Opinions

Dat kunnen de Coens toch wel erg goed: een sfeer neer zetten met een bepaalde locatie, periode en een daarbij horende score. In dit geval de jaren twintig in het zuiden met een dijk van een soundtrack, als je tenminste niet vies bent van een beetje rockabilly. Echt genieten van het oude I Am a Man of Constant Sorrow en de rest van de score.

Het verhaal an sich heeft niet veel om handen, een avonturierstocht met een paar vreemde ontmoetingen. Leuke dialogen en one liners (we..thought..you..was..a toad!) en zelfs Clooney komt grappig uit de hoek, al beginnend bij het instappen in de trein, maar uiteraard niet van het niveau van poep-en-pies-grappen of dijenkletsers.

Clooneys optreden en houterige dansje voor het publiek is voor mij een van de hoogtepunten van de film, samen met de drie sirenen en de KKK-bijeenkomst. Toch komt hij over het geheel krampachtig over, vergeleken bij Torturro en vooral Tim Blake Nelson. Fantastisch hoe hij gestalte geeft aan Delmar, dat accent, die halfgeschoren kop en die blik in z'n ogen.

Er hangt een fijne broeierige gele waas, en de zwevende potjes onder water zijn onmiskenbaar des Coens.
Puike film dus, what's new.

Ja, het is weer eens wat anders dankzij het Joodse sfeertje en de pijpenkrullen eromheen. Dat brengt (zoals zo vaak) iets lichtvoetigs/zwart-komisch met zich mee. In combinatie met de horror-elementjes pakt het soms best bevreemdend uit. Bijvoorbeeld de spiegel-scène mag er zijn.

Helaas zijn er te weinig van dat soort stukjes en de laatste vijf seconden van de film zijn te fout/jaren ‘90-‘00-achtig. Desondanks een degelijk horrorfilmpje dat het van z’n aparte setting en invalshoek moet hebben.

PS blijft altijd vreemd dat een entiteit/demoon/geest van alles kan doen (mensen gek maken, spullen in de weer en de hele mikmak), maar een slachtoffer dat ze nodig hebben, daar hebben ze dan juist weer mensen voor nodig

Lachen film, dat kantoorsfeertje met al die hokjes blijft leuk voer voor comedy's. Lekker suf en droog, leuke overdrijving van het bestaande kantoorleventje. De stereotiepen zijn goed neergezet (volgens mij hebben de acteurs zich soms doodgelachen op de set) en Anniston is ook wel grappig als serveerster, maar wordt naar het einde toe een beetje zoetsappig.

Bijzondere thriller met jammergenoeg een te lange aanloop, maar het wachten wordt beloond.

Ben wel onder de indruk van een paar zenuwslopende stukken pff. Erg fraai hoe Julia moet strijden in het duister tegen iets dat bovennatuurlijk lijkt. Haar beperkte zicht draagt veel bij aan de sfeer en je leeft behoorlijk mee vanuit haar point of view (of het gebrek aan view).

De setting in het huis en de muziek zorgen voor een benauwend sfeertje. De dader heeft iets ongrijpbaars en ook om andere personages hangt een zweem van wantrouwen. In het begin zijn er zwakke (achtervolgings)momenten maar later springen een paar scenes er dik boven uit. Het moment dat de dader bekend raakt is intens: dat hoofd... en het mes bij d'r ogen waarbij ze haar lichamelijke instinct moet onderdrukken

Ook de finale - het licht-donker trucje - is nagelbijtend, hoewel niet voor het eerst toegepast in films maar de originaliteitsprijs hoeft het ook niet te winnen. Alleen ben ik niet kapot van enkele platte plotwendingen en de uiteindelijke reden van de dader. Het grootste minpunt is de lange opbouw van de film. De openingsscene is weliswaar prima maar daarna suddert het door met af en toe een opleving.

Pas na dik een uur ofzoiets barst het kat-en-muisspel echt los. Als je een enkele domme beslissing van Julia voor lief neemt is dat spel erg goed uitgevoerd. Een paar fijne horror-scenes schudden je op en komen extra hard aan omdat de eerdere traagheid verlammend werkte. De slotscene is vervolgens duf maar dat mag de pret niet drukken.

Leuk trouwens hoe geflirt wordt met enkele giallo-kenmerken.

