Opinions

Mneh, had moeite om het in één keer uit te kijken. Het concept is leuk, een andere invalshoek, maar de uitwerking kon me niet boeien omdat de opbouw niet lekker verloopt. Het eerste deel vind ik dan net iets beter. En zeker Kowalski’s latere film Hellhole (heel iets anders, maar een stuk meer sfeer dan deze film).

Ubergeile bruutheid! Hong Kong vrouwtje doet American Psycho ². De slachtoffers zijn niet meteen uit hun lijden verlost maar de filmmakers laten ze nog een pijnlijk lange tijd vechten tegen de dood met de kijker als medeslachtoffer, erg effectief. Beginnend in de meer dan nerveuze openingsscene waarna het van kwaad tot erger wordt en over-the-top.

De mix van drama en harde moorden doet vreemd aan, losstaand goed uitgevoerd maar zulke uitersten van elkaar dat het niet helemaal lekker overkomt. Het motief zal wel symbool staan voor het wereldje van de financiele markt versus gezinsleed en verlangen, maar het is te knuppelig voor woorden om het zo uit te beelden, hoewel je geen seconde de aandacht verliest.

Het ziet er ook wel aardig uit, die groenachtige zeegloed en de witgrijze wolkenkrabbers. Relaxte muziek en camerawerk met als enige gave stijlbreuk een psychotische body mount camera scene.

De beste geweldsorgie is het onderonsje van de vrienden en de bedscene met het haast klassieke horrorbeeld van smalle spijlen/latten die de dader nog scheiden van het slachtoffer (a la Halloween). Het bloed is dan inmiddels inktwart-komisch en het geluid van een zwaar mes dat uit een messenblok wordt getrokken zet de boel op scherp en doet wat het belooft.

Erg strakke effecten, je voelt de houtsplinters langs je gehemelte schuren, bijna een Guinea Pigs in een volwaardige film. De term 'onrealistisch/ongeloofwaardig' zal wel gaan regenen hier maar dat boeit niet. Het was helemaal top geweest als de film gericht was op een zenuwslopende volbloed slasher.

Valt nog mee. Aardig sfeertje met dat platteland en die ouwe snuiters en het bloed is lekker dun en spletterig (jammer dat het te weinig vloeide bij mensen). De film wordt vrij stompzinnig maar dat ligt niet zozeer aan het verhaal zelf maar doordat bepaalde zaken te vluchtig worden behandeld - ze zijn wel heel snel overstag om Alice op te wekken - en vooral doordat de toonzetting vaak zo serieus is.

Met een zwartkomische rand eromheen en met een oudere dochter (of iemand anders want we weten het nou wel met die little-girls-going-mental) had het misschien meer kunnen worden. Aan de tokkelende soundtrack heeft het in ieder geval niet gelegen.

Erg leuke film, eigenaardige ouwe dorpsbewoners en een man van 'buitenaf' die langskomt.. deed me denken aan The Wicker Man maar dan in komedie-stijl. De twee bejaarde hoofdrolspelers doen het perfect, paar leuke sketches zoals de rit op de motor, het bestellen in de pub en de toespraak in de kerk die ook best aandoenlijk is. Een lekker luchtig Iers sfeertje met zwart-humoristische invalshoek, aardig wat drank natuurlijk en best grappig en vooral gebalanceerd hoe alles toch nog plaatsvindt met een soort respect voor Ned Devine. Film was voorbij voordat ik het wist.

Boeiende film, en minstens zo belangrijk: het laat een nieuwe (jonge) generatie kennismaken met de grootheid Johnny Cash. Geweldige muziek, mooi verhaal.

Zo, even wat anders dan Don't Look Now..

Boeiend thema, dat wel. De overgang van stad naar outback en weer terug is erg fraai gedaan. Een overtuigend begin, vooral de inleidende gebeurtenis van de hele toestand is een klein wtf-momentje.

Vind de montage en cinematografie ook wel wat hebben, redelijk betoverend en desolaat sfeertje wordt ermee gecreëerd. Sterkste punt van de film wat mij betreft. Die didgeridoo's zijn ook gaaf (hadden vaker gebruikt mogen worden om het onbekende te benadrukken). En Agutter is een verdomd mooie meid. Het kunstje van het inzoomen op dieren en verrotting e.d. had ik op een gegeven moment wel gezien.

