Opinions

Een behoorlijk sfeervolle horror inderdaad, vooral het geneurie van de kinderen vind ik mooi. De film moet het hebben van het contrast tussen het geweld en het zonovergoten rustige eiland met de lief ogende kindjes. Spannend is het niet maar het is soms best ongemakkelijk en er zit een aantal sterke scènes in (zoals het opgesloten zitten in de kamer en het einde zelf). Wat ik ook geslaagd vind is de toevlucht naar een locatie waar kinderen nog niet 'besmet' waren, er leek een sprankeltje hoop maar die werd al gauw weggevaagd.

De vrouw met haar stem en acteren begon me wel op m'n zenuwen te werken en de intro vond ik (veel) te lang duren. Die is zelfs onnodig omdat het thema later in de film subtieler en beter aan bod komt (bij de scène met de winkeleigenaar); best een origineel uitgangspunt, dat in de remake trouwens niet uitgesproken naar voren komt (maar die voor de rest qua scènes bijna een letterlijke kopie van deze film is).

Erg spannende film, heb toch wel een paar keer met zweethandjes gezeten.

Vooralsnog krijg ik geen genoeg van handheld camera's in horrors. Ik hou van "realistische" horrors, zoals vaak te vinden in de Europese horror. Bij [Rec] zit dat ook goed. De schokkende camera vind ik verre van storend, brengt de paniek juist goed over. Afgezien van de camera is er geen enkele overeenkomst met Blair Witch, waarin de dreiging niet fysiek is, maar suggestief (wat natuurlijk een briljante vondst was i.c.m. de camera).

De filmlocatie is een echt gebouw, geen gefriemel dus met decors. Angela wordt indrukwekkend gespeeld, d'r stem trilt van angst. De bewoners spelen alsof ze voor het eerst voor de camera staan. Las zelfs ergens dat de bewoners niet precies wisten dat de brandweerman naar beneden zou donderen. Hoe beter wil je het hebben.
Sommige 'zombies' zijn daarentegen wat minder geslaagd, hoewel de oude vrouw echt geschift overkomt.

Het begin verloopt rustig. Maar na driekwartier neemt de spanning toe, toen bleek dat de oude vrouw was verdwenen. Vanaf dat moment spatten de paniek en angst van het scherm. Spanjaarden zijn al druk, laat staan in deze situatie.

De schrikmomenten zijn gelukkig niet overdreven. Zónder muziek de kijker laten schrikken is niet eenvoudig! Is weer eens wat anders dan die standaard aanzwellende muziek en het keiharde geluid dat je moet laten schrikken, (wat ik vaak te makkelijke en uitgekauwde foefjes vind!).

[Rec] moet de spanning juist hebben van de beklemmende sfeer, het gegil en de vage geluiden. Het gebouw past er goed bij. Petje af. Van mij had de groep mensen in het gebouw wel iets kleiner gemogen. Het begon iets teveel op een zombiefilm te lijken. Gelukkig was de lengte van de film precies goed. Wat je moet zien, krijg je te zien, geen onnodig gedoe. Dat er na halverwege amper rustmomenten zijn, zorgt voor een constante spanning.

De film is beklemmend, met een zenuwslopende climax!En een knipoog naar Silence of the Lambs. Dat aan het einde opheldering komt over de oorzaak, kan ik altijd wel waarderen, er moet natuurlijk wel een clou in zitten. Dat de 'man uit Rome' faalde in het ontwikkelen van een tegenvaccin. En een redelijk open einde: het jongetje op zolder (duidelijk te zien als je het beeld pauzeer), het meisje uiteraard, en Angela...
Ik kan niet wachten op [Rec]2, aan de trailer te zien sluit ie naadloos aan, maar lijkt het wel op een computer game..hm..

Toch wat teleurgesteld..
Deel 1 vond ik op momenten zenuwslopend met een weergaloos einde, dus dat was natuurlijk al moeilijk te overtreffen. Maar [REC]2 is wel erg chaotisch zeg..

