Opinions

Tof filmpje. Redelijk mysterieus en een mooie (desoriënterende) locatie. Een soort Polanski-light wat betreft thematiek en de setting van het appartement, maar dan meer to-the-point en een tikkeltje spannender.

Verder zit de kracht in het feit dat er weinig personages zijn die ook goed vertolkt worden en een paar vreemde, sterke één-op-één scenes. Met name de seks-scene natuurlijk maar ook de ontmoeting met Ake. Ondanks dat je net teveel hints krijgt blijft Naboer interessant.

Positief verrast door dit filmpje. Die taxi-oorlog vond ik altijd wel interessant door die smerigheid, de gedupeerden en dat louche wereldje (genoeg stof voor een film), en Nachtrit weet dat goed te verweven met het verhaal van Dennis. Lekker ongepolijst en een goede scene vanuit de taxi, alleen dat subplotje over hem en die meid was wat overbodig. Ik was vooraf bevreesd voor een Brabander die een platte Amsterdammer moet spelen maar dat viel uiteindelijk mee.

Ik had hem wat rauwer verwacht, vooral ook na de mooie en veelbelovende opening met de actie, achtervolging en het strakke camerawerk Alleen komen daarna iets te vaak komedie-aspecten en sentimenten om de hoek kijken die de spanning in de weg zitten, en het hele media- en fan-gebeuren kwam niet al te overtuigend over. Maar een onvoldoende is het zeker niet waard, daarvoor steekt het te goed in elkaar en houdt het de aandacht vast.

Redelijke docu, met best mooie animatie stukjes tussendoor, maar de verhalen en personen wisten me toch niet zo te pakken zoals ik had verwacht van tevoren, gezien het thema van zelfdoding. Wel redelijk confronterend omdat de betrokkenen er meestal erg rustig/gelaten over praten (weet even het gepaste woord niet te vinden).

Prachtige, ingetogen soundtrack en die scène met de percussie en drum is echt subliem ;
een bijna hypnotiserende ritme en overwinningsdans die de discipline van de Japanners onderstrepen

(afgewisseld met beelden van Kadokawa die recht op de camera afloopt met een blik in z'n ogen die het midden houdt tussen ongemak en angst. Je zal die stoet trouwens maar op je af zien komen als slachtoffer zijnde...)
Een nogal unheimische intermezzo en de beste scène die ik in lange tijd heb gezien.

Najing Nanjing is een sterke oorlogsfilm, vooral het eerste half uur is prachtig geschoten; zwart-wit beelden waarin de contrasten tussen de voor- en achtergrond goed naar voren komen en camerawerk alsof je er midden in loopt, erg indrukwekkend. De gevechtsscènes zijn overtuigend en gelukkig niet voorzien van vals-aanvoelende heroïek.

Het acteerwerk is ook dik in orde, alleen hebben de persoonlijke drama's die zich ontwikkelen niet écht een grote impact, misschien omdat er op teveel personen wordt gefocust (wat dat betreft werkt de
one-man-focus zoals in Idi i Smotri en Apocalypse Now vaak het beste), en omdat het heel af en toe over het randje dreigt te gaan richting melodrama. Hoewel de Chinese vader en zoon, en de executie van Rabe's secretaris behoorlijk indruk maken. Hoe dan ook schaart Nanjing Nanjing zich wat mij betreft tussen de beste oorlogsfilms.

Prima docu met een scherp contrast. Zo'n wannabe rap-gangster in Amerika die eindelijk eens een keertje op bezoek gaat in Mexico om nou eens te weten waarover hij zingt. Maar daarginds een beetje stoer op een bierflesje gaan schieten (gefilmd met een telefoontje als bewijs haha jezus man).

Aan de andere kant de verscheurde Mexicaanse families en een agent die voor een hongerloontje de lijken en kogels opruimt (want tot meer dan dat komt het niet met 10-20 doden per dag). Vrij pijnlijk met die verheerlijk ervan en het is interessant om te zien hoe zoiets tot een complete sub/muziekcultuur kan leiden.

