Opinions

Extreme nee, niet wat gore betreft maar wel qua stijl, sfeer en weirdness.

Box vind ik weergaloos. Een sterk dramaverhaal met nachtmerrie-achtige sequenties, haast Lynchiaans zou ik zeggen. Erg stijlvol, een subtiele soundtrack (dat kinderdeuntje!), mysterieuze, kleurrijke shots, echt van begin tot eind volop genoten van dit onvoorspelbare stukje film. En da's voor het eerst bij Miike, niet dat ik heel veel van hem gezien heb, maar wat ik wel van hem zag heeft nooit echt indruk gemaakt zoals deze. Misschien speelt het ook mee dat het een kortfilm is in tegenstelling tot bijvoorbeeld een Audition. 4,5*

Trouwens een goede keuze om de verbrande tweelingzus in de doos nét niet helemaal te laten zien, hoewel je daar wel op hoopte maar zoiets fysiek ranzigs zou ook niet eens passen in de toonzetting van de rest. Als Miike nog meer van dit soort werk heeft afgeleverd hou ik me aanbevolen

Dumplings doet er weinig voor onder. Bizar, origineel verhaal dat abortussen (de regisseur is Chinees...) weet te combineren met ijdelheid en de drang naar uiterlijke schoonheid. Toch best sick uitgewerkt omdat het walgelijke zo ontzettend contrasterend is met het mooi geschoten geheel. 4*

Cut vind ik wat achterblijven op de andere twee. Weliswaar opnieuw boeiend maar bij vlagen ook eentonig en iets te toneelstuk-achtig. Aan de andere kant wel uitstekende cameravoering: Cut trapt meteen af met een fraaie lange take en heeft verder ook mooie camerastandpunten.
Alleen het einde kan ik niet goed plaatsen... 3,5*

Dat maakt in totaal 4* maar als het aan Box ligt valt het nog hoger uit.

Prima horror, met inderdaad een lekkere opbouw van ongemakkelijkheid. Het suddert een lange tijd en slaat dan effectief toe in de climax. De voorvallen zijn op zich niet zo gek bijzonder - hoewel, een kindje zo afmaken.. - maar juist omdat ze plaatsvinden in een slow burn sfeer komen ze rauw op je dak en ze ogen behoorlijk realistisch (geen overdreven effecten).

Ik heb wel gemengde gevoelens bij de massale suicide en voorbereiding erop; het bungelt tussen te makkelijk effectbejag (al die kinderen en baby) en afkeer (omdat dit soort massa-praktijken voorkomt), maar gelukkig overwint dat laatste gevoel.

De film is ook krampachtig toegeschreven naar een hand held camera uitvoering, bijvoorbeeld de zus die blijkbaar net zo goed kan filmen; een conventionele manier van filmen was me denk ik beter bevallen en ik begin het gesleep en gespring met een camera in dit soort films een beetje zat te worden. Een deel van de cast bakt er trouwens niets van zoals Swanberg en een aantal bijrollen maken het wel heel erg bont haha. Je beseft soms ook dat je naar een 'kijk-ons-eens-vriendengroepje' zit te kijken.

Het is maar goed dat het personage van Father er is, wat een figuur en goede vertolking, en lekker dicht op de kop gefilmd. Ondanks de minpunten 3,5* omdat het op veel vlakken geraffineerd is uitgewerkt en het je een paar keer een bittere smaak geeft.

Mooie sfeer-film: decor, belichting, sound, camera. Duidelijk met veel zorg gemaakt, maar met minder smaak gekeken; vond het verhaaltechnisch namelijk nogal saai.

Het begin en het einde kennen een paar erg sterke scenes, maar daar tussenin is het echt volhouden geblazen. Te weinig ontwikkelingen en voelbare beklemming, die het audiovisuele daardoor te kort doen.

Het enige spannende halverwege is een veel te kort shot van de sideboob van Anna, maar dat wordt later gelukkig wel goed gemaakt. Leuke verschijning, die Anna.

