Opinions

Zo wat een strakke serie. De saaie thumbnail op Netflix met een grauw mannetje op een bank is misleidend. Blij dat ik het toch eens aanklikte.

Het sfeertje mag er zijn, zowel de (kleurrijke) beelden als de muziek en locaties. Grotendeels interessante personages en een boeiend verhaal, opgetuigd aan de hand van herinneringen aan een reeks bloederige moorden in het zonnige zuiden in de seventies.

De serie heeft dus best een hoop te bieden, zo ook de lijntjes uit het heden en verleden die steeds dichter bij elkaar komen. Uiteindelijk is dat iets té gescript/filmisch (en dan ben ik ook nog eens slecht in onderlinge familiebanden en relaties). Maar oké, het levert enkele verrassingen op.

Lang geleden dat ik zo genoten heb van een vrij onbekende serie. Ik denk Marianne de laatste keer (die wel of niet toevallig ook Frans is).

Prima serie om eens mee te pikken, met een onderhoudend mysterie. Niet groots en verbazingwekkend, maar voldoende om geboeid te blijven.

Het acteerwerk is wisselvallig; bijvoorbeeld de oudere mannelijke detective doet het goed, z'n Duitse vrouwelijke collega daarentegen.. ai.

Verder een degelijke crime-serie die op momenten luchtig is, zoals het plattelandssfeertje van Midsomer Murders, maar soms ook redelijk spannend. Een combi die niet helemaal geslaagd aanvoelt, maar vooruit.

Haha inderdaad, leuk omschreven. Heerlijk openingsnummertje ook trouwens, Red Right Hand, en sluit me bij de rest van de commentaren aan (cinematografie, soundtrack, de combi van drama en geweld etc.: dik in orde).

Paar dingetjes die me niet zo lekker zitten: Grace kan wel heel veel flikken en vrij rondneuzen/vragen voordat ze tegen de lamp van de Peaky Blinders loopt. En ze zijn wel erg onbevreesd en vooral ongestraft na het omleggen van twee IRA-lui, van wie eentje zelfs commandant (ook al zo'n tof bijrolletje trouwens). Maar zal niet vooruitlopen op S2 daarmee .

Zelfs bigger, bolder and better dan S1. Gelijktijdig met het opklimmen van de Peaky Blinders, krijgen de karakters meer vorm, worden het geweld en de tegenstanders harder en blijven de sterke punten van S1 behouden (met de sfeer en soundtrack vooropgesteld).

Echt heerlijke serie. Soort 'Guy Ritchie old fashioned style'.

PS die Alfie

By order of the Peaky Blinders!

De eerste 2, 3 afleveringen van dit seizoen vind ik minder sterk, over het bereiken van het (aristocratische) establishment. Daarna komt het van de grond en is het weer volop genieten van de bekende elementen. Gave slotaflevering (hoewel sommige dingen zijn afgeraffeld) en een memorabele, bittere eindscène die ik niet zag aankomen.

Paul Anderson (Arthur) speelt trouwens ook echt geweldig door de series heen.. met al die emoties, vooral in S3. Mooi karakteristiek loopje/houding heeft hij ook.

Blijft gaaf allemaal, ook met die soundtrack erbij, tot Radiohead aan toe. Echt een 'one of a kind' serie. Nou oké, er zijn zat rise and fall verhaaltjes, maar hier blijft de fall maar uit. Gelukkig, betekent dat het nog niet klaar is hopelijk.

Mooie serie! Wat mij betreft de beste horror-serie van de laatste jaren (alhoewel horror niet constant de boventoon voert). Erg sfeervol en gebalanceerd (drama, liefde, dood). Leuk gedaan hoe ze verschillende iconen uit het verleden (zoals ook An American Werewolf in London) in een serie verwerkt hebben met andere aansprekende personages, en een eigen draai hebben gegeven aan de bekende verhalen van die figuren.

S2 en S3 bevallen me zelfs beter (4*); duisterder en met een prettige afwisseling van locatie. Enige nadeel vind ik dat dialogen soms té poëtisch gebracht worden (of beter gezegd: te langdurend), en dat het einde van S3 teleurstelt cq. snel afgehandeld wordt.

Verder heb ik genoten van Penny Dreadful, jammer dat het relatief niet breed bekend is. Althans, is m'n indruk. En ja Eva Green, wat een mooie, charismatische vrouw.

Shit, gave serie. Death Wish 2017-stijl. Hoewel het natuurlijk over the top is (onmenselijke incasseringsvermogens), toch bijt dat vreemd genoeg niet met de serieuze insteek van PTSS en van het CIA- en Homeland-gedoe, en zonder dat dat laatste pretentieus wordt.

Best apart... misschien omdat het gewoon goed in elkaar zit: muziek, script, cliff hangers, bruutheid op z'n tijd en de personages, Lieberman niet te vergeten.

Heb trouwens geen enkel echt inkakmoment gehad, ook niet in het middenstuk. Elke aflevering heeft wel iets te bieden zoals Gunner in het bos (tof camerawerk ook) en de aanslag op de senator. Zo bouwt het per aflevering op naar de climax.

Zelfs met een plothole hier en daar, en theatrale dingen zoals de draaimolen aan het einde komt The Punisher weg. Ideaal vermaak.

Heerlijk seizoen weer! De lijn is goed doorgetrokken na het geweldige eerste seizoen. Het is ietsje minder, vooral wat betreft memorabele momentjes en soms té overdreven. Ik bedoel, tekeer gaan tegen de Russische Vory maffia en dan ook nog zonder consequenties maar alsnog is het ijzersterk.

Vooral omdat alles in de serie zo goed gedoseerd is. Strakke actie, maar niet te veel. Strakke editing, maar niet te vaak. Strakke personages (Pilgrim met z’n hoge stemmetje), maar geen over kill daarvan. Strakke muziek, maar ook genoeg stilte. Idem voor de verhaallijntjes en traumatische achtergronden, maar niet té pretentieus en sentimenteel. Zo zie ik ze graag.