Opinions

Heel prettig camerawerk, belichting en slomo's. Niet eens alleen tijdens de gevechten maar vooral ook daarbuiten, bijvoorbeeld wanneer de camera meeglijdt als hij tussen het publiek naar de ring loopt. Het zwart-wit(-grijs) geeft er zo'n bepaald soort perspectief aan. Dacht zelfs dat de film ouder zou zijn dan 1980 (positief bedoeld).

Alleen kan het verhaal me niet warm maken: de rise-and-fall en de losse handjes en problemen in de privé-sfeer. Weinig bijzonder, eerder nogal vervelend na een bepaald moment. Ben het op bepaalde punten wel met Guardian of Isis hierboven eens.

Het is wel goed geacteerd maar het spreekt me niet (meer) aan, eigenlijk hetzelfde als wat ik bij Taxi Driver ervaar. Had het gevoel dat de 'looks' van Raging Bull een beter verhaal verdienen.

In m'n herinnering vond ik Temple of Doom de beste Indiana Jones maar daar moet ik misschien op terugkomen. Raiders of the Last Ark komt iets 'volwassener' over, al was het maar omdat er niet constant een Aziatisch jochie doorheen jengelt en huppelt (desondanks blijf ik Temple wat grimmiger vinden).

Niet dat Raiders of the Last Ark nou zo serieus is want de bekende comic reliefs zorgen voor relativering; een mooie balans met de avonturentocht, de actie (hoewel niet goed in beeld) en de geheimzinnigheid binnen vreemde culturen. Dat laatste geeft een leuk inkijkje in het oriëntalisme in Amerikaanse grote films toendertijd (de westerse blik op het oosten, of: het niet-westen).

De opbouw is lekker vlot (intro -> wegplukken vanaf de universiteit -> het vliegtuig in -> eerste locatie), alleen in het tweede deel wordt een en ander langdradig zoals de vrij langgerekte achtervolgingen. Een leuk oldschool detail vind ik trouwens de weergave van de vliegtuig-vluchten via een doorlopende rode streep over een landkaart met het bekende deuntje. Blijft een toffe (jeugdsentiment)film.

Inderdaad, niet constant op hetzelfde niveau. Er is wel weer die typische humor van maffe karakters, dialogen en one liners (Son, you got a panty over your head ).

Maar sommige scenes zijn net te kinderachtig zoals de rennende honden, of de grappen worden te langgerekt zoals de overval (niet verroeren en ga liggen) en het gegil in de auto.
Het kleurgebruik is wel weer fantastisch, en Cage is leuk als de warrige, coole sul. Alleen het maatje van Goodman doet te opzichtig z'n best om grappig te zijn.

Toch wel een fijne komedie met goed camerawerk en een leuke rol van de baby(s). De motorrijder is op zich nog een soort grapje: hij lijkt het egoïstische/geldbeluste alterego van Hi waarnaar hij zelf verwijst in de film en gezien dezelfde tattoeages (maar dat strookt niet met de gebeurtenissen, misschien het vleesgeworden alterego

Btw, de ontsnapping via het riool in de regen doet je ergens aan denken..

Zo dan, exploitation van de bovenste plank. Holy christ, om maar in het thema te blijven.

Het eerste deel - de afslachting van het dorp - is ronduit debiel bot, even wat kindertjes en hoppa, veel fouter kan de vijand niet zijn. Dan nog een paar vredelievende missionarissen waaronder een vrouwtje (uiteraard knap en notabene in het maagdelijk wit gekleed) die een bloederige burgeroorlog trotseren (?), een onbegrijpelijke christelijke reactie om die met een groep mean motherfuckers huurlingen te bevrijden (?) en het uitgangspunt is dan gezet.

Tot zover de 'ergernisjes', en is de stier los: heerlijk bruut actiegeweld wat een stuk beter te behappen is. Vooral leuk om Rambo met pijl en boog op dreef te zien en hem te zien opduiken achter de generaal. Het beschermde afweergeschut is een beetje lafjes en afstandelijk, maar hij wordt natuurlijk ook een dagje ouder en schat risico's beter in.

