Opinions

Leuk griezelfimpje, voor retespannende horrors hoef je ook niet echt bij de MoH-reeks aan te kloppen. Dit is weer een typisch Gordon / Lovecraft verfilming met een leuke hoofdrolspeler (bekend van Dagon) waarin van alles de revue passeert, beetje mysterie, humor, griezelen, misleiding (wat een lijf!). En het is best verrassend trouwens dat die baby geslacht wordt ook al zie je het niet in beeld. Kindermoorden - laat staan baby's - kom je toch niet gek veel tegen in horrors.
Verder is er niets memorabels aan maar ik heb me wel vermaakt met het verhaal en sfeertje.

Aardig gestileerd. Ik had al eerder Morales' tweede film gezien, Los Ojos de Julia, een mooie nagelbijter met wat giallo-kenmerkjes die indruk op me heeft gemaakt, dus deze debuutfilm moest ik ook zien. Zo goed is het helaas niet, maar wel weer beter dan de middelmaatmeuk.

Het is redelijk spannend/mysterieus en apart in beeld gebracht, soms iets te gelikt met de ultranette interieurs en kleding maar dat heeft ook wel iets. Enige minpuntjes zijn de overacting die af en toe de kop opsteekt bij emoties, en dat het einde teveel van het goede is. Al zit daar ongetwijfeld een diepere laag achter, ik vond het niet echt lekker uitpakken. Desondanks 3,5.

Opvallend nog dat er in beide films een gehandicapte vrouw een belangrijke rol speelt, en bij allebei in een dubbelrol.. Morales voegt wel iets toe aan de filmwereld.

Prima aflevering weer. Vind het sfeervol door die 19e-eeuwse setting, ouderwets griezelig en er is een gestage opbouw naar een haast weerzinwekkende climax met die mix van dood en liefde. Ik zag hem niet aankomen ondanks het vreemde gedrag van de jonge vrouw en omdat ik gelukkig niets afwist van 'een orgie van zombies' zoals in de plotomschrijving staat (beter dat skippen dus als je er nog niet aan toe bent gekomen). De allerlaatste scenes komen een beetje tv-oubollig over maar passen er prima bij, maken het verhaaltje mooi rond. En we leren toch maar weer netjes dat liefde niet onvoorwaardelijk is.

Voldoet niet helemaal aan m'n verwachtingen. Hoewel het erg degelijk in elkaar zit (acteerwerk, plot, hier en daar een welkome licht-komische invalshoek) heeft het ook vrij langdradige stukken die de vaart eruit halen.

Prima film, verzorgd, ingetogen en redelijk boeiend, maar mist over de hele linie net dat beetje extra fascinatie en "To-flair" om memorabel te zijn.

Was vergeten te stemmen,,

Halloween is echt één grote nostalgische trip voor mij, kan er nog steeds van genieten en door het matige acteerwerk heen prikken. De sfeer is de beste in het slashergenre, en dat met zo weinig middelen. De muziek van Carpenter is echt geniaal, zelfs effectiever dan de Jaws-tune, werkelijk zenuwslopend.

De spanning wordt fantastisch opgebouwd, misschien wat irritant dat Myers wel heel veel kan incasseren, maar een paar scenes zijn toch wel legendarisch. Vooral die waarin Laurie in de witte kast zit

En die waarin Myers weer langzaam omhoog komt..

Dat huis aan die brede laan heeft ook zo'n aparte uitstraling. De slechte beeldkwaliteit helpt misschien ook mee

En zoals ik hierboven zei, Myers is de ultieme killer. Jarenlang geen woord zeggen, traag, koelbloedig, geen hoogte van te krijgen. En toch heeft hij iets zieligs over hem.

Niet nadenken over een plot, gewoon genieten van deze klassieker.

Opnieuw gekeken omdat ie alweer was weggezakt (..)
Het eerste uur betekent weg mysterie en welkom 'begrip'. De uitleg is alsof de kijker debiel is: een strippende moeder, drankzuchtige stiefvader, plagende zus, plagende schoolgenoten, en het begint natuurlijk met dieren mishandelen.
Het standaard jeugdverhaal van een echte serial killer, dus dat degradeert Michael tot een dertien in een dozijn psychopaat. Vooral telkens uitleggen waarom hij een masker is gaan dragen, treurig..doe het dan nog subtiel. Positief is dan wel dat hij iedereen omlegt, inclusief zijn vaste bewaarder.

