Opinions

Boeiend en strak vormgegeven filmpje, volledig in teken van een psychologisch spelletje tussen twee personen die op een gegeven moment afwisselend de overhand hebben.

Hoewel het uitgangspunt erg vergezocht is, zorgt het voor een flinke dosis twijfel die helaas te vroeg voor het einde wordt weggenomen. De acteurs zijn op hun plaats en hoe de dame tijdens het woordspelletje heel verbeten een aantal woorden op z'n Spaans eruit spuwt... best geil.. : p

Alleen neemt de film in de slotfase toneelstuk-achtig vormen aan: de manier waarop ze netjes tegenover elkaar staan, plus een beetje overacting (een euvel dat je wel vaker ziet in Spaanstalige films). Maar dat laatste kan ook komen omdat er flink gelogen wordt en dus geacteerd wordt door de personages.

Wat inhoud en manipulatie betreft heeft deze film trouwens wel wat weg van Alexandra's Project en Deceiver, beide ook goed te doen.

Pandorum is claustrofobisch, donker, met snelle acties en zelfs een twist in het verhaal. De vijand is creepy, snel en sterk, maar bepaald niet origineel. De score is zoals het hoort, industrieel-achtig.

Quaid en met name Foster zijn lekker op dreef als de paniek en chaos losbreken, en dat is al vrij vroeg in de film. Maar vooral een van de laatste scenes is verwarrend door de wending en de schokkende manier van filmen.

Dat chaotische filmen is wel regelmatig irritant. Tijdens de acties flitsen de beelden als een gek. Dat is erg onduidelijk in combinatie met de duisternis, natuurlijk moet de film duister zijn, maar dit was een beetje teveel van het goede. Af en toe wat duidelijkere en rustigere beelden van de Descent-achtige wezens zou ik beter hebben gevonden. Mede daarom valt het tegen met de gore en de kills .

Pandorum doet me denken aan Alien, The Descent en een beetje Cube, maar het zal vooral scifi-horror fans wel aanspreken denk ik. Alle elementen van space-horrors zijn aanwezig. Zelf ben ik er nog niet echt over uit wat ik er van vind. Was slecht verstaanbaar en het is een film die (uiteraard) op een bioscoopscherm beter tot zijn recht komt.

Ja hier hou ik van. Sfeervol, mistig, mysterieus en bovenal een geweldige duistere audio, mooi gedaan. Het is een beetje jammer dat het genre horror eraan wordt meegegeven, dat wekt misschien valse verwachtingen. Het is weliswaar horror/angst wat de soldaten doormaken maar geen pure horror zoals gangbaar in film-terminologie. Het is veel meer een psychische aftakeling van de militairen die je krijgt voorgeschoteld in een onheilspellende setting.

En die aftakeling werkt goed, getriggerd door traumatische ervaringen, bijgeloof, het groepsproces waarin men elkaar meesleurt (ook via de dagboeken) en vooral door de vrouw die wordt gevonden.

Vind het altijd prettig als het open staat voor interpretatie: is het een vrouw met kwade machten of denken de soldaten dat alleen maar. Wat mij betreft zeker niet dat eerste omdat het er niet in zou passen en er ook niets direct op wijst, maar omdat je alles blijft ervaren vanuit het standpunt van de mannen krijg je daar geen stelligheid over. Een nadeel is wel dat het iets te eentonig door tokkelt allemaal, verder weinig op aan te merken.

Leuk concept, en gelukkig wordt er niet overgedramatiseerd, wel realistische personages en een prima opbouw. Maar vind het niet verontrustend, toch wel een tegenvaller voor een horror/thriller met die pretentie.

Er zijn wel enkele freaky momenten zoals dat Katie een paar uur lang stilstaat en de beelden van Diane. Vanaf toen hoopte ik op een echt flippende Katie. Maar er is gekozen voor het suggestieve element (zoals buiten beeld doodsteken van Micah) wat wel subtiel is, maar op mij geen uitwerking heeft die Blair Witch wél had. Ik had dan toch liever een meer duivelse Katie gezien.