Het geweld is prima in beeld gebracht, zij het dat het nog steeds shockerend wilt zijn, maar dat zie ik wel als een (gewaagde?) evolutie van het genre. Ook Rambo moet natuurlijk met z'n tijd meegaan, maar gelukkig zijn er nog steeds flauwe oneliners. Fijn ook dat de film in een vrij korte tijd tot een heftig einde komt, met een kort outtro'tje, slim gedaan. Geen verspilling van tijd of ellendig inkakken van het verhaal.

Wel beetje jammer van het standaardconcept van de vrouw uit het kasteel redden en de bij vlagen emo-truukjes die uit de toon vallen (zoals de aanzwellende muziek wanneer de vrouw sierlijk in de armen valt van haar collega/vriend, ik moest even een traantje wegpinken). Doe het dan volledig bruut en exploitation stylish. Maar goed, het mag de pret van de rest niet drukken, maar wel wat sterretjes.

Leuke meevaller. Het leent de locatie en agressievelingen van REC, een beetje humor van Shaun of the Dead en het thema van 28 Days Later en je hebt een charmant filmpje over een of andere onhandige kluns die z'n vriendin zoekt en op de hielen wordt gezeten door zombie-achtigen.

Hier en daar wel gelachen om die gasten - de keukenhandschoenen aan, gezeur over waar ze moeten pissen etc. - goed gedoseerde lichte humor door de film. Soms is het benauwend maar over de hele rit gezien net niet voldoende, daarvoor waren de zombies niet indrukwekkend genoeg. Dit was ook ideaal geweest voor goedkope gore maar daar valt helaas niets van te zien, leider.

De setting is wel prima met het aftandse Oost-Duitse gebouw en de binnenplaats, aansprekende personages en een paar verhaallijntjes over liefde en afstoting enzo. Mooie eindmuziek ook van Mozart die normaalgesproken snel pretentieus overkomt maar in zo'n halfserieus aandoend filmpje werkt het goed.

Ik kijk pas weer animatiefilms sinds ik een dochtertje heb en wat we dus dan ook samen doen, maar ben daar nog steeds geen fan van (van animatiefilms bedoel ik). Deze beviel me wel, al was het maar om de kwaliteit van de beelden. Vooral de buiten-scènes zijn mooi, gedetailleerd vormgegeven ('s nachts, het water, de natte straten).

Ook de actieve 'cameravoering' en -standpunten vind ik geslaagd, zoals wanneer die rat in het begin bang door de keuken rent, springt en zwemt met de 'camera' op z'n hielen gezeten. Sommige personages zijn lichtelijk irritant en de humor is niet weergaloos maar het verhaaltje is leuk om te volgen en stoort nergens, erg vermakelijke film.

Denk dat Tom nog eens een keer volledig ontspoort en ervandoor gaat Ik zou gek worden van die rauwkost, grasstengels en op blote voeten dansende ouwe hippies waar je moeder tussen huppelt.

Nee, best interessant om te zien, die strijd met artsen en de relatie met de zoon. Ze heeft ook wel ergens een punt vind ik maar draait volledig door met haar thuis les willen geven en de eenzijdigheid van het eten. Aan de andere kant, om alles nu op z'n lengte te gooien leek me al wat karig om daar keiharde maatregelen voor te nemen (hij was verder gezond toch?), en bij de afsluiting bleek dat hij flink gegroeid was.....

Lekker onconventioneel, zet er een normaal muziekje onder en je hebt een totaal andere film, waarschijnlijk een slechtere. Al die banjo's, violen, drums en de hele zooi liggen me hier wel.

Het script is leuk en origineel, heb het nog niet eerder zo gezien, en dan ook nog in een oorlogs- en western-achtige setting. De laatste tien minuten van de film zijn het beste; een erg gave muziekopbouw en aardig camerawerk (van dat laatste had ik wel meer willen zien). Ook de scene waarin Boyd van de klif springt en zich vestopt mag er zijn.

Hoewel het nergens uitblinkt of memorabel wordt, heb ik me niet verveeld met het vrij onvoorspelbare Ravenous; een horror met een eigen smoel, leuk personage van Carlyle, en oneliners en monoloogjes die voor de komische noot zorgen.

A native scout told me a curious story. Man eats the flesh of another, he takes the other man's strength, absorbs his spirit. Well. Naturally I just had to try. Consequently I ate the scout first and you know, he was absolutely right.

