Opinions

Inderdaad. Ik vind het een serie met twee gezichten. Een groot deel van het middenstuk gaat om allerlei relaties van de gijzelaars en gijzelnemers, onderling en met elkaar. Neemt veel tijd in beslag en is weinig boeiend. Vooral het gedweep tussen de directeur en die blonde meid, en later als ze met Denver is. Beetje overacting ook, wat ik wel vaker zie in Spaanse films.

Maar.. het begin en vooral het laatste gedeelte van de serie bevallen me veel meer. Daarin draait het om het plan en om De Professor. Erg goed en spannend op z'n tijd. Soms wel vergezocht of ongeloofwaardig (zoals de Rus die zomaar snel de compositietekening kan deleten), maar het is gaaf om te zien hoe het plan zich ontvouwt en met hoeveel details/scenario's rekening is gehouden.


De laatste aflevering (onder andere bij de moeder van de onderhandelaar) en zéker de langzaam opkomende eindmuziek zijn echt fantastisch... Bella Ciao

Jep, het Bella ciao is en blijft een gave song, vooral hoe die het aan het einde weer langzaam opkomt. Écht mooi gedaan! Leuk ook die remixen die er van zijn gekomen.

Verder dezelfde positieve en negatieve punten als in seizoen 1: strakke momenten met de Professor, mooie dames, maar een flink portie te veel melodrama/overacting bij een deel van de overige personages.

Ook weer wat ongeloofwaardig gedoe zoals Tokyo die op de motor wel honderd keer tegen gehouden had kunnen worden door de - normaalgesproken - doorgewinterde special units, maar nu deinsden ze met z’n allen angstig terug voor een tegemoet komend motorrijdertje ..

Hoe dan ook, een prima serie die de vaart erin houdt, ciao bella! (bella ciao).

PS verwarrend al die verschillende seizoensindelingen tussen imdb, netflix en Moviemeter.

Holy, wat gebeurt er veel in de eerste aflevering... De vaart zit er flink in. Ik dacht dat het als inleiding was en dat het in de rest van de afleveringen wat zou afremmen, maar dat is amper het geval; het vliegt van hot naar her, met een soort superwoman.

Niet mijn smaak, hoewel het zeker onderhoudend is. Vind het al met al net een voldoende, maar het einde is een enorme domper.

Behalve dat het oversentimenteel is / gebracht wordt, is het bespottelijk. Vanuit het niets verschijnt er een (bebloede) Fransman voor je deur in Amerika, die een heel, heel lang verhaal zou moeten vertellen, en je ervan moet overtuigen om op basis daarvan je adoptiekind weer af te staan. Dat overkomt de Amerikaanse adoptie-ouders en ja binnen één(!) nacht hebben ze besloten om het kindje, dat ze van kleins af aan hebben opgevoed, af te staan... yeah.. Maar dan blijkt, als klap op de vuurpijl, verhuizen ze mee naar Frankrijk, en daar leefde iedereen nog lang en gelukkig haha.

Zo zitten er nog wel meer onlogische zaken in. De meeste daarvan neem je voor lief omdat het tempo erin blijft, maar het einde dan óók zo snel rondbreien, is too much.

Een serie in de lijn van de ‘bekentenis-documentaires’ die geleid worden door Making a Murderer. Dat hoge niveau wordt niet gehaald maar kan me herinneren dat ik het een prima serie vond. Niet elke aflevering is sterk, maar True Story en The Labor Day Murders steken er bovenuit. Best boeiend gemaakt en geschoten (sfeertje), typisch iets voor tussendoor.

Prima reeks met per episode een goed uitgekiende opbouw. En hoewel je bij de laatste allang aanvoelt dat hij homofiel is en de verrassing weg is, stoort dat niet maar blijft het interessant. Over het geheel een fijne onderhuidse “spanning” maar niet zo authentiek als de Duitse versie.

Matig. Vind dit ook de minste van de Criminal-reeks. Geen van de drie cases kon me boeien, vooral de eerste en derde niet. Daarbij een sterk staaltje Spaanse overacting in de eerste twee afleveringen (als de vrouwen breken).

Lekker gefocust op de ondervragingen en dat werkt best goed. Het wordt alleen onderbroken door een rode draad over het team van ondervragers. Een draad die echter te mager is vanwege te weinig afleveringen - eens met jeroen indacompu. Voegt dus weinig toe.

Wat betreft de drie cases: ik heb me er geen moment mee verveeld, mede dankzij de gepaste, korte speelduur per aflevering. Vond ze alledrie prima, vooral de eerste. Wel miste ik telkens een (sterke) climax, juist omdat daar naartoe wordt gewerkt en dan eindigt het vrij mat iedere keer.

Vrees dat het me daarom niet lang bij zal blijven. Een stompje in de maag bij ieder einde (of alleen na de laatste aflevering) had dat heel anders gemaakt. Leuk voor tussendoor dus en heb daarom de andere versies ook gezien. Aflopend van goed tot matig: de Duitse, daarna de Franse en UK en als minste de Spaanse.