Oef slecht (maar niet slecht in de zin dat het goed wordt). Een willekeurige aflevering van pak 'm beet Peter R. de Vries maakt al meer indruk dat dit. Het is melodrama ten top, die moeder werkt vanaf het begin op de zenuwen en zodra je drie keer te horen krijgt hoe goed, slim en mooi Natalee wel niet was is het dieptepunt bereikt. De disco-scenes zijn vreselijk onnaturel, zoals het meeste acteerwerk en het stukje van De Vries wordt er nog gauw tegenaan gegooid met een acteur die van straat lijkt te zijn geplukt. Enige pluspunt is dat het allemaal redelijk waarheidsgetrouw lijkt te zijn. De film had trouwens beter Beth Holloway kunnen heten...

Aardige thriller. Atlhans de eerste helft is behoorlijk spannend als je nog niet weet wat er aan de hand is. Lekker smoezelige omgeving met die goedkope witte wandtegeltjes en aftandse tl-verlichting.

Tweede deel vind ik ook aanzienlijk minder omdat het raadsel jammergenoeg veel te vroeg duidelijk wordt. Vond het acteerwerk grotendeels ook niet zo geweldig.

PS, de titel Nattevagten doet me telkens denken aan een ongeschoren-vrouwen-porno (van een dyslectische regisseur).

1994 Pulp Fiction en Natural Born Killers, dat waren toch wel dé films die je gezien moest hebben En ze blijven nog makkelijk overeind.

Erg gaaf filmpje dit. Mooi geëdit, kleurrijk, hoog tempo en dat twee uur lang non-stop. Lekker geschifte personages ook van Harrelson, Jones, Sizemore en Downing Jr.

En Lewis natuurlijk.

VInd het vaak flauw als films een soort van boodschap hebben, maar dit is wel een heerlijke en weinig subtiele uitvergroting van geweldsverheerlijking (op tv en van seriemoordenaars). En wat doet dat het toch goed in films heh

De openingsscene zet goed de toon en het gedeelte erna met de family comedy show en het lachbandje is weergaloos. Erg fijne soundtrack ook. Enige jammere is dat de perikelen in de gevangenis iets te lang duren.

De opening van de film haha fantastisch, de boom in het bos aan willen wijzen waar hij zelfmoord wil plegen, is-ie gekapt, met de klassieke muziek eronder, ik kwam niet meer bij. De toon van 'dan zit echt alles tegen' is gezet.

De docu/drama begint sterk: fatalistisch, zwartgallig, eenzaamheid, drank. Maar gaandeweg is het teveel van hetzelfde, wat natuurlijk inherent is aan dat leven, maar dan heb ik het onderhand wel gezien.

Er hangt ook een enorme zweem van zelfmedelijden over die twee mannen heen wat een tikkeltje storend werd en die Vlaming blijkt uiteindelijk een enorme lul te zijn door z'n rum te pakken terwijl z'n vriend eventjes buiten het ziekenhuis is. Beetje leuk doen voor de camera, mneh.

Verder wel aardig geschoten allemaal, die kikker die niet uit het zwembad kon klimmen is een leuke metafoor.

Heb me er wel mee vermaakt. Niet grandioos (daarvoor is er te weinig spanning, bruutheid en/of gore) maar het gaat nergens de mist in. Goede score, een donker sfeertje en het tempo zit er vanaf het begin lekker in. Sowieso kan ik het wel waarderen als horrors niet onnodig lang zijn door allerlei getreuzel eromheen of een te lange intro, en dat zit hier wel goed.

Hier en daar kent de film best sfeervolle beelden zoals het gestrompel over de akker met de rook achter zich aan. Het beste is de barscene; duurt vrij lang maar houdt je stevig in de greep. Verder goed geslaagd hoe ze langzaam zwartblakeren en verbranden in de zon.

Wel jammer dat het einde teveel van het goede is, te dramatisch. Die hele insteek van verboden liefde deed me trouwens wat denken aan Hellraiser, best leuk gedaan. Viel me ook op dat een stuk van The Devil's Rejects geïnspireerd lijkt te zijn op de beschieting van het huis.
Krappe 3,5*

Aardig sfeervol werkje vanwege de muziek en obscuriteit. De eerste helft is freaky, vooral het monster dat uit het donker opdoemt is gaaf. Morbius is daarentegen een stuk minder als geschminkte junk, jammer voor zo'n sleutelrol want eng wordt het niet, ondanks de goede openingscredits en -scene.