Na een uur eindelijk een keer het Halloween deuntje en zelfs Mr. Sandman niet te vergeten (!) maar natuurlijk veel te weinig. Hoe kun je het verzinnen..
De moorden zijn traditioneel meedogenloos en z'n uiterlijk ook. Jammergenoeg is het dan geen enkel moment spannend, daarvoor is hij al veel te vaak en uitvoerig in beeld gebracht. Die randvoorwaarde had Carpenter wél in de gaten, net als de rol van een zenuwslopende score/muziek.

Gelukkig is het visueel niet zo gepolijst als veel andere prequals/remakes/sequals. De matte kleuren ademen goed de oude sfeer uit. Maar dat weegt niet op tegen het ontrafelen van Michaels beweegredenen en het gebrek aan spanning.
Fail!

Vind het een prima vervolg. Het begin is matig omdat er zoveel politie krioelt, maar in het ziekenhuis wordt het concept van de overal opduikende en langzaam lopende Myers weer goed gebracht, vooral via de donkere security-beelden waar je vooral z'n witte masker goed ziet.

Mooie scene ook als Laurie uit de auto kruipt en je beelden ziet van de ziekenhuisingang waar je elk moment Myers verwacht, maar niet komt. Simpel gedaan, maar erg spannend.
De opening met de pompoen en het deuntje is ook lekker old school

Na Zombies tegenvallende eerste Halloween was ik met grote scepsis begonnen aan Halloween II, zeker omdat ik de originele twee delen tot de mooiste horrorfilms reken. Maar ik moet zeggen dat het me is meegevallen. Na een behoorlijk goede drie kwartier gooit hij het roer om en overgiet het met zijn Devil's Rejects sausje van rock en ruwheid.

Het is een vreemde en gewaagde twist, maar op momenten best vermakelijk en zeker beter dan een of ander slap vervolg waarin een rapper de held uithangt. Visueel ziet het er gaaf uit, vooral de landschapsbeelden. En Myers blijft een maniak die er flink op losgaat, maar is inderdaad te vaak te zien zonder masker. Het zal iets met Zombies liefde voor baarden te maken hebben.

Alleen zie ik verder het bezwaar van teveel menselijkheid in deze film niet in. Het 'mythische' karakter heb ik ook in de originele reeks nooit als zodanig ervaren, ik heb Myers altijd gezien als een sociopath die niet kapot is te krijgen en daarom die status heeft meegekregen van Loomis, maar niet letterlijk zo opgevat. En feitelijk vertelt Zombie alsnog niets over Myers behalve wat stompzinnige en uiteindelijk nietszeggende droombeelden.

Dat Loomis nu een vreselijk verwaande kerel is geworden (goed gespeeld trouwens door McDowell) zie ik eigenlijk als statement dat deze film totaal anders is dan het origineel. Eigenlijk geldt dat ook voor het weglaten van Carpenters wereldse deuntje, maar dat gaat me een stap te ver: die móet erin zitten, al is het alleen maar voor de spanning.

En dat is precies wat Halloween II op het begin na mist, spanning. Het tweede deel duurt ook te lang gezien de weinige ontwikkelingen. En zo zijn er nog wat missers. Laurie begint bloedirritant te worden met haar gejank, geschreeuw en ge-fuck-you en de droombeelden zijn zoals gezegd stom. Ze geven Zombie natuurlijk wel een reden om zijn vrouw op te trommelen (..) maar dan zie ik haar toch veel liever in zijn eerdere werkjes dan als deze engelachtige Within Temptation-zangeres.

Een schande voor de originele Halloween, ten onder gegaan aan commerciële uitbruiting in het moderne jasje, met als dieptepunt een rapper als de held. Is dat bedoeld om publiek te trekken? In ieder geval ben ik zwaar teleurgesteld als Halloween-fan.

Toch een redelijk geslaagd drama / horrortje, vond het wel sterk toen het vampieren-gedoe om de hoek kwam kijken. Niet bepaald m'n favoriete ding maar met deze alledaagse focus is het een mooie afwisseling. De persoonlijke problemen van Francis geven de film een extraatje mee en Lenny zorgt voor de meeste frisse wind.

Het enige wat tegenzit is het acteerwerk (die meid.. en bijvoorbeeld de scene met de politie en David kwam to-taal niet uit de verf), audiovisueel is het weinig memorabel en het blijft een tikkeltje te braaf; had allemaal scherper moeten zijn. Maar een lage 2,30 verdient deze film niet.

Don't let the beard fool you, he's just a child.

