Opinions

De eerste afleveringen met de tests vind ik vrij goed. Daarna zwakt het helaas af; de perikelen binnen de leiding van 'de andere wereld' en 'het doel' konden me weinig interesseren en ik had vanwege de vele personages geen binding met een van hen, jammer.

John Lithgow is inderdaad echt geweldig in deze serie, met z'n onhandig uitpakkende zoektocht naar het begrijpen en kopiëren van menselijke eigenschappen en handelingen Leuke serie.

Vier seizoenen 'maar'? Leken er toendertijd veel meer (maar ja, herinnering). Prima serie inderdaad, vooral de omgang tussen Willie en Alf.

De hele opzet van het bekijken en restaureren van korrelige, oude tapes bevalt me prima. Het mysterie wordt versterkt door de mix van found footage en regulier filmen, het afgelegen gebouw en de geluidsband.

De eerste twee afleveringen waren daarom echt veelbelovend. Het knalt er lekker snel in. Zo’n beetje halverwege kreeg ik echter een flinke dip van vermoeidheid. Te standaard paranormaal (nee, niet weer een seance en iemand die om de haverklap opeens naast je staat om mee te kletsen).

Dat voor lief nemend heb ik het netjes uitgekeken, toch benieuwd naar de afloop. Maar een eventueel vervolg laat ik voor wat het is.

Ja heerlijk Ik moest er effe inkomen de eerste aflevering maar dan is het ook snel raak. Gevatte opmerkingen van Ash, ziet er gelikt uit allemaal en een prima speelduur per aflevering. Vooral bij de medicijnman en in de boshut is het leuk. Vind zowel de originele films gaaf (vooral Evil Dead 2) als de 2013-versie, en de serie dus ook.

Leuk weer, aan alles straalt plezier uit (makers, acteurs) en dat komt goed over. Best mooi hoe ze er telkens een draai aan weten te geven om de aandacht vast te houden (zoals bij de psychiatrische inrichting). Vind het wel een tikkeltje minder dan S1, o.a. vanwege de locaties zoals de bar en de auto-hal.

PS geinig die verwijzingen naar andere films (bijv. The Thing in het politiebureau).

Heb altijd genoten van Zondag met Lubach. De nieuwe show vond ik stroef van start gaan, tweede seizoen beter met meer piekmomenten en dit seizoen ondermaats. Althans, de goede, scherpe shows zijn in de minderheid.

Over het algemeen is het het nét niet (de scherpte en humor) met soms gasten die zonde van de tijd zijn en zijn stokpaardjes die te vaak van stal gehaald worden (natuur, BBB, boeren, etc.) waardoor het vervelend wordt.

Wel ik wel goed blijf vinden zijn de bijdragen van Diederik (sport), Tex en Jonathan.

Met Esquivel - Boulevard of broken Dreams - YouTube in een van de eerste afleveringen weet je al dat het niet mis kan gaan

Heerlijke serie. Kan me herinneren dat seizoen twee naar mijn smaak te veel tijd stak in het advocaten-gedoe, maar bleef nog wel boeiend. Dit derde seizoen is meer wervelend. Saul is een boeiend personage, gaat een ontwikkeling door en er hangt een prima sfeertje, lekkere muziek.

Bij bepaalde shots had ik wel het gevoel van ‘al gezien bij Breaking Bad’ en de relatie met Kim vond ik niet overtuigend (wel die met z’n broer); maar oké. Op naar seizoen 4!

Ben iets minder enthousiast geworden dan bij de eerdere seizoenen. Na een paar afleveringen had ik het zelfs een beetje gehad met Jimmy... Weet nu wel dat hij gewiekst is, een doorzetter met een vlotte babbel, een zorgzame kant met een klein hartje. Vier seizoenen vind ik lang voor een one man show, die een beetje aangekleed is met andere lijntjes.

Gelukkig zijn er vanaf het derde seizoen wel meer zijplotjes zoals het Mexicaanse gedoe, maar echt genieten zat er daarna in seizoen 4 niet meer in. Komt ook omdat het al bekende bijrollen zijn, wat tegen zich begon te werken. Dat geldt ook voor de typisch Breaking-Bad-visuele kenmerken, zoals de camera in drie posities vanaf dichtbij gericht op het wiel van een rijdende auto, of te lang durende shots; het komt te gefabriceerd over.

Toch is Better Call Saul interessant genoeg om te blijven hangen tot het einde en het blijft sfeervol. Maar handenwrijvend uitkijken naar de volgende aflevering zat er niet in (wat ik wel had met bijvoorbeeld Ozark rond dezelfde periode).

Gave serie met het uitgangspunt van toekomstige technologie, dat in iedere aflevering verschillend uitpakt (tragisch, spannend en/of dramatisch). Van S1 vind ik de derde aflevering de beste (The Entire History of You), vooral hoe het verhaal zich ontwikkelt en eindigt.

White Bear, die zag ik niet aankomen... heerlijk hoe alles in één keer in een ander perspectief komt te staan. Sterke aflevering, en toen kwam White Chrismas nog, minstens zo zwartgallig en best indrukwekkend.

Ja Black Mirror blijft goed. Ik vind de diversiteit van de afleveringen in S3 (de verschillende settings en sfeer) prettig. Lekker afwisselend en geen één die echt matig of slecht is. Alleen van de laatste twee afleveringen is wat weggezakt in m'n geheugen; een minder goed teken.

De beste aflevering vind ik Shut Up And Dance. Ongenadig, vrij realistisch wat betreft thematiek en een strak einde (kippenvel toen Exit Music van Radiohead kwam opzetten). Niet verwonderlijk dat het blijkbaar van de regisseur van Eden Lake is.

Niet allemaal dacht ik. Zal wel met de MM-regels voor de tijdsduur te maken hebben.

Bandersnatch

Gelukkig zijn ze bij Black Mirror weer teruggekeerd naar de zwartgallige insteek, na het tegenvallende vierde seizoen. Bandersnatch heeft een fijn sfeertje en is lekker fatalistisch. Leuk ook hoe het meta-concept van ‘pac man in een doolhof’ is uitgewerkt door dat ventje zelf in een doolhof rond te laten dolen door middel van de keuzes en controlling.

Mnee het typisch zwartgallige, duistere en/of het stompje in de maag zit er dit seizoen helaas niet in. De drie afleveringen zijn net aan voldoende en redelijk interessant, maar op geen enkele wijze memorabel.

Het is jammer dar me niet langer een zwarte spiegel wordt voorgehouden. Nou ja een beetje bij Joan is Awful, maar die vind ik te licht-komisch om een blijvende indruk te maken.

Buiten dat heb ik genoten van het old school sfeertje van Demon 69 en Loch Henry beviel me ook. Ze zijn echter weinig passend in de reeks van Black Mirror. Wat dat betreft raad ik de heerlijke aflevering The Outside van Cabinet of Curiosities aan. Die zou hier zeker niet misstaan.

Hm dacht dat ik hier al iets bij geschreven had, maar nee. Prima serie, dus ik zal snel met seizoen 2 beginnen.

Wat me vooral is bijgebleven zijn de minutenlange takes. Opvallend dat ik er niets over lees want het zijn er veel en ze dragen bij aan de spannende momenten. Alleen al in de opening van de eerste aflevering zit (als ik het goed onthouden heb) een take van minstens tien minuten. Misschien is het soms wat aan elkaar geëdit, maar desondanks knap gedaan en het geeft het effect alsof je erbij bent en dat past hier helemaal bij.

Aardige, onderkoelde Noorse horror anthologie met korte verhaaltjes. De eerste drie afleveringen vind ik het leukst (3,5*) en passen precies binnen de tijdsduur. De drie erna zijn iets te snel afgeraffeld of stellen teleur (2,5*).

Goede serie. Een klein en afgelegen dorpje, inwoners die zich vreemd gedragen en een rechercheur van buiten af; het zijn genoeg ingrediënten voor een mysterie. De muziek en het camerawerk zijn in orde en zorgen langzaamaan steeds meer voor een eigenzinnig en verdachtmakend sfeertje.

Opvallend trouwens dat er soms takes zijn, die één tot enkele minuten duren. Dat had ik niet verwacht bij een serie als deze. Ze brengen altijd iets extra's met zich mee (spanning, meeslependheid). De ontknoping mag er ook zijn. Ik vraag me af hoe dit verder moet gaan in het tweede seizoen en of dat voldoet; voor m'n gevoel is het namelijk mooi afgerond zo.

Degelijk seizoen, blijft boeiend, maar toch een stuk minder dan S1. Heb namelijk niet veel met een rechtbank-setting en af en toe kwam het een beetje soap-achtig over. Niet wat betreft de acteerprestaties maar bijvoorbeeld de manier waarop men soms in beeld gebracht wordt tijdens dialogen, en de woonplek van Lee een tochtig huisje bóvenop een heuvel..mweh

Ondanks het veelbelovende begin ben ik niet onder de indruk van dit seizoen. Het barst van de stigma's: mannen zijn slecht: ze liegen, gaan vreemd, zijn egoïsten, seksbelust en/of gewelddadig. Vrouwen zijn goed: zorgzaam, vergevingsgezind, trouw, kwetsbaar en vormen een collectief.

Da's zo'n beetje de bottom line, zoals ook in Top of the Lake. De opzet van het mysterie is goed maar in de tweede helft verzandt het. Oh porno op je telefoon, wat erg... en opa met z'n ouderwetse opvattingen. Uiteindelijk blijkt er dan wel een connectie te zijn tussen die porno en de daders maar het voelt geforceerd/moraliserend aan.

Net als in seizoen twee zijn er soap/tv-achtige kenmerken zoals heel veel dialogen met de hoofden vol in beeld en het is erg plot-gedreven, waarbij ik de sfeer tegen vind vallen (met af en toe een aardig shot tussendoor, maar had meer gekund met zo'n setting aan de kust). Het is ook knullig hoe de zoveelste man met wie de rechercheurs praten, hen verdacht nakijkt als ze weglopen.