Aardig hersenloos filmpje en het begint meteen al leuk - de vrouw met wie je als kijker belandt in de onduidelijke situatie komt een opponent tegen, maar die laatste mept 'r dood en vanuit haar personage ga je vervolgens verder - hou wel van dat soort verrassinkjes.

Het "fight till you die" verhaaltje is weinig nieuws dus is het de uitvoering die het verschil moet maken en dat zit hier wel prima. De opzwepende soundtrack is oké, de af en toe donkerrood gekleurde scènes hebben wel iets, de speelduur is prima en de vrouwen gaan lekker los.

Ze zijn niet van het type haren trekken en een beetje rond krabben maar vechten als kerels en het kleine aantal vrouwen, telkens één tegen één, bevalt me juist wel. Inderdaad weinig variatie in de gevechten maar er zitten wel wat venijnige dingen tussen.

De hoofdpersoon deed me trouwens denken aan Uma Thurman in Kill Bill. Niet dat Raze natuurlijk zo goed en gestileerd is als die film maar haar stoere personage mag er zijn. Het gedoe rondom de organisatie en de uitleg had wel pas alléén aan het einde aan bod moeten komen. Nu komt het er ook nogal halfbakken tussendoor wat de geheimzinnigheid in de weg zit.

Het is ook wat flauwtjes allemaal, die (cliché-)figuren van de organisatie maar voor simpel en een beetje botbrekend vermaak en voluit vechtende vrouwen is Raze prima te doen.

Yes, goed om weer gezien te hebben! Typische jaren tachtig concept en overgoten met ranzigheid en humor. Alleen al het vastpinnen van het hoofd op de papierprikker
Geinige effecten en mooie rollen van Jeffrey Combs en niet te vergeten David Gale als Dr. Hill.

In tegenstelling tot veel anderen vind ik de score prima: het versnelde Psycho deuntje met een jaren tachtig beat eronder. Staat gelijk voor de film zelf: hysterisch met een lollige ondertoon. Oké misschien schaamteloos overgenomen, maar vind het er goed bij passen. Het neermeppen met de schep is trouwens een subtielere verwijzing naar de klassieker.

Op het laatst wordt het wel te chaotisch met al die rook en de darmen die West grijpen. De scene met de naakte Megan blijft daarentegen top. Lekker plat allemaal.

Rear Window, vind het niet Hitchcocks beste. Het slimme uitgangspunt van de vaste locatie heeft z'n al vaak geroemde voordelen, maar aan de andere kant gaat het na een tijdje teveel op een gekunstelde poppenkast met rare typetjes lijken (waarin hijzelf trouwens alles kan zien, maar de buren hem vreemdgenoeg vrijwel..geen enkele keer, maar dat terzijde.).
Toch, blijft boeien tot het einde, mooie vertolkingen, alleen wat spanning betreft valt het me iets tegen.

Prettige beelden, setting en muziek (Adagio for Strings), en Bonnevie heeft een fantastische uitstraling.

Toch kon het me niet de volle lengte boeien. Ik vond de stijl te plastisch worden en het camerawerk deed me af en toe denken aan MTV Cribs in een hotel. Aan de andere kant blijft het plot rondspoken en valt het niet mee er iets duidelijks over te schrijven.

Het gegeven is vrij simpel - een man die een vrouw de liefde wil verklaren - maar de uitwerking spreekt me wel aan: een versmelting van film en roman, dat is althans wat ik eruit opmaak.

De schrijver August geeft zijn fictieve personage Alex meer daadkracht dan hij zelf heeft. Daaruit put hij de kracht om tijd vrij te maken voor zijn vrouw. In zijn manuscript is een constructie van het begin van een relatie (Alex met Aimee), bedoeld om zichzelf de juiste richting te geven, namelijk op reis gaan met haar.

De verfilming hiervan maakt het tot een reconstructie (het navertellen, de voice over). Tegelijkertijd is Augusts uitnodiging voor de reis naar Rome een reconstructie van wat hij Alex eerder liet doen bij haar. Het is maar goed dat uiteindelijk Alex alleen achterblijft en niet ook August zelf.

Mooi hoe realiteit en manuscript door elkaar lopen, maar ontroeren doet het me niet, laat staan dat "het pijn doet". Kleine 3,5*.

edit: en in het begin maar zoeken naar uiterlijke verschillen tussen Aimee en Simone

Ondanks verwoede pogingen stijgt deze thriller voor mij op geen enkel vlak boven de middelmaat uit. Silence of the Lambs heeft de lat veel te hoog gelegd.