Het lijkt inderdaad duidelijk geïnspireerd op Hellraiser, niet alleen vanwege de hel maar ook door de thema's liefde, verraad en wraak. Dat hoge niveau haalt het echter niet want het tweede deel zakt weg in rommeligheid.

Sterke scenes (de hel, en het varkensmens met de rolstoeljongen) worden afgewisseld met mindere. Conceptueel is het goed, alleen het zwalkt een beetje tussen vaag willen blijven en duidelijkheid willen scheppen. 2,5 - 3*

Nee dit gaat hem niet worden voor mij. Slechte muziek, het oogt amateuristisch en de special effects zijn ook niet allemaal om over naar huis te schrijven. Over de konijnscene zal ik maar niet eens beginnen; het enige echt shockerende en nog goedkoop ook. Alleen nog wat punten voor het bizarre uitgangspunt, af en toe wat kolderiek gedoe en de vrijscene.

Hm kijkt wel aardig weg, maar zal geen indruk op me achterlaten, het kabbelt daarvoor allemaal net een beetje te veel voort. Camerawerk vind ik op zich wel oké maar ik deel de mening dat het teveel van het goede werd. Verder is het behoorlijk langgerekt zonder ergens echt uit te blinken.

Zitten enkele geinige, lompe stukken tussen, zeker wanneer ze Friesland inrijden, maar heb het wel gehad met de typetjes en accentjes (en figuren die het nog steeds na proberen te doen). Volgens mij was New Kids voordat het op tv en in de bios kwam alleen nog via internet te zien en toen was het meer absurdistisch, erg leuk soms. Dit Nitro-deel is na Turbo niet meer dan een redelijk vermakelijke tijdsvuller (waarvan je niets bijblijft en onderhand zo uitgemolken als een dooie koe).

Aardige film, maar de losstaande sketches van de serie zijn leuker en dan vooral het eerste (internet)seizoen dat nog een beetje cult-achtig aandeed. Zag er zelfs beter uit dan deze soms overbelichte zooi.

Het is allemaal wel prima te kijken met een lach op z'n tijd, met name door enkele gastrollen, maar toch ook schrijnend dat Theo Maassen in 2 seconden grappiger is dan de hoofdcast en dat Oerlemans zichzelf zonodig de film in moest schrijven met z'n grijnzende zelfvoldane kop.

De slomo met het herladen van die shotgun is trouwens wel erg tof.

Mooi inkijkje in de sport tijdens het volgen van de wielerploeg (en leuk persoon die Kittel). Was zelf al jaren geleden compleet afgehaakt van de Tour na alle dopingperikelen waarbij ik m'n 'helden' van hun voetstuk zag vallen, gedegradeerd tot sportverkrachters en volksverlakkerij waardoor jonge wielrenners nu op moeten boksen tegen vooroordelen als ze goed rijden, maar onder andere deze docu biedt weer hoop en ben het zowaar weer een beetje gaan volgen. Geen film met waanzinnige inzichten maar wel leuk gebracht.

Een van de engste films uit mn jeugd, horror zoals horror bedoeld is, in tegenstelling tot de hype die eind jaren negentig kwam waarin horrors/thrillers het alleen moesten hebben van de schrikmomenten die je van verre voelt aankomen (zoals Scream). Als ik Nightmare nu weer terug zie, is het natuurlijk anders dan hoe je het vroeger beleefde, maar Freddy Krueger blijft gewoon de engste maniak.

De nieuwe Krueger is nog best een aardige poging, alleen met z’n hangende mondhoeken lijkt het alsof ie een nare beroerte heeft gehad en z'n vervormde stem is nog slechter dan die van Batman (wat op zich wel een prestatie is). Best aandoenlijk en kneuterig ook om te zien dat hij voor zichzelf een verstopplekje heeft waar hij fotootjes bewaart.