Jammer, seizoen 1 vind ik erg goed en 3 begint op datzelfde niveau, maar uiteindelijk is het who-dunnit-element het enige waar S3 het echt van moet hebben.

Erg goede serie. In een bepaald opzicht heeft het iets weg van Se7en (de motieven vanuit maatschappijkritiek, maar dat blijkt een façade te zijn). Het concept van het kat-en-muisspel tussen dader(s) en politie is perfect uiteengezet, namelijk zonder al teveel zijplotjes, maar de focus houdend op de tweestrijd.

Ik heb een zwak voor dat concept waarbij de dader(s) lange tijd onbekend blijven en hier kunnen veel films die hetzelfde proberen, niet tegenop. Verder in bijna alle facetten goed (acteerwerk, het sfeertje, de personages, cliff hangers, wreedheid en spanning). Prima ook dat er wat humor in zit zoals de non-verbale reacties van Martin op Saga.

Verder niet te lang nadenken over de opzet van de moorden want het is godsonmogelijk om die zo perfect uit te voeren. Gelukkig sta je daar vanwege het tempo niet bij stil. Tien afleveringen zijn ook prima, niet té langgerekt.

Heb genoten van The Bridge met een bijna iconische dader, alleen zo halverwege heeft dit seizoen een dipje.

Een beetje back naar the roots van S1, qua opzet en ontrafeling van de case. Goed seizoen dit (beter dan het tweede). Aan die Freddie moest ik wel even wennen, omdat ik hem vlak daarvoor in een totaal andere rol in een serie had gezien (politicus ofzo).

Inderdaad. Ik vind het een serie met twee gezichten. Een groot deel van het middenstuk gaat om allerlei relaties van de gijzelaars en gijzelnemers, onderling en met elkaar. Neemt veel tijd in beslag en is weinig boeiend. Vooral het gedweep tussen de directeur en die blonde meid, en later als ze met Denver is. Beetje overacting ook, wat ik wel vaker zie in Spaanse films.

Maar.. het begin en vooral het laatste gedeelte van de serie bevallen me veel meer. Daarin draait het om het plan en om De Professor. Erg goed en spannend op z'n tijd. Soms wel vergezocht of ongeloofwaardig (zoals de Rus die zomaar snel de compositietekening kan deleten), maar het is gaaf om te zien hoe het plan zich ontvouwt en met hoeveel details/scenario's rekening is gehouden.


De laatste aflevering (onder andere bij de moeder van de onderhandelaar) en zéker de langzaam opkomende eindmuziek zijn echt fantastisch... Bella Ciao

Jep, het Bella ciao is en blijft een gave song, vooral hoe die het aan het einde weer langzaam opkomt. Écht mooi gedaan! Leuk ook die remixen die er van zijn gekomen.

Verder dezelfde positieve en negatieve punten als in seizoen 1: strakke momenten met de Professor, mooie dames, maar een flink portie te veel melodrama/overacting bij een deel van de overige personages.

Ook weer wat ongeloofwaardig gedoe zoals Tokyo die op de motor wel honderd keer tegen gehouden had kunnen worden door de - normaalgesproken - doorgewinterde special units, maar nu deinsden ze met z’n allen angstig terug voor een tegemoet komend motorrijdertje ..

Hoe dan ook, een prima serie die de vaart erin houdt, ciao bella! (bella ciao).

PS verwarrend al die verschillende seizoensindelingen tussen imdb, netflix en Moviemeter.

Holy, wat gebeurt er veel in de eerste aflevering... De vaart zit er flink in. Ik dacht dat het als inleiding was en dat het in de rest van de afleveringen wat zou afremmen, maar dat is amper het geval; het vliegt van hot naar her, met een soort superwoman.

Niet mijn smaak, hoewel het zeker onderhoudend is. Vind het al met al net een voldoende, maar het einde is een enorme domper.

Behalve dat het oversentimenteel is / gebracht wordt, is het bespottelijk. Vanuit het niets verschijnt er een (bebloede) Fransman voor je deur in Amerika, die een heel, heel lang verhaal zou moeten vertellen, en je ervan moet overtuigen om op basis daarvan je adoptiekind weer af te staan. Dat overkomt de Amerikaanse adoptie-ouders en ja binnen één(!) nacht hebben ze besloten om het kindje, dat ze van kleins af aan hebben opgevoed, af te staan... yeah.. Maar dan blijkt, als klap op de vuurpijl, verhuizen ze mee naar Frankrijk, en daar leefde iedereen nog lang en gelukkig haha.

Zo zitten er nog wel meer onlogische zaken in. De meeste daarvan neem je voor lief omdat het tempo erin blijft, maar het einde dan óók zo snel rondbreien, is too much.

Een serie in de lijn van de ‘bekentenis-documentaires’ die geleid worden door Making a Murderer. Dat hoge niveau wordt niet gehaald maar kan me herinneren dat ik het een prima serie vond. Niet elke aflevering is sterk, maar True Story en The Labor Day Murders steken er bovenuit. Best boeiend gemaakt en geschoten (sfeertje), typisch iets voor tussendoor.

Prima reeks met per episode een goed uitgekiende opbouw. En hoewel je bij de laatste allang aanvoelt dat hij homofiel is en de verrassing weg is, stoort dat niet maar blijft het interessant. Over het geheel een fijne onderhuidse “spanning” maar niet zo authentiek als de Duitse versie.

Matig. Vind dit ook de minste van de Criminal-reeks. Geen van de drie cases kon me boeien, vooral de eerste en derde niet. Daarbij een sterk staaltje Spaanse overacting in de eerste twee afleveringen (als de vrouwen breken).

Lekker gefocust op de ondervragingen en dat werkt best goed. Het wordt alleen onderbroken door een rode draad over het team van ondervragers. Een draad die echter te mager is vanwege te weinig afleveringen - eens met jeroen indacompu. Voegt dus weinig toe.

Wat betreft de drie cases: ik heb me er geen moment mee verveeld, mede dankzij de gepaste, korte speelduur per aflevering. Vond ze alledrie prima, vooral de eerste. Wel miste ik telkens een (sterke) climax, juist omdat daar naartoe wordt gewerkt en dan eindigt het vrij mat iedere keer.

Vrees dat het me daarom niet lang bij zal blijven. Een stompje in de maag bij ieder einde (of alleen na de laatste aflevering) had dat heel anders gemaakt. Leuk voor tussendoor dus en heb daarom de andere versies ook gezien. Aflopend van goed tot matig: de Duitse, daarna de Franse en UK en als minste de Spaanse.

Heerlijke serie dit. Weliswaar oubollig maar misschien ook juist daarom zo leuk en Brits kneuterig. Een stel compleet van elkaar tegengestelde personages, die allemaal geslaagd zijn, met Jones en die oude Godfrey als m'n favorieten.

Ja doch, een fijn duister (bos)sfeertje hangt er, ondersteund door een lekker onheilspellende score en soundtrack. Strak gemaakt en geacteerd.

Het verhaal steekt aardig vernuftig in elkaar, als een uurwerk met veel radertjes: een hoop personages en onderlinge relaties over meerdere periodes heen. Dat is dan ook zo'n beetje de insteek van Dark, maar gaandeweg switcht het iets te snel heen en weer om feeling te houden met personages.

Te veel lijntjes dus naar mijn smaak, gezien de tijdsduur van de serie. Gelukkig wegen de (naargeestige) sfeerschepping en de doordachte opbouw daar tegenop en heb ik ervan genoten.

Mooie serie. In het begin is het even wennen aan de rol van Gervais - het komt wat gespeeld over - maar is daarna overtuigend. Leuke andere personages en overall is Derek een geslaagde mix van comedy/drama. Af en toe zijn de grapjes en toestanden iets te 'geacteerd', maar grotendeels is het wel raak.

Vooral de aflevering met de begrafenis en het weerzien met z'n vader is goed. Erg ontroerend en mooi geëdit (zowel beeld/interviews als muziek van Coldplay op de achtergrond die af en toe aanzwelt). Een prachtige afsluiting, die eigenlijk seizoen 2 een beetje overbodig maakt.

Dat kunnen de Britten toch wel erg goed, zo'n mix van drama en comedy. Deed me denken aan een speciale aflevering van The Royle Family, waarin ook de juiste snaar wordt geraakt (maar die serie staat geloof ik nog niet op tv meter).

Beetje een guilty pleasure voor me, vind vooral het samenspel tussen de norse Frank en de rest leuk. Het zijn allemaal wel echt typetjes die ze spelen maar het komt soms verrassend grappig uit de hoek, ook al is het braaf.

M'n favoriete aflevering is wanneer de mannen zogenaamd in therapie zijn met z'n drieën, op aandringen van de vrouwen, maar ondertussen erop uit gaan en niet weten dat de therapeut al een tijdje dood is.

Hm inderdaad een naargeestig en bizar begin... Dat beeld van Wells met die rare bobbel onder de kraag van z’n shirt vergeet je nooit meer. Behoorlijk meeslepend. Dat brokkelt in de laatste twee afleveringen wel wat af, vooral door de irritatie die Marge opwekt met ‘r geblèr (al is en blijft ze overtuigend), maar de gestelde vragen blijven boeiend genoeg om te volgen. Eigenlijk is de grootste naaistreek nog wel gedaan door de prostituee maar goed, daar da’s dan ook haar professie.

Over Bill was ook een vrij uitvoerige (profiel)schets, die op dezelfde manier begint als over Marge (there are three things you should know about her/him...), alleen was hij halverwege de serie dood zonder kennelijk een fatsoenlijk spoor na te laten.

