bedoeld om te schokken. Er zijn onderweg een paar scenes waarbij Lila's regeneratie uit de hand lijkt te lopen die de horror-kant uit lijken te gaan maar het is ook niet echt een monsterverhaal. Het is dan ook geen horror maar meer een medische thriller. Maar het maakt het zeker geen slechte film!

De film is dus vooral een karakter-gedreven en weigert om de personages te beoordelen. Het zijn gebrekkige en gecompliceerde mensen die keuzes maken om te beschermen en te behouden wat het belangrijkst is. Beide actrices leveren zeer geslaagde vertolkingen. De sfeer die ontstaat is treurig, met gedempte kleuren van ziekenhuis-lijkenhuis-groen. Goed einde, en voor het grootste deel te overtuigen en medeleven te genereren.

Een extreem trage zwangerschapshorror die zwaar leunt op verdriet en emotie. De kwelling van een lesbisch stel dat een kind wil. Het ziet er netjes uit en de toegewijde acteerprestaties van Alice Kremelberg en Juani Feliz zijn best sterk te noemen. Maar helaas werken de speelduur, het tempo en het gebrek aan schokkende momenten of goede moorden de film tegen. Gedurende de speelduur zweeft de film zo'n beetje langs elk horror-subgenre; Spookhuis, heksen-covens, occulte rituelen, iets bovennatuurlijks, iets demonisch, psychologische inzinking, folklore en zelfs hints naar een vervloekte stad. Misschien is het met goodwill, ambitieus te noemen, maar deze willekeurige aanpak kwam bij mij over als de zoveelste doorsnee zwangerschapshorrorfilm. Deze film doet gewoon nooit pogingen om eng te zijn.

Het idee van deze B-horrorfilm, het slachten van slachtoffers via bekende bordspellen, (licentieovereenkomsten zijn duur, dus de spellen hebben niet hun echte naam)is erg goed maar het budget is helaas te beperkt. In de openingsminuten zie je Tony Todd (Candyman) ook nog even om als een soort horrorpresentator. Het verhaal gaat over de allereerste zwarte seriemoordenaar (die een belachelijk masker droeg) en enkele tieners die als onderdeel van een bende-inwijding inbreken bij een huis van de beruchte seriemoordenaar Bitch Ass. De acteerprestaties zijn niet al te goed maar de manier waarop het gefilmd was oké en het verhaal was over het algemeen vermakelijk. Er is niet veel rood spul voor de gorehounds, maar als solide uitgevoerde Slasher met een snufje humor en een beetje hart en ziel, dan is het aangenaam om wat tijd door te brengen in het Huis van Bitch Ass.

Aardig maar de makers spelen teveel op safe en het randje van de goede smaak durven ze ook niet echt op te zoeken. Hierdoor blijft het de film net iets te tam om beter te zijn. Aan het begin van de film zien we vrij slechte found footage waardoor ik schrok en vermoedde dat het weer eens niks ging worden. Gelukkig viel dat dan nog mee. Want nadat Elma Begovic gebeten wordt schakelt de film over naar betere gewone beelden. Alhoewel de cast middelmatigheid blijft presteren. Toch zal je moeten wachten tot de film op de helft is want dan zien we Casey's vrienden op een verrassingsfeestje ‘BABIES! BABIES! BABIES!’ scanderen en gaan de remmen wat meer los. Nu vond ik de uitwerking van het soort insect waar ze in transformeert te wensen overlaten. (misschien lag dat meer aan de Freek Vonk in mij) Verder is Bite best een aardige body-horror maar mistte ik net dat beetje meer.

"So the fine line between war and murder is distance."

Een meer psychologische en morele Tweede Wereldoorlog-film waarin de Britse legerofficieren kapitein Jimmy Leith (Richard Burton) en majoor David Brand (Curd Jürgens) een gewaagde commando-missie krijgen toegewezen om documenten uit het hoofdkwartier in de Libische plaats Benghazi van generaal Erwin Rommel te stelen. Echter tussen beide heren hangt spanning omdat mevrouw Brand eerst iets met Leith heeft gehad.

Een low-budget mannen-op-een-missie-film dus maar slim genoeg om niet met het vaak voorkomende kameraadschap onderling te komen. Er is geen mythologiseren, in oorlog zijn er geen helden. Er is een klein beetje actie maar niet veel! Er zit ook een liefdesverhaal in de film maar ook deze eindigt verrassend. De iconische Christopher Lee is ook te zien in een bijrol, in deze verder prima oorlogsfilm waar de overlevenden alleen achterblijven met hun eigen schuldgevoelens, angsten en illusies.