Opinions

Haha ja ik had ongeveer hetzelfde jeroen indacompu.

Nou ja, vooropgesteld inderdaad: er is een mooie sneeuwsetting, met herten, kabelbaan, krachtcentrale, etc. Voor de rest kon het me al vrij vroeg weinig boeien, ook niet het 'wie en waarom'. Daarvoor wordt het veel te snel afgeraffeld. Het ene personage na het andere duikt op en het vliegt van de ene locatie naar de andere.

Nooit wordt eens goed de tijd genomen om spanning op te bouwen (en die is er dus ook niet, met al die korte scènes, net zo min als feeling met de hoofdrolspelers). Oké, alleen het einde levert wat spanning.

Toeval of niet, maar een andere Franse serie die ik heb gezien heeft ook dat mankement van alles er retesnel doorheen jagen (Une Chance de Trop).

Relaxte serie, met het lekker lome tempo en sfeertje die passen bij een western. Godless begint érg veelbelovend, maar die hoge verwachting wordt niet helemaal ingelost. Soms iets té lang uitgesponnen scènes, zoals het trainen van de paarden en de beruchte groep van Griffin laat zich uiteindelijk nogal dom afknallen. Voor de rest genoten van de settings, soundtrack en personages. Vooral McNue is een leuke antiheld.

Heerlijke serie. Erg fantasierijk (in seizoen 2 nog meer) en prima animatie, vooral de achtergronden en kleuren. De personages zijn aansprekelijk en er zijn grappige details.

Zowel m’n dochter van acht jaar als ik genieten er van, vaak om verschillende redenen zoals de verwijzingen naar vroeger, wat NERD zegt, maar vaak ook om dezelfde grappige situaties, vooral met Mabel, leuk personage. Best knap van een serie als het dat voor elkaar krijgt

PS de openingstune is ook mooi. Vooral in de laatste afleveringen als het distorted is vanwege Bill.

Vermakelijke serie met veel leuke griezel-vondsten. Het is niet hoogstaand of te vergelijken met iets als Penny Dreadful (want Grimm is veel luchtiger), maar na een paar afleveringen hangt er een goed sfeertje dankzij de verzorgde locaties en muziek (Danse Macabre ? ).

De personages zijn sympathiek, vooral Monroe maar ook de twee rechercheurs, en het kijkt prima weg zonder grote stoorfactoren. Lekker pretentie-loos. Verhaaltechnisch is het leuk bedacht hoe de makers de 'realistische' politie-setting combineren met fantasy/horror en mooi dat er wat humor in zit.

In veel afleveringen wordt wel telkens hetzelfde 'trucje' uitgehaald, Nick blijkt opeens een volleerde vechtersbaas te zijn en echt spannend is het niet, maar het is knap hoeveel creativiteit ze in zoveel afleveringen weten te gooien. Daardoor blijft het allemaal best boeiend. Prima kijkvoer voor tussendoor.

Gaat vrolijk verder waar S1 gebleven was, met dezelfde pluspunten (sfeervolle locaties, originele vondsten, leuke cast, beetje humor) en minpunten (veel van hetzelfde, te weinig impact).

De hele verhaallijn over Adalind met Hank en Juliette duurt me te lang en is niet boeiend genoeg, zo'n beetje na halverwege de serie (ook al speelt het een grote rol).

Eigenlijk vind ik de losse cases die ze behandelen en al die soorten Wesens, hun onderlinge relaties en de Duitse termen, het leukst. Erg creatief weer.

PS Opeens is er een knullige, The-A-team-achtige voice over tijdens de intro, maar daarmee stoppen ze gelukkig na een paar afleveringen.

Jep een heerlijke no brainer serie. Tijdje geleden alweer dat ik hem had afgekeken, maar vond het jammer dat het afgelopen is. Leuke mix van fantasy-horror en humor die wonderbaarlijk goed uitpakt in de realistische setting van het normale (agenten)leven. Best fraaie decors en aankleding ook.

Een lekker ouderwets (griezel)sfeertje als rode draad door de afleveringen. Het speelt zich volgens mij ook allemaal af in het verleden. Het is niet bloedstollend maar heeft een zekere speelsheid. Dreams in The Witch House vind ik het lelijke eendje in de bijt en de drie beste:

1. The Outside: een mix van knipoog (de personages en hoe het in beeld wordt gebracht) en een serieuze ondertoon. Simpele opbouw waarin het steeds verknipter wordt, met behoud van die geslaagde mix, tot en met een heerlijk eind shot. Heb hier erg van genoten en deed ook mij denken aan Black Mirror Cupido.

2. The Autopsy: een beetje rommelig begin maar eenmaal in de kleine setting van de autopsie pakt het uit tot een benauwde body horror.

3. The Murmuring: een verhaaltje over een rouwproces. Niet de insteek die je zou verwachten na de andere afleveringen, maar eerder een persoonlijk drama met een heerlijk kalme vibe en een strak einde ( I Love You, eindelijk… bijna om emotioneel van te worden).