PS seksisme in de hand werken zie ik echt niet. Bij mannen zoals een Charles Manson wordt ook over z’n priemende blik en manipulatieve karakter gesproken maar dat leidt toch ook niet tot seksisme. Sensatiebelust vind ik het ook wel enigszins.

Relaxte serie inderdaad. De humor wordt voor het grootste deel niet opzichtig opgedrongen en er hangt een rustige vibe. Eigenlijk zijn er geen stoorfactoren, maar aan de andere kant ook geen memorabele hoogtepunten.

Prima voor tussendoor dus. Een tikkeltje standaard wel - 'doorsnee' Amerikaanse gezin met een huisdier - en op de coke-buurman en de geinige fratsen van de buurtkinderen na, had het net zo goed een sitcom met acteurs kunnen zijn. Dat het animatie is, heeft dus niet veel toegevoegde waarde (maar goed, waarom ook niet op deze manier). Op naar seizoen twee .

Gaat vrolijk verder waar seizoen 1 was gebleven. Het opent sterk maar wordt gaandeweg helaas wat minder. De hele plot van Franks nieuwe baantje vind ik vrij matig; het lijkt vooral geschreven om rare situaties op te leveren in dat gekke busje, met z'n maffe baas en met Bob Pogo die wel erg labiel is.

Dat kon me niet overtuigen (en ook niet subtiel grappig), in tegenstelling tot de persoonlijke ontwikkelingen van de drie kinderen en de huwelijksproblemen. Die komen gelukkig wel naturel over. Heb met plezier gekeken maar vind het eerste seizoen toch wel beter, meer oprecht.

Geweldige serie (S1, S2 en de laatste paar afleveringen van S3). Het valt me op dat alle mannelijke personages in de serie fout zijn, of foute dingen doen (of het nu vreemdgaan is of een misdaad). Alleen rechercheur Anderson is een uitzondering daarop, volgens mij de enige. De vrouwelijke personages zijn juist bijna allemaal smetteloos. Het lijkt een symbool van waar het grotendeels om het draait:de masculiene Spector en z'n vrouwelijke, weerloze slachtoffers.

Het plot, de spanningsopbouw en het acteerwerk zijn prima, maar wat me het meeste bevalt is de ingetogenheid. De soundtrack is minimalistisch met op de juiste momenten rustige maar spanningsverhogende muziek. En een pijnlijke stilte wanneer de beelden en het drama voor zich spreken.

Het camerawerk is ook kalm. Veel fraaie camerastandpunten en lange takes. Bijvoorbeeld de camera die langzaam door een appartement rijdt of meeloopt met de hoofdpersonen. Af en toe wat trucjes zoals de spiegelscène in het begin van het eerste seizoen. Vanuit de killer gaat continu een dreiging uit, mede vanwege z'n charisma en hoe hij belicht wordt.

De kille uitwerking heeft veel weg van de aanpak in Spaanse thrillers zoals El Habitante Incierto, Los Ojos de Julia, Caníbal, Musarañas, Mientras Duermes, etc. De serie doet me ook een beetje denken aan Maniac met Elijah Wood.

Al die bedrieglijke rustiek staat in scherp contrast met de hardheid van de daden en met de grimmige setting van Noord-Ierland en de 'harde' inwoners. Hier en daar heb ik wel bedenkingen bij het script, maar dat is vooral in het tweede seizoen.

Heb me door de eerste afleveringen heen moeten worstelen. Behoorlijk traag (in negatieve zin) en ik werd het zat dat er weer een vrouw meteen als een blok valt voor Spector (de verpleegster). Nogal stupide scènes in het ziekenhuis waar ze hem als een natte mossel aankijkt, aanraakt en bevraagt (ook nog eens alsof ze zeeën van tijd zou hebben) en allemaal belicht alsof het een romantische plek is.

Eenmaal in de psychiatrische inrichting is er wéér een persoon die vanaf de eerste seconde verkocht is. Het is sinds de personages van Katie en Rose (die in het ziekenhuis herstelt), allang duidelijk dat mensen snel in de ban raken van hem. In S3 ligt dat er veel te dik bovenop, alsof de kijker aan geheugenverlies lijdt.

Ongeloofwaardig ook hoe 'vrij' hij rond kan lopen (amper bewaking en geboeide handen), gezien zijn daden en karakter. Het enige dat me tot dan toe bevalt, is de gezaaide twijfel omtrent geheugenverlies.

Gelukkig zijn de laatste twee afleveringen een ommekeer. Mooi gedaan hoe de boel na alle rust ontvlamt (het contrast van de keiharde en vrij onverwachte geweldsuitbarstingen tegen Gibson en de psychiater). Dat zorgt alsnog voor een waardige afsluiting, maar met een wrange nasmaak door het begin van het seizoen. Eigenlijk voegt S3 niet veel toe.

Ja heerlijk seizoen weer. Prima sfeertje, opbouw, soundtrack en personages, vooral de bijrollen zoals Ted Danson en Jesse Plemons (moest effe checken of hij het wel echt was..).

Het gedoe met de split screens werd ik wel zat. Op een gegeven moment kwamen ze om de haverklap, soms drie/vier tegelijk of een shot dat een seconde voorloopt op het andere shot. Beetje zinloos en het haalde me uit het verhaal. Ook de shoot out bij het motel was me te veel van het goede. Evengoed een prima tweede seizoen.

PS moest regelmatig aan Tarantino denken; de citaten/filosofietjes van Mike (a la Jules), de bad guys die nog grotere bad guys tegen het lijf lopen, die splits etc.)

Goed derde seizoen; Fargo blijft top. Onschuldige lui en kruimeldieven die in aanraking komen met harde criminelen, lokale agenten die het niet kunnen overzien, zwarte humor, een relaxed tempo met harde oplevingen, een geinig dialectje; de Coen-elementjes zitten er weer lekker in.

Ook lekkere soundtrack en beelden erbij; meer dan prima allemaal, vooral aflevering 2 en 8. Vind 'm minstens zo goed als S1, of zelfs beter. En ja, dat Varga-personage haha.

Prima serie en mystery. Rondom de moord op het meisje hangt constant een naargeestige zweem. Tempo zit er lekker in en er zijn een paar sterke karakters/acteurs zoals Troels en de zwijgzame vader. Op momenten ook redelijk spannend en sfeervol, mede dankzij de muziek.

Ben het wel eens met Gotti: de ene na de andere hoofdverdachte komt tevoorschijn, voelt wat krampachtig aan. En het politieke getouwtrek werd me iets te veel (had wel wat minder afleveringen mogen duren). De perikelen binnen het gezin en het bedrijfje spraken me meer aan.

Dit tweede seizoen begint meteen goed en heeft een meer grimmige sfeer dan het eerste seizoen. Een stuk rauwer allemaal.

Hetzelfde geldt voor Lund die constant zwaar depressief lijkt te zijn (zo kun je je werk niet goed doen maar vooruit) en waar geen lachje vanaf kan. Sowieso jammer dat er nergens een licht-komische noot is om het wat realistischer te doen overkomen, zoals bijvoorbeeld wel in The Bridge (Bron) het geval is.

Het vliegt na halverwege ook erg snel heen en weer; dan de politiek, dan de politie, dan het leger en zo schakelt het in hoog tempo door tussen allerlei invalshoeken met iets te veel hooi op de vork (en met een tikkeltje teleurstellend einde). Toch houdt het de aandacht goed vast en is het sfeertje prima voor een crime-serie. Uiteindelijk wel een goed seizoen maar te weinig gebalanceerd dus.

3 - 3,5*

Ja daar herken ik me in. Het begint goed maar vond de hoofdrolspeler wat irritant worden, en het constante/eentonige gehol van iedereen achter z'n reet aan alsof hij een koning is. Klein tegenvallertje tussen al die andere Scandinavische misdaadshows.

Haha ja ik had ongeveer hetzelfde jeroen indacompu.

Nou ja, vooropgesteld inderdaad: er is een mooie sneeuwsetting, met herten, kabelbaan, krachtcentrale, etc. Voor de rest kon het me al vrij vroeg weinig boeien, ook niet het 'wie en waarom'. Daarvoor wordt het veel te snel afgeraffeld. Het ene personage na het andere duikt op en het vliegt van de ene locatie naar de andere.

Nooit wordt eens goed de tijd genomen om spanning op te bouwen (en die is er dus ook niet, met al die korte scènes, net zo min als feeling met de hoofdrolspelers). Oké, alleen het einde levert wat spanning.

Toeval of niet, maar een andere Franse serie die ik heb gezien heeft ook dat mankement van alles er retesnel doorheen jagen (Une Chance de Trop).

Relaxte serie, met het lekker lome tempo en sfeertje die passen bij een western. Godless begint érg veelbelovend, maar die hoge verwachting wordt niet helemaal ingelost. Soms iets té lang uitgesponnen scènes, zoals het trainen van de paarden en de beruchte groep van Griffin laat zich uiteindelijk nogal dom afknallen. Voor de rest genoten van de settings, soundtrack en personages. Vooral McNue is een leuke antiheld.

Heerlijke serie. Erg fantasierijk (in seizoen 2 nog meer) en prima animatie, vooral de achtergronden en kleuren. De personages zijn aansprekelijk en er zijn grappige details.

Zowel m’n dochter van acht jaar als ik genieten er van, vaak om verschillende redenen zoals de verwijzingen naar vroeger, wat NERD zegt, maar vaak ook om dezelfde grappige situaties, vooral met Mabel, leuk personage. Best knap van een serie als het dat voor elkaar krijgt

PS de openingstune is ook mooi. Vooral in de laatste afleveringen als het distorted is vanwege Bill.

Vermakelijke serie met veel leuke griezel-vondsten. Het is niet hoogstaand of te vergelijken met iets als Penny Dreadful (want Grimm is veel luchtiger), maar na een paar afleveringen hangt er een goed sfeertje dankzij de verzorgde locaties en muziek (Danse Macabre ? ).