Die politie het blijft geinig dat Koreaanse gesukkel en gevloek. Maar in het eerste uur vind ik Memories of Murder nog weinig verheffend; een krampachtige zoektocht naar een seriemoordenaar die bij elke aanwijzing op niets uitdraait. De sterke openings-scène springt dan eigenlijk nog het meest in het oog, evenals het gehandicapte jongetje - nog los gezien van het latere "twistje" rondom hem.

De film wint aan kracht in het tweede deel wanneer er meer serieusheid en op momenten wat spanning in sluipt. De geschiedenis van Korea lijkt dan ook een iets grotere rol te spelen op de achtergrond. De aanvankelijk nog nonchalante rechercheurs worden steeds meer tot wanhoop gedreven en het laatste shot is treffend, een ogenschijnlijk veelzeggende blik in de ogen, maar wat die blik nou precies zegt blijft me nog lekker raadselachtig, mooi gedaan.

Audiovisueel is het 'wel oké': de mooie buiten-scènes en rustige muziek die naadloos verweven is in het geheel. Wat je eigenlijk mag verwachten van een film... Alles bij elkaar vind ik de score op imdb dus wel erg hoog voor een film die weliswaar geen irritatiefactoren heeft en die tot het einde toe boeiend en solide blijft, maar die ook weinig biedt dat me lang bij zal blijven. Denk ik..

Bong's latere film Madeo met een zelfde soort opbouw (de kijker langzaamaan meezuigen in het verhaal) bevalt me beter.
3 - 3,5*

Eindelijk heb ik Salo eens helemaal gezien. Goed bedoelde boodschap, en een meer treffende metafoor kan haast niet. Onschuldige kinderen die symbool staan voor de onderwerping en mishandeling van slachtoffers in een fascistisch regime. En een tegenstelling tussen intellectueel bestaan versus respectloos, mensonterend gedrag.

Maar dan de uitwerking van die boodschap, wat een gedrocht. Het acteerwerk is echt om te janken. Alleen dat gelach al.. Camerawerk is ook niets bijzonders, eerder saai. Het lijkt haast wel of dat slechte acteren en filmen bewust is gedaan, om maar niet de indruk te wekken dat er geen essentie is.

De smerige uitspattingen zijn in boekvorm vaak extremer, maar op beeld zijn ze veel confronterender, zelfs de mildere vormen. Dat had Pasolini vast voor ogen en het zal helaas ook wel met zijn dood te maken hebben.

Een punt is dat ik niet graag kijk naar poepetende mensen, kerels die in elkaars kont neuken en ouwe zakken die met jonge gasten tongen - ja, het is toneel, ik weet het. Die ranzigheden heb ik (en haast iedereen wel denk ik) óók niet nodig om te kunnen indenken dat fascisme nare excessen heeft, en dat een combinatie van absolute macht, rijkdom, verveling en 'goddeloosheid' gevaarlijk is.

Ervan uitgaande dat dat wel de bedoeling van Pasolini is geweest, vind ik dat de film de plank misslaat en niet veel verder komt dan een plat, ranzig verhaaltje, opgeleukt met filosoferende mannetjes, wat aria's en (mooie) pianomuziek.

Jammer is ook dat er geen context rond het verhaal is geschetst, er zullen vast veel kijkers zijn geweest die teveel onder de indruk waren van de goorheid. En als dat zo is, vind ik de missie in feite mislukt.

Wat een drieluik zeg.. ik dacht een paar standaard spookfilmpjes te gaan zien maar dat pakte toch anders uit. Alleen de middelste film is flink onder het niveau van de andere twee.

