Beyond the Black Rainbow (2010)

Bijzondere film, maar ook lastig. Weinig plot en het gaat soms tergend langzaam. Wat veel goed maakt zijn de beelden en de muziek. Veel mooie kleuren, futuristische designs en veel overlays, terwijl de muziek erg sfeervol ambient-achtig is. Het vult elkaar erg goed aan en zorgt voor een onheilsspellende sfeer. Ondanks het langzame tempo weten de personages wel te boeien. Wat voor onderzoek vindt er in de kliniek plaats. Wie is de jonge vrouw en hoe komt ze daar terecht? Wat zijn de onderlinge verhoudingen? En welke krachten hebben de karakters. Er wordt mondjesmaat antwoord op gegeven en aan het einde blijven we nog wel met vragen zitten, maar dat maakt mij niet veel uit. Het proces van een film vind ik vaak interessanter dan de conclusie. Niet dat die conclusie er helemaal niet toe doet en zoals anderen al opmerken, het einde valt inderdaad tegen. Vanwege de stijlbreuk, maar vooral vanwege de complete anticlimax in het plot. Maar zoals gezegd is het overgrote gedeelte van de film wel interessant, zelfs behoorlijk uniek, al vereist het lage tempo dat je er uitgeslapen aan moet beginnen (wat ik eerlijk gezegd niet helemaal was). 4*.

Goed. Cosmatos is zeker een interessant regisseur en het lijkt er niet op dat deze ooit zal overgaan naar Hollywood-films. Zijn stijl is erg interessant, maar het is volstrekt logisch dat de algemene popcornkijker dit nooit zal kunnen trekken. Maar ook ik had weleens moeite om mijn aandacht erbij te houden. Mede omdat Cosmatos een soort rare obsessie heeft om zijn film zo traag mogelijk te maken. Iedereen lijkt ook in slowmotion te praten en zo vertelt de film in 110 minuten een verhaaltje van 45 minuten. Visueel zoals verwacht vaak enorm indrukwekkend. En blijkbaar met een relatief klein budget. Ik merk het niet echt in deze film. Cosmatos speelt heerlijk met de kleuren en gebruikt een zeer intrigerende soundtrack. Visueel kan je er dus lekker van genieten. Maar de visuele stijl werkt alleen niet voor 110 minuten. Het is gewoon te lang, en daardoor verslapt de aandacht toch wel regelmatig. Ik wil dit graag heel erg goed vinden, maar ik kan mijn stem echt niet hoger zetten dan 3,5*. Tarkovsky had bij mij hetzelfde effect. Intrigerende film, maar de scenes gaan te lang en te traag door. Acteerwerk is goed. Rogers en Bourne spelen goed. Er is weinig dialoog en het meeste dialoog dat er wel is is super traag. Het heeft wel een bepaalde meerwaarde, maar niet 110 minuten lang. Desondanks een waar visueel feest met een paar geniale momenten. Voor de rest kan ik het niet hoger geven dan 3,5*.

Mandy was vorig jaar een fijne over-the-top ervaring, met name visueel erg sterk maar ook erg vermakelijk met een Nicolas Cage die goed losging. Ik was dus toch wel benieuwd wat Panos Cosmatos eerder had gemaakt. Maar helaas, deze Beyond the Black Rainbow kan ik weinig mee. Om maar even positief te beginnen, ook hier ziet het er weer fantastisch uit - fraaie shots, veel vervreemdende kleurenfilters en ook een onheilspellende, psychedelische sfeer die daardoor gecreeerd wordt. Maar toch was hier bijna geen doorkomen aan, er is iets van een verhaal (zie de korte omschrijving), maar heel veel meer kon ik er niet van bakken. Het is vooral een plotloos meanderend gebeuren, was mijn indruk, en dat je dan af en toe fraaie beelden te zien krijgt is leuk maar uiteindelijk niet voldoende om de aandacht er bij te houden. Misschien ben ik op een lome bijna tropische avond ook net niet scherp genoeg en had ik het beter kunnen hebben op een ochtend met een paar bakken koffie. Maar voorlopig kon dit me niet bekoren.