De personages zijn sympathiek, vooral Monroe maar ook de twee rechercheurs, en het kijkt prima weg zonder grote stoorfactoren. Lekker pretentie-loos. Verhaaltechnisch is het leuk bedacht hoe de makers de 'realistische' politie-setting combineren met fantasy/horror en mooi dat er wat humor in zit.

In veel afleveringen wordt wel telkens hetzelfde 'trucje' uitgehaald, Nick blijkt opeens een volleerde vechtersbaas te zijn en echt spannend is het niet, maar het is knap hoeveel creativiteit ze in zoveel afleveringen weten te gooien. Daardoor blijft het allemaal best boeiend. Prima kijkvoer voor tussendoor.

Gaat vrolijk verder waar S1 gebleven was, met dezelfde pluspunten (sfeervolle locaties, originele vondsten, leuke cast, beetje humor) en minpunten (veel van hetzelfde, te weinig impact).

De hele verhaallijn over Adalind met Hank en Juliette duurt me te lang en is niet boeiend genoeg, zo'n beetje na halverwege de serie (ook al speelt het een grote rol).

Eigenlijk vind ik de losse cases die ze behandelen en al die soorten Wesens, hun onderlinge relaties en de Duitse termen, het leukst. Erg creatief weer.

PS Opeens is er een knullige, The-A-team-achtige voice over tijdens de intro, maar daarmee stoppen ze gelukkig na een paar afleveringen.

Jep een heerlijke no brainer serie. Tijdje geleden alweer dat ik hem had afgekeken, maar vond het jammer dat het afgelopen is. Leuke mix van fantasy-horror en humor die wonderbaarlijk goed uitpakt in de realistische setting van het normale (agenten)leven. Best fraaie decors en aankleding ook.

Een lekker ouderwets (griezel)sfeertje als rode draad door de afleveringen. Het speelt zich volgens mij ook allemaal af in het verleden. Het is niet bloedstollend maar heeft een zekere speelsheid. Dreams in The Witch House vind ik het lelijke eendje in de bijt en de drie beste:

1. The Outside: een mix van knipoog (de personages en hoe het in beeld wordt gebracht) en een serieuze ondertoon. Simpele opbouw waarin het steeds verknipter wordt, met behoud van die geslaagde mix, tot en met een heerlijk eind shot. Heb hier erg van genoten en deed ook mij denken aan Black Mirror Cupido.

2. The Autopsy: een beetje rommelig begin maar eenmaal in de kleine setting van de autopsie pakt het uit tot een benauwde body horror.

3. The Murmuring: een verhaaltje over een rouwproces. Niet de insteek die je zou verwachten na de andere afleveringen, maar eerder een persoonlijk drama met een heerlijk kalme vibe en een strak einde ( I Love You, eindelijk… bijna om emotioneel van te worden).

Prima serie. Met die typische Scandinavische signatuur; een lekker no-nonsense (bos)sfeertje, goed plot en acteerwerk en aansprekende personages om je aan kapot te ergeren (in positieve zin) of om mee te leven zoals met Lassgård.

Vooral de laatste aflevering mag er zijn. Weinig ingrediënten (een paar mensen in een afgelegen bos) en juist daarom strak, mits goed uitgevoerd zoals in dit geval.

PS Kennelijk zond NPO telkens twee afleveringen achter elkaar uit.

Pff wat een zwartgalligheid en moedeloosheid. Als je denkt dat het na een paar vreemde ontwikkelingen niet nóg meer bizar kan, krijg je juist nog meer voor je kiezen.

Respect voor de makers van de docu; de hoeveelheid dozen met papier, tv-fragmenten, audio-opnames, interviews etc. moet oneindig groot zijn om daaruit een selectie te maken.

Wat gelijk ook aangeeft dat een selectie sowieso de kijker in een bepaalde mate stuurt, maar dat is bijna inherent aan een docu. En het neemt niet weg dat het indrukwekkend is. Niet alleen de onrechtvaardigheid maar ook de wijze waarop de docu in elkaar gezet is. Goede sfeershots en muziek tussendoor (had meer gemogen), een paar cliff hangertjes, slimme opbouw naar het einde toe, etc. Kan geen fictieve rechtbankfilm tegenop. Je kan het ook haast niet verzinnen. Erg indrukkende docu.

Na tien afleveringen ben ik er nog niet uit of Zellner een AI robot is of mens. Maar goed, overtuigende kwaliteiten heeft ze wel. Even los gezien van de eenzijdige benadering en bepaalde tactieken van ‘r.

Desondanks heb ik me ermee vermaakt, net als vijf jaar geleden met het eerste seizoen. Het blijft een boeiend schouwspel, met uiteraard opnieuw in het achterhoofd dat de docu hoofdzakelijk één invalshoek hanteert. Vind vooral de kwestie rondom Brendan interessant. En Nirider, mooie vrouw.

Ik blijf me er wel over verbazen dat er zoveel experts zijn die elkaar compleet tegenspreken, al dan niet gebaseerd op twijfelachtige experimentjes, zoals ook in bijvoorbeeld The Staircase. Dan bedoel ik experts op het gebied van bloedspetters, gedrag etc., niet experts in onomstotelijk, (bio-)wetenschappelijk onderzoek (DNA).

Of de familie van Halbach ook blij is met al die (media-)aandacht en protesterende mensen die denken alle juridische ins en outs te kennen na het zien van televisie... Moet er niet aan denken eerlijk gezegd. En dan las ik dat er waarschijnlijk nog een docu over deze zaak komt, Convicting a Murderer, die meer de andere invalshoek vanuit het OM hanteert.

Kennelijk een garantie voor hoge kijkcijfers en ik zal die dan denk ik ook gaan kijken. Blijf het interessant vinden en vult de loze uurtjes prima in.

Prima serie, had ik niet verwacht vooraf. Zat er na de eerste aflevering al in. Ook al weet je hoe bepaalde dingen gaan aflopen (misschien vanuit de werkelijkheid, maar sowieso al gelijk via de serie zelf en de verschillende tijdslijnen), toch weten de makers er spanning in te brengen. Best knap gedaan, vooral vanwege de goede score/muziek en de opbouw van het verhaal, bijvoorbeeld over het leven van Ted (z'n jeugd en het 'heden'). Intrigerende kerel en overtuigend geacteerd.

Tuurlijk is het een en ander gedramatiseerd met clichés zoals de 'clash' tussen één agent en de bad guy (waarbij de agent uiteraard de bekende privéproblemen heeft), maar storen doet het niet, omdat de serie de aandacht vast blijft houden tot en met het einde. Goed.

Op zich niets nieuws onder de zon: een serie over een seriemoordenaar, met veel verwijzingen naar Silence of The Lambs (zoals natuurlijk de hulp van een gevangene, maar ook bijvoorbeeld de insecten en de nachtkijkers). Het steekt aardig goed in elkaar met fijn, rustig camerawerk en op momenten is het spannend.

Er zijn veel, veel verrassinkjes en twistjes. Die maken het boeiend maar eigenlijk zijn het er te veel waardoor je je er onbewust op in gaat stellen en cruciale dingen voorspelbaar worden, zoals in aflevering 5, dat de dader een travestiet of transseksueel is, en dat de familievriendin de dader is. Het shot van haar in de auto wanneer Damien de psychiater belt, bevestigt dat vermoeden al.

Verder kan ik in series vrede hebben met domme handelingen, maar dat slechts één persoon een seriemoordenaar bewaakt - haar ontsnapping voel je op je klompen aankomen - en dat ze met een los dragend zendertje de wijde werel wordt ingestuurd gaat me dan te ver.

Jammer, want het doet afbreuk aan een verder best aardige serie. Na Glacé en Une Chance de Trop gezien te hebben is dit dus nog een Franse serie die me niet helemaal ligt. We zullen denk ik nooit vriendjes worden (terwijl ik dat wel ben met Franse films). Hopelijk brengt Les Témoins daar verandering in.

Niet gek gedacht; het komt van dezelfde schrijver als van Bron

Prima serie met inderdaad lekker duistere muziek, zoals de openingstrack van The Bug. De vaart zit er goed in en het is redelijk mysterieus (plot en sfeer). Vooral de eerste afleveringen zijn sterk.

Richting het einde vond ik het wat minder worden. Iets te veel van het goede naar mijn smaak; de ontwikkelingen, het aantal verdachten en het raadselachtige gedrag van Marcella als de (uiteraard...) gemankeerde rechercheur. Die toestanden van haar zijn wel leuk verfilmd, en desondanks is het een goede crime-thriller die geen moment verveelt.

Pff inderdaad, hoe zwartgallig wil je het hebben. Lobotomie zie je al niet vaak in films, laat staan in series... laat staan bij kinderen... Aardig gek. Heerlijk tweede seizoen dus! Prima sfeertje, tempo, acteerwerk en rode draad van het moordmysterie. Niet alle verhaallijntjes zijn even interessant zoals de broer en zus met baby, maar het geheel is lekker duister en boeiend. En dat terwijl het zich allemaal grotendeels bij daglicht afspeelt. Knap gedaan.

Nu heeft in iedere crime thriller de rechercheur een paar flinke, persoonlijke issues (drank, drugs, gescheiden of alles tegelijk) en Marcella is een uitvergroting daarvan. Een tikkeltje overdreven zelfs, wat zij allemaal voor de kiezen krijgt... Eigenlijk slaat het nergens op dat ze na een tegenslag - zoals een pedofiele verdachte die haar huis binnendringt en nét niet toekomt aan verkrachting van haar kind -, twee scènes later al scherp een verdachte of getuige aan het verhoren is. Onmenselijk om dan nog zo te kunnen werken, maar oké. Het draagt wel bij aan de grauwheid van alles.