Memories (Jee-won Kim) begint behoorlijk creepy: een paar tergend lange takes en met een erg sterke audio erbij. Het verhaal wordt vervolgens een beetje onduidelijk zodra van perspectief wordt verwisseld en beiden angstaanvallen lijken te hebben, maar origineel is het zeker. Het einde is helaas niet al te indrukwekkend (hij heeft haar blijkbaar vermoord) maar neemt niet weg dat de audio gedurende de hele film zo goed en sfeerbepalend is dat het een effectief horrortje is. 3,5*

The Wheel (Nonzee Nimibutr) is vooral teleurstellend. Een slap verhaal over een vloek die op straat-theater-poppen ligt. Nogal kinderachtig en rommelig uitgewerkt; de eerste echt goede horror van Thaise bodem moet ik geloof ik nog tegenkomen. 2*

Going Home (Peter Chan) vind ik verreweg de beste. Het begint met een paar typische horror-elementen maar daarna kantelt het voorzichtig naar een overtuigend, morbide drama. Een totaal onvoorspelbaar verloop en einde, en ook hier is een mooie geluidsband onder geplakt. Af en toe is er een ingetogen pianodeuntje te horen maar bij een van de laatste scenes groeit dat volledig uit tot de klassieke muziek van Je Crois Entendre Encore, niet alleen strak gedaan maar vooral ook erg stijlvol en ontroerend.
Visueel is het ook prima; constant grauwe, dof-groene kleuren tussen al die levenloze flatgebouwen. En net als in andere Chinese horrors is het niet toevallig dat het handelt over onder meer abortus.
Going Home is een prachtige combi van drama en horror die medeleven opwekt met
de persoon van wie je eerst denkt dat het alleen een maniak is, maar juist z'n vrouw jarenlang 'verzorgt' en daarvóór deed zij het bij hem. Dikke 4,5*.


Laat ik The Wheel maar gauw vergeten, die vliegt compleet uit de bocht, 4* in totaal.

(PS ik begrijp even niet waarom dit eerste drieluik de alternatieve titel Three Extremes 2 heeft, en het vervolg Three Extremes..)

Een beetje maffe mengeling van misdaad, drama en mysterie waarvan dat laatste zo nu en dan zorgt voor atypische humor (zeven keer hetzelfde willen eten . Hoewel mysterie een groot woord is; waar het meer om draait (en wat de film tegelijkertijd anders maakt dan andere) is de verlegging van de focus van iemand die lijdt aan MPS naar iemand die dat bij anderen ziet.

Op visueel vlak is het op momenten genieten van de touch van To zoals de scènes in het toilet, de spiegels, etc. maar het tipt niet aan pakweg Fuk Sau of Fong Juk en pakkend of memorabel vind ik de film niet. Misschien iets te (v)luchtig allemaal. Alhoewel niet memorabel, daarmee doe ik de sterke scène waarin ze met z'n 'vieren' bij het restaurant zitten tekort.

PS in de allerlaatste seconden raakte ik het spoor bijster; verwisselde Ho nou twee keer alle guns bij de lijken (die ik niet meer uit elkaar kon houden)?

Wat een bizar goede film blijft dit, echt overdonderend. Ik vond het een 'verademing' om in de openings-scene te zien hoe gruwelijk oorlog in feite is. Iets wat je niet veel in andere oorlogsfilms meemaakt (waarom eigenlijk niet?). Binnen vijftien minuten al zo meegesleurd worden, grandioos..

En dan de Noord-Europese settings van weilanden en (kapotgeschoten) dorpen, erg indringend als je iets hebt met WOII en herkenbaar natuurlijk. De hele zoektocht is fascinerend met spannende scenes zoals de sniper. Vooral het angstwekkende gebulder van de rollende en naderende tanks, kippenvel... Net als het einde.

Minpuntjes zie ik maar weinig. Het bibberende handje vind ik op een gegeven moment irritant worden. Maar ach, wat stelt het voor; Hanks speelt voor de rest de pannen van het dak. Mischien teveel patriottisme? Mwah nee, ik denk niet méér dan er in werkelijkheid zal zijn tijdens een oorlog of bij oorlogsveteranen..