Gelukkig maar dat baardmans en de tandarts erin zaten... Oké het is wel een leuke film, vooral omdat je benieuwd bent naar de gebeurtenissen, maar het is ook vaak net-niet. Die baby en die Chinees, tja.. veel te opzichtig. Beetje glimlachniveau, en soms irritante muziek..

Het idee van zwarte gaten in de herinnering speelt wel handig in op wat iedereen denk ik min of meer heeft meegemaakt: iets te ruige feestjes met genante foto's als bewijs

Het grappigste komt dan ook aan het einde: de foto's bij de aftiteling, voor het eerst echt hard gelachen, vooral die koppen die ze erbij trekken (en de zanger was leuk irritant). Het einde tilt de film op naar een krappe 3,5*, heerlijke uitsmijter.

Best een gave film. De 3* die ik jaren geleden gaf zijn te weinig; Italië en vooral Firenze passen perfect bij Hannibal, er had geen treffender toevluchtsoord kunnen zijn. De film heeft een paar sterke scenes, niet alleen de kills - natuurlijk de agent aan tafel (die versufte blik en verminderde hersenactiviteit
en achteloos een theedoek over z'n kop gooien) maar ook de lichte suspense rondom de draaimolen en de zakkenroller.

Het is prettig dat vrijwel alles om Lecter draait zonder dat allerlei verklaringen of manieren van vluchten uit de doeken worden gedaan (eigenlijk is het bespottelijk dat zo'n bekend figuur langs de douane kan komen - zelfs gewond aan z'n arm, valt niet op..) maar het past in dat ongrijpbare karakter.

Toch hapert het een beetje. Hopkins wordt te vaak netjes in een licht-schaduw compositie neergezet (en het vervormde spiegelbeeld ligt er te dik bovenop) en Mason kan blijkbaar ook zowat alleen in metaforen spreken; het wil te graag de dialogen en monologen uit Silence of the Lambs evenaren maar dat komt grotendeels gefabriceerd over. Ook het uiterlijk van Mason die er met de wielen bijgesleept is omwille van wat ranzigheid; had dan ook de oorzaak van zijn verminking duidelijker in beeld gebracht zou ik zeggen.

Buiten dat is Hannibal een prima film met de juiste toon van muziek en oog voor locaties. Halve ster erbij, toch wel bijzonder dat in de Hannibal-reeks van 4/5 films bijna geen één misser is.

Prima film. Het begin met de oorlog is mooi geschoten, de vaart zit er lekker in (ondanks de speelduur), de kills mogen er zijn en er hangt constant een aardig duister sfeertje. Het is ook wel slim bedacht dat op een bepaald moment iedereen achter elkaar aanzit (Hannibal, de politie, de oorlogsmisdadigers, alhoewel vreemdgenoeg de politie Hannibal totaal uit het oog is verloren).

Vind het geen thriller maar een misdaadfilm die het van de wraak moet hebben; leuk om te volgen maar die wraak brengt ook een nadeel met zich mee; Hannibals jeugd roept empathie op en dat doet afbreuk aan het ondoorgrondelijke personage van Hannibal Lector (psychopaten zijn toch wel het engst als ze geen duidelijke motieven lijken te hebben).

Het was beter geweest als het Pietje Rising of wie-dan-ook had geheten (al had het dan minder bekendheid gekregen), dan hoefden er ook niet van die krampachtige verwijzingen naar de andere films te zijn zoals het masker en het kannibalisme, maar oké. Wel jammer is de afgoderij van de Japanse die misplaatst overkomt (eigenlijk haar hele personage en dat karate-kid-gedoe eventjes) en dat de plunderaars wel héél erg slecht afgeschilderd worden. Hoe een van die kerels op latere leeftijd vrouwen behandelt is too much.

Uiteindelijk is het toch wel een vermakelijk deel van de Hannibal-reeks als ik hem daar dan toch onder moet scharen (op verre afstand van Silence of the Lambs), maar ik moet Hannibal (2001) weer eens herzien.

Fantastische film toch. Vooral de 1-op-1 scenes van mensen die soms mijlenver uit elkaar liggen maar waar de intensiteit vanaf knalt; seksueel (Allen met z'n knappe buurvrouw, Allen met z'n lelijke buurvrouw) genant (naieve Joy met de lompe Rus) of pijnlijk (Bill met z'n vrouw in bed en natuurlijk met z'n zoon) en nog een hele zooi.