Het einde met de zelfverminking past goed in het soms lugubere karakter van dit seizoen. Vreemd dat deze serie niet echt veel bekendheid heeft, althans niet zoveel als andere crime-series. Verdient meer wat mij betreft. Hopelijk volgt er een nieuw seizoen!

Oké vooropgesteld ben ik veel meer van de ‘menselijke’ horror dan van de bovennatuurlijke horror die serieus wil zijn. Die laatste doet het bij mij alleen goed als andere aspecten er echt boven uit springen, zoals sfeer (Penny Dreadful), setting en camerawerk (The Shining) of suggestieve kracht (The Blair Witch Project).

Bij House on the Haunted Hill kom ik er maar niet verder in... Maar Marianne heb ik er doorheen gemept. Wat een lekker ongepolijste sfeer, grauw, smoezelig met een paar freaky scenes. Het heeft zo’n rauw , Frans randje, dat me een beetje doet denken aan de Franse horrorfilm wave in de zeroes. Dat maakt sommige cliché’s en schrikmomenten behapbaar.

Zo is de ‘heks’ goed gecast en gespeeld. D’r lelijke kop, gore rok, de starre blik in d’r ogen wanneer ze langdurig in haar arm blijft snijden Dat soort momenten en de sfeer doen het ‘m. Jammer dat die een stuk minder worden vanaf aflevering vijf (met de terugkeer naar vijftien jaar geleden en zodra Marianne telkens een ander lichaam ‘kiest’).

Gelukkig zijn er geen al te vervelende personages. Wel af en toe een ongepast aanvoelende soundtrack, maar de rest van de geluidsband is onheilspellend. De montage mag er ook zijn, beetje distorted af en toe en Emma is spot on.

Wjah heb me erg vermaakt met Marianne, eindelijk weer een gave horror-serie. Eerste helft 4,5*, tweede 3 - 3,5*, voordeel van de twijfel.

Prima kijkvoer. Doet me in veel opzichten denken aan Bron: de vreemde moorden, de samenwerking met een buitenlandse rechercheur, de toedracht van de moorden, etc. Maar het kan niet tippen aan die serie (wat geen schande is).

Wel sfeervol gebracht, met die Lapland-setting en de theme muziek. Kleine stoorpuntjes vind ik het achtergrondverhaaltje van de Franse rechercheur en dat de serie gaandeweg aan kracht inboet waardoor het niet zal beklijven.

Heerlijke misdaadserie - wie is de dader? En zelden is dat en/of het motief te raden omdat er op het allerlaatst een of ander bizar nieuwtje komt dat alles verklaart. Ook het foefje van 'degene van wie je het het minst verwacht, is de dader', gaat niet vaak op.

Verder een heerlijk kneuterig Engels plattelandssfeertje met keurig witte tuinhekken, prachtig bijgehouden tuintjes en leuke cottages. Aankleding is geweldig wat dat betreft. Heb gelezen dat ze soms dagen moesten wachten met het draaien omdat het telkens regende en ze wachtten op een schaars zonnetje zodat het er mooier uitzag.

Leuk ook dat er in iedere aflevering wel een thema, bepaalde hobby of sport centraal staat. Van jagen tot roeien, tennis, een leesclub, tuinieren of (andere) typisch Britse dingen. Het contrast tussen al die lieflijkheid en de wreedheid van sommige moorden is Midsomer Murders ten voeten uit.

Toen John Nettles niet meer de hoofdrol ging spelen vond ik de serie ietsje achteruit gaan. Hij ís Barnaby (en was het wennen aan de nieuwe chief inspector.) Goed samenspel met z'n jonge collega.

PS de openingstune is fantastisch met dat aparte instrument (theremin).

Na wat profiling blijkt dat FBI-hoofdpersonages in veel series en films tussen de 25 en 40 jaar zijn, slank, donker haar met een nette scheiding en vaak tegen de conventionele stroom ingaan.

Maar goed, de serie zelf: erg fraai met het rustige tempo en sfeertje (camera, geluid). Gecombineerd met de gewelddadige thematiek zorgt die 'loomheid' voor een vreemde onderhuidse spanning, of ongemakkelijkheid, heb er even niet het juiste woord voor (ook in scènes die inhoudelijk niet echt spannend of iets dergelijks zijn, lekkere vibe). Geen bombastisch gedoe en heen en weer geren gelukkig. Prettig ook dat er een beetje humor is afkomstig van Tench.

Een van de minpuntjes vind ik dat ze enkele cases tussendoor wel heel snel oplossen. (En waarom Dr. Carr nou ook een knappe vrouw moet zijn? Leuk voor het oog natuurlijk, het maakt het alleen wat 'televisie-achtig'. Maar oké, is een klein dingetje.)

PS Heb ik iets gemist in de serie dat er hints zijn over de man met de snor, dat hij blijkbaar de BTK-killer is (het verbranden van die tekeningen), of had je dat zelf moeten weten na wat opzoeken of omdat hij voor Amerikanen bekender is?

Ja, goed acteerwerk, vooral van Nesbitt, en de eerste aflevering geeft een bittere knoop in de maag. De ontwikkelingen daarna mogen er ook zijn, maar de ontknoping dat Oliver is aangereden door de hotel-man vind ik een beetje tam. Net als inderdaad de boot-scène met Ian, z'n vrouw en Bourg, wat nikki zegt. Of dat je het niet in de gaten zou hebben dat er een stel mensen inclusief een kind in je huis is geweest.

Het is wel een verademing in een serie/film, dat de rechercheur eens niet worstelt met een drank-, drugs- of gokprobleem of iets anders naars om hem 'rauw en realistisch' te maken. Mooi personage, die Baptiste.

Het slot vind ik sterk: het zoeken in Rusland, vooral gezien het advies van Baptiste vlak voor die scène: zoiets als "Ga naar huis en pak de draad op".

Maar de zoektocht naar Oliver is juist z'n 'huis', althans het enige dat hij heeft. Uiteindelijk ontspoort hij en belandt ver weg, de tekening zelf gemaakt (of ingebeeld). Een soort symbolisch einde, deprimerend zoals 't begin van de serie, terwijl z'n ex wel doorgaat met 'r leven. Passend einde.

Vind het een redelijk 'kijkbare' serie, meer ook niet. De opzet is aardig maar al vrij snel zakt het in. Ik stoorde me net als Biosguru aan allerlei 'themaatjes' die de revue nogal opzichtig passeren (moeizame relaties tussen ouder-kind en broers, een soort high school liefde voor de tiener-kijkers, genderneutr. etc.), maar veel belangrijk vind ik het gebrek aan een goede soundtrack/score en spanning, dingen die onmisbaar zijn voor een mystery/drama/horror.

Wat een sterke eerste helft van de serie… Mooi sfeertje en een heerlijk tergend tempo. In dat opzicht past het in het rijtje van Mindhunter en Manhunt: Unabomber.

Aflevering zes steekt er met kop en schouders bovenuit. Zowel inhoudelijk - de relatie tussen Dahmer en de dove Tony - als audiovisueel (met de stiltes tussendoor vanuit Tony’s perspectief). Erg gaaf gedaan.

Na deze aflevering dooft het langzaam uit. De band tussen Dahmer en zijn vader boeit nog steeds, maar de rest veel minder, mede door een vrij uitvoerige BLM-achtige insteek. In de laatste afleveringen komt ook een aanklacht naar voren tegen de commerciële uitbuiting van Dahmers acties. Namelijk in de vorm van een boekverkoop - z’n vader - een mogelijke verfilming en een stripboek. Er wordt begrip gekweekt voor de bezwaren daartegen, best logisch. Ergens vind ik het dan wel ironisch dat nu vele miljoenen met de serie wordt verdiend, juist gedreven op Dahmers reputatie en handelingen (zie alleen al de trailer).

Gelukkig blijven de goede scènes hangen en het nummer Please Don’t Go kan ik niet meer horen zonder aan Dahmer te denken. Zeker niet in de verknipte vorm zoals hier gebruikt.

Kalme serie, vrij rechtlijnig en dat is voor de verandering wel eens prettig om te volgen allemaal. Maar ook ik vond de laatste aflevering(en) tegenvallen. Er wordt geprobeerd spanning over te brengen maar helaas, dat pakt niet goed uit.

Ondanks dat het de laatste afleveringen wat te ver doordraaft met de gesteldheid van Elliot (althans de manier waarop het verbeeld wordt), heb ik genoten van Mr. Robot. De sfeer is voortdurend duister en er zijn veel strakke dialogen tussen nagenoeg alle peronages (of juist confrontaties met weinig woorden) en met een goed opgebouwde onderhuidse spanning.

Muziekkeuze is echt spot on (van donker elektronisch tot en met klassiek) en een prima vertolkte hoofdrol. Enkele ontwikkelingen zijn (totaal) geen verrassing zoals de inbeeldingen, maar weet niet of het als verrassing bedoeld was of juist als een langzame toewerking naar iets, wat je al min of meer verwacht. Het heeft me niet gestoord in ieder geval.

Het beste gedeelte vind ik aflevering 4 t/m 6 en dan met name het einde van 6 met een gave geluidsband eronder (de ontsnappings- en kofferbakscène). Ik ben benieuwd naar het tweede seizoen maar eigenlijk vind ik het goed zoals het nu is. Series die bestaan uit zo'n acht tot tien afleveringen zoals True Detective bevallen me wel. Vrees ook een beetje dat in een tweede seizoen de maatschappijkritiek en verbeeldingskracht over the top gaan worden. In ieder geval blij dat ik deze gezien heb, een serie met erg goede momenten.

Leuke personages en situaties, vind het wel geinig met die aftandse trailer park setting erbij en de voice over. Snap de vrij lage beoordeling niet zo, zeker als je het vergelijkt met de imdb-score.