Sterke suggestieve horror. De angst zit 'em in het rare gedrag van de personen dat al vrij snel begint en vooral in het laatste halfuur oplaait. Heerlijk dat onderlinge wantrouwen en geruzie, doet me denken aan The Thing en de kijker weet en ziet niets meer dan de personages. Dat maakt je tot één van hen en je kunt je verbeelding erop loslaten.

Dankzij het low budget is het lekker minimalistisch met korzelige beelden, en de acteurs vallen alleszins mee, ook geen irritante personages ertussen die de aandacht afleiden. Wat betreft spanning is het niet de hele rit nagelbijten maar het is eerder de ongemakkelijke vibe die de film draagt, met enkele spannende momenten als uitschieter. Goede setting ook van het dorre landschap en de caravan.

Eigenlijk heb ik weinig aan te merken, twee dingetjes dan: wanneer die blonde meid 'alleen' overblijft is het gedaan met de spanning en het eindshot is een kleine domper. Buiten dat is Det Okanda erg goed en onderhoudend.

Mooie, ingetogen film over de dood, het leven en familiebanden, een simpel plot maar toch ook met een laagje. Vind er niets saais aan, wel een beetje wisselvallig acteerwerk: grotendeels sterk maar op momenten wat knullige acties en reacties (al ligt dat meer aan de regie van de acteurs dan aan de acteurs zelf denk ik).

Soms is Departures iets te sentimenteel - met de steentjes bijvoorbeeld - maar van een beetje sentiment op z'n tijd ga je niet dood. En de zalmen vind ik juist weer wel treffend. De film komt met zijn muziek, de beelden en de uiteenzetting van het verhaal precies over als het werk van Daigo als 'uitvaartverzorger': vakkundig, eerbiedig en sereen.

Kan me wel vinden in wat kritiekpunten van Apollinisch, behalve dat voor mij de charme makkelijk overeind blijft, en dan vooral door de uitstraling van Tracy en de zoetigheid van de voice over. Alleen het schakelen tussen het vertellen als buitenstaander en als Tracy zelf was wel even wennen.

Het boek heb ik gefascineerd uitgelezen maar dat is te lang geleden om aan te ijken. Weet nog wel dat de relatie tussen de oude man met het jongetje en vooral die met de vis natuurlijk erg aansprekend was (de macht hebben door binnen te halen, bewondering, afhankelijkheid, wie is de baas eigenlijk..). Ook in de film komt dat redelijk naar voren. Lang niet zo sterk, maar genoeg om zonder verveling de film uit te zitten. Een minpuntje vind ik dat de strijd nogal snel wordt afgeraffeld.

Visueel is het nogal wisselvallig, hoewel er zeker sfeervolle shots in zitten, en ben positief verrast dat slim geschakeld is tussen echte vissen en haaien en slechts een paar keer een nepvis, maar die doet niet veel onder voor de nepperd van Jaws. Had veel erger verwacht voor een film van vijftig jaar oud.

Mooi kleurgebruik is het eerste wat me te binnen schiet, van smoezelig in slechte tijden tot helder in vrolijke perioden. De belichting, decors en een sfeervolle soundtrack maken het verder tot een erg fijne beleving, ook al is het aandoenlijke verhaal van Oliver Twist natuurlijk geen verrassing.

Acteerwerk ook prima, en leuk om die schoffies met dat cockney accentje te horen. Oliver heeft eigenlijk niet eens zo heel veel screentime en tekst met al die boeiende personages om hem heen, maar weet je toch aardig in te pakken. Wel jammer dat de film op driekwart ietwat van hetzelfde wordt, maar veert aan het einde weer op. Geen topfilm zoals enkele van Polanski's eerdere werken, maar een waardige en mooie verfilming van Oliver Twist die nergens echt de fout in gaat.

Oei deze had ik beter niet kunnen herkijken na héél veel jaren. Afgaande op m'n herinnering was The Omen toch wel 4,5 ster waard. Niet dat ik het nu slecht vind, maar waar ik vroeger de rillingen kreeg, zat ik nu op de klok te kijken. De sfeer kan me niet in de greep houden en er is op te weinig momenten spanning. De gebeurtenissen zijn houtje-touwtje aan elkaar geknoopt: bezoekje hier, bezoekje daar, reisje daarheen. Vooral de scene op het kerkhof met de honden is knullig in beeld gebracht. De muziek is op de belangrijke momenten ergerlijk hard en rommelig, en het geblaf, gegil en gejank zijn op een gegeven moment irritant (hard).