Klasse film, toen uniek in zn soort. Sterk verhaal, enge beelden, fantastische plot. Het idee om mensen zichzelf te laten vermoorden in hun strijd om vrij te komen, gruwelijk!

Jammer dat de sequels zo slechts zijn, hoewel deel 4 geloof ik weer wat weg had van dit eerste deel, of was het 3 of 5? Dat ik het niet meer weet zegt wel genoeg, deel 1 is gewoon zoals altijd de beste. Echt genoten hiervan

Er kwakt een hoop bloed en zooi op je af en het zijn best vervelende manieren om dood te gaan. vooral de verbrandingsscene is pijnlijk. En daar gaat het uiteindelijk om.

Maar nu ben ik toch wel uitgesawd. Zoveel martelingen, geschreeuw van talentloze acteurs en die verhaaltjes die eromheen zijn verzonnen: het zal allemaal wel. Beetje saai zelfs. Ik heb het niet zo heel lang geleden gezien maar ben alweer een boel (traps) vergeten.

Slap vervolg. Blijft toch jammer dat slechts weinig sequals het niveau kunnen behouden. De angst en paniek zijn bij de groep (simpele) personen in dit huis te gekunsteld vergeleken met het fantastische deel 1. Daar leef je veel meer mee met de twee personen. Bij Cube bijvoorbeeld is de groep ook groot, maar daar is dat concept veel beter uitgewerkt dan Saw II.

Deel 2 vond ik al minder worden, maar deze vind ik het slechtst. Dat hele gedoe met Amanda en de zieke Jigsaw kon me gestolen worden, het staat de (ranzige) kills alleen maar in de weg en vond het irritant.

Vond hem opvallend genoeg nog wel meevallen. De kills zijn weer behoorlijk ingenieus (ook het lesje dat ze hadden moeten leren). De beginscene is erg goor en het einde is best verrassend. Wel jammer dat niet elke kill even goed in beeld komt, zoals de ontploffing en de elektrocutie, 100 mA door je lichaam houdt niet op bij alleen wat schokken
Het oogt en klinkt allemaal in ieder geval weer lekker mechanisch en slonzig.

Het uitleggerige achtergrondverhaal neemt wel een groot deel in, maar ik heb me er niet zo aan gestoord als bij de vorige delen. Het gaat wel ten koste van de tijd om angstbeleving in beeld te brengen, en dat maakte deel 1 mede zo goed. De rest van de delen probeert er een verhaal omheen te breien in plaats van de benarde situaties goed over te brengen. Maar goed uiteindelijk draait het toch om de inventieve kills

Een beter verhaal, maar erg tegenvallende kills.

Het plot is een stuk 'geloofwaardiger' en speelt in op je gevoel van onrecht. Jigsaw heeft een persoonlijk motief maar ontpopt zich ook steeds meer tot een of andere goedheiligman die algemeen onrecht bestrijdt. Deed me aan Se7en denken.

Het teruggrijpen naar voorgaande delen begint wel irritant te worden maar is gelukkig niet zo heel prominent aanwezig.

Het draait nu allemaal om keuzes voor personen wat op zich wel slim is, maar de traps zijn zwaar teleurstellend en daar gaat het toch uiteindelijk om. Het gekruip door de gangen met de hitte is te rommelig, en de ophanging niet bijzonder.

De ronddraaiende attractie met een hoop geschreeuw vind ik theatraal, daar had ik van tevoren veel meer van verwacht dan alleen een simpele gun.

De beginscene was wel ranzig, maar het einde niet zo hard als deel V, jammer.

Scanners!
Leuk concept, lekker rustig gefilmd en prima soundtrack, maar die kracht (de jaren tachtig zweem) is ook gelijk z'n zwakte geworden, sommige aspecten zijn echt te gedateerd. Komt ook wel door de 'Cronenberg' technologie, die logischerwijs zwaar aan tijd onderhevig is, maar de uitwerking is soms veel te knullig, zoals de scene met de telefoon en de door de "explosie" achteruitvliegende wetenschappers.