Inderdaad best een indringende docu over de zoektocht naar de namen van Nederlandse SS’ers die in Auschwitz hebben gewerkt. Van de 24 achterhaalde personen is slechts een enkeling die dat uiteindelijk met tegenzin of in ieder geval als straf geeft gedaan omdat hij weigerde de Hitlergroet eed af te leggen. De rest lijkt of blijkt het met volle verstand en overtuiging te hebben gedaan. Niet te bevatten. Ook niet voor hun (klein)kinderen.

Alles ijzingwekkend en rustig gefilmd en gebaseerd op getuigenissen, jarenlang archiefonderzoek en interviews met overlevenden en nabestaanden.

Ook al zijn de gruwelijke details van het concentratie- en vernietigingskamp veelal bekend, het blijft impact maken. Des te meer triest dat er vandaag de dag nog steeds groeperingen zijn zoals Hamas en Hezbollah die openlijk uit zijn op vernietiging van Joden.

Leuk Niet altijd even geslaagd maar over het algemeen is het lekker droog. De setting van het harde Viking-leven en de laconieke manier waarop men ermee omgaat, zijn grappig gedaan.

Zonder Vikingane te veel eer te willen geven: het doet me een beetje denken aan Monty Python and the Holy Grail (vooral het personage Rufus). En het gedrag van Orm heeft iets weg van David Brent van The Office (de zelfoverschatting en de gênante situaties waarin hij zichzelf brengt). Prima serietje voor tussendoor.

Blijft tof De manier waarop ze het vroegere, keiharde Viking-leven combineren met de moderne, politiek-correcte en beschaafde normen (zeker in Scandinavië..), is erg goed gedaan. Leuk contrast. Niet alleen door het script, maar vooral ook door de acteurs. Die Orm Ook dit seizoentje is weer prima voor de loze momenten.

Best oké, maar niet meer dan dat. De serie doet me een beetje denken aan Grimm, het jagen op monsters, met het verschil dat die een leuk, (k)luchtig sfeertje heeft terwijl October Faction zichzelf te serieus neemt.

Althans, de eerste paar afleveringen valt dat nog mee. Die vind ik wel te doen en dan is het personage van Fred nog op z’n plaats. Maar dat duurt niet lang. Wat SKY aangeeft is hij niet geknipt voor zo’n rol, tenminste niet vanaf het moment dat de serie een stuk serieuzer wordt en de focus meer op tieners komt te liggen met een brok melodrama.

En high school teenage gedoe met de onlosmakelijk verbonden stiekeme feestjes en kartonnen bekertjes kunnen me altijd gestolen worden. De korte speelduur per aflevering werkt wel goed en het kijkt makkelijk weg, maar het zal me niet lang bijblijven.

Vind de opzet en uitwerking veel lijken op die van het eerste seizoen. Een degelijk vervolg dus met een sterk begin. Toch genoot ik van het eerste seizoen een stuk meer. Misschien juist vanwege de herhaling van zetten nu, maar ook omdat ik minder aan de buis gekluisterd bleef.

Het ging wat slepen na halverwege en de zijpaadjes van neonazisme/immigratiehaat, interraciale homoseksualiteit - beide overigens niet heel overtuigend gebracht - en milieuverontreiniging stonden me tegen. Jammer weer van zulke politiek correcte aspecten. Het einde met Stefan in het verlaten ski-resort vond ik ook tegenvallen. Uiteindelijk wel een voldoende maar had er meer van verwacht.

PS als Andri met anderen praat, noemt hij vaak hun naam achter elkaar... Þórhildur.. Þórhildur.. Þórhildur..

Stefán.. Stefán.. Stefán..

Een degelijke, erg ingetogen drama-mini-serie (meer bekend onder de titel Retribution). Van Britse bodem, dus bijna vanzelfsprekend zijn beeld, geluid en setting goed verzorgd. Het verhaal sleept echter wel behoorlijk... haast kruipend ontwikkelt het zich. Dat hoeft niet erg te zijn - de intriges, verraad en bedrog zijn best interessant - maar hier voelden de eerste twee/drie afleveringen aan als een halve dag terwijl ze maar een uur duren. Pakt niet zo lekker uit dus.

De laatste aflevering is een stuk beter (hoewel een tikkeltje soap-achtig). Aanvankelijk hangen de zijplotjes over de rechercheur en over de oude vrouw in het verpleeghuis er zielig en losjes bij. Ik zie Laura Fraser graag (van The Missing en ijskonijn Lydia van Breaking Bad), daar niet van, maar het voegde zo weinig toe. Althans, tot de laatste aflevering. Dan blijken die twee plotjes te passen in de thematiek van de serie: de bedoelingen achter 'goede' en achter 'kwade' handelingen. Zoiets. Bungelt wat tussen 3 en 3,5*.

Na het zien van de eerste aflevering is het een tijdje op de 'plank' blijven liggen. Waarom weet ik niet precies meer. Ik denk omdat de ontwikkelingen wel erg snel gingen (van Chicago naar het Ozark gebied) en omdat het de zoveelste serie of film is over een average man die in criminele shit belandt, waardoor ik er geen zin in had.

Toch had ik de draad weer opgepikt en daar heb ik geen moment spijt van. Heerlijke serie... Vooral de (subtiele) zwarte humor, de onheilspellende score/muziek en de bijrollen. Het is niet al te geloofwaardig natuurlijk maar heb alle afleveringen erdoorheen gejaagd; de opbouw door de afleveringen heen is erg strak.

Een lekkere mix van misdaad, spanning en humor, met de laatste aflevering als toppunt. Heb echt iedere minuut genoten van dat slot. Mooi camerawerk ook wanneer Don bij Snell is, met een vrij lange take wanneer hij afgeknald wordt. Blijft toch altijd leuk als bad guys, bad guys ontmoeten.

PS leuk gedaan: geen openings theme muziek, maar de letter O aan het begin van elke episode met daarin vier symbolen van wat er in de aflevering volgt.

Ook dit seizoen had ik er weer doorheen gejaagd. Blijft gaaf, die setting van de bossen en meren, de personages (vooral de Snells!), de muziek en het grauwe, vale kleurgebruik.

Toch vind ik het ietsje minder dan seizoen 1. Dat heeft meer schwung. Er zijn nu te weinig nieuwe, aansprekende personages, te weinig wtf-momentjes die de lome sfeer doorbreken zoals in S1 (- de dood van Del, de dood van die makelaarsvrouw, de reden waarom bootjes bij de preken komen, etc. , en Wendy wordt me te bijdehand en slim.

Neemt niet weg dat ik genoten heb van de ontwikkelingen en de sfeer. Prima binge-materiaal en kan niet wachten op een vervolg En ja Ruth.. ik kan me haar niet anders voorstellen dan het personage dat ze hier neerzet

Jammer, het zit er nu op voor me. Ik ga het sfeertje en de locaties van Ozark missen, de Redneck Riviera. En details zoals de opening van iedere aflevering met vier symbolen in de O.

Misschien gooi ik seizoen 1 er nog eens een keertje in (al was het maar voor de Snells). Seizoen 3 en 4 zeker niet meer. Daarvoor vind ik de tegenstanders/bad guys te veel een soort karikatuur. Ook “het onverwachte” pakt lang niet zo indrukwekkend uit als in het eerste seizoen.

Wat wel heerlijk effectief overkwam was de doodsbedreiging door de Mexicaanse dame. Bam! Heb ook weer genoten van Ruth (kan me haar niet anders voorstellen dan dat personage) en van de ontwikkelingen in de familie. En zeker gaaf om Nas zo uitvoerig langs te horen komen.

Zo wat een strakke serie. De saaie thumbnail op Netflix met een grauw mannetje op een bank is misleidend. Blij dat ik het toch eens aanklikte.

Het sfeertje mag er zijn, zowel de (kleurrijke) beelden als de muziek en locaties. Grotendeels interessante personages en een boeiend verhaal, opgetuigd aan de hand van herinneringen aan een reeks bloederige moorden in het zonnige zuiden in de seventies.

De serie heeft dus best een hoop te bieden, zo ook de lijntjes uit het heden en verleden die steeds dichter bij elkaar komen. Uiteindelijk is dat iets té gescript/filmisch (en dan ben ik ook nog eens slecht in onderlinge familiebanden en relaties). Maar oké, het levert enkele verrassingen op.

Lang geleden dat ik zo genoten heb van een vrij onbekende serie. Ik denk Marianne de laatste keer (die wel of niet toevallig ook Frans is).

Prima serie om eens mee te pikken, met een onderhoudend mysterie. Niet groots en verbazingwekkend, maar voldoende om geboeid te blijven.

Het acteerwerk is wisselvallig; bijvoorbeeld de oudere mannelijke detective doet het goed, z'n Duitse vrouwelijke collega daarentegen.. ai.

Verder een degelijke crime-serie die op momenten luchtig is, zoals het plattelandssfeertje van Midsomer Murders, maar soms ook redelijk spannend. Een combi die niet helemaal geslaagd aanvoelt, maar vooruit.

Haha inderdaad, leuk omschreven. Heerlijk openingsnummertje ook trouwens, Red Right Hand, en sluit me bij de rest van de commentaren aan (cinematografie, soundtrack, de combi van drama en geweld etc.: dik in orde).

Paar dingetjes die me niet zo lekker zitten: Grace kan wel heel veel flikken en vrij rondneuzen/vragen voordat ze tegen de lamp van de Peaky Blinders loopt. En ze zijn wel erg onbevreesd en vooral ongestraft na het omleggen van twee IRA-lui, van wie eentje zelfs commandant (ook al zo'n tof bijrolletje trouwens). Maar zal niet vooruitlopen op S2 daarmee .

Zelfs bigger, bolder and better dan S1. Gelijktijdig met het opklimmen van de Peaky Blinders, krijgen de karakters meer vorm, worden het geweld en de tegenstanders harder en blijven de sterke punten van S1 behouden (met de sfeer en soundtrack vooropgesteld).