Vraag me wel af of de reacties waarheidsgetrouw zijn, zo onbezorgd en onaangedaan als ze blijven. Had daardoor eigenlijk weinig compassie, ondanks de benarde situatie. Het bleef te afstandelijk, alsof het niet meer was dan een (mooi gemonteerde) natuurfilm waar wat kinderen doorheen huppelen.

Het tussendoor monteren van beelden van het lompe jagen van de blanken en het bereiden van dierlijk voedsel door beide culturen had van mij niet gehoeven. Zal voor anderen van toegevoegde waarde zijn maar persoonlijk heb ik daar weinig mee (als het er nogal dik bovenop ligt). Het zwemmen vond ik daarentegen wel bijzonder, evenals de laatste gebeurtenissen in de natuur.

en een hippe zonnebril

Interessant filmpje met een goede Ed Harris. Opvallend ook dat de (geo)politieke lading nu nog steeds van toepassing kan zijn. Het is nogal weird, ook met Walker als haast onaantastbare figuur, en het kijkt allemaal prima weg, deels vanwege het botte karakter en dat het zich niet echt serieus lijkt te nemen (maar toch ook weer wel). De scene dat ze de boel in brand steken is best fraai gemaakt trouwens.

De helikopter komt wel heel erg uit de lucht vallen, vind het niet zo geslaagd maar het statement is duidelijk.
Al die foefjes van moderne voorwerpen zullen zeker ook wel bedoeld zijn als symbool voor de overeenkomst met de "huidige" tijd. Leuk gedaan, maar die helikopter en militairen waren wel zo weinig subtiel dat het me uit de 'mood' haalde. Al met al wel een voldoende maar net te weinig voor een 3,5.

Niet wat ik ervan had verwacht.. Het begint sterk, mooie openingscredits, muziek en intro. Het verhaal is onderhoudend en een perfecte locatie, maar een aantal missers trekken de film naar middelmaat.

De sfeer knalt weg bij ieder luid schrikmoment, komt telkens wel iets terug maar wordt dan weer de nek omgedraaid door pokkeherrie zodra er een beetje actie is. Sowieso zijn de schrikmomenten afgekauwd en er zijn er te veel van. Dat spookding dat vanuit iedere hoek en kier opduikt maakt geen indruk meer, niet echt des Carpenters.

De cast vind ik ook niet gepast.. Begin je de film met overtuigende plaatjes van psychiatrische patiënten, gooi je er vervolgens een stel modelletjes in. Het zijn ook maar kale karikaturen, alleen al dat konijnenmeisje dat telkens schichtig wegduikt als een.. konijn, hm..

Het plot en de twist geven uiteindelijk wel duidelijkheid over de reden van die eendimensionale meiden, maar dan heb je er alsnog dik een uur naar moeten kijken. De film lijkt trouwens in veel opzichten op een andere film uit 2010 over een kliniek, maar veelzeggend is dat een 5 seconden durend shot van die film waarin een oud vrouwtje naar de hoofdpersoon staart, al veel ongemakkelijker en subtieler is dan iedereen van The Ward bij elkaar.

Zonde dat de standaardzooi die Carpenter erin gooit zo'n nadelige impact heeft, want het is fraai hoe de locatie in beeld wordt gebracht en soms is er een spannende scene - Kristen en Emily in het mortuarium, de liftkoker-scene, de shocktherapie - Jammer ook dat het mooie gezang te weinig te horen is (zoals tijdens de aftiteling..).

De film straalt wel nostalgie uit maar zo'n dans-scene vind ik te geforceerd ouderwets, dan kijk ik liever bijv. The House of the Devil, The Woods of The Shrine voor de 'nieuw-klassieke' stijl. Uiteindelijk bungelt The Ward tussen een standaardhorror en een sfeerhorror. Niet echt slecht dus, maar wel teleurstellend.