Nee was ik maar in slaap gevallen.. Het is te braaf, bijna twintig jaar later komt de moord op Tina in het origineel rauwer en bloederiger over dan in deze remake. Tijdens de badkamerscene wordt zelfs angstvallig vermeden dat er een tiet in beeld komt.
Er is geen spanning, tegenvallende kills, niets eigenzinnigs, een zeldzame grappige oneliner en af en toe het Nightmare-deuntje maar verder een doorsnee soundtrack.

Het plichtmatige toewerken naar de tienerdoelgroep zonder een van die elementen erbij is te slap. Dat kan toch niet meer sinds er slashers/horrors zijn die harder of spannender zijn, met aansprekende slachtoffers?

Maar hier dus opnieuw wat jongeren die rondhangen bij schoolkluisjes en door het raam van de slaapkamer binnenkruipen om bij elkaar een potje te gaan janken. Alleen Scream kwam daar met een gaaf script nog mee weg in de slappe horror-jaren negentig (met films als Urban Legend). Dit is een throwback naar die tijd.

De ene digitale lopende-band-drol volgt de andere op bij Platinum Dunes (ai die scene waarin de brandende Freddy op de camera afstormt ). Het zal ze verder niet boeien natuurlijk want het brengt gewoon 60 miljoen op, belangrijker dan sterke en originele horrors maken.

Uiteindelijk wel twee lichtpunten gezien: de scene waarin die meid vanuit het bloed door het plafond valt en de eerste tien minuten die serieus mooi en veelbelovend zijn, vooral door het kleurgebruik.

Vijftien jaar cel voor het weglopen van huis haha je zou bijna denken dat het een grap is.. Twaalf jaar voor het weglopen van je man (maar zes jaar voor moord, huh?), kinderen van gedetineerde vrouwen die opgroeien in de gevangenis, op je tiende uitgehuwelijkt worden aan een ouwe vent... Bij vrijlating bang zijn vermoord te worden door je eigen broer of vader omdat je de familie-eer hebt aangetast door het weigeren van uithuwelijking. Liever in de gevangenis zitten waar je geen burqa op hoeft dan erbuiten zijn en onderworpen aan allerlei wetten en mannen.

Van pure ellende bij het zien van zulke idioterie moet je zowat lachen als een boer met kiespijn. Wat een intriest en uitzichtloos leven heeft Sara die na haar vrijlating in een vrouwenopvangtehuis alsnog 'gevangen' blijft om van familie vandaan te blijven. Haar vriend die vanwege dezelfde angst niet met haar verder ging. Ook pijnlijk is de jongen die vastzit omdat hij met z'n moeder wegliep van huis. Dat gesprek met z'n vader die ohzo zielig is omdat zijn eer is aangetast en z'n zoon simpel meedeelt hem te vermoorden als hij vrijkomt. Het meest schrijnende is misschien nog wel dat die jongen en de andere gevangenen zich oprecht schuldig voelen.

Op zich niets nieuws allemaal maar deze docu laat het op confronterende wijze zien met de camera die overal toegang toe heeft en een fascinerende inkijk geeft in de vrouwengevangenis. De film geeft een persoonlijk gezicht aan dit soort (bekende) uitwassen. Je zou soms denken dat beschaving en ethiek anno 2014 overal op z'n minst een béétje doordrongen zijn maar blijkbaar bestaan er nog zulke idiote wetten en compleet doorgeslagen masculiene culturen waar zelfs een miserabel mannetje volledige macht en controle heeft over vrouwen.

Gezellig land dat Afghanistan, en vreemd dat deze (goede) registratie van mensonterende wetten en straffen op slechts 55 stemmen op IMDb mag rekenen. Alsof dit soort dingen niet voorkomen. Misschien moeten er eerst Olympische Spelen plaatsvinden om de aandacht te krijgen die ze verdienen...

Na een tweede kijkbeurt moet ik m'n oordeel toch wel verhogen. Het oogt en klinkt rustig met die Western-setting en zonder score, zodat de spanning volledig naturel is. Bijvoorbeeld de scenes in het eerste motel en vooral die in het hotel zijn ijzingwekkend, alsof je er zelf bij bent (en dan hoor je ook geen orkest). Zelden zo'n doortrapt ijskonijn gezien als Anton met z'n sokken en wapen, en Lewellyn als opjaagde prooi. Het kat- en muisspel in optima forma in het Texaanse landschap. Vind dat Lewellyn trouwens behoorlijk goed weet te ontsnappen met zo'n mafkees op je hielen.