Lekker natuurfilmpje weer van de Aussies. Spannend en reddeloos in het territorium van zo'n opperbeest, er is een erg zenuwachtige score en een strakke eerste aanval (die daarna helaas niet meer overtroffen wordt, hoewel de visjes knagend aan die meid ook wel nasty zijn).

Het komt allemaal realistisch over, een echte haai in plaats van een giga cgi-monster, en ook de acteurs die in eerste instantie redelijk koel blijven in plaats van meteen hysterisch, maar later ieder op hun eigen manier reageren. Zoals die gozer die z'n been verliest - niet als een leip gaan schreeuwen en janken maar in shock zijn. Kansloos ook voor de anderen om zoiets te zien.

Best knap hoe de spanning telkens wordt opgevoerd, zelfs als er nog weinig aan de hand is bij de boot hangt er al een benauwd sfeertje door de manier van filmen: dicht op de persoon en wat zwevende kleren in het water. De haai heeft weinig screentime, zal praktische redenen hebben maar het werkt effectief. Daarbij is het handig aangepakt door het laatste deel in etappes te doen - van rots naar rots. Een stuk minder aangrijpend dan Open Water, wel veel zenuwachtiger.

Hier en daar zijn er natuurlijk wat gekke beslissingen - waarom dat plankje nog halen zo dichtbij het eiland? - en het einde is voorspelbaar en teleurstellend, maar dat was het wel. Na Black Water opnieuw een spannend en geloofwaardig filmpje van Traucki, dat uiteraard wel wat inlevingsvermogen vereist van het publiek..

Vervreemding, paranoïa, appartementsgebouw; een typische Polanski. Lekker rustig camerawerk en een mooie score, vooral ook (weer) door de externe geluidseffecten. Jammer alleen dat de schrikmomenten veel te luidruchtig zijn, alsof er opeens iemand met twee vuilnisdeksels naast je oor staat te klapperen, te fout.

Deneuve is betoverend, prachtige apathische blikken, vooral wanneer ze over straat loopt. Wel jammer dat ze gedurende de film nauwelijks zichtbaar verandert, behalve dat d'r haar wat vaker in de war gaat zitten en een paar zweetdruppeltjes. Te plastisch en te netjes allemaal, wat me ook in Le Locataire tegenstaat. De foefjes van dromerige blikken, scheuren in de muur en rottend vlees zijn op een gegeven moment wel duidelijk en genoeg.

Sowieso vind ik het soms traag verlopen, met een opbouw van driekwartier voordat haar zus weggaat, en bijvoorbeeld de scene met de verhuurder die zeker tien minuten in beslag neemt terwijl je al weet hoe het gaat aflopen. Dat komt bij mij de spanning niet ten goede. Gelukkig is de aanval op hem een stuk overtuigender dan die op haar vriend.

Al met al kom ik na zeven Polanskis weer niet uit op een echt hoog cijfer. Niet slecht, maar zeker ook geen topper. 2,5 - 3*.

Ps, wel een geweldige scene met de drie straatmuzikanten waarvan er eentje achterstevoren loopt, beste muziek van de film. helaas kan ik hem niet op youtube vinden.

Zo kan het dus ook, redelijk in het midden houden wat er nu met het meisje aan de hand is. Voor mezelf is het wel helder dat ze een zware psychische stoornis heeft en dus geen duiveltje (omdat ik daar niet in geloof). Wat dat betreft is de filmwereld nog erg conservatief-religieus: zodra het over 'exorcisme' gaat word je altijd maar wijsgemaakt dat het écht om bezetenheid gaat in plaats van een aandoening. Zo niet Requiem.

In dit geval dus Michaela (gebaseerd op het waargebeurde verhaal van Anneliese Michel) die door een combinatie van een religieus milieu en een gebrek aan goede medische behandeling is overgeleverd aan priesters. Dat komt echter pas in de laatste tien minuten eventjes aan bod, bijna de hele film gaat juist over de langzame aftakeling van Michaela en hoe haar omgeving daarmee omgaat (en zij met hen).