Aardig maar niet overweldigend, daar is het allemaal te vluchtig voor. Het gezins- en schoolleventje van Dawn is wel lekker cru neergezet. Bloedirritant klein zusje dat altijd voorgetrokken wordt en geluk heeft - zelfs tijdens en direct na een kidnapping - de haat/liefde-verhouding met een pestkop, verliefd zijn op een onbereikbare gozer en dat soort coming-of-age dingen.

Dawn is een aandoenlijk personage en de soundtrack mag er ook zijn, vooral bij de overgangen van scenes. Denk alleen niet dat de film me lang bij zal blijven.

Ai dat eerste uur moest ik moeite doen om erin te komen, maar in het tweede uur gaat het roer volledig om. Behoorlijk goede spanningsopbouw en steeds meer mooie shots en belichting en sterke scenes. De vrouwen hebben echt een enorm 'powerful' uitstraling in deze film, niet alleen Baby Jane maar ook de huishoudster bijvoorbeeld. Fantastisch acteerwerk, alleen die bolle Engelsman hangt er maar een beetje bij.

Het enige wat me in dit soort films vaak tegenstaat is de orkest-score die bij elke handeling een hoop synchroonlopend kabaal uit je luidsprekers moet knallen. Buiten dat is het laatste deel echt genieten van het dreigende en onvoorspelbare gedrag van Baby Jane. Het 'label' horror vind ik overigens wel onterecht, veel eerder thriller.

Vind de film echt te saai. Het hele opbouwen van de film rondom de verschijningen duurt me veel te lang. Het moet te zwaar leunen op enkele (schrik)momenten, die bovendien nog voorspelbaar zijn ook. Het verhaal en de plot zijn mooi en Pfeiffer vind ik prettig om te zien spelen, maar that's it.

Wat een film weer.. Het gewauwel over relaties doet me haast met irritatie denken aan Manhattan.

Ik had net als Theunissen gehoopt op een superscherpe Larry David zoals in z'n tv-serie. Oké z'n monologen over toeval spreken me aan en hij is af en toe grappig. Maar dan wel tussen een hoop flauwe en voorspelbare uitspraken van de anderen. 'God heeft de aarde en hemel gecreëerd.' 'Oh dus hij is een inrichter.' Tja.... En het gescheld op de kinderen is ook te makkelijk.

Tot aan de introductie van de moeder gaat het allemaal nog wel. Maar dan worden de personage-ontwikkelingen van het meisje en haar ouders te onnozel voor woorden. En niet op een leuke manier maar schaamteloos stereotiep en overgeacteerd. Goh de streng-religieuze plattelandsvader wordt een uitbundige homo, wat bloeit iedereen toch op in dat fijne stadse milieu. Verre van spitsvondig en het sneeuwt Larry onder.

Heb niet veel van Allen's komedies gezien maar blijkbaar ligt het mij niet. Op 'papier' dan nog wel maar het pakt niet lekker uit. Een soort grachtengordel-gegniffel in het kwadraat.

Makkelijk gezegd, ik denk dat jij toch ook wel in verweer komt als iemand jou en je familie voor lul zet tegenover de hele wereld door je glashard voor te liegen (als het zo is gegaan). Dat hij er ook nog miljoenen aan overhoudt is dan nog tot daaraan toe, maar als je al geen rochel bezit kan ik me voorstellen dat je je helemaal flink genaaid voelt.

Maar goed, ik vind Borat als resultaat erg leuk, jammer van de wijze waarop. Vreemd trouwens dat de zaak is afgewezen omdat de aanklacht niet gespecificeerd genoeg was. Broddelwerk van advocaten dus, maar het zou me niet verbazen als die mensen iets ondertekend hadden zonder te weten wat..

Dat vind ik wel een gemiste kans, er wordt geen aandacht besteed aan de behandeling/afhandeling van de zaak, een reactie van 20th Century Fox, etc. Je moet er nu maar vanuit gaan dat Borat de boel inderdaad heeft voorgelogen. Ik heb het nooit zo op documentaires die slechts een kant van het verhaal laten zien. De rode draad is weliswaar het tragische verhaal van die meid, maar het smeuïge zit 'em natuurlijk in het Borat-verhaal waarmee de docu bekend is geworden en waarvoor iedereen kijkt.