Zonde, want het begin is ijzersterk met de sublieme soundtrack (vind ik een van de betere op horrorgebied) en de zelfmoord van de oppas, behoorlijk onverwacht met al die kinderen erbij.

Ook een handjevol andere scenes zoals de onthoofding, het driewielertje en de hijgende hond die door de gang sukkelt zijn geslaagd. En de duivels blik in Damiens ogen maakt een hoop goed, maar niet alles.

Een remake die het origineel nauwgezet volgt zonder al te veel gekke toevoegingen, wat dat betreft "geslaagd". De kills zijn ook weer lekker bruut, ik was benieuwd hoe de onthoofding zou uitpakken, en die viel zeker niet tegen. Voor de rest laat de film flink wat steekjes vallen. Het ziet er allemaal te gelikt en gladjes uit; geen sfeer, geen authenticiteit, en eigenlijk ook geen spanning.

Ik snap ook niet dat ze zo hun best doen om hetzelfde verhaal te vertellen, maar dan gebruiken ze niet de kenmerkende en geweldige soundtrack (die in het algemeen een belangrijke sfeerbepaler is zoals Nomak ook al aangeeft). In plaats daarvan een vreselijk inwisselbare score, waar zijn de Greogoriaanse gezangen en kerkmuziek? Nu was het origineel al een ramp wat betreft de kwaliteit van de geluidseffecten, maar de muziek was in ieder geval nog onderscheidend van andere horrors.

Damien heeft niets duivels, hij kijkt af en toe alleen een beetje nijdig. Vergelijk het eindshot van het origineel (dat Damien omkijkt en glimlacht) eens met deze en je ziet het verschil. Mr. Thorn is nog erger, lijkt wel een mime-speler met watten in z'n wangen, totaal geen uitstraling, verbleekt letterlijk bij Gregory Peck.

Ik vraag me ook af waarom de ambassadeur, priester en fotograaf op noodlottige wijze omkomen, maar het beest kan de belangrijkste personen, Mrs en Mr Thorn, blijkbaar niet afmaken alszijnde een fataal ongeluk. Is dus eigenlijk ook een klein kritiekpuntje op het origineel, maar valt mee te leven.

Al met al dus weer een remake die snel zal vervagen in m'n herinnering. Er is nog wel een voordeel, hij doet me beseffen dat authenticiteit zoals in het origineel erg waardevol is.

Strakke film, visueel leuk en de audio mag er ook zijn. Op een bepaald moment zette ik het geluid uit omdat ik twijfelde of het in de film of bij mij thuis was... Maar dat kan ook aan de paranoïa liggen die besmettelijk werkte.

Het plot ontwikkelt zich goed, lekker duister, maar de uiteindelijke ontknoping viel me licht tegen - de consumptiedrang en onderliggende kritiek, hoewel de insteek van de virals en de biotechnolgie origineel is. En een grappige overeenkomst met de naam van viral campagnes zoals we die nu kennen.

Goede SF verder met een lekkere uitzichtloze, opgesloten sfeer en fraaie beelden. Deed ook mij trouwens op bepaalde gebieden denken aan Pi, prima dus.
3,5 - 4*.

Vreselijk. Het idee is op zich wel ergens geinig - de pik van Jeremy die erop los gaat - maar één grap 83 minuten lang uitrekken is dodelijk. Daar kun je veel flauwe one liners op loslaten maar dan wordt het er ook niet beter van. Zal in ieder geval hilarisch zijn geweest voor de acteurs zelf..

Het acteerwerk vond ik af en toe nog wel leuk om te zien, net als de bloedserieuze reacties (vooral van die veteraan) op de belachelijke vijand. Dat laat in ieder geval zien hoe eenvoudig het eigenlijk is om een slechte clichéhorror te maken, of in dit geval een slap aftreksel daarvan. Of moet ik zeggen een hard aftreksel ( zulke flauwheid dus ).

Die Gosling.. hoe geposeerd wil je het hebben. Exemplarisch zijn de shots waarin hij leunend tegen een deurpost een hinkelend hondje aanhaalt. 'Mensen sta ik er zo nonchalant genoeg op?', zoals de Chris Zegers parodie. En zo kwam een deel van de film zelf ook wat geforceerd over.