De stoerheid is soms wel wat overdreven (zoals Anton bij die Texaan in het winkeltje). Daarmee lijkt het een moderne versie van Westerns. Af en toe kakt de film ook in zoals wel vaker in dat genre, maar het laatste halfuur bevalt me in ieder geval een stuk beter dan de vorige keer. Het abrupte, ongepolijste einde past wel bij het naturelle karakter van de rest van de film. Met het spreken door de sheriff eindigt de film ook waar het mee begon. Wat ie zegt klinkt dan wel een beetje suf maar goed, daarna valt eigenlijk ook niets meer te laten zien, Anton is als een ongrijpbare 'geest'.

Mooi "verkleinglas" van het Bosnië-conflict, vooral de blauwhelmen worden goed te kijk gezet met het niet kunnen, willen of durven ingrijpen, en de neutrale opstelling die schandalig is verlopen. De Bosniër die ze laten liggen geeft perfect weer hoe ze aan hun lot zijn overgelaten.
Het media-circus komt wel gekunsteld over en buiten de symboliek om vind ik het wat povertjes, maar toch heb ik me geen seconde verveeld, ook vanwege de lichte satire.
Zou Karremans de film ook gezien hebben?

Psycho's versus psycho's is een gaaf concept, kun je veel kanten mee op maar hier wordt er behalve een beetje gore weinig mee gedaan. Hoewel die 'ene' scene goed is, deed me denken aan een kruising van Rambo en Bear Grylls die uit een dood kameel kruipt, de vaart zit er lekker in en Luke Evans is leuk bezig.

De rest van de cast bakt er weinig van en de film lijkt iets te willen bereiken (spanning, impact, ...) maar het werkt niet, de dialogen die de acteurs ook meekrijgen.. of die bitch-fight opeens.. Kon me niets interesseren wat er met wie wanneer zou gebeuren, ja eigenlijk de killer, beetje rare uitwerking had dat. (Audio)visueel is het ook niet veel, een filmpje dat het van een paar scenes en het tempo moet hebben.

Noroi zal denk ik erg verontrustend zijn voor mensen met interesse in het bovennatuurlijke. Voor hen zeker een aanrader! Mij heeft het echter niet overdonderd, misschien omdat ik er niet zoveel mee heb, maar vooral omdat de reportage-vorm van vertellen een bepaalde afstand creëert.

Bijvoorbeeld Blair Witch, ook bovennatuurlijk, maakte wel indruk op me omdat daar langer een angstige, dreigende sfeer aanwezig is. In Noroi is zelden of geen dreiging maar is het meer het onverklaarbare dat je mee moet zuigen. Pas vanaf de scene in het roeibootje vind ik Noroi wel creepy worden als ze steeds dichter bij de onthulling komen.

Toch vind de opbouw met al die fragmenten, krantenknipsels en informatie wel knap gedaan. Het vehaal is goed bedacht en bouwt zo lekker op. Voor zover je kunt spreken van geloofwaardigheid vind ik dat redelijk gelukt. Goede setting van smoezelige gebouwen en omgeving, en de acteerprestaties vallen mee. Alleen die "super psychic" is zoals vaker gezegd overdreven en verstoort het serieuze karakter.

Je wordt gedurende de film steeds nieuwsgieriger naar de afloop, en die stelde niet teleur. Het stuk na de korte aftiteling was geen complete verrassing maar maakt het verhaal imo wel af.

Het verbaast me trouwens dat hier geen Amerikaanse remake van is, of wel?

Mja.. ben ooit de eerste poging in slaap gevallen en ook nu viel het begin tegen, het verhaal komt hortend en stotend op gang met die priester, ex-agent, kinderen, flashbacks, etc.. Ook de cliche spookverschijningen in spiegel(beelden) vind ik weinig indrukwekkend, op één moment na wanneer ze achter zijn kinderen staan.