Echt heerlijke serie. Soort 'Guy Ritchie old fashioned style'.

PS die Alfie

By order of the Peaky Blinders!

De eerste 2, 3 afleveringen van dit seizoen vind ik minder sterk, over het bereiken van het (aristocratische) establishment. Daarna komt het van de grond en is het weer volop genieten van de bekende elementen. Gave slotaflevering (hoewel sommige dingen zijn afgeraffeld) en een memorabele, bittere eindscène die ik niet zag aankomen.

Paul Anderson (Arthur) speelt trouwens ook echt geweldig door de series heen.. met al die emoties, vooral in S3. Mooi karakteristiek loopje/houding heeft hij ook.

Blijft gaaf allemaal, ook met die soundtrack erbij, tot Radiohead aan toe. Echt een 'one of a kind' serie. Nou oké, er zijn zat rise and fall verhaaltjes, maar hier blijft de fall maar uit. Gelukkig, betekent dat het nog niet klaar is hopelijk.

Mooie serie! Wat mij betreft de beste horror-serie van de laatste jaren (alhoewel horror niet constant de boventoon voert). Erg sfeervol en gebalanceerd (drama, liefde, dood). Leuk gedaan hoe ze verschillende iconen uit het verleden (zoals ook An American Werewolf in London) in een serie verwerkt hebben met andere aansprekende personages, en een eigen draai hebben gegeven aan de bekende verhalen van die figuren.

S2 en S3 bevallen me zelfs beter (4*); duisterder en met een prettige afwisseling van locatie. Enige nadeel vind ik dat dialogen soms té poëtisch gebracht worden (of beter gezegd: te langdurend), en dat het einde van S3 teleurstelt cq. snel afgehandeld wordt.

Verder heb ik genoten van Penny Dreadful, jammer dat het relatief niet breed bekend is. Althans, is m'n indruk. En ja Eva Green, wat een mooie, charismatische vrouw.

Shit, gave serie. Death Wish 2017-stijl. Hoewel het natuurlijk over the top is (onmenselijke incasseringsvermogens), toch bijt dat vreemd genoeg niet met de serieuze insteek van PTSS en van het CIA- en Homeland-gedoe, en zonder dat dat laatste pretentieus wordt.

Best apart... misschien omdat het gewoon goed in elkaar zit: muziek, script, cliff hangers, bruutheid op z'n tijd en de personages, Lieberman niet te vergeten.

Heb trouwens geen enkel echt inkakmoment gehad, ook niet in het middenstuk. Elke aflevering heeft wel iets te bieden zoals Gunner in het bos (tof camerawerk ook) en de aanslag op de senator. Zo bouwt het per aflevering op naar de climax.

Zelfs met een plothole hier en daar, en theatrale dingen zoals de draaimolen aan het einde komt The Punisher weg. Ideaal vermaak.

Heerlijk seizoen weer! De lijn is goed doorgetrokken na het geweldige eerste seizoen. Het is ietsje minder, vooral wat betreft memorabele momentjes en soms té overdreven. Ik bedoel, tekeer gaan tegen de Russische Vory maffia en dan ook nog zonder consequenties maar alsnog is het ijzersterk.

Vooral omdat alles in de serie zo goed gedoseerd is. Strakke actie, maar niet te veel. Strakke editing, maar niet te vaak. Strakke personages (Pilgrim met z’n hoge stemmetje), maar geen over kill daarvan. Strakke muziek, maar ook genoeg stilte. Idem voor de verhaallijntjes en traumatische achtergronden, maar niet té pretentieus en sentimenteel. Zo zie ik ze graag.

Pf ik moest er even inkomen. De eerste afleveringen keek ik alleen op de echt dooie momenten. Erg schreeuwerig: de personages, stemmen en de uitwerking. Maar zo'n beetje na aflevering 7 werd het beter (en/of raakte ik eraan gewend). Absurd, goor, gewelddadig en geinig, zeker ook de namen en uitspraken die als een gek voorbij vliegen.

Het is een soort ongestructureerde vorm van Futurama on steroids. Vooral Rixty Minutes (de buitenaardse series en reclames ), Something Ricked en Close Rick-counters vind ik gaaf. Weliswaar is het allemaal niet zo scherp (i.e. maatschappij-spot) als The Simpsons en South Park, maar op andere vlakken een verrijking. Blij dat ik heb doorgezet na die eerste afleveringen (al is het wel een érg hoog gemiddelde).

Ja van hetzelfde niveau als S1, al duurt het weer een paar afleveringen voordat het lekker los gaat. Hoewel het Jerry's dagverblijf (tweede aflevering) er ook mag zijn .

Superdruk weer... en ietsje beter dan de voorgaande seizoenen, omdat er naar mijn smaak minder matige afleveringen tussen zitten. Alleen halverwege - episode 5 en 6 - is een dip, maar voor de rest lekker absurd en bijdehand. Heb vooral van aflevering 1, 2, 8 en 10 genoten en het meeste van Pickle Rick (fijne mix van weirdness en de familieperikelen, dat Rick z'n ratio inzet voor het uitvoeren van een bizarre truc om maar niet over emoties te hoeven ouwehoeren). Een augurk.. ?

Beetje jammer dat Jerry minder vaak in beeld is. Aan de andere kant zorgt dat er voor dat zijn domheid meer tot z'n recht komt in de spaarzame tijd. Die opmerking over de hoeren bij z'n motel

Over het algemeen blijf ik de reeks iets te hyper vinden (hoewel... juist ook de drukke Pickle- en de Morty's-Mind-Blowers-aflevering vind ik erg geinig). En wat me verder opvalt is dat de animatie iets beter is dan in voorgaande seizoenen: meer gedetailleerde achtergronden en diepere kleuren, vooral zichtbaar in de vierde en zesde aflevering. Dikke 3,5*, of nou ja, doe - burp - toch maar 4*.

The Royle Family Met afstand m’n favo comedy, gevolgd door The Office (UK). Slechts een huiskamer en een eettafel, maar de humor van de personages is spot on. De gehele cast is geweldig, van wie vader Jim er met kop en schouders bovenuit springt. Z’n uitbarstingen en taalgebruik...

Ricky Tomlinson is op dreef. Ook de non-verbale reacties op z'n schoonzoon David en z’n schoonmoeder, heerlijk... Haar rol wordt trouwens goed vertolkt door Liz Smith, R.I.P. Een paar dingen zal ik nooit vergeten, vooral in seizoen 3 over haar vriendin Elsie ?

In het vierde en laatste seizoen duren de afleveringen een uur - twee keer zo lang. De eerste aflevering daarvan, The Queen of Sheba, is een pareltje. De ideale mix van comedy en drama. Érg ontroerend en mooi geschreven en geacteerd. In de afleveringen daarna zakt het niveau, maar dat doet niets af aan de rest van de serie.

Helaas heeft The Royle Family nooit echt bekendheid gekregen in Nederland. Het is volgens mij ooit een keer ‘verstopt’ uitgezonden door de publieke omroep, had imo meer verdiend. Een solide plek in m'n top 10.

Ja deze vind ik ook beter dan S1, om de redenen die thomzi50 aangeeft, zelfs de beste van alle seizoenen. De tweede aflevering is voor de verandering straight forward en heeft een lekker sfeertje. Derde aflevering vind ik goed vanwege Moriarty en het einde.

Andere pluspunten van Sherlock blijven de combinatie van humor en spanning/moorden (en in de latere seizoenen ook meer drama erbij), en de huiselijke setting van Baker Street, die bijna een personage op zich is.

Wat ik minder vind is dat de trucjes vaak van hetzelfde zijn. Bijvoorbeeld voor de zoveelste keer die grappige excuserende blik van Watson als Sherlock weer eens bot is in zijn contact met andere mensen. Evengoed is Sherlock een heerlijke serie.

In de laatste aflevering, is Moriarty in de ban van Eurus, of spreekt hij gewoon de berichten in om Sherlock dwars te zitten? Hoop toch dat laatste.

Tweede aflevering is inderdaad erg gaaf.

Ja inderdaad, en had ongeveer hetzelfde als wat vanprooye aangeeft.

Wat mij dwarszat tijdens de finale - echt typisch filmisch / boekmateriaal: dat de vader van Frankie gerust een crime scene 'opruimt' en een negentienjarige meid mede laat begraven, maar niet in staat is haar zus het zwijgen op te leggen (verbeeld met een heel kort fragment), of door iemand anders, en zo elk spoor voor eeuwig kan uitwissen. In plaats daarvan neemt hij haar mee naar - notabene - z'n eigen huis met alle risico's van dien en drogeert haar een paar maanden in de hoop dat ze alles vergeet. Wát een moeite is dat, en opnieuw zoveel risico. En dat ook met goedkeuring van z'n vrouw...?.

Dat haalt voor mij de hele plot in één keer onderuit, waar het nou net om draait hier. Jammer van die ontknoping, want voor de rest vind ik het een goede serie. Het mysterie wordt fijn opgebouwd, soms sfeervolle beelden en camerawerk bij de Beverwijck-villa en Pullman zie ik graag aan het werk sinds Lost Highway.

Moet zeggen dat ik er moeilijk in kwam, omdat de serie vanaf het begin af aan al inzet op het oproepen van medelijden met een vrouw die iemand vanuit het niets doodsteekt. Vond het een onwennig begin, maar vanaf het vinden van de schoolbus raakt het in een lekkere versnelling en sfeer.

Kortom een matig begin en einde, maar een sterk middenstuk. Trouwens, een erg lekker en passend nummertje, die 'ene track'. ?

Hm beter dan seizoen 1 die ik toen overhyped en vooral onlogisch vond. Een lekker en rustig sfeertje hangt er (weer) in dit tweede seizoen, met leuke details zoals het monotone, lage geluid van het therapeutische instrument dat tegelijkertijd dient als unheimische soundtrack/score.