Ondanks het tot vermoeiends toe zwijgzame karakter moet ik zeggen dat dat wél past in de film. Een dromerig voortkabbelend tempo en dito sfeertje, mooie stilering (decors, belichting), heerlijke soundtrack en op de juiste momenten een harde opleving. Niets mis mee en thank god voor de aanwezigheid van de agent.

Al met al een aardige film met een gepaste speelduur. Hoewel Refn nooit m'n favo regisseur worden zal ik nog zeker The Neon Demon (en Valhalla Rising) kijken.

Verrassend genoeg zitten er een aantal erg leuke stukken in, met name vanwege de bijrol van de zwarte zuster in relatie tot Koen, en natuurlijk de momentjes met de 'rolstoel-crimineel' - zeker als je beseft dat hij alles doet alsof. Hans Kesting vond ik juist veel te veel "Hans Kesting die acteert", de enige die me tegenvalt.

Leuk script verder, dat ook nog eens zorgt voor wat onvoorspelbaarheid. Wel erg makkelijke knipogen naar de bekende ontvoeringszaken en criminelen maar oke. Het heeft ook iets weg van The Big Lebowski - luie hoofdrolspeler in ongewilde situaties, teen/vinger, nog wat dingetjes. Lang niet dat niveau verder natuurlijk, maar zeker vermakelijk.

Niet met Snarfje eens, onverwacht een prima film. Het mysterie is prettig te volgen en wordt best uitgekiend ontvouwd. Het laat je tot het einde toe in het ongewisse maar gelukkig ook weer geen overdreven complex breinbreek-gedoe. Je ervaart alles alleen vanuit het perspectief van de personages, precies goed voor een avondje vermaak met een beetje bloedvergieten.

Het sfeertje is lekker onbestemd, geheimzinnig, af en toe grimmig en het leuke is dat dat dat de gehele speelduur blijft. Andere films met een soortgelijk begin over mensen die ergens wakker worden zonder herinnering (en daar zijn er nogal wat van de laatste jaren) gaan juist vaak als een nachtkaars uit. Het einde vind ik ook passend, in de trant van 28 Weeks Later, alhoewel ik stiekem hoopte dat ze ondanks hun brave uiterlijk een stel smerige schurken zouden zijn. Geen hoogstaande film maar wel beter dan gemiddeld.

Ah heerlijk, weer eens zo'n slow burn thriller tussendoor. Lekker traag opbouwend met een camera die langzaam door het huis heen glijdt. De dwaalspoortjes zijn goed (maffe buurvrouwtje, Chris, iets paranormaals/denkbeeldig?), maar te schaars aanwezig waardoor het geheel iets te monotoon wordt. Daarnaast is het gedoe in de kelder echt te cliché, maar zijn er gelukkig ook sterke scènes zoals in de slaapkamer (deed me erg denken aan The Hitcher) en de laatste scènes met Logan.

Ik kon de film ook wel waarderen. Misschien is het een kwestie van goed willen inleven. Ronddobberen in open water, ik moet er niet aan denken. De manier waarop het stel elkaar bezig houdt, eerst nog luchtig en met grapjes, en dan de overgang naar paniek, vermoeidheid, hoop, angst. Erg beklemmend. Verder geen poespas eromheen, alleen het eeuwige water zonder uitweg. Het einde past gelukkig bij de film.
Begrijp overigens niet dat dit het label horror heeft, dat zie ik wel vaker ten onrechte bij films met een hard, maar realistisch karakter.

Ik had verwacht dat dit tweede deel een stuk minder zou zijn dan deel 1, maar dat viel me absoluut mee. Ik vond de psychologie van het stel in deel 1 wel sterk, maar de toevoeging van meer mensen in deel 2 maakt het weer afwisselender.

En dat ze domme dingen, tja.. door de fysieke en mentale uitputting en de onderkoeling kun je op een gegeven moment niet meer helder nadenken. Vond het geloofwaardig, behalve misschien met de messteken.

Net als in deel 1 is er weer dat beklemmende sfeertje, mede door het filmen vanuit het perspectief van de zwemmers. Vond sommigen trouwens overtuigend acteren. Prima drama/thriller die ik zeker weer eens zal kijken.