Verder hangt er onbedoeld inderdaad een zweem van leedvermaak, hoewel je dat al snel krijgt als je registreert in zo'n kansloos dorp. Vooral in London is het knullig dat niemand ze bijstaat.

Zo,

vanaf de openingscredits tot het einde geboeid zitten kijken, geen seconde verveeld. Een dollemansrit langs armoede, klein geluk en ellende in hillbilly country.

De voice over deed me denken aan My name is Earl en klinkt ook net zo luchtig door dat accent, maar waar het over handelt is zeker niet luchtig. Geslaagde combinatie.

Prachtige soundtrack als je van banjo's houdt, en fraai geschoten beelden. Het was even wennen aan de oudere Jesco omdat-ie in het begin 'te netjes' oogt, maar dat verandert al snel. Puik acteerwerk (alleen... zo goed danst hij toch niet?). Toch vind ik het gedeelte met Jesco als klein ventje het meest aansprekend.

Aangrijpend vind ik het echter niet, en da's jammer voor een drama (waarvan ik het wel verwachtte). Misschien komt het door het hoge tempo, omdat het te graag expliciet geweld wil tonen en omdat je niet echt meevoelt met Jesco. De eindscene is ook teveel van het 'goede'. Maar dat doet er verder niets aan af dat de tijd voorbijvloog, super.

3,5 - 4*

Hm zit in dubio: aan de ene kant vind ik de film lelijk en afstandelijk (tam gefilmd, iets te karikaturaal, dans- en zangscenes die ertussen 'geplakt' lijken te zijn) aan de andere kant lijkt het 'uit het sekteleven gegrepen te zijn'. Het hielp ook niet echt dat ik gelijk al vanaf de openingsscene moest denken aan een grote film van dit jaar met veel overeenkomsten en dat ik al rekening hield met een groot complot. Dat neem ik The Wicker Man natuurlijk niet kwalijk maar het bedierf wel een beetje de persoonlijke beleving van het verloop en de twist.

Dat einde vind ik wel groots, voor het eerst vond ik het vrij beklemmend met dat gewiebel door jong en oud, het gegrijns en het cuckoo-liedje. Best apart ook om te zien hoe de kritiek van de inspecteur op de onzin van hun overtuiging gepareerd werd met een spiegel op zijn eigen geloof.

Vroeg me nog wel af waarom ze uitgerekend een politieman lokken met alle heisa van dien (een complot waaraan iedereen mee moet doen, en het risico dat zo iemand veel sneller gemist wordt en een grotere zoekactie op zou leveren dan pak'em beet een appelhandelaar die gelokt zou worden). Of heb ik iets gemist?
Al met al vind ik het een geweldig concept maar te weinig overtuigende sfeer.

Redelijke road-komedie, of beter gezegd halve road want de tweede helft gaat over een bikersgroep op 1 a 2 plekken, duurde lang waardoor de flauwe grapjes in dezelfde trant bleven hangen (burgermannetjes versus echte bikers). De leuke, genante momentjes zaten dan ook in het begin, vooral het optreden van die dokter uit Scrubs. Verder zo doorsnee en braaf als wat met Macy als lichtpuntje

Vermakelijke maar ook matige horror. Met de bloederigheid en slachtoffers zit het wel goed alleen jammer dat de mysterieusheid te vroeg wegvalt en te weinig spanning is. Had meer mee gedaan kunnen worden met beter beeld- en geluidswerk zoals in andere boshorrors.

Die yoga-jojo in het park, wat een uitspraken

"wie zijn de mensen die op hem stemmen?" Nou ben een hoop wijzer geworden, vakkundig staaltje moderne onderzoeksjournalistiek zeg

Alleen het laatste deel over het internationale netwerk vond ik interessant, jammergenoeg een kort stukje. Daarvoor was het een geschiedenislesje dat we al wisten, en dat Wilders een afkeer heeft van linkse omroepen was ook geen geheim, dus dat herhaalde zelfmedelijden van 'niet te spreken krijgen' was nou ook niet zo opzienbarend als bedoeld. Beetje vreemd ook dat hij zich niet had aangemeld voor die bijeenkomst en dan maar 'uit armoede' aankomende mensen gaat filmen, tenzij je een beeld wilt creëren van een moeilijk te doordringen bastion..