Het zal vast eng zijn voor mensen die hier gevoelig voor zijn, vooral omdat je slaapkamer de meest vertrouwde plek is. Maar Paranormal Activity is niet meer dan een erg goed uitgewerkte versie van die vervelende youtube-filmpjes met zogenaamde paranormale gebeurtenissen. Ook de hoge verwachtingen door de slimme marketing moest ik zien uit te schakelen, en dan blijft uiteindelijk nog wel een aardig filmpje over.

Nu op naar de aankomende Engelse rip-off over een stelletje in London met hopelijk meer "bezetenheid" of andere verschijnselen, want alleen dichtslaande deuren en wat gestommel op een trap is een wel erg flauwe en inspiratieloze demoon.

En ook nog wachten op Scary Movie waarin de demoon de witte poeder opsnuift i.p.v. er doorheen banjert.

Tja. Doet erg z'n best om controversieel over te komen met al die onnodige seks-scenes en 'schokkende' autopsie-dingen, maar helaas. Best knap dat het dus helemaal niet lukt. Beelden zijn erg eentonig (altijd donker en grijs) en spannend is het geen enkele keer. Hadden ze net zo goed een paar cavia's op die autopsietafel kunnen leggen.

Een pluspuntje is Alysso Milano, oke.

Jammer allemaal, had een spannende versie van Grey's Anatomy verwacht, op papier klonk het in ieder geval veelbelovend, het concept.

Blijft aardig hangen zeg... vooral de manier waarop alle hooggeplaatsten hun eigenbelang boven al het andere plaatsen. Erg interessante onderonsjes tussen de generaals (en de overige rangen) die in schril contrast staan tot de scenes in de loopgraven, in alle opzichten (de klasseverschillen maar ook de twee omgevingen) en dus een mooi geheel.

Drie hoogtepunten zijn zonder meer de camera die door de loopgraven glijdt langs de manschappen, de tocht van de drie zondebokken met het tromgeroffel; eveneens met holle blikken van medesoldaten (en met name het moment dat de drie palen in zicht komen met de zandzakken erachter), en natuurlijk het einde. Was verbaasd dat het 'opeens' afgelopen was maar het is eigenlijk prima zo, een goed teken als je nog zit te staren naar de aftiteling. Ik blijf nog een beetje met de vraag zitten of Broulard kolonel Dax gaat wippen of Mireau. Maar al het voorgaande gezien laat dat zich wel aardig raden.

De enige minpuntjes zijn dat het verdriet van - ik dacht - Perol en de close-ups van het soldatenpubliek aan het einde niet lekker uit de verf komen, verder is het allemaal spot on.

Prima docu. Het nut van een pedo-register is best duidelijk, zou wel handig zijn als ik weet dat m'n buurman kleine kindjes aanrandt. Maar blijkbaar gaat het wel erg ver in Amerika, het gaat het al mis bij de afbakening: sex offender ben je niet alleen als je een pedoseksueel bent (en dus echt actief en gevaarlijk) maar ook als je als zestienjarige een paar plaatjes van een veertienjarig meisje downloadt. Daar sta je dan voor dertig jaar op een digitale kaart, op adresniveau aanklikbaar, met gezicht en al je persoonskenmerken.

Je kunt je ook afvragen wat je doet als je weet dat er zo iemand drie, vijf of twaalf straten verderop woont (ben je meer, of minder gerust..). In sommige wijken zag je wel tientallen 'bolletjes' staan, alsof het allemaal predators zijn. Deze docu belicht dat aardig goed, met als aanleiding het Halloween-feest waarbij kinderen lastig kunnen worden gevallen of vergiftigd, hoewel dat laatste zelden voorkomt, een ongegronde angst, maar angst is een groot (politiek) issue in Amerika. Alleen een simpele oplossing voor Halloween - een volwassene die meegaat met kinderen, zoals bij ons gebeurt - komt blijkbaar bij niemand op.

Wat ik mis in de film zijn de ouders van slachtoffers van zedendelinquenten en wat zij vinden van zo'n uitgebreid register. Van 'gewone' burgers en geregistreerde sex offenders wordt dat duidelijk, maar die ene belangrijke groep met aardig recht van spreken ontbreekt.