Allereerst de verschillende verhaallijnen (de kinderen). Geinig dat je dezelfde gebeurtenissen vanuit twee oogpunten ziet en een klein "oja"-momentje beleeft, maar meer toegevoegde waarde zie ik niet.

Je kunt dan ook niet de hele tijd met iemand meeleven; het schakelt maar over en leunt volledig op de actie en de schrikmomenten en niet langer op spanning en mysterie. Jammer, want ik ging ervan uit dat er een virus was waar toevallig het Vaticaan als eerste op was gestuit en dat zij er (al dan niet foutief) vanuit gingen dat het om bezetenheid moest gaan. Dat het ook daadwerkelijk zo blijkt haalt het mysterie weg en maakt het ridicuul. De SWAT-member die kalm wordt gehouden met een kruis aan de deur, de gebeden, tja...

De head-cams zijn wel fraai, daar is duidelijk Aliens in te herkennen, net als de nadruk op de vele actie (hoewel het acteerwerk van enkelen niet al te best is). Ook het switchen met night vision pakt goed uit. Alleen die waterbron.. alsof belichting versus night-vision een andere realiteit laat zien waar het jongetje op doelde, ofzo. Te zot.. of ik zie het verkeerd, zoja "enlighten" me Door al die punten miste het einde dan ook de bedoelde impact.

Gelukkig ligt het tempo hoog en zitten er een paar goede scenes in, waarvan de spannendste jammergenoeg aan het begin - de SWAT-er die terug moet kruipen in de koker. Ook de vrouw met de vuurpijl en het overbrengen van de 'geest' in de reporter waren gaaf en het ronddolende meisje met de hamer blijft indrukwekkend.

Al met al wel vermakelijk maar op de belangrijke fronten (spanningsopbouw, mysterie, "geloofwaardigheid") een stuk minder dan [REC], daar kunnen de gelikte cameratruukjes niets aan veranderen.

[REC]1 blijft top (de op één-na-beste handheld horror), deel 2 was echter flut omdat het alle mysterie over de toedracht weghaalde en veel te vervelend begon te doen over kruisjes en christenen.

Dit derde deel van de reeks gaat daar ook over, maar gelukkig zonder die sullige serieusheid en Paco Plaza neemt daardoor z'n eigen "vinding" op de hak in plaats van het nog slapper maken, prima keuze. Voor een groot deel is het 'gewoon' opgenomen en nog best aardig geschoten, vooral in de ondergrondse tunnels met een brute bruid en kettingzaag. Minpuntje is dat de besmette figuren erg sloom zijn.

Het einde waarin het stel met overdreven veel kogels doorzeefd wordt is wel precies wat er bij past. Al met al een lekker vlotte herpakking van de [REC]-reeks maar hopelijk ook de laatste voordat de geïnfecteerden nóg trager worden dan in het eerste deel..

Een verhaal dat gaat vervelen, vooral dat botbreken waar je eigenlijk niets van ziet. Af en toe wel wat leuke editing, stills en muziek, maar sommige gevechten zijn echt te nep. Denk dat je deze Ichi beter los kan beoordelen want als prequel van Ichi the Killer heeft dit weinig om handen

Vond vooral de uiteenzetting van hoe een Europese maatschappij moest opboksen tegen Hollywood interessant, en het blijkt maar weer hoe belangrijk een goede marketing en distributie-tactiek is. Het is verder inderdaad wel een beetje eenzijdig belicht maar wat hebben ze een paar pracht-titels onder hun vleugels uitgebracht.. en ik had graag bij dat Trainspotting-feestje willen zijn.

Geen nieuw concept maar de muziek en dromen maken 127 Hours anders dan andere films uit het genre. Best mooi en boeiend maar vind het niet echt aangrijpend, daarvoor is het net te gekunsteld.