Een paar keer word je goed op het verkeerde been gezet bij hoe relaties gaan verlopen, vooral bij Allen, zat er zowat iedere keer finaal naast. Leuk ook hoe de levensstijl/houding van ieder personage op de korrel wordt genomen, hoe klein de rol ook is. Hier en daar is het wat aangedikt natuurlijk maar veel dingen blijven herkenbaar.

Mooie soundtrack (die geen emoties uitvergroot, eerder andersom), goed acteerwerk en een paar grappige gebeurtenissen. Allen die opeens teruggebeld wordt en meteen weer in z'n onzekerheid schiet , sowieso die typische mimiek van Hoffman zoals bij het etentje met de huilende 'vriendin'

Het pedofilieverhaal is apart gedaan door te laten zien dat hij het eerst niet zelf opzoekt maar in voor hem ongemakkelijke situaties terechtkomt door de seksvragen van z'n zoon, en zich telkens net of niet kan inhouden. Viespeuk, ziek, ja, maar ook zelfbewust ervan. Wel had ik liever gezien dat het niet zo ver ging als in de film maar meer open zou worden gelaten, gaat hij wel of niets iets doen, had er denk ik beter bij gepast.

Het gevalletje doodslag vind ik wel iets teveel van het goede. En de reactie van de kale vader over een hoer voor z'n zoontje is misschien een overdreven sneer naar domheid en homofobie, aan de andere kant wijst het eveneens op een vorm van onvrijwillige seks, over perverts gesproken gheghe.

Eigenlijk barweinig op aan te merken. Een bepaalde scene deed me trouwens denken aan The Big Lebowski (hoewel ze uit hetzelfde jaar komen). Wanneer Lenny op de bank zit bij die vriendin en zij te drinken inschenkt met een softporno-achtig muziekje, lijkt wat dat betreft veel op de scene dat Lebowski op de bank zit bij Jackie Treehorn (zelfde kerel die hier Lenny speelt), maar goed.

Wat een stroef begin. ook met dat drukke gedoe van die aangeschoten vriendinnen. Maar gaandeweg wordt Poppy wel een aardig personage om te volgen. Het kabbelt allemaal wel lekker onbestemd voorbij en heeft een paar leuke uitschieters zoals de 'my space' danslerares en de vriend van haar zwangere zus die onder de plak zit. Veel meer dan dat is het ook niet, vraag me af of ik er over een jaar nog iets van herinner.

Wat een strontvervelend gedoe..

Vraag me af waarom dit 100 minuten moest duren; ellenlang semi-psychologisch geleuter zonder al te veel schokkende ontwikkelingen.

Het spel en de benarde situatie zijn op zich wel interessant, maar het wordt overgoten met clichés en onnodig lang gerekt tot Het Grote moment (dat eigenlijk nog wel meevalt).

De beelden zien er wel fraai uit, alleen stoort het me als de camera en de editing opeens heftig mee moeten bewegen als er gerend wordt of paniek uitbreekt, nergens voor nodig. Te gemaakt.

Tegenvallertje helaas, ondanks een veelbelovend begin.

Strakke no-nonsense film, grauw en vooral een goed eerste uur. Opoe Caine rules.

Een 'aanklacht' tegen (treiter)geweld en falend politie-optreden. Lekker simpel, maar soms te lomp aangezet met enkele gebeurtenissen dicht tegen het ongeloofwaardige aan, met name aan het einde zoals bij het rellen en in de pub. Wel erg eenzijdige karakters ook buiten Caine om (de politie en de jongeren), had wat genuanceerder gekund.

De beste botsing is die bij de dealers waar de wederzijdse verbazing ultiem tot uiting komt, mooi contrast. (Opspattend bloed lijkt trouwens zo onderhand in elk type film met geweld standaard te worden).
3 - 3,5*

Leuke film, maar blijft absoluut niet hangen in m'n geheugen. Vind het teveel een aaneenschakeling van losse dingen die af en toe grappig, duister of mooie SE hebben, maar over de hele lijn heb ik moeite om de aandacht erbij te houden. Jammergenoeg is het ook niet constant van een bijzondere schoonheid, beetje kleurloos eerder.

Leuke film. "Eerlijk" zoals dan altijd gezegd wordt, alhoewel ik het iets te "eerlijk" gebracht vind; drie gehandicapten, zelfspot en een lach en een traan, dan zit je snel goed... Ook wat voorspelbare elementen (de liefde tussen de blinde jongen en de Waalse vrouw, de dood van die blonde gozer) maar het is prima om te volgen, grappig en best aandoenlijk.