De link naar de Mossad vind ik ook wel zeer... suggestief. En helaas ook te mager uitgewerkt om er een big issue van te kunnen maken. Wellicht door gebrek aan meer info, doe dan beter je best in plaats van zo'n ballonnetje op te laten. Mocht over een paar jaar blijken dat Wilders inderdaad een pion is van Israël (..) ga ik door het stof en neem ik m'n woorden terug. Maar nu komt het over als schieten met een losse flodder op basis van een of ander documentje via Google gevonden....

Wel weer ironisch om te zien dat die cameraploeg werd beroofd. Al was het een periode waarin elke "aapjeskijkende" cameraploeg daar onder vuur lag (maar dat mag geen excuus zijn natuurlijk).

Zo dat was even een flashback naar lang geleden..

Sommige decors zien er niet al te goed uit en het acteerwerk is niet echt denderend van enkele ouders (goed het is een kinderfilm), maar Gene Wilder, de Oompa Loompa's en de liedjes zijn top. En uiteraard hun lijflied, weergaloos.

Mooi boottochtje ook, bijna psychedelisch.

Best een aardige film die toch niet zo aangrijpend voor me is als gehoopt. Mooie setting en verhaal over conflicten en keuzes, maar het is een beetje flets. Op de een of andere manier begon het vele geschreeuw en de hulpeloze rol van de vrouwen me wat tegen te staan, ondanks dat het vast wel realistisch zal zijn.

Het is maar goed dat ik deze film in de herkansing gooide nadat ik eerst in slaap viel na een halfuur (te wijten aan mezelf, niet de film). Heerlijke deprimerende, grijze sfeer, een pakkende setting van het 'hill billy gebied', overtuigend acteerwerk en af en toe mooie muziek, vooral in het huisje. Allemaal ingrediënten waardoor je jezelf erin mee kan laten gaan.

Best origineel om twee van zulke tegengestelde culturen (Amish en de stedelijke misdaad en politie) met elkaar te verweven. Alleen de romance komt erg plichtmatig over - de dans-scène was echt te flauw - en de Amish nogal dommig alsof het hobbits zijn. Af en toe veert het verhaal wel iets op, zeker bij het einde maar over het algemeen is het vrij tam; juist met zo'n aparte gemeenschap had er toch meer uit gehaald kunnen worden qua sfeer en muziek maar het lijkt vooral een inhoudelijke kapstok te zijn voor een verboden liefde en een schuilplaats. Heb me niet verveeld tijdens het kijken maar meer dan gemiddeld vind ik het niet.

Redelijke film met de bekende ingrediënten, maar dit keer in de wijdse Australische omgeving en personages die nu eens wel sympathiek zijn. De natuur en de smerige rotzooi op locatie leveren mooie beelden op. De vrij lange opbouw is niet echt storend, maar je verwacht dan een spetterende climax en dat valt toch een klein beetje tegen.

Toch zitten er wel een paar verrassingen in: dat de killer koelbloedig die meid afschiet als een kangoeroe, dat de jongen overleeft en dat de toeristen die hem vinden ongedeerd blijven. Dat hij dan als verdachte wordt vastgezet omdat hij ongeloofwaardig zou zijn en nergens bewijs zou zijn gevonden, is weer teveel van het goede om wat mysterie te creëren.

Verder wel een leuke invulling van het aloude concept waarbij je de clichés (zoals foto's aan de muur), rare beslissingen (op je gemak videocamera's bekijken) en plotholes (hoe komt die kerel geruisloos in net de 'juiste' auto) voor lief moet nemen, maar dat geldt voor zoveel films. Al met al geen harde gore, wel spannend tegen het einde aan, en een paar leuke verrassingen.