Het laatste halfuur wordt het gelukkig stukken beter als je meer te weten komt over Medina en Juans situatie. Een positieve omschakeling in de film waardoor het een interessante dramatische / psychologische uitwerking krijgt. Het is best sterk wanneer Juan zijn kinderen wilt beschermen
op een manier die voor de buitenwereld totaal niet te begrijpen is.

Het sfeertje is ook aardig maar niet overdonderend, daarvoor zijn de soundtrack en beelden te vlak, net als het acteerwerk. De slotscene vind ik op zich wel passen bij het verhaal en bevestigt het idee dat Nos Miran geen zuivere horror is maar een drama met veel bovennatuurlijke trekken.

Nosferatu is echt ondergedompeld in een grauwe, nare sfeer. Overal waar Dracula verschijnt wordt hij omgeven door een en al doodsheid: in zijn kasteel, op de boot en in Virna. Zeer goed en symbolisch voor de pest, zie bijvoorbeeld het shot waarin zijn schaduw met de doodskist groots en dreigend op het achterliggende herenhuis opdoemt; de plaag is gearriveerd. Zal vast te maken hebben met oude opvattingen om rampen toe te schrijven aan mythes/personen.

Geweldige score ook, een soort koorgezang en bijna altijd aanwezige monotone klanken die er een naargeestige boel van maken. Vooral in combinatie met de vertraagde beelden van die vliegende ratten. Of de valse klanken van het vioolspelende ventje, hij zal maar naast je staan als je naar beneden bent geflikkerd.

Maar toeval of niet, na aankomst in Nederland heeft de Graaf meer weg van een kale speedjunk met z'n ingevallen kop en rotte tanden
Over Renfield zal ik het maar niet hebben, wat een irritant stemmetje en voorkomen heeft die man. Het acteerwerk van de bijrollen stond me sowieso wel tegen moet ik zeggen, met Lucy voorop, vooral dat plastische uitzwaaien van d'r man en ik dacht dat ze klaarkwam op het moment dat ze haar laatste adem behoorde uit te blazen, oei.

3,5 - 4*, voordeel van de twijfel

Best overweldigend.. Zoveel rake parallellen trekken tussen zaken die niets van doen hebben met elkaar, en tegelijkertijd met een aangrijpende lading. De zoektocht naar hemellichamen en die naar menselijke lichamen van de geëxecuteerden. Beide opgehouden met bestaan maar ook beide nog ergens te vinden (hoewel het eerste veel makkelijker dan het laatste, pijnlijk genoeg.)

En zo barst de film van de metaforen (zoals de onmetelijkheid van het heelal en die van de woestijn) en contrasten (de helderheid boven Chili versus de schimmigheid en onwetendheid daar over de menselijke restanten), erg doordacht. Treffend ook wat de dochter van de verdwenen ouders omschrijft, eigenlijk sowieso stuk voor stuk boeiende monologen en portretten.

Gelukkig is het allemaal zonder de politieke achtergrond uit de doeken te doen (wat de aandacht zou afleiden), zonder stelling te nemen of een persoonlijke (politieke) mening te geven, zoals het 'hoort' in docu's. Om het af te maken is Nostalgia de la Luz van begin af aan overstelpt met haarscherpe en kleurrijke beelden van het heelal, van voorwerpen en van de natuur waar geen schilder tegenop kan, waanzinnig.

Het slot met de twee vrouwen bij de telescoop geeft een brok in de keel. Ook dit weer een dijk van een metafoor waar de beelden (en muziek) voor zich spreken. Jammer dat het daarna nog een paar minuutjes doorging, was in mijn ogen het perfecte einde geweest.

Wat een vre-se-lijke film, Scooby Doo met echte mensen. Eigenlijk zo slecht dat het lachwekkend is, dus toch nog een 1*.

Acteerwerk is hilarisch, het plot slaat nergens op, de setting is een uitgerangeerd spookhuis met overuren voor de rookmachine, de dubbing is slecht, de synthesizermuziek is niet om aan te horen en het moehahaha-gelach is allesbehalve eng. En dat allemaal anderhalf uur lang. Het einde is helemaal te zot voor woorden.

Brr het is dat ik de film als bonus kreeg bij Suspiria, het kwaliteitsverschil kan haast niet groter zijn.