PS Wat een enorme georganiseer moet dat zijn, al die honderdduizenden 'sex offenders' in kaart brengen en blijven volgen met verhuizingen en de wetten die telkens veranderen.

Juan flipt wel erg snel.. maar goed het is een vrij korte film dus begrijpelijk. Verder een oerdegelijk thriller/horrortje die inderdaad iets meer biedt dan de doorsnee ghost house films. De point of view shots met de babycamera zijn het leukste maar over het algemeen mist het net de spanning die je mag verwachten in zulke situaties. Het einde is wel prima hoe redelijk voorspelbaar ook, beter zo dan een happy end.

Wat een heerlijke creep is die vrouw met d'r scheve bril zo vol in beeld. Aardig bloederig op z'n tijd, uitzichtloos, close ups van bange ogen, redelijk bizar met die posities van mensen en draden; prima sfeertje hangt er. Het grootste pluspunt vind ik het camerawerk, niet die paar momenten dat het beeld echt schokt maar juist licht trilt, dit:

Meer drama dan horror maar wel met een lichte spanning, ook door het rustige camerawerk en de bijna-stilte. De gedeeltes over de jonge Tomas vond ik best sterk, niet alleen in verhouding tot die vrouw en de seks-sene maar ook tot z'n moeder. Alleen de fragmenten met de oudere Tomas konden me niet overtuigen en het einde dus ook niet, had meer in gezeten want het ongewisse tussen een heks versus een normale vrouw die vermoord wordt is aardig gedaan.

Pelts is me goed bevallen. Plot is best origineel, en het is vooral de aankleding van Argento (die typische basiskleuren, belichting, rol van dieren en mooie vrouwen) die er een sfeervol, erotisch en rauw geheel van maakt. Aardige soundtrack ook.

Het (korte) gedoe met de oude, maffe vrouw had van mij wel achterwege mogen blijven, dat maakt het ongepast kinderachtig en het mysterie had gerust helemaal mogen worden overgelaten aan de fantasie van de kijker.

Na de zwetende vrouwenlichamen in Sudor Frio ben ik hier eens goed voor gaan zitten.. maar Penumbra is toch wel heel anders. Oke de locatie komt overeen (een willekeurige straat waar zich achter een anonieme deur iets bizars afspeelt) maar dat is het dan ook wel.

Dit heeft allemaal wel wat weg van de appartement-thrillers van Polanski; de setting, de hoofdpersoon in vertwijfeling, de rustige opbouw, korte climax. Het plot wordt steeds wat mysterieuzer (mooie bijdrage daarin: de pendulum-bewegingen van de camera!) en na afloop is het nog redelijk onbestemd.

Daar zit dan ook de troef van de film in plaats van een volbloed horror, net als de Polanski's, maar die scoren zelden écht hoog bij me. En deze ook niet; het eindeloze geouwehoer (toch Meneer Bungel ) past niet in het concept van de slow burn en maakt haar personage vermoeiend, dat geratel heen en weer en aan de telefoon.. doet toch aardig afbreuk aan de film.

PS als je houdt van appartement-horrortjes met ouderwetse liften: Para Entrar a Vivir

Das Parfum heb ik ooit moeten lezen voor Duits, maar omdat ik alleen een samenvatting had geleerd kon ik me er nu niets meer van herinneren, gelukkig

Het verhaalconcept en de setting zijn mooi, een smerige omgeving die toch 'schoon' overkomt. Maar na een uur heb ik daar eigenlijk wel genoeg van gezien, de geliktheid wordt een beetje eentonig.

Het begint dan ook een langdradig te worden. Daar heb ik lang niet altijd moeite mee, maar hier ging het me tegenstaan. Gelukkig vind ik het (gedroomde..?) einde op het plein fantastisch, totaal niet verwacht. Mooie muziek en taferelen, een goeie climax die van mij eerder had mogen komen.