Behoorlijke bagger, net als het moeras waar ze zijn. Of liever gezegd Tropicana met wat studiolampen eromheen die nog net niet te zien zijn.

Beter de eerste driekwartier gewoon skippen want dan beginnen de heerlijke over-the-top kills en gore. Het enige leuke dat je dan hebt gemist zijn wat flauwe grapjes van die donkere gast en een paar blote tieten, voor de rest niets.

Het hysterische gedoe en de vermoeiende score zullen vast hilarisch bedoeld zijn met een genre-knipoog, maar vind het eerder kinderachtig. En het is altijd wel geinig om andere films te herkennen in een horror, maar als het nou alléén om dat soort dingen te doen is..

De überlompe killer en de overdreven gore redden de film.

Als je rekent op veel schrikmomenten en spookverschijningen zou ik Haunted Changi helemaal links laten liggen. Er zijn weinig tot geen expliciete beelden van geesten en standaard-fratsen die zij uithalen. Haunted Changi kiest er (gelukkig) meer voor om de spanning uit de locatie zelf te halen en uit het feit dat de personages wat aftakelen.

Beide liggen in mijn straatje, alleen het slaagt er helaas niet helemaal in. De beelden van het gebouw zijn mooi geëdit en geven een aardig sfeertje, maar ondanks die setting wil het maar niet echt spannend worden, uitgezonderd de scene waarin Andrew door de ondergrondse gangen loopt. Ook de psychische neergang had sterker gekund; het valt nu wat uit de lucht en het acteerwerk helpt ook niet echt mee. Heb trouwens het idee dat die Chinese vrouw een en al verbeelding van Andrew is.

Found footage is een subgenre op zich dus is het niet gek dat deze films veel op elkaar lijken. Haunted Changi slaat duidelijk de weg in van The Blair Witch Project, zoals de interviews met lokale mensen en de subtiele en deels psychologische aanpak. Vanwege dat laatste zie ik dit toch veel liever dan bijvoorbeeld Grave Encounters die niets aan de verbeelding overlaat, het is alleen jammer dat het te weinig overtuigend is om langere tijd spannend te zijn. Het idee is dus goed, de impact stukken minder.

Redelijke spookfilm.
Het eerste half uur maakt je warm voor een naargeestige ontwikkeling: is de jongen zo ziek dat hij hallucineert of is er (ook) iets vreemds aan de hand met het huis, en wat?
Goed..

Maar dan volgt teveel gepiemel over een medium en seances en wordt het verhaal wat onnozel. Jammer dat de vertwijfeling weg is. En dan komt ook nog een zij-plotje van het gezinsdrama uit de lucht vallen (de boze alcoholistische vader en de bange kindertjes) dat zijn doel mist.

Een boel voorspelbare schrikmomentjes houden je nog wel wakker tot aan het slappe einde. Van een spannend sfeertje is allang geen sprake (meer).

Blijft verder nog een aardige special effect over, en leuk acteerwerk van die knul. (En tja based on true events )

Ghe maf filmpje.

Soundtrack is goed fout, vooral het te pas en te onpas terugkerende kinder-pianodeuntje. Oubollige en dus leuke beeldeffectjes met felle kleuren, hangt een beetje tussen de animaties van Monty Python's Flying Circus en de trucjes van Evil Dead II in (hoewel het natuurlijk aan beide niet kan tippen ).

Vooral de tante en de piano zijn geinig.

Wat een zonde dat ik deze niet eerder heb gezien., heerlijke horror! Spannend, de killer is nietsontziend en koel traag, originele kills en verwondingen. Geen gore van de bovenste plank, maar wel lekker hard, precies goed. Lang geleden dat ik zo genoten heb van een slasher.

Ook wat audio betreft dik in orde. Alleen al Muse is fenomenaal, snel en rauw zoals de film. Prachtig hoe de piano op het einde weer opkomt.
Verder nerveuze deuntjes met een lekker hoog tempo. En de kleine dingetjes: het gekraak van de schoenen, het binnenmonds gemompel, zwaar ademhalen.

Genoeg leuke scenes ook: dat hij met z'n cirkelzaag door het autoraam de gillende Alex nadoet, de onthoofding, de kastscene (Halloween!!) en natuurlijk dat hij met de lucifer dreigt en lol heeft
De twist is wat vergezocht en komt misschien net te vroeg, maar ach, zo is er in ieder geval nog een leuke draai aan gegeven.
Vive la France!