Mooi gestileerd weer met de vale kleuren groen, rood, blauw die je bijna overal ziet terugkomen, kunstzinnige vrouwen, scherpe voorwerpen, hard geweld en dieren. De killers view vind ik altijd erg leuk, vooral bij de wenteltrap en het meebewegen van de camera op de hartslag en andere leuke camerafoefjes. Wel jammer dat je de killer hoort praten en dat hij/zij net te vroeg bekend wordt gemaakt. De scene met de kogel is inderdaad erg fraai.

De sfeervolle belichting en de operamuziek maken het plaatje compleet, alleen zonde dat de hardrockmuziek ertussen zit, een behoorlijke mood killer. Verder is het niet altijd even spannend en het einde (althans de truc van de killer en het overmeesteren door de politie) vind ik ook iets teveel van het goede, maar het zij zo, het is vooral een visuele beleving.

Erg mooie film met elementen die The Devil's Backbone en Pan's Labyrinth ook bijzonder maken: aandoenlijke kinderen, fantasy/horror dat door de realiteit wordt geweven en een sfeervolle cinematografie. Alleen al de openingsscene met de pollen en spelende kinderen is geweldig.

Opvallend ook dat de "horror" niet de boventoon voert zoals in de standaard-geestenfilms, maar juist het drama en het trauma van Laura (wat me een beetje deed denken aan het veel mindere The Dark, ook aan zee). De verschijningen geven er een mystiek tintje aan en laten je een tijdje in de waan wat wel echt is en wat niet.

Normaal heb ik niet zoveel met geestenfilms die vaak een standaard stramien volgen, maar deze combinatie met de dramatiek en sfeer zorgt voor een flinke meerwaarde. Het enkele schrikmoment pakt goed uit (de hand van het oude vrouwtje) en gelukkig wordt niet de fout gemaakt door de film vol te laden met goedkope schrikmomenten.

Neem bijvoorbeeld ook de scenes met het medium en het 1-2-3-spelletje dat Laura speelt: behoorlijk ijzingwekkend door het sfeertje zelf, zónder gruwelijke dingen te laten gebeuren (die misplaatst zouden zijn) of clichés te volgen.

Prima drama/fantasy/horror dus (om het toch in wat hokjes te plaatsen) met goed acteerwerk en een verhaal waar waarschijnlijk meer achter steekt dan ik in eerste instantie ervan heb meegekregen
(ze heeft haar adoptiezoontje per ongeluk opgesloten toen die het zoekspelletje speelde, vindt hem uiteindelijk, mag een wens doen, pleegt zelfmoord en verenigt met de kinderen, toch..?

Redelijke thriller met puik acteerwerk van het meisje (Fuhrman), wat een uitstraling, maar ook van het dochtertje en de moeder, erg overtuigend. En er zit een leuke verrassing in de film.

Waarom mensen dat een twist noemen begrijp ik alleen niet want het is gewoon de oorzaak en uitleg van haar gedrag en een voorbode van wat ze van plan is, het is niet een of andere plotwending.

Alleen goed acteerwerk vind ik echter niet voldoende. Het volgt namelijk een vrij standaard stramien (het irritante "help,-niemand-gelooft-mij-"script) met een weinig verrassende ontknoping. En voor een thriller mis ik nog iets belangrijks: spanning, die ik alleen in het begin voelde. De spanningsboog wordt te lang gerekt, waardoor ik constant zat te hopen op het einde. Twee uur was echt te lang.

Na de dood van de vader kon je al aanvoelen dat de vrouw en haar dochter zouden overleven. En als bekend is dat de meid eigenlijk een volwassen vrouw is, zit er dus geen verrassing meer in en dooft de film zachtjes uit. Jammer want het begon zo veelbelovend.

Aardig tijdje geleden gezien maar toen stond 'ie er nog niet op. Weet nog dat ik het niet veel vond, rommelig werkje, weinig pakkende sfeer en een loei-irritante soundtrack. De gore mag er zijn maar ook weer niet mindblowing.

Hé ze deelden geen publieksscorekaartjes bij de ingang uit. Ik vroeg omdat de film er anders met de IFFR-publieksprijs vandoor zou gaan, "ja precies!" zeiden ze. Haha tja het is te begrijpen maar ook wel een beetje raar voor de makers maar goed.