Dit soort landhuisverhaaltjes zijn sinds de jaren zestig van de vorige eeuw zo uitgemolken als een ouwe koe dus daar valt geen winst te behalen, wel bij de uitwerking en die is prima. Behoorlijk sfeervol allemaal (locaties, muziekdoos, vervallen huis), maar tegelijkertijd verloopt het vrij tam en te gepolijst. Redelijke slow burn griezelfilm.

Nice! Ongeveer eenzelfde thema als The Girl Next Door maar een veel betere afwerking. Het schakelt tussen tragisch, lomp en zwartkomisch en het eindigt in een lekkere climax (terwijl aan The Girl Next Door maar een zoet-smerig sausje blijft kleven). Bepaald geen standaardhorror dus maar dat was te verwachten van de regisseur van May.

De soundtrack is opnieuw fantastisch, erg goed hoe de slow rock is verwerkt in de film. En het klinkt gewoon lekker, vooral bij de scene waarin Chris' vrouw een plank opraapt en de blikken kruist met het slachtoffer Ook het plotselinge weglaten van muziek is slim getimed en houdt de aandacht vast.

Er hangt een sfeertje waarin je al die vrouwonvriendelijke gebeurtenissen met een korrel zout moet nemen, getuige ook enkele one liners, she's having herself a little power nap en het einde waar de meeste dames overleven.

De soundeffecten zijn eveneens prima, met name bij het pistool en het schoonspuiten met
de hogedrukreiniger. Dat laatste doet lekker apart aan: erg ongemakkelijk, maar zo weird dat je een glimlach niet kunt onderdrukken.

Rest nog een kleine pluim voor het camerawerk, hoe verder in de film hoe dichter op de gezichten van de personages (wat de emoties versterkt), mooi gedaan. De finale is uiteindelijk grof en over-the-top en past er dus bij, het neemt zichzelf niet zo serieus. Heb me uiteindelijk geen seconde verveeld met The Woman, geweldige vertolking ook van die vrouw.

Wat een mooie klassieke stijl: knappe meiden op een spookachtige privé-school, een mysterieus bos en oude, botte leraressen. Suspiria druipt er eigenlijk aan alle kanten vanaf. Het plot is dan ook traditiegetrouw niet bijzonder, maar er is wel een hoop sfeer.

Alles wordt ingezet op een spooky mysterie zoals fluisterstemmen en de mist (hoewel mysterie een groot woord is). Rustig camerawerk en wat me vooral bevalt is de jaren zestig soundtrack, zoals hier verwerkt in de radioscene, gaaf gecombineerd met gezang , of het meisjeskoor.

Mooie meid ook die Agnes Bruckner, en dat Bruce Campbell meespeelt lijkt me puur ter promotie want zijn rol is nogal klein. De verwijzing naar Evil Dead2 is wel geinig - in de finale verschijnen met een bijl i.p.v. kettingzaag.

Uiteindelijk dus geen gore of platte spanning, maar mij ligt het wel en het blijft ook lekker hangen. Enige minpunten zijn dat het in de tweede helft een beetje rommelig wordt, en dat haar vader uiteindelijk als redder optreedt ; past niet in de lijn van het verhaal waar alleen meisjes en vrouwen een grote rol spelen.

McKee's horrors zijn totaal verschillend qua thema, maar hij drukt er wel iedere keer een unieke eigen stempel op (sfeer, relaties tussen mensen en een geweldig gevoel voor een bijpassende soundtrack). Toch wel een van m'n favoriete horror-regisseurs, en ondergewaardeerd wat mij betreft.

Sjambok it is! Een soort quiz-variant op Saw en niet eens zo slecht, de tijd vloog voorbij dus de aandacht wordt goed vastgehouden. Het had soms wel gestoorder en bloederiger gemogen en een aantal keuzes die voorgelegd worden en gemaakt worden, zijn twijfelachtig (en sowieso zou zo'n stichting niet vaker dan één keer dit soort fratsen kunnen uithalen). Maar als je dat als bijzaak kunt zien is het een doeltreffend horrortje; simpel script, simpele personages, simpele locatie, simpele theme. Lekker simpel voor tussendoor.

Wound probeert veel zware thema's aan te snijden - incest, wraak, onderwerping, moord, ziekte en nog een hele trits - maar vliegt zichzelf daarmee wat voorbