The Bigamist (1953)

Het Moedige van deze film zit vooral in de manier waarop de man in kwestie word geportretteerd . En dat is met een heleboel menselijkheid , aandacht en begrip voor zijn situatie ,en de keuzes die hij maakt . Ik weet zeker dat dit onderwerp anno nu (tov hem) veel vijandiger van toon zou zijn geweest . Uiteraard is er de duidelijke boodschap van maatschappelijke afwijzing tov dit onderwerp (hij word niet voor niets voor de rechtbank gesleept ). maar gelukkig blijft de nare manvijandigheid die tegenwoordig zo mainstream is in veel films achterwege . En dat zou je toch aan het denken moeten zetten over een verleden waarvan anno nu word beweerd dat vrouwen niks te vertellen hadden . Edmund Gwenn speelt sterk dit is de 3e film die ik van hem zie en ik moet zeggen dat ik verbaasd ben dat een acteur van zijn caliber zo relatief onbekend is gebleven. ook de dames doen het overigens prima .

Een gedateerd drama met enkele kenmerken van film noir dat het volgende ethische dilemma opwerpt: kan men sympathiseren met een scheefpoeper/bigamist als hij open kaart speelt en beide vrouwen op gelijke voet behandelt? De film is het hoofdpersonage eerder gunstig gezind en geeft hem een zekere zachtheid mee waardoor je hem gaat beklagen. Het thema wordt zeer voorzichtig en diplomatisch aangepakt, teneinde de Hays Code niet tegen de schenen te schoppen. Hierdoor blijft het uiteindelijk een relatief simpel en braaf verhaal met een tekort aan spanning, sensatie of suspense. Als karakterschets van een bigamist heeft het eveneens weinig te bieden, want een interessante inkijk geven in de psyche van het hoofdpersonage vormt zelden een prioriteit voor dit soort producties. Personages zijn slechts een medium om een oppervlakkig moraaltje naar voren te schuiven zonder hierbij echt een gedurfde blik te werpen op het onderwerp. Dit gebrek aan diepgang is een wederkerend probleem in veel Hollywood producties. Het is duidelijk een low-budget film die visueel niet bepaald indrukwekkend is. Het acteerwerk is oké. Het boek vergelijkt de laatste scène in de rechtbank met The Passion of Joan of Arc, maar een dergelijke morele ambiguïteit wordt naar mijn mening nooit bereikt.

Die rechter in het slot kon wel eens gelijk hebben. Soms is het bekennen van schuld door de beklaagde en het verwerken ervan met besef van de schade en leed die aan zich zelf en anderen is toegebracht, voor hem zwaarder dan de straf die het Tribunaal uitspreekt. Die straf krijgen we trouwens niet te horen wat het standpunt dat Harry helemaal geen straf meer verdient verdedigt. Goede opbouw, deze film met misschien de LA-relatie te lang uitgesponnen, wat uiteindelijk toch ook weinig schaadt. Heel bekwame rolinvullingen van de populaire Joan Fontaine en zeker ook van Ida Lupino en ook Edmond O'Brien komt er goed uit.