De zelfspot en gedachten van Aron kan ik wel waarderen, al moet ik zeggen dat hij in het begin vervelend is (dat geilen op zichzelf met een camera op z'n stuur en een fotootje vlak na een valpartij). Gelukkig staan daar sterke momenten tegenover zoals de amputatie- en reddingsscenes, goede soundeffecten ook.

Verder een prima film, die het vooral van de verpakking moet hebben en niet van de impact (wat op zich raar is met zo'n thema). Het niveau van Trainspotting lijkt Boyle niet meer te halen, al gooit hij er de volgende keer nóg meer kleurtjes en aanstekelijke muziek in zoals bij z'n laatste films.

Grimmig filmpje en wat een malafide figuren lopen daar rond... Met een fantastisch einde: vanuit het niets is alles over. Na al het geluk dan toch de dood tegemoet lopen.

Direct na afloop had ik het gevoel dat er iets van een diepere laag of betekenis is, zeker gezien dat wrange einde.: 'Wie voor een dubbeltje geboren is, wordt nooit een kwartje' Een sobere, emotieloze insteek die mooi in lijn ligt met de zwart-witte beelden en de ingetogen soundtrack van de film. Haast calvinistisch zelfs, wat wel een beetje past bij de Fransen ; )

De muziek en de opbouwende geheimzinnigheid tot aan het spel zijn ook goed, maar daarna zit het script me niet lekker. De spanning neemt af, de finale is voorspelbaar, maar wat me veel minder bevalt is het uitgangspunt: waarom zouden mensen in godsnaam tonnen geld wedden bij een moordspel dat 100% op toeval is gebaseerd en niet ook op inzicht of kennis. Bij hun 'slachtoffer/maatje' komt toch totaal geen kunde kijken?

En dan was er zelfs nog iemand die al een paar keer zo'n spel had gewonnen, what are the odds... Het enige waarmee ze nog een beetje het geluk kunnen afdwingen is in de finale door meteen te schieten wanneer de lamp aangaat zodat de ander wellicht gelijk neergaat. Alleen daar zie je dat beide mannen een fractie wachten... (Al leek het er vlak daarvoor op dat z'n tegenstander er genoeg van had..)

Uiteindelijk is het een morbide en niet al te mager filmpje, maar wel met een paar manco's die makkelijk voorkomen hadden kunnen worden om er een klein, zwartgallig 'meesterwerkje' van te maken.

Heb me hiermee vermaakt, de film ligt wel in m'n straatje. Het is lekker straight forward, er hangt een goed ouderwets Amerikaanse-boeren-sfeertje met zongebruinde koppen, dikke accenten en het is een tikkeltje spannend op z'n tijd. Nou ja spannend is een groot woord, eerder vreemd á la Stephen King en dat pakt meestal goed uit.

2001: a great Tragedy

Wat een marteling. Dacht misschien nog dat het slechte nog wel zn leuke kant kon hebben maar nee, zelfs Nielsen kon daar niets tegenin brengen. Slechte 'grappen', kostuums, SE, decors, alles eigenlijk. Enige knappe is dat het nog zestien films boven zich houdt in de flop 100.

Tijdje geleden gezien maar het heeft weinig indruk gemaakt, zoals de meeste mozaïekfilms eigenlijk. Zie hier niet de toegevoegde waarde van de kriskraks door elkaar lopende lijntjes en sprongetjes in de tijd. In een mystery oke maar in een drama als dit.. dat geschakel ging me tegenstaan en stond het inspelen op emotie in de weg. Een tegengesteld effect want het wil zo graag emotioneel zijn, te graag. Soms ook teveel overacting en symboliek die er dik bovenop ligt, tegenvallertje.