En voor de zoveelste keer een emotieloos hoofd met priemende ogen wordt wel erg suf. Dat is ook het grootste manco: Scanners blinkt uit in underacting. Een beetje meer emotie in gezicht en stem had niet misstaan. Positieve uitzondering hierop is Ironside, goed gecast met de perfecte kop ervoor, en de enige die overtuigt. Het eindgevecht tussen Revok en Cameron is ook erg geslaagd met de opzettende aderen en vooral de weggedraaide ogen van Revok.. Dat blijft gelukkig wel tijdloos

Indrukwekkend. En puik gefilmd, niet alleen het begin waarin je 'zijn oog' bent, maar vooral later door de afwisseling tussen dromen en werkelijkheid. Die komt telkens als een mokerslag aan; in één klap weg muziek en vrijheid, en weer terug gevangen in het lichaam. Subliem.

Het constante opdreunen van het alfabet en de riedel aan mensen die langskomen geven goed de eentonigheid weer. Vooral de vervaging van stemmen en gezichten op het laatst is mooi gedaan. De cinematografie mag er sowieso wel zijn naarmate de film vordert.

De scene met zijn vader aan de telefoon en die met z'n kinderen op het strand met de prachtige muziek zijn aangrijpend. En ondanks dat je ruim anderhalf uur weet hoe hij eraan toe is, komt de climax - de beroerte - toch hard aan. Blijft een naar gezicht, letterlijk en figuurlijk. Dat het juist in een cabrio moet gebeuren die symbool staat voor vrijheid is slim bedacht (tenzij het natuurlijk werkelijk zo is gebeurd).

Ondanks het zware onderwerp heb ik niet het gevoel gehad dat het oversentimenteel is aangezet; een mooie en afwisselende soundtrack, niet teveel tranen en aardig wat zelfspot op z'n tijd. Gelukkig is er ook niet de andere extreme kant: een stortvloed aan vervelende levensbeschouwelijke overpeinzingen. De film bewandelt goed het middenpad. Tussen de korte poëtische frasen door beland je gewoon weer fijn in de dagelijkse beslommeringen.

Een minpuntje is dat het wat lang duurt (hoewel dat functioneel lijkt te zijn). En ik had liever nog meer willen zien van het camerawerk en effecten, maar dat kwam omdat je er ook al mee lekker bent gemaakt (dus is het eigenlijk een verkapt complimentje).

Goeie god wat een klotefilm. Humor van het niveau van een koekenpan die op iemands hoofd valt. Hahaha. Misschien dat ik hem beter kan waarderen als ik 88 ben maar hoop het niet voor mezelf. Oh en ik mis Anna Faris.

Scream betekende een ware revival van de ouderwets tiener slashers, met de bekende clichés sterk uitvergroot: een groepje tieners, veel gegil en een onbekende vermomde, killer die maar niet kan doodgaan. De wending en climax-opbouw in Scream zijn goed, maar het wel en wee van de irritante tieners interesseert me weinig. Het sfeertje is er te lacherig voor.

I.i.g. leuk dat het genre weer zo populair werd en is gebleven. Scream is een soort eerbetoon aan Halloween en Friday the 13th, maar helaas lang niet zo spannend (misschien wel voor de doelgroep). Vooral Halloween vind ik vanwege de zenuwslopende muziek en de achtegrond van de killer onovertroffen in dit genre.

Geen van de 'modernere' slashers (Urban Legend, I Know what you did..etc) kunnen me eigenlijk boeien. Ze hebben geen originele toevoegingen aan het concept. Maar voor Scream maak ik een uitzondering omdat het met succes een oud subgenre nieuw leven inblies.

Lekker droog, goed begin. Het zwakt daarna een beetje af maar heb me er toch prima mee vermaakt, een hap-slik-wegfilmpje. De prekerige ondertoon viel me nog wel mee.

