Opinions

Ja deze vind ik ook beter dan S1, om de redenen die thomzi50 aangeeft, zelfs de beste van alle seizoenen. De tweede aflevering is voor de verandering straight forward en heeft een lekker sfeertje. Derde aflevering vind ik goed vanwege Moriarty en het einde.

Andere pluspunten van Sherlock blijven de combinatie van humor en spanning/moorden (en in de latere seizoenen ook meer drama erbij), en de huiselijke setting van Baker Street, die bijna een personage op zich is.

Wat ik minder vind is dat de trucjes vaak van hetzelfde zijn. Bijvoorbeeld voor de zoveelste keer die grappige excuserende blik van Watson als Sherlock weer eens bot is in zijn contact met andere mensen. Evengoed is Sherlock een heerlijke serie.

In de laatste aflevering, is Moriarty in de ban van Eurus, of spreekt hij gewoon de berichten in om Sherlock dwars te zitten? Hoop toch dat laatste.

Tweede aflevering is inderdaad erg gaaf.

Ja inderdaad, en had ongeveer hetzelfde als wat vanprooye aangeeft.

Wat mij dwarszat tijdens de finale - echt typisch filmisch / boekmateriaal: dat de vader van Frankie gerust een crime scene 'opruimt' en een negentienjarige meid mede laat begraven, maar niet in staat is haar zus het zwijgen op te leggen (verbeeld met een heel kort fragment), of door iemand anders, en zo elk spoor voor eeuwig kan uitwissen. In plaats daarvan neemt hij haar mee naar - notabene - z'n eigen huis met alle risico's van dien en drogeert haar een paar maanden in de hoop dat ze alles vergeet. Wát een moeite is dat, en opnieuw zoveel risico. En dat ook met goedkeuring van z'n vrouw...?.

Dat haalt voor mij de hele plot in één keer onderuit, waar het nou net om draait hier. Jammer van die ontknoping, want voor de rest vind ik het een goede serie. Het mysterie wordt fijn opgebouwd, soms sfeervolle beelden en camerawerk bij de Beverwijck-villa en Pullman zie ik graag aan het werk sinds Lost Highway.

Moet zeggen dat ik er moeilijk in kwam, omdat de serie vanaf het begin af aan al inzet op het oproepen van medelijden met een vrouw die iemand vanuit het niets doodsteekt. Vond het een onwennig begin, maar vanaf het vinden van de schoolbus raakt het in een lekkere versnelling en sfeer.

Kortom een matig begin en einde, maar een sterk middenstuk. Trouwens, een erg lekker en passend nummertje, die 'ene track'. ?

Hm beter dan seizoen 1 die ik toen overhyped en vooral onlogisch vond. Een lekker en rustig sfeertje hangt er (weer) in dit tweede seizoen, met leuke details zoals het monotone, lage geluid van het therapeutische instrument dat tegelijkertijd dient als unheimische soundtrack/score.

De serie begint sterk en mysterieus, maar richting het einde werd het wel een erg gedoe met ’hij is mijn kind’, ‘nee mijn kind!’, ‘nee ik neem hem mee!!’; duidelijk dat er vrouwen betrokken zijn op belangrijke posities in de productie . Ook het feit dat zowat ieder personage betrokken bleek bij de zaak vind ik te veel van het goede. Desondanks blijft The Sinner een sfeervolle serie.

Best goed te doen, vooral inderdaad de flashbacks die telkens iets meer duiding geven aan het verhaal. Het duurt even voordat alles op gang komt (zo ook het slasher/horror-gedeelte, in de eerste aflevering hooguit twintig seconden?) maar dan vindt het z'n draai. Zelfs met best harde kills. Nogal lachwekkend hoe snel hun vrienden daar telkens overheen zijn (en waar laten ze al die lijken?) maar oké, voor een slasher vergeeflijk natuurlijk.

Wel erg typische personages zijn er maar bijvoorbeeld die Glenn en Mark zijn geslaagd, vooral gezien hun geschiedenis. Geen hoogstaande serie maar vermakelijk.

Een serie met vijf verschillende cases waarvan ik alleen de tweede (over drugs, aflevering 4 en 5), ondermaats vind. De rest is prima. Op een of andere manier spreken die kerel, het taaltje en de Finse setting me aan. Harde lui daar, met kille gelaatsuitdrukkingen; soort halve Russen al zal je dat nooit tegen ze moeten zeggen

Haha verderop in de serie moest ik regelmatig lachen om de (zwarte) humor van Michael, z’n broer en z’n advocaat. Volgens mij is dat de enige manier om het zwaard van Damocles dat zo lang boven je hoofd hangt, en het feit dat je lot in andermans handen ligt, een beetje draaglijk te maken.

Daarbij is het wel van belang om er rekening mee te houden dat docu-makers je vaak bewust of onbewust een kant op kunnen sturen. In het geval van The Staircase bijvoorbeeld: komen het OM en zijn overwegingen fatsoenlijk aan bod? En de bewijsstukken en getuigenissen van béide kanten van de zaak? Wat gerco dus goed beschrijft.

Dat in het achterhoofd houdende vind ik het (alsnog) een boeiende docu. Sowieso interessant hoe men de overwegingen en tactieken van de verdediging inzichtelijk maakt. Hier en daar wel bedenkingen zoals de pook die ‘opeens’ tevoorschijn komt en niet meteen forensisch onderzocht wordt in plaats van geleuter over spinnenwebjes erop. En er is te veel gezever van en over z’n (stief)kinderen. Dat had korter gemogen.

Maar wat constant aanwezig blijft en je eraan vastzuigt, is het stemmetje dat zegt: ‘Ja, maar zúlke verwondingen na een kleine val?! Kan dat en hoe te verklaren...’.

Sterk... en ideaal voer voor een serie.

Seizoen 1 vind ik erg gaaf, in meerdere opzichten. Maar hier kom ik niet verder dan de tweede aflevering. Het jaren-tachtig-sfeertje wordt nu echt in iedere minuut op je afgevuurd. S1 richt zich daar natuurlijk ook grotendeels op, maar m.i. niet zó expliciet als in S2. Arcade-hallen, de muziek, de jongens die een volledige aflevering rondrennen in Ghostbusters-kleren (terwijl er amper iets gebeurt).

Alsof de makers na het succes van deel één te opzichtig inspelen op je nostalgie van toen. 'Hé, eind dertiger / veertiger, let je nog op? We richten ons op jou, grote doelgroep!'. Zo'n gevoel bekruipt me tijdens 't kijken. Ik laat het (nog?) voor wat het is.