Heerlijke film hoor, het kabbelt ongemerkt voort maar het verveelt geen enkele keer, grotendeels vanwege de goede dialogen over vriendschap en vertrouwen enzo. Het begin vond ik vrij degelijk allemaal maar vanaf de scheldtirade zat ik er goed in en behoudt de film dat niveau (zij het dan weer lekker ingetogen). Niet superverheffend of aangrijpend, maar op een of andere manier oprecht.

Verder genoeg mooie en rustig geschoten beelden in de stedelijke settings en een geloofwaardige cast. Maar zeker de helft van de sfeer komt op conto van de superkalme soundtrack die tegelijkertijd een beetje onheilspellend of dramatisch is. Eigenlijk symbolisch voor de hele film, best van genoten.

De mooiste scene vind ik die van zijn vriend en die studente in de wc, heerlijk broeierig en met emoties van overgave en verslagenheid. Of het moment dat zij in slowmotion door die tent loopt op de camera af, simpel maar mooi (en lekker).

Leuk om gezien te hebben, maar meer niet. Het begin vind ik goed met de verlaten straten en gebouwen, heeft wel iets weg van de einde der mensheid, mooi dramatisch. Ik hoopte toen op een verdere verdieping daarvan en een flinke dosis spanning. Maar vanaf dan wordt het juist een stuk minder.

De personages maken rare beslissingen zoals over autowrakken heen rijden, en de opstand tegen het leger komt gekunsteld over
het wordt nergens echt spannend, de snelle zombies zie je te weinig en het acteren is ondermaats, vooral het meisje en de vrouw. Af en toe zitten er gelukkig wel grappige scenes in zoals de kerel aan de ketting en het keukenschort.
Het einde is afgeraffeld en het gedeelte over de vesting duurde veel te lang. De veelgeprezen muziek vind ik eigenlijk misplaatst, helaas. Ik had al met al meer verwacht van deze verfrissende zombiefilm.
Wel grappig om te zien dat de makers van Cloverfield wat inspiratie hebben opgedaan over de wegrennende ratten in de tunnel.

Prima film met een leuk gevonden uitgangspunt: de moeder die door haar man in de steek wordt gelaten maar wraak neemt met een doodskus; de start van nieuwe ellende. De intro is sowieso wel strak en de rest van de film is meer in een actie- en zelfs oorlogsstijl dan in een horror-stijl. Zeker niet slecht gedaan maar daardoor (en door de massaliteit) is er helaas geen sprake van spanning.

De scènes met de geïnfecteerden zijn ook wel érg shaky. Snap dat het de snelheid van die dingen moet benadrukken (moderne coke-zombies in plaats van de slome wiet-zombies van de jaren zeventig en tachtig) maar dat kan ook wel met een wat rustigere editing.

De mooiste scène vind ik wanneer er een vuurzee over het stadsgedeelte wordt gedumpt. Het moment dat de moeder en een paar anderen verbranden is bijna identiek aan een scène uit Terminator 2. Het is ook best verrassend dat een aantal sympathieke personages op een behoorlijke harde manier om het leven komt. Het enige vreemde is dat de twee kids zo makkelijk uit de beveiligde zone konden komen, maar uiteindelijk heb ik me met dit vervolg toch meer vermaakt dan met 28 Days Later.

Dat moment was weer 28 days later

Lekker groezelig en onbestemd sfeertje weer; Zombie blijft een handtekening houden. Van dat soort spul is er eigenlijk te weinig. Toch is niet alles even naturel als bijvoorbeeld The Devil’s Rejects. Sheri Moon is te vaak krampachtig bezig. ‘Kijk mij eens gek, onverschillig en onvoorspelbaar zijn’.

En erg spijtig natuurlijk van Captain Spaulding, maar gelukkig hebben we Otis nog met z’n lange haar en baard die de boel overeind houdt. Leuk filmpje waaruit meer gehaald had kunnen worden.