De toon van de voice over vind ik trouwens niet echt op z'n plaats. Ik snap dat Das Parfum sprookjesachtig is, maar de stem lijkt me meer gepast voor een vrolijke kinderfilm of voor "Wat doet Dikkie Dik nou toch weer?".
Toch een aardige film die jammergenoeg teveel inkakt.

Best een aardige horror. De eerste helft weet de aandacht goed vast te houden en het is leuk dat de 'held' eens niet een pretty boy is maar zo de bad guy had kunnen spelen. Leuke casting afgezien van die vriend van z'n dochter.

Het moment dat de actie begint vind ik het wel iets minder worden. De gore is op momenten wel tof, maar het is allemaal zo rommelig en flitsend dat je er meestal weinig van meekrijgt en dat het iedere mogelijkheid tot spanning om zeep helpt. Over het plot denk ik maar niet teveel na..

Desondanks geeft het wel een apart sfeertje en bevat het leuke beelden door slim gebruik van sillhouetten, zoals de ontmoeting tussen Hopper en zijn zoon . Redelijk verrassend einde ook.

Goed filmpje waar de score al zorgt voor de helft van de sfeer, niet alleen dat deuntje maar ook de rest.

Oke het oogt wat gedateerd maar er zijn genoeg scenes voor liefhebbers van oude horror; bij de oude vrouw, het mortuarium, het betreden van de witte kamer, sommige optredens van The Tall Man en het balletje uiteraard (jammer eigenlijk dat het zo makkelijk werd neergeschoten).

Sfeervol, het is een vrij loze term maar het dekt de lading wel en het is fun om te kijken.

Minder eigenzinnig en uitsprekend dan Suspiria, maar toch heb ik wel genoten van Phenomena. Niet in de laatste plaats door de mooie donkerharige Jennifer in haar witte jurk wat mooie beelden opleverde, bijvoorbeeld als ze in het donker voor het statige pand staat.

De belichting is ook weer mooi, zoals het moment vlak voordat de insectendeskundige de trap afdaalt (voor de laatste keer) en uiteraard shots van gebouwen met schaduwen van zwiepende takken. Ook zijn er wel vrij magere beelden moet ik zeggen.

Verder een aantal voorvallen met glas en ronduit excessief geweld. Het verhaal heeft inderdaad niet veel om het lijf en is eenvoudig, maar vind het boeiender en spannender dan Suspiria. De score daarentegen niet, buiten de rest om zijn Iron Maiden en Motorhead erg misplaatst.
De getoonde emoties zijn trouwens vrij 'plat' gezien de gevaarlijke situaties. Dat is jammer, maar aan de andere kant heeft Jennifer daardoor ook wel iets "betoverends" over zich.

Heel bijzondere film over de Japanse Unit 731 met veel meer stijl en historische context dan bijvoorbeeld Men Behind The Sun. Philosophy of a Knife gaat verder waar oorlogsdocumentaires ophouden, door de experimenten recht in je gezicht te laten zien, niet geschikt dus voor gevoelige kijkers. Er is al het een en ander mooi over geschreven hierboven, maar ik heb toch de behoefte m'n indruk neer te pennen.

De vele experimenten (stuk of vijftien gok ik) zijn gruwelijk en vaak met veel opspattend bloed, maar in veel gevallen duidelijk nep als je genoeg afstand kunt nemen (en door de manier van filmen). Ik moet zeggen dat er films zijn met meer realistische effecten, maar het schokkende van Philosophy of a Knife is ook het waargebeurde, en de beelden van talloze lijken die me (logischerwijs) deden denken aan foto's van WOII-concentratiekampen in geschiedenisboeken.

De proeven op de gezonde gevangenen zijn geïnspireerd door de Duitse experimenten en aangewakkerd door een gebrek aan oorlogsmiddelen. Ze testen hoe het menselijk lichaam reageert op (lijstje van experimenten): fysieke wapens, bacteriën, röntgenstraling, chemische stoffen, geslachtsziekten, elektriciteit, vrieskou, decompressie en meer van dat soort ongein, sick and twisted.

Wat minstens zo opvalt is de filmstijl. De gestileerde zwartwitte beelden worden afgewisseld met archiefmateriaal over de oorlog. Voice-overs en interviews geven gedetailleerde informatie over de experimenten en de context van de oorlog. De proefkonijnen komen één voor één aan de beurt in de ziekenhuisachtige kamers, en zijn vrij emotieloos totdat ze de proef ondervinden. Bij de dokters is geen spoortje van empathie te bespeuren, en ze zijn net als de slachtoffers voorwerpen (niemand zegt een woord) die plichtmatig te werk gaan.

De score vind ik echt fantastisch, een soort industriële underground techno, die al vanaf de erg mooie openingcredits te horen is. Deed me samen met de zwartwitbeelden en close ups denken aan Pi. De soundeffecten zijn net zo indringend als de beelden zelf. Bij elke close-up van apparaten en medische instrumenten is het bijbehorende geluid te horen, verwerkt in de muziek, net als overdreven harde ranzige geluiden van bijvoorbeeld het lostrekken van huid.

Vierenhalf uur vind ik wel veel te lang. De beelden en score worden op den duur erg eentonig. Vreemd genoeg slaat de verveling toe; in de eerste twee uur heb je het eigenlijk wel gezien tenzij je (interessante) feiten over de afloop van de oorlog en Unit 731 wilt weten.

Shocking in een gelikt jasje, daar komt het op neer. Pijnlijk te zien waartoe oorlogsindoctrinatie in staat is. Een film die je niet snel vergeet, en ik ben wel benieuwd naar meer werk van Iskanov, de filmstijl van Philosophy bevalt me erg goed. De making of is trouwens ook interessant.

Het was me niet bijgebleven dat het ook visueel zo aardig in elkaar zat. Leuk gemonteerd en een redelijk spannend en origineel filmpje. Het zal wel weer lang duren voordat ik het opnieuw wil zien (als dat er überhaupt nog van komt) maar dat is misschien de keerzijde van de goede vondst om alles in een telefooncel af te laten spelen.

Het gedoe met de twee vrouwen had wel wat minder gemogen, ben wat allergisch voor vluchtig behandelde man-vrouw-traantjes-zijplotjes. In ieder geval, goed thrillervermaak!

Zonde dat ik deze pas geleden voor het eerst heb gezien, wat een film! De vondst dat alles om je heen wiskundig te beschrijven vormen of bewegingen heeft, is niets nieuws, maar de manier waarop het verfilmd is, echt bijzonder, bijna geniaal.

Zwart-witbeelden als voor de binaire code 1 0, het go-spel, yin yang, materialisme versus religie die beide baat bij hebben bij de cijferreeks, allemaal tegengesteld maar toch onlosmakelijk. En van donker haar naar kaal

Daarbij nog de strijd tegen het persoonlijke letsel en die tegen de buitenwereld, het heldere genie met een oneindig rekenvermogen in een donker, bekrompen huurflatje, de tegenstellingen zijn om van te genieten. Slim genoeg om achter de allesverklarende reeks te komen, maar te nietig om ermee om te kunnen gaan, net zoals bij Sol gebeurde die hem terecht telkens waarschuwde, zoals z'n moeder al vroeger deed.
Het is een wat flauwe boodschap, maar het kon ook niet anders.

Het wordt nog eens mooi verbeeld in de scene voor de spiegel als hij
z'n 'wiskundeknobbel doorboort' en eindelijk wél luistert naar de waarschuwing om niet in de zon te kijken (de bron van het leven) en ervan leert. Fantastisch.
Het geheel wordt nog eens versterkt door de pakkende elektronische muziek. Er had geen betere score dan deze bij gepast.

The Pianist laat me echt met een tweeledig gevoel achter. Het eerste deel, zo'n anderhalf uur lang, heb ik bijna apathisch gekeken, vrijwel geen emotie. Ik begon me af te vragen of ik me "schuldig" moest voelen omdat er flink wat gruwelijkheden getoond worden.. Maar ik had constant het idee dat het de bedoeling was om met een paar harde gebeurtenissen snel te shockeren en zo (te) gemakkelijk op je gevoel in te spelen (het kleine jongetje, het laten dansen van de oudjes, het fusilleren, de rolstoel en ga zo maar door), het begon me steeds meer tegen te staan.
Het arme volk met de satanische Duitsers ertegenover, hoezeer ook op de werkelijkheid gebaseerd, voelde "goedkoop" aan. Het tonen van leed staat niet meteen garant voor een aangrijpende bedoening, vooral wanneer enige binding met personages nog ontbreekt.

Gelukkig kantelde de film voor mij de goede kant op vanaf het moment dat Szpilman er alleen voor kwam te staan. Exploitation is blijkbaar niet Polanski's sterkste kant, maar de manier waarop hij Szpilman letterlijk en figuurlijk laat dwalen is indrukwekkend. Szpilman weet absoluut geen raad hoe zich staande te houden in de oorlog en wordt als een flipperbal door de aftakelende stad gekaatst. Deze dramatische en psychologische uitwerking is Polanski duidelijk beter op het lijf geschreven en spreekt me meer aan dan het eerste gedeelte.

Samen met het rustige camerawerk en de prachtige locaties (ook typisch Polanski) tilt het de film gelukkig nog naar een hoger niveau, want lange tijd zag het er naar uit dat ik er geen al te hoge score aan kon geven. Het tweede deel bevat ook veel betere scenes zoals het pianostuk, de tank, de vlammenwerpers, het gestrompel van Szpilman en de gevangengenomen Duisters. Goed acteerwerk overigens van Adrien Brody, hoewel ook dat pas in de tweede helft meer naar voren kwam.

Geweldig plot (niks mooier dan psycho's tegen psycho's) met veel potentie tot spanning maar die koers wordt helaas niet gekozen of komt niet uit de verf. Het zal wel het eerstgenoemde zijn want het is allemaal eerder met een knipoog, wat op zich ook niet verkeerd is alleen slaagt het daar niet helemaal in. Wat dat betreft moet je het alleen hebben van de fratsen en de maffe houding van die trucker. Uiteindelijk nog wel vermakelijk en een leuk einde maar er had meer in gezeten.

Het duurde even voordat ik er in kwam na zo'n krampachtig poëtisch begin, panfluitje erbij en het kleuterachtige huppelen in een kringetje, maar gelukkig zette daarna het sfeertje in en ging het echt om meiden in het maagdelijke wit die los zijn in de onbegrepen outback. Geen aansprekende karakters, maar het is best mysterieus met een paar mooie plaatjes, ook van het gebouw.

Na halverwege gaat wel veel tijd verloren aan allerlei kostschool-perikelen en verliest de vermissing aan kracht. Zo bezien is het einde een teleurstellend 'oh dat was het?'-moment. Snap de bedoeling maar dit was wel erg abrupt, pruttelde zo een beetje weg.

Wat een tegenvaller, heel af en toe is Martin grappig, maar ik had veel meer verwacht van een film met de titel Pink Panther erin... Cleese doet het uiteraard aardig, maar voor de rest vind ik het een bij elkaar geraapt zooitje met teveel mislukte grappen.

Fikse tegenvaller dit derde deel, ellenlange verhandelingen en dialogen die overbodig zijn en de film uit de vaart halen. Naar verhouding te weinig actie voor een avonturenfilm en een tegenvallende climax voor zo'n lange duur, hoewel de special effects en Depp zelf uiteraard goed zijn.

Sfeervolle en bij vlagen kleurrijke jaren zestig horror die me doet terugdenken aan de tijd van opnemen op VHS omdat je ergens had gelezen dat er een martelwerktuig in voorkomt.

Die is er ook, en hoe. Vooral een van de laatste scenes - de pendulum - is stilistisch door het kleurbegruik, wat simpele beeldvervormings-effectjes en het hypnotiserende gedreun van een trom. Geen gore (uiteraard), puur ambiance.

Sowieso knap hoe met de beperkte middelen de sfeer is neergezet met het kasteel en de kelders. Een aantal shots van buitenaf zijn gedateerd, maar dat heeft wel z'n charme, om het positief te benaderen. De soundtrack is ook effectief en gelukkig niet te overheersend.