De oorspronkelijke bedoeling van de makers van de docu is de beleving van de (massale en individuele) supporters te vangen en te laten zien aan de club en de spelers. Een lastige opgave omdat dat soort dingen haast ongrijpbaar zijn, maar ik denk dat het wel zal aankomen bij ze. Het geeft de identiteit van de club en supporters aardig goed weer in dat uurtje. Natuurlijk zitten er de bekende momenten in van de laatste jaren (de tweede plaats nadat de club bijna failliet was en vooral de toestand rondom Rooie Marck, het verhaaltje over de auto is geweldig), maar dan moet je het nog wel goed verbeelden en dat is gelukt.

Af en toe zijn de beelden wat onnodig schokkerig maar over het algemeen strak camerawerk, zeker voor iemand die net van het grafisch lyceum komt. Bijvoorbeeld wanneer de camera volledig vlak meerijdt met rennende supporters in een drukke menigte, of tussen juichend chaotisch publiek op de tribune doorglipt zonder rommelig over te komen. Knap gemaakt en veel overtuigender dan in films zoals El Secreto de Sus Ojos waar iedereen netjes op een rij staat te acteren. Deze docu geeft je het gevoel erbij te zijn.

Het zijn niet alleen de bekende gebeurtenissen die opvallen maar het moment dat persoonlijk het meest in het oog springt is de anonieme supporter die met de camera van achteren gevolgd wordt wanneer hij loopt door het Maasgebouw, de Kuip, over het gras richting de boarding, daar z'n gezicht afdekt tegen de rookontwikkeling, twee fakkels ontsteekt, en ondertussen nog steeds hem op de rug gezien met het publiek pal op de achtergrond, gaaf gedaan.

Wel was het veelzijdiger geweest als er meer (typen) supporters aan bod kwamen dan de stuk of vier die er nu in zitten. En vooral dan ook met relatieve buitenstaanders, bijvoorbeeld stadium hoppers uit het buitenland zoals Ben Dudley of die Engelse gast die iedere twee weken de oversteek maakt om de club te zien. Juist omdat dat personen zijn die meer 'vergelijkingsmateriaal’ hebben.

De muziek past er bij maar vind ik wel erg vaak aanwezig, op sommige momenten was alleen het geluid en geschreeuw van publiek beter was geweest in plaats van muziek eronder zetten. Maar buiten dat is deze supporters-docu leuk om te zien, herkenbaar en geslaagd in de opzet.

Hou wel van films met als setting het ruige achterland van Amerika. Vaak worden de bewoners daar bespottelijk weggezet maar als het met een wat serieuzere invalshoek gebeurt (en da's steeds vaker heb ik het gevoel) levert het zoveel meer op: best een mooie sfeerschets met de staalfabriek, het slecht bijgehouden landschap, de soundtrack met ingetogen gitaar/banjo, de randfiguren. Eigenlijk weinig mis mee maar het verhaal zelf en het einde zijn mager. Had allemaal wel wat meer pit mogen hebben en het is jammer van de ondergrondse boksgevechten, vind dat altijd wat clichématig overkomen. 3* vind ik op z'n plaats maar dankzij het Appalachen-hillbilly-sfeertje een halfje erop.

Ik dacht iets middeleeuws te gaan zien, maar blijkt dus een black magic verhaal te zijn in een Schotse achterstandswijk van nu. Erg origineel gedaan, het zal wel iets Keltisch zijn gemengd met de huidige maatschappij, en het is nog best mooi gefilmd tussen die grauwe, neerslachtige flats.

In het begin is het stuurloos en onwennig maar daarna loopt het prima, vooral die moeder is een vreemd personage. Het is wel jammer dat het beest op een gegeven moment te lang te zien is, dat had wat duisterder mogen blijven zoals halverwege, en hadden ze er ook niet zoveel moeite in hoeven te stoppen. Het einde wordt daardoor iets te knullig terwijl het daarvoor nog slaagde in serieus en overtuigend zijn met zo'n tricky onderwerp.

Blijft tof, zombieachtige nazi's met die enge uniformen en helmen. De bunker in het bos is ook prima en er zijn aardige archief- en animatiebeelden tussendoor. Alles bij elkaar heb je een goed sfeertje van onverslaanbaarheid.

De aanloop is wel ietsje aan de lange kant en spannend kan ik het ook niet noemen, alleen in het begin en halverwege een beetje, maar de climax valt tegen. Op de een of andere manier had er meer uit gehaald kunnen worden, met meer bloed en geweld of spanning. Toch is het wel een redelijke horror.