Behoorlijk goed gespeeld, leuke jaren zeventig soundtrack en visueel is de film erg mat maar daardoor ook doeltreffend. Het had van mij wel wat rauwer gemogen, althans wat meer aandacht voor de laatste 'uitdrijvingen' die mede tot haar dood hebben geleid. Denk dat het dan als een stomp in de maag aankomt, nu is het net te tam (maar daarom niet minder oprecht). Blijft overeind dat het natuurlijk een drama is om je kind zo naar de knoppen te zien gaan (door een verkeerde diagnose en behandeling).

Er had dus meer in gezeten, maar alleen al deze benadering van het thema is positief in tegenstelling tot bijvoorbeeld The Exorcism of Emily Rose dat vrolijk laat zien dat deze priesters goede dingen hebben gedaan terwijl ze in werkelijkheid zijn veroordeeld...

Ik zie Requiem dan ook maar als een verborgen aanklacht tegen exorcismen door streng-religieuzen en tot wat voor ellende dat kan leiden. Overigens zullen ze vast het beste met Michaela voorhebben, maar wisten ze niet beter; ze worden ook niet als slecht gepotretteerd. (Voor The Exorcist maak ik trouwens graag een uitzondering omdat ik dat als fictieve horror zie en vooral subliem uitgevoerd is. )

Blijft indrukwekkend hoe deze film het verval van mensen in beeld brengt, en dat achter iedere junk en psychiatrische patient een verhaal zit. Burstyn speelt grandioos, in alle onschuld verslaafd raken vanwege eenzaamheid en hunkeren naar het verleden.

Soundtrack is ook fantastisch, zoals gewend van Aronofsky.

Af en toe lijken de "Guy Ritchie-achtige" snelle shots van bijv. de afstandsbediening en drugsgebruik wat te vaak, alsof het misplaatst is in zo'n tragisch verhaal. Maar aan de andere kant, zo'n leven is ook hap-snap. Verder weinig aan te merken op dit meesterwerkje. Best aangrijpend, vooral als je weet hoe drugs kunnen uitpakken.

K-Billy's Super Sounds of the Seventies

Droomdebuut van Tarantino, was meteen verkocht.

En niet te vergeten de wederopstanding van dat andere fenomeen, George Baker

Origineel vampierenfilmpje! Het is niet van het soort dijenkletsende humor maar gewoon erg vermakelijk, en een gaaf personage die Bart.

Het eerste uur is nog wel matig met Joey als niet-leuke kloon van Lebowski, veel te opzichtig met z'n uiterlijk en maniertjes. Plus nog een hoop van zulke filmverwijzingen 'ah Dirty Harry, en Reservoir Dogs, etc'., het had ook een halfuurtje korter moeten duren die aanloop.

Maar halverwege gaat het gelukkig helemaal de goede kant op - wanneer Joey een vampier wordt - en wordt het almaar beter. Met een paar gebeurtenissen komt het verrassend uit de hoek en weet het dus boeiend te blijven. Inclusief het einde: maakt het helemaal af en laat je glimlachend achter.

Het camerawerk is ook dik in orde - paar mooie lange takes - , leuke afwisselende soundtrack en in het tweede deel is wat geslaagde gore. Jammer van wat mislukkingen in het begin maar het tweede deel maakt een hoop goed, en beter zo dan dat het andersom is. Alles bij elkaar is The Revenant gewoon een goeie binnenkomer van die regisseur, zeker geen typische horrorkomedie maar een vlotte-crime-setting met vampieren.

Die titel.. lijkt op walvisslachtingen maar zo politiek fout is het niet, hoewel...

Lekker debiel allemaal en in your face, niks geen uitgebalanceerde opbouw tot een moord, gewoon d'r op los. Een boel lelijke buitenlanders bij elkaar en je hebt een leuke potpourri van lomp gedoe en afzeiken van nationaliteiten.

Niet in de laatste plaats de moorden zelf.. die Japanner die aan de harpoen bungelt sfeervol gevangen in een shot van de boot. Vaak ook zo'n serieus muziekje erbij in een natuursetting die in contrast staan met de gebeurtenissen, nice.

De eerste driekwartier zijn het leukst, daarna zakt het onvermijdelijk wat in wanneer ze buiten de boot komen en sommige karakters net iets té zijn zoals die gast in de vuurtoren. In het tweede deel vind ik het te rommelig, teveel personages waarop wordt gefocust. De gore is allemaal wel prima, niet super maar de lompheid doet 't hem.