Het verhaal begint als een soort klucht met het bijbehorende opzichtige toneelstuk-acteerwerk, waarna het mysterie van de familie steeds groter wordt. Een boeiend plot met een lekker korte speelduur, en een ongenadig einde voor enkelen.

Elizabeth die levend wordt opgesloten, en dat terwijl ze dood veinsde te zijn (ook levend begraven) voor Nicholas, een hoge prijs die ze moet betalen voor haar ontrouw en aanzet tot zijn gekte.
Het laatste shot is dan ook heerlijk confronterend en memorabel.

En Vincent Price.. is priceless.

Lekkere 'pulp' actie met gigantisch veel bloed en gorereffecten, goede rock-score en wat humor, het is allemaal uitgebreid gezegd. Maar de film weet me na een uurtje niet meer zo te boeien. Vind de uitvergroting van vreemde personages zoals de eenbenige chick, en eigenlijk de stoerheid van iedereen te "geforceerd over-the-top". Ook de trucjes om het op een oude reel film te laten lijken, zijn krampachtig (wat me bij Death Proof overigens niet stoorde vreemd genoeg, misschien komt het omdat ik Planet Terror minder hoog aansla). Hoe dan ook heb ik erg veel zin in Machete, zeker na de trailer

Boeiende film. Ben niet ondersteboven van Sheen maar de rest van die gasten (Dafoe, Berenger) zijn prima. Heb Platoon lang geleden eens gezien en kon me alleen de poster-scene herinneren, en eigenlijk vind ik dat ook het enige echt memorabele.

De rest is zeker niet slecht en het kijkt prima weg, maar ook niet veel meer dan dat (vooral vergeleken met andere grote oorlogsfilms die vaak ook nog eens uitblinken op audiovisueel vlak, wat bij Platoon veel minder of niet het geval is). Het thema van de onderlinge ruzies is wel goed en werd later nogal uitgekauwd door tv-series e.d. Het is trouwens wel erg navelstaarderig door te stellen dat je een oorlog zou verliezen door onderling gezeik.

Muziek is fraai maar het klassieke nummer komt te vaak terug om nog een impact te hebben op het einde.

De fragmenten over de drie anderen zitten het verhaal over Appels vader eigenlijk vooral in de weg. Het is wel aardig om die wereldjes te zien maar de bookmaker begon op m'n zenuwen te werken, wat een narcistisch figuur. Jammer want het verhaal over Appels vader is boeiend en redelijk tragisch. In echt álles een bepaalde thrill zoeken; parkeerboetes, verzekeren, met je ogen dicht rijden met je zoontje naast je, best heftig.

Het "Ei van Columbus" is trouwens best slim. Althans niet als tactiek maar als ultieme blijk van gokverslaving waarbij de inzet meer en meer wordt, steeds wanhopiger (terwijl de kans op winst even klein blijft en de uitbetaling ongunstiger is dan de normale kansverdeling). Bij pokeren heb je het voor een groot deel tenminste nog zelf in de hand, snap niet dat mensen verslingerd raken aan iets als roulette. Ja oké, de thrill... en de misvatting dat het lot hen gunstiger gezind is.

Lef heeft hij wel in ieder geval.. En het levert inderdaad best interessant materiaal op van de toestand in Libië en de bijna onwaarschijnlijke vriendschap die hij opbouwt. Heb me er wel mee vermaakt, al werd het gehanteer van de camera soms wat vermoeiend om te zien.

Een klassieker inderdaad, als kind vond ik de naam alleen al eng. Als je hem nu weer terugkijkt beleeft je hem uiteraard totaal anders, maar ik geef graag punten omdat het me vroeger de stuipen op het lijf joeg. De berichten dat enkele acteurs zijn doogegaan (waaronder Heather zelf, en nog 3 acteurs) creëerden een spooky vibe rond de film. Uiteraard gaan er na een film vroeg of laat altijd acteurs dood, maar het had wel iets.