Stoer filmpje. Het tempo is redelijk hoog (zonder in te boeten aan een western-uitstraling), veel locaties en verrassinkjes zoals de premie die de bende uitlooft. Het houdt het allemaal boeiend, net als een paar leuke bijrollen met Ben Foster (Charlie) als uitschieter, gave bad ass. Met Russell Crowe heb ik weinig - die zie ik altijd als Russell Crowe - maar Bale doet het prima.

Alleen heb ik een dubbel gevoel bij het einde, het is wel erg toegeschreven naar een thematiek van trots en vader-zoon-relatie waardoor het de realiteitszin van al het voorgaande voorbijschiet. Niet zo goed, aan de andere kant is de uitvoering wel mooi met de koeien en de langzaam stoppende trein, strak gedaan hoe dat geluid door blijft gaan in de score en de spanning opvoert. Heb me prima vermaakt met 3:10 to Yuma.

Vampieren met het zombie-effect van bijten-en-besmetten, zoiets.

Redelijke horror met een goed begin en een aantal erg geslaagde actie- en gore-scenes, vooral als er een bijl bij betrokken is. De score vind ik lekker opzwepend en dreigend, en de vampieren zijn snel en wreed maar jammergenoeg ook dom (30 dagen de tijd...) en soms lachwekkend.

Veel meer kan ik er eigenlijk niet van maken. Het is maar een afstandelijk sfeertje met die digitaal-achtige omgeving, te gelikt en afgeborsteld en niet beklemmend wat je zou verwachten met zo'n setting. Hopeloos liefdesverhaaltje is er ook doorheen geweven met de bijbehorende melodramatiek.

En Slade vindt zichzelf wel weer erg cool om net als in Hard Candy van die achterlijk snel geëdite beelden er doorheen te jagen wanneer je juist wil genieten van de actie.

This! Is! Sparta!

Ben dan wel een Feyenoord fan , maar vond het indrukwekkend.

De visuele effecten bliezen me omver en maakten het gebrek aan verhaal goed. Goeie film om gedachtenloos te bekijken

Wat een lage score... voor een prima ontvoering-door-psycho-family thriller. Een echt geflipt gezin, enkele aardige nachtmerrie/hallucinatie sequenties tussendoor en ondanks de lange speelduur en dat het niet retespannend is houdt het de aandacht goed vast.

Het hele schaak-gebeuren maakt het redelijk bizar, tenminste het morbide slot in de kelder en wat er gebeurt met het grootste slachtoffer: het jongste dochtertje. Goed het had misschien een kwartiertje korter mogen duren met een meer zenuwachtige soundtrack om intenser te zijn, maar al met al is het boven verwachting en een te onderbelicht Canadees / Frans-achtig werkje.

Zo.. best hard..

Er zijn een paar behoorlijk pijnlijke scènes, maar het draait vooral om de vraag in hoeverre je jezelf en je omgeving een dienst bewijst met wraak (en of een gevangenisstraf afdoende is). Geen platte gore dus.

Als je geen problemen hebt met de traagheid, wordt de film na een uurtje behoorlijk ongemakkelijk. De wraak is begrijpelijk, maar vroeg of laat breekt een moment aan waarop je je afvraagt of het doel de middelen heiligt.

Het schiet wel te ver door wanneer een andere moeder erbij betrokken raakt. Een onbegrijpelijke handeling van Bruno die uit de lucht komt vallen, alsof het bedoeld is om het morele dilemma nog eens te benadrukken. Maar dat was al duidelijk zat, ook omdat er al genoeg anderen zijn met een eigen visie (zijn vrouw, de rechercheur en een agent.

Het slaan en dumpen van de vrouw vind ik dan ook veel te geforceerd. Een nogal lompe manier om er bij de kijker in te drammen dat Bruno afglijdt. Maar goed, voor de rest is de film realistisch: aardig geacteerd, deprimerende grauwheid en muziek ontbreekt.