Al redelijk vaak gezien inmiddels en het blijft een steengoed script met de achtergrond van de wrede moorden (voor sommige beweegredenen kun je zelfs begrip opbrengen), de depressieve sfeer en natuurlijk het einde. De openingscredits zijn btw ook mooi gedaan.

Pritt en met name Freeman moeten het vooral hebben van hun kop, stemgeluid en uitstraling. Niets mis mee, want ze passen zo prima in het verhaal, maar briljant acteerwerk zou ik het noemen. Hun gesprekken zoals in de bar vind ik ook echt te suf.

En hoewel het einde subliem is, vraag ik me af of je iemand die je zo intens haat gelijk de kogel gunt, of tot bloedens toe neerslaat, denk eerder het laatste. Hoe dan ook, het blijft een goede misdaadfilm.

Hier dezelfde ervaring, de eerste driekwartier zijn gezapig. Het is tragisch wat er met die meiden gebeurt maar omdat je er meteen wordt ingeslingerd heb je er geen binding mee en komt het goedkoop over. Wel is er constant een verloederd sfeertje in een compleet moraalloze oorlogssetting.

Zodra de kale vent in actie komt, raakt het eindelijk in een stroomversnelling. Wat een bruut gestalte.. een wild beest met als tegenhanger het tengere meisje dat op de achtergrond langzaam naar beneden kruipt waarna de boel losgaat. Echt een gave scène en meteen het hoogtepunt van de film wat mij betreft.

Aardige vondst ook..: een vunzig bordeel als verzamelbak van lompe personages waar de meid telkens stilletjes tussendoor glipt (en een vreemde constructie heeft dat huis trouwens, tussen de muren kruipen..., maar oké). De film heeft een lekker schemerige, grijs-groene look, alleen had de soundtrack een stuk intenser gemogen.

Het laatste halfuur mondt uit in een achtervolging met bepaalde elementen die aan Martyrs doen denken (niet de inhoud maar de meid zelf) en aan Eden Lake. Best spannend maar vrij standaard en het einde is teleurstellend en vooral te tam - bij de afrekening met de commandant reken je op hard geweld maar helaas.

Desondanks is het een opmerkelijke en soms erg bloederige thriller. Goed film-debuut alleen jammer dus van de lange aanloop, met een betere schrijver en sound-mannetje had er meer in gezeten. 3 ~ 3,5*

Mooie horror in de lijn van Stephen King: een dosis nachtmerries, telekinese en een beetje drama. Het verschil is alleen dat dit eigentijds aandoet door de kille, grijze waas die over de film hangt en een paar expliciet harde gebeurtenissen. Goede muziek ook en je hebt een aardig obscuur sfeertje. Het verhaal ontvouwt zich rustig en weet hier en daar spanning op te bouwen, een goede eerste helft.

De achtergrond van de lonely detective is wel erg stereotype en jammergenoeg krijgt dat in het tweede deel naar mijn smaak teveel aandacht. De ontknoping is visueel dan wel oké met het veranderende huis alleen wordt het daarna inhoudelijk too much, een té mooie samenloop van verhaallijntjes
- zijn vrouw versus het meisje in een brandend huis -
Hoewel die nachtmerries goed gelukt zijn.

Het had wat meer gefocust mogen blijven op de twins, hun ouders en de meid; vreemde onderlinge relaties die genoeg stof bieden. De eigenlijke climax is het feit dat ze zelfs hun ouders imaginair levend kunnen overbrengen, wat een grauwer einde had kunnen opleveren dat past bij al het voorgaande.
Desondanks is Seconds Apart prima, en dat voor een debuutfilm.

Fantastische thriller! Ik had eerst het boek gelezen van King, dat uiteraard briljant is. En de film was precies zoals mn fantasie tijdens het lezen, dat zegt wel iets over de verbeeldingskracht van King en gelukkig wijkt de film weinig af van het boek. johnny Depp is ook weer briljant in zijn vertolking, maar dat kun je wel aan hem overlaten. Dikke vier sterren van mij.