Schokkend! Zowel de gore als het feit dat dit soort praktijken echt gebeurd zijn.
Unit 731 heeft echt bestaan, met dit soort experimenten (lichamelijke reacties op wapens en bacteriën, en uithoudingstests), bestaande figuren (zoals leider Shiro Ishii) en als slachtoffers gezonde (krijgs)gevangenen. De film richt zich op de waargebeurde gruwelheden in uiterste oorlogswaanzin en indoctrinatie, ik zie er dus bar weinig propaganda in.

Het is een vrij platte registratie met een dun verhaaltje, een beetje achtergrondinformatie en matig acteerwerk. Er is daarom te weinig drama-opbouw om me echt zwaar verbijsterd achter te laten, hoewel de scene met het lachende jongetje ronduit gruwelijk is (niet zozeer de autopsie/vivisectie an sich, maar dat hij ervoor gebruikt werd).
De beruchte gore-effecten zijn behoorlijk realistisch. Ik had begrepen dat de kat in scene was gezet, maar voor de ratten en het decompressielijk ligt het denk ik anders.

Zojuist gezien op het witte doek en zoals verwacht een fijne film, een subtiele mix van (licht) drama en komedie. De lolligheid verlicht de serieuze ondertoon van het opgroeien in zulke omstandigheden als je meer potentie hebt.

De zelfkant van de samenleving is ook een onderwerp dat het altijd goed doet (Shameless, Flodder, Tokkies, New Kids). Maar De Helaasheid der Dingen - wat een geweldige titel trouwens - brengt het tussen de heerlijke platheid door behoorlijk serieus, hoewel het nergens echt poëtisch of dramatisch wordt om aangrijpend te zijn. Zeker niet erg, want het vermaak is er natuurlijk niet minder om.

Het draaft af en toe wel iets te ver door zoals met de dwergen, alsof het de absurditeit van Ex Drummer wilt benaderen wat bij voorbaat niet te doen is en eigenlijk ook onnodig was. Heb overigens beide boeken niet gelezen, dus ben er onbevangen in gegaan.

Het oude sfeertje is mooi neergezet, aardige soundtrack (had van mij op momenten wel rauwer gemogen) en goed acteerwerk, alleen de winnaar van de eerste wedstrijd (Koen geloof ik) viel een beetje uit de toon. En eerlijk gezegd vind ik Celle ergens een aftreksel van Frank Gallagher uit Shameless, hoewel zeker geen slechte.

Het was wel een verademing om de keerzijden van alcoholgebruik in beeld te brengen, wat nogal eens wordt genegeerd in films. Ohja, en de rommel langs de spoorlijnen is ook wel herkenbaar.

3,5 - 4*

Ik heb me prima vermaakt met Hellboy. Gave creaturen lopen er rond, alleen jammer dat de tegenstander veelal maar een en dezelfde is. Best een leuk (achtergrond)verhaal met de demoon die voor de mensen vecht, en de locaties en de tegenstellingen daartussen.

Zal wel door Del Toro's invalshoek en het gelukkig weinig pretentieuze karakter van de film komen, want normaalgesproken heb ik niets met superhelden e.d. Het helpt ook wel mee dat ik Liz best kinky vind.

Nog beter dan het eerste deel, vooral vanwege meer verscheidenheid aan creatures (inclusief Krauss!) en vijanden. Mooi gecreëerd sfeertje allemaal en kijkt makkelijk weg. Hellboy zelf is soms wat overdreven nonchalant en stoer maar het is te pruimen, past allemaal in elkaar. Richting het einde wordt het lekker industrieel-achtig en the golden army is gaaf, al had ik er net iets meer van verwacht. Komt er nog een derde deel?

Ah eindelijk weer eens een reli-/exorcisme-film zónder de standaard exorcisme-elementjes. Nou ja, een enkele dan, eventjes, maar dat is slechts een middeltje van de “satanisten”, een lokkertje voor de Uitverkorene.

Leuk gedaan hoe gespeeld wordt met je verwachting van wat er precies aan de hand is. Het klooster-sfeertje mag er ook zijn. Het is niet hoogstaand, maar bevreemdend genoeg om erin meegenomen te worden. Weinig personages, geen ellenlange aanleiding, geen zijplotjes; alles staat in teken van wat Marek meemaakt.

Het einde maakt het echt af. Niet zozeer de gedaante, maar het omdraaien naar de nieuwe werkelijkheid, mooi uitgebeeld door de omdraaiende camera. Simpel uitgevoerd maar érg doeltreffend. Altijd leuk die onconventionele horrorfilmpjes die het anders aanpakken.