De serie begint sterk en mysterieus, maar richting het einde werd het wel een erg gedoe met ’hij is mijn kind’, ‘nee mijn kind!’, ‘nee ik neem hem mee!!’; duidelijk dat er vrouwen betrokken zijn op belangrijke posities in de productie . Ook het feit dat zowat ieder personage betrokken bleek bij de zaak vind ik te veel van het goede. Desondanks blijft The Sinner een sfeervolle serie.

Best goed te doen, vooral inderdaad de flashbacks die telkens iets meer duiding geven aan het verhaal. Het duurt even voordat alles op gang komt (zo ook het slasher/horror-gedeelte, in de eerste aflevering hooguit twintig seconden?) maar dan vindt het z'n draai. Zelfs met best harde kills. Nogal lachwekkend hoe snel hun vrienden daar telkens overheen zijn (en waar laten ze al die lijken?) maar oké, voor een slasher vergeeflijk natuurlijk.

Wel erg typische personages zijn er maar bijvoorbeeld die Glenn en Mark zijn geslaagd, vooral gezien hun geschiedenis. Geen hoogstaande serie maar vermakelijk.

Een serie met vijf verschillende cases waarvan ik alleen de tweede (over drugs, aflevering 4 en 5), ondermaats vind. De rest is prima. Op een of andere manier spreken die kerel, het taaltje en de Finse setting me aan. Harde lui daar, met kille gelaatsuitdrukkingen; soort halve Russen al zal je dat nooit tegen ze moeten zeggen

Haha verderop in de serie moest ik regelmatig lachen om de (zwarte) humor van Michael, z’n broer en z’n advocaat. Volgens mij is dat de enige manier om het zwaard van Damocles dat zo lang boven je hoofd hangt, en het feit dat je lot in andermans handen ligt, een beetje draaglijk te maken.

Daarbij is het wel van belang om er rekening mee te houden dat docu-makers je vaak bewust of onbewust een kant op kunnen sturen. In het geval van The Staircase bijvoorbeeld: komen het OM en zijn overwegingen fatsoenlijk aan bod? En de bewijsstukken en getuigenissen van béide kanten van de zaak? Wat gerco dus goed beschrijft.

Dat in het achterhoofd houdende vind ik het (alsnog) een boeiende docu. Sowieso interessant hoe men de overwegingen en tactieken van de verdediging inzichtelijk maakt. Hier en daar wel bedenkingen zoals de pook die ‘opeens’ tevoorschijn komt en niet meteen forensisch onderzocht wordt in plaats van geleuter over spinnenwebjes erop. En er is te veel gezever van en over z’n (stief)kinderen. Dat had korter gemogen.

Maar wat constant aanwezig blijft en je eraan vastzuigt, is het stemmetje dat zegt: ‘Ja, maar zúlke verwondingen na een kleine val?! Kan dat en hoe te verklaren...’.

Sterk... en ideaal voer voor een serie.

Seizoen 1 vind ik erg gaaf, in meerdere opzichten. Maar hier kom ik niet verder dan de tweede aflevering. Het jaren-tachtig-sfeertje wordt nu echt in iedere minuut op je afgevuurd. S1 richt zich daar natuurlijk ook grotendeels op, maar m.i. niet zó expliciet als in S2. Arcade-hallen, de muziek, de jongens die een volledige aflevering rondrennen in Ghostbusters-kleren (terwijl er amper iets gebeurt).

Alsof de makers na het succes van deel één te opzichtig inspelen op je nostalgie van toen. 'Hé, eind dertiger / veertiger, let je nog op? We richten ons op jou, grote doelgroep!'. Zo'n gevoel bekruipt me tijdens 't kijken. Ik laat het (nog?) voor wat het is.

Het begint sterk met de opzet van het mysterie en het ziet er gezellig uit in die modelwoning. Er zijn mooie shots van de omgeving en af en toe is het best spannend, mede dankzij de rustige cameravoering. Het sfeertje is dus prima en heeft inderdaad iets weg van Bron, maar zeker niet zo goed.

Zo'n beetje halverwege verslapte m'n aandacht en zodra Gorbier opgepakt was, voelde dat als een einde. Het mysterie van de opgegraven lijken kon me niet meer zoveel boeien. Vind die verhaallijntjes iets te veel hooi op de vork voor zes afleveringen.

Het einde voelt dus te uitgerekt aan. Wel is er weer een mooie setting in de slotaflevering (aan de kust en op het industriële terrein.) Net aan 3,5*

Ja, inderdaad een vrij luguber en soms occult sfeertje met de symboliek (wat me een beetje doet denken aan True Detective, maar wil daarmee geen hoge verwachtingen scheppen..).

Heb dezelfde plus- en minpunten als bij seizoen 1: een veelbelovend begin, mooie locaties en camerawerk, aansprekende personages, maar iedere aflevering worden het verhaal en de speurtocht een stukje minder sterk en overtuigend. Heb dus dezelfde ervaring als ROOSKY. Wel is er plots een opleving als Geir in beeld komt en de agenten afknalt.) Best zonde want de rest is prima.

Via moviemeter:

Onevenwichtige serie helaas. De opzet van het mysterie en de setting zijn prima en weliswaar zijn er enkele mooie shots, maar met zulke locaties en het gegeven van een verdwenen meisje had er toch een stuk meer sfeer uit gehaald kunnen worden, visueel maar vooral muzikaal. Daar is vrijwel niets van blijven hangen terwijl het toch vrij essentiële onderdelen (van een mysterie) zijn. In de laatste twee afleveringen wordt dat gelukkig wel beter.

Een aantal personages vind ik te karikaturaal of veel te geforceerd zoals de leidster van Paradise, de jongen die alleen met z'n handjes kan praten en de ouwe-vrouwen-tieten die te opzichtig langskomen ('kijk ons eens een vrijgevochten beeld schetsen'). Ben het met Donkerwoud eens; begon me ook halverwege te storen aan de eenzijdige man- en vrouwbenaderingen. Van de vele mannelijke personages kan ik er zo snel maar drie bedenken die goed zijn en van de vrouwelijke personages zijn ze állemaal goed(bedoelend) of worden ze dat.

Heb er nog wel met enig plezier naar gekeken maar het voelt vooral als een gemiste kans. Had in het begin sympathie voor de detective-meid, maar omdat ze steeds zijiger en kortzichtiger wordt (al is het door omstandigheden en haar achtergrond), trok ik 'r op een gegeven moment niet meer.

Hm, eigenlijk slaat het nergens op: Pietje schiet op het slachtoffer terwijl hij wegrent, uitgerekend Jantje (die met hem in een match fixing complot zit), rijdt hem voor z'n flikker met de auto van uiteraard iemand anders, mept hem neer en wil hem begraven, maar hij is plots foetsie (huh?), Truus vindt en vermoordt hem en laat nou nét nazi-Klaus de huiseigenaar blijken te zijn die hem vervolgens in een rivier slingert, waarna hij uiteindijk gevonden wordt vlakbij de caravan van een totaal verwarde man. En zie daar, zo heb je opeens een boel verdachten. Het zal je maar overkomen... haha te veel bedacht en toevallig.

Los van dat “kleine” dingetje is La Trêve een degelijke serie met een vrij standaard moord-mysterie, maar dan wel met een mooi sfeertje in de bossen en rondom heerlijk smerige boerderijtjes en huisjes.

Acteerwerk is oké, de serie gaat veelbelovend van start maar halverwege vind ik het een dip hebben. De laatste twee afleveringen zijn wel weer goed, ondanks de knullige, ongeloofwaardige ontknoping (en dan vooral met Drummer dacht ik) en de hele reeks van toevalligheden.

PS Wat ik me nog afvroeg: de moordenares heeft er baat bij als de recherche zou denken dat het zelfmoordbriefje echt is. Waarom vertelt ze aan de politie dat hij niet kon schrijven waardoor er zekerheid is dat het om een moord gaat?Of zag ik iets over het hoofd...

Wát een serie... Een mysterieus plot, heerlijke soundtrack (de openings theme inclusief beeldmontage en nummers als The Angry River en Sign of the Judgement die blijven nagalmen), de Louisiana-setting met een smeltkroes van Franse en Afrikaanse invloeden van religie en cultuur. De groene, smerige swamp-sfeer. Doet het bijna altijd goed op film (angel heart, southern comfort, the last exorcism, etc.).

Een minpunt vind ik dat Rust een paar keer krampachtig diepgaand overkomt en bijna een karikatuur wordt, maar sommige uitlatingen zijn spot on, en er staat zo veel goeds tegenover zoals de laatste onheilspellende minuten van aflevering 3 (met die score eronder), de openingsdialoog van aflevering 5 (eigenlijk hadden Dewall en Ledoux van personage moeten wisselen, wat een figuur die Dewall), de verzonnen reconstructie van wat er gebeurde bij Ledoux' huis, natuurlijk de zes minuten take (of twee keer drie misschien maar dat maakt het niet minder knap). Tot dat moment is het slow burning en dan zit je opeens op het puntje van de stoel, gruwelijke timing.

De ontknoping van het mysterie vind ik prima alleen had een einde met de dood van Rust mij meer gepast geleken en het slot is iets te langgerekt. Maar goed dat mag de pret niet drukken. Prima speelduur ook die acht afleveringen, wel zo prettig eigenlijk. Samen met Twin Peaks de beste serie ooit imo.

Een stuk minder sterk dan het eerste seizoen - maar ja, hoe kun je dat overtreffen - toch vind ik het goed te doen. Heb best genoten van het vuige sfeertje en van de karakters, vooral de rol van Farrell. Maar het kapstokverhaal over de lokale politiek, corruptie en criminelen kon me weinig boeien. Te veel... personages, plotjes, settings, daar wringt de schoen (kan het niet precies duiden).