Pf in bijna alle opzichten goed... Mooie, niet-opdringerige soundtrack, rustig camerawerk (met uiteraard de duik richting het stadion maar toch vooral op en onder de tribune ), goed acteerwerk (mimiek), de chemie tussen Esposito en Irene terwijl ze (of juist doordat ze) elkaar uiteindelijk maar eventjes aanraken en niet eens volwaardig, de gepaste humor van met name Sandoval .

Af en toe spanning en afgrijzen (de waarschijnlijke opoffering van Sandoval, en 25 jaar lang opgesloten zitten zonder een woord te horen), een behoorlijke onvoorspelbaarheid (omdat Morales toch heel de tijd iets onbetrouwbaars bleef houden, maar dat het zó uitpakte...) en dan speelt ook nog het regime van de jaren zeventig een rol.

Eigenlijk is het niet eens echt héél bijzonder maar wel van begin tot eind een vloeiend en kloppend geheel. Het enige 'vervelende' is dat de vermoorde vrouw natuurlijk weer 'supermooi en betoverend' moet zijn in plaats van een normale of een beetje knappe vrouw (dan vind ik Irene stukken meer uitstraling hebben), Gómez laat zich wel erg makkelijk uit de tent lokken en de gemaakte veroudering van Morales was amper meer overtuigend dan een kind dat een piraten-snor draagt. Maar goed details, verder alle lof waard.

PS die plotomschrijving, 'verkracht en vermoord', op brutale wijze zelfs

Vivas windt er geen doekjes om met z'n debuut.. hard en zonder moraal, en weet zich daarom goed te onderscheiden van de talloze andere home invasion films. Het is niet overgoten met geweld maar zodra het losbarst is het meteen in-your-face. Lekker Europees dus en vooral
Irreversible: de verkrachting en het hoofd dat digitaal tot pulp wordt geslagen. Dat laatste is wel érg nagedaan... en dat er iets ging gebeuren met dat beeldje voelde je aankomen.

Ook het camerawerk heeft iets weg van Irreversible. Lang niet zó mindblowing, maar ook Secuestrados heeft minutenlange takes waarin personen op de voet gevolgd worden. Knap gedaan met al die hectiek eromheen, prettig om te zien en het geeft een benauwd gevoel, zelfs buitenshuis.
Al had de vader op een bepaald moment de dader plat kunnen rijden met z'n dikke Volvo.

Echt impact heeft het allemaal niet maar het is dan ook geen dramafilm. De personages zijn wel prima, wanhopige slachtoffers tegenover daders die er niet overdreven schurkerig uit zien. Alleen dochter Isa begint op de zenuwen te werken (al heeft ze alle reden tot hysterie). Erg druk.

De toevoeging van de bewaker is teveel van het goede. Daar stapt de film dan toch in de val van 'onlogica' en het laten opdraven van derden was ook niet nodig geweest. Waar het wel in slaagt is dat de aandacht geen moment verslapt, best knap gezien de standaardformule en het simpele plot. Strak filmpje.

Jacobs ziet er indrukwekkend uit, de setting is aardig creepy en sommige moorden zijn wel oké. Dat zijn zo'n beetje de enige pluspunten die ik heb kunnen ontdekken. Voor de rest hangt het verhaal aan elkaar van de clichés, is het acteren niet al te best en is het verhaal achter de killer te triest. Maar goed, voor een doorsnee slasher is dat niet eens zo erg.

Phobia, sterke titel voor een horror maar angstig is het niet. Het eerste filmpje (eenzame meisje) vind ik dan nog het best. Slim camerwerk en er wordt zorgvuldig wat spanning opgebouwd totdat alles pitch black is, maar dat belangrijke stukje is dan weer te kort en er verschijnt opeens een supersnelle slechte cgi-spook of zoiets vaags, en een slotscene die alles teniet doen, echt zonde. (3*)

In het tweede deel (de scholieren) vind ik alleen de scene geslaagd dat ze recht tegenover elkaar aan tafel zitten en een aantal camerashots, verder veel te rommelig geschoten (2*). De laatste twee filmpjes zijn onderhoudend maar kinderachtig, soort Tales from the Darkside, hoewel de derde (jongeren in het bos) een leuk einde heeft (3*) en de vierde (vliegtuig) opvalt vanwege de benauwde setting (2,5*).

Overall valt het dus tegen, al moet ik zeggen dat ´geesten' niet mijn favoriete onderdeel is maar zowat onvermijdelijk in veel Aziatische horror (maar laat me graag verrassen (Ringu, Chakushin Ari, Noroi,..)

Chucky, ooit de grootste pokkepop ter wereld.

Kan me verder dan dat weinig meer herinneren van Child's Play, maar ik weet wel zeker dat dit een verschrikkelijke film is. Niet spannend, en vooral niet grappig.

En het doet nog wel zo vreselijk z'n best om grappig te zijn met die flauwe one liners en een rukkende Chucky als dieptepunt.. De parodietjes op andere films (The Shining, Psycho en meen iets van Suspiria te herkennen) maken het ook niet meer dan het is.

En die regisseur en Jennifer, hoor je die ook grappig te vinden? Het ontgaat me volledig. En al die poppen en later zelfs de kinderen, met als motto 'hoe meer, hoe leuker het uiteraard wordt'. Mnee dus.

Bagger, en beroerde digitale SE trouwens bij het zuur.

Wat een heerlijke rush levert deze film! Van begin tot eind alsof het een game is waarin je telkens een etage (stage) omhoog gaat. Via de geweldige short-film Safe Haven in de horror V/H/S2 leerde ik het werk van Gareth Evans kennen en ook hier pakt hij het goed aan. Veel geweld, één gave locatie en daarbinnen toch genoeg afwisseling aangebracht.

Nu heb ik weinig met fist fights in films waarbij de tegenstander netjes één voor één aan komt kakken (zoals in het drugs-lab) maar de afgezonderde knokpartijen met de langharige Mad Dog zijn strak en gelukkig wordt er ook gezwaaid met machetes en messen. Ondanks de wat teleurstellende climax met de baas is het een erg vermakelijk en vlot actiefilmpje. Kom maar op met dat tweede deel, en Evans en Tjahjanto mogen gerust eens een horror van volle lengte maken, kan onmogelijk fout gaan.

Gave film. Het oogt volwassener dan The Raid 1 (wat betreft cinematografie en decors) alhoewel ik dat eerste deel toch beter vind vanwege de kleinschaligheid, benauwdheid en het vasthouden van de adrenaline. Hier zakt het een paar keer weg vanwege lange tussenstukken.

Dat neemt niet weg dat The Raid 2 een aantal strakke scènes heeft terwijl ik niet eens van blote vuisten (martial art) fights hou, met van die stompzinnige, grenzeloze incasseringsvermogens en een choreografie waarbij tegenstanders eerst om elkaar heen draaien alsof ze op het punt staan te gaan paren.

Maar het gaat me hier niet eens zozeer om de gevechten zelf (die soms echt té lang duren) als wel om de telkens sterke opbouw daar naar toe (zoals de scènes met de honkbalknuppel, de hamers en in de discotheek) en niet te vergeten de heerlijk lange auto-achtervolging. Lekkere opzwepende audio, eigenlijk gedurende de hele film wel. In ieder geval is er geen gebrek aan talent bij Gareth Evans (ook gezien z'n VHS2-bijdrage).

PS Mooi dat er in zo'n actiefilm amper ruimte is voor onnodig, sentimenteel gedoe. Ik gok een paar schamele minuutjes voor z'n vrouw en kind : )