Het psychologische een-tweetje tussen de twee kerels had van mij wel veel meer aandacht mogen krijgen. De karakters blijven nogal leeg, eendimensionaal. Op momenten neigt de film ook teveel naar een politiethriller.

7 Days zet je even aan het denken maar de uitwerking van het thema vind ik te kort door de bocht waardoor het wat pretentieus wordt. Geen stomp in de maag, maar de film maakt wel indruk door die typische hardheid en het realisme van Franstalige films.

3,5*

Prima film, het levensverhaal van Eminem leent zich er ook wel voor. Hoewel ik verder weinig heb met (moderne) rap en hiphop vind ik Eminem een geweldige artiest (veel hits en goede clips, als solist en D12), en hij blijkt nog aardig te acteren ook. Soundtrack is echt super, vooral om in de bios meegemaakt te hebben, en het troosteloze en uitzichtloze Detroit is een mooi decor. De rapbattles doen wel übercool aan, maar het is leuk entertainment, niets meer of minder.

Ik denk dat je niet teveel op logica moet letten, al geef ik je helemaal gelijk wat betreft dom handelen van de politie, je vergeet nog te melden dat het dom is om dat Algerijnse (?) schoffie de hele tijd geboeid te houden Maar als ze nou wel slim waren geweest, had Femme Fatale natuurlijk niet zo intens kunnen doorgaan als een geflipt ijskonijn op cocaïne. Wat een wijf..

A l'interieur vind ik een goed voorbeeld van de 'moderne horrors'. Het brute geweld wordt je rauw in je gezicht gesmeten. Oké het is niet echt een verrassende ontknoping, maar de spanning is te snijden en de kijker wordt amper rust gegund. Dat is weer eens wat anders dan de duffe (Amerikaanse) slashers en remakes waarmee je zo lang bent overspoeld.

De film begint redelijk eng als de killer nog een vaag gestalte is. Maar dan volgt een uitbarsting van geweld met pijnlijke voorwerpen. Waar de film in slaagt is dat je wéét dat er ellende komt, maar dat het toch onverwachts (en shockerend) overkomt. Vooral de politieman die point blank wordt afgeschoten, haar baas met de schaar in zn been en zn zak wtf....en de spuitbus natuurlijk..
Waar ik bij films als Guinea Pigs en Grotesque e.d. in slaap val, is A l'interieur wel boeiend omdat de effecten gepaard gaan met een flinke portie spanning.

Muziek is ook goed gekozen, niet teveel aanwezig, alleen op de juiste momenten. En dat de vrouw zwanger is zorgt ook wel voor een taboetje dat overboord wordt gegooid. Kan me voorstellen dat mensen hier niet tegen kunnen.

Van enige 'diepgang' moet je het natuurlijk niet hebben. Wat dat betreft vind ik Martyrs wel stukken beter en aangrijpender. Maar voor een avondje realistische effecten (ook dankzij de makeup!) is het ideaal. De vele ongeloofwaardigheden neem ik bij uitzondering graag op de koop toe.

Matig, het mystieke sfeertje van droom en werkelijkheid spreekt me wel aan, met enkele naargeestige scenes zoals de zak en telefoon en z'n vrouw in het restaurant. De rest deed me weinig. Heb wel sympathie voor Aoyama, maar kan niet meeleven ondanks het lange eerste gedeelte waarin je hem leert kennen. Bij vlagen redelijk aangrijpend, maar over het geheel genomen te weinig, en behoorlijk sloom.

Zat daarna te hopen op een verbluffende climax maar dat viel me eerlijk gezegd tegen. Eigenlijk is het hele torture gebeuren een vreemde contrast, en de gore is ook te weinig bijzonder om het tot een hoger niveau te tillen. Verder vind ik het visueel en muzikaal ook niet in het oog springend, eerder een tamme bedoening, behalve dan Asami zelf en wat andere dames uit de auditie
Al met al wel leuk om gezien te hebben, maar overgewaardeerd imo.