Ik heb er flink van genoten, leuke verrijking voor het genre wat dat dan ook moge zijn: een soort weirdness van Ex Drummer en Crank2 gemixt met The Texas Chainsaw Massacre en dan splasherig. Leuke rol ook van Leatherface-Gunnar Hansen met dat accent.

Best tof. Een verhaal dat steeds wat meer luguber en bloederig wordt en de film bevat een aardig portie gore, wraak, overspel en komt tot een goeie climax. En Abby heeft inderdaad twee énorme verrassingen in petto die mij ook rauw op de dak vielen Prima film uit de MoH-reeks. 3,00 is een mooi gemiddelde.

Geestdodend.. en het helpt niet mee dat je gelijk op je natte klompen aanvoelt dat moeder en zoon overleven. Het eerste deel vond ik al vrij matig maar deze is tammer en voegt niets toe aan z'n voorganger, dan is twee uur een lange zit. Die digitale Samara die als een of ander spinnetje versneld omhoog krabbelt, of het jochie met zo'n typisch jongetjes-voor-in-een-horror-gezichtje, hm.

Een van de weinige geslaagde punten vind ik het Samara-deuntje en een shot van de herten (die er met de geweien zijn bijgesleept maar goed). Voor de rest een mislukte horror die alleen maar veilige, bekende wegen volgt (tot een hoge box office).

Bij gebrek aan spanning hoopte ik maar dat er bij mij een natte meid uit de tv kwam kruipen.

Aardige film om weer eens te zien maar behoorlijk sfeerloos, vooral als je Ringu gezien hebt.

Het is allemaal net té gemaakt, zoals dat huisje (laten we die zo creepy mogelijk maken, maar wat erin gebeurt is spanningsloos), Watts die wel erg overdreven emoties laat zien, haar kind dat gecast is op z'n oh zo enge geschminkte koppie, wat gedoe met een paard (dat ook nog eens vermalen wordt en onder water luid hinnikt .

De versnelde beelden tussendoor en het filmpje op de band zelf zijn nog het meest aardig. De rest valt qua sfeer en mysterie in het niet naast Ringu, mag van mij in een bodemloze put belanden.

Vind Ringu toch wel een redelijk sterke horror die me goed was bijgebleven. Vage shots, vrij emotieloze koppen (in dit geval op hun plaats), spooky beelden van een put en het was de eerste keer dat ik het Japanse reuma- en robotmeisje mocht bewonderen.

Onheilspellende score ook en verder is alles lekker simpel gehouden. Het verhaal over de videoband is sterk en begint meteen goed. Ja het kakt daarna wat in maar je hebt wel constant het gevoel dat er 'iets' staat te gebeuren. De televisie-scene is dan ook een gaaf moment dat z'n sporen heeft verdiend, mooie climax waar naartoe is gewerkt.

Bij herziening valt alles wel tegen moet ik zeggen (behalve de sfeer), zoals vaker bij horrors maar dat laat ik in zulke gevallen niet al te zwaar meetellen. Het scheelt denk ik ook of je eerst Ringu of eerst allerlei Ju-On en Grudge-achtige films hebt gezien.
Ruim 3,5*

Wat een compromisloos geweldsspektakel wordt er op je afgevuurd
Brittania rules. En mooie titel trouwens.

Na de goede opening vliegen de bijna twee uur voorbij met een ijzersterke cast (vooral de bijrollen), fijne editing en op de koop toe een soundtrack met een paar waanzinnige jaren 90 classics die je het oude sfeertje laten proeven. Wat te denken van
Felix - Don't you want me

Oké een aantal gewelddadigheden zijn misschien té, maar dragen goed bij aan het milieu van nietsontziende criminelen, afrekeningen, doorslaan en verraad. Het begint gelijk vanaf de kortdurende hooligans-intro en zet zonder een moment in te kakken door tot de climax (die de werkelijkheid netjes in het midden houdt).

Het rise and fall verhaal, maar dan wel exploitation style met volop boeiende scenes:
de metro-aankomst, de discotheek met de eerste xtc-ervaring, de Turken, etc.
En komisch op z'n tijd hey Tom Cruise.. Leuke introductie van Craig, wat een etterbakje met die truc bij hem thuis

Ps, dom van de drie dat ze in Mickey's voorstel trapten, maar aan de andere kant hadden ze alles niet meer zo op een rijtje.

Aardig om eens te zien, vooral de ontwikkeling van Ceasar en de scenes op de brug. Alleen de opbouw totdat de apen ontsnappen lijkt echt uren te duren en het staat soms wel erg bol van de emotionele relatietjes. Het is dat Ceasar er rondslingert want de rest van de personages zijn stuk voor stuk nog rechtlijniger en saaier dan een liniaal, erg slap. Hoewel met uitzondering van Lithgow, ik was na een minuut alweer vergeten dat het die geweldige mafkees van 3rd Rock From the Sun is (best knap dus).

Wat een geweldige post-apocalyptische setting.. een indringende doodsheid, knap. (Alleen lijken de luchten soms met potlood te zijn geschetst.) Het is ook een verademing om niet te weten hoe de situatie tot stond is gekomen, leidt de aandacht alleen maar af.

Mortensen vind ik prima op z'n plaats als de alledaags uitziende man die voor de meest primaire uitdaging komt te staan. Heel goed. Sommige gebeurtenissen zijn wel een beetje krampachtig gebracht om de boodschap van ieder-voor-zich extra duidelijk over te brengen, zoals de man zonder kleren achterlaten. Hoewel dat ook wel weer een harde les is van vader op zoon. Nou ja, toch best oké dus.

Verder een boeiend verhaal. Niet super dramatisch, maar wel overtuigend en bij vlagen spannend. Alleen het einde valt uit de toon in vergelijking met de rauwheid. En de muziek had van mij onheilspellender gemogen in plaats van droevig.
3,5*

Redelijke film die goed begint maar steeds meer verzandt in een mengelmoes van humor en romantiek met actie tussendoor. Een vreemde overgang en ik begrijp niet waarom dit tweeënhalf uur moet duren, het begon wat te slepen. Had toch wel wat meer verwacht van Ridley Scott (ook in audiovisueel oogpunt), niet slecht maar vrij tam allemaal.

Wat een ge-wel-dig nummer om mee te beginnen (en te eindigen): I'm a Man door Black Strobe heerlijk tempootje met mooie openingscredits.

Jammer alleen dat de intro de belofte niet waarmaakt. De trukendoos van Lock, Stock.. en Snatch wordt wel opengegooid maar het belangrijkste - de magie - ontbreekt; weinig goede directe en subtiele grappen en een te laag tempo, de scherpe randjes zijn weggeschaafd. Wel weer een mix van muzieksoorten, personages die elkaar overtreffen in coolness en leuke montage om de boel aan elkaar te plakken (hoewel dat laatste nog wel meevalt in aantal), maar het geheel is zeker niet meer dan de som van de losse delen. En dat is net wat van de twee grote voorgangers een meesterwerkje maakte.

Ga je bij die films steeds verder op het puntje van je stoel zitten van opwinding en humor, zo zak je hier in het eerste uur steeds verder weg door verveling en lichte irritatie over het wannabe-gehalte. Lenny is bijvoorbeeld het mislukte broertje van Brick Top, de rivierkreeftjes zijn slappe vervangers van de varkens en de Russen vallen in het niet bij Boris the Blade. De sexy accountant is voor even leuk cool, daarna heb je het wel gezien.

De rest van de karakters stelt helaas ook teleur, ze hebben het gewoon niet. Ben ook bang dat geen enkele dialoog me zal bijblijven, er kon zelfs al niets tippen aan het simpele en effectieve You big bold Fuck! uit je weet wel welke film.

Oké, alleen Johnny vind ik opmerkelijk in positieve zin, steelt wat mij betreft de show iedere keer als hij in beeld komt. En gelukkig zitten er een paar erg goede scenes in: de achtervolging over het spoor (met leuk camera-effect) en de truc in de lift. Het laatste half uur maakt sowieso een hoop goed.

Maar de ontmaskering van Shaw interesseerde me weinig, misschien ook vanwege het tegenvallende eerste uur. Al met al een cash cow (of niet?) voor Ritchie en toch nog wel vermakelijk en gelikt om te zien, maar op de intro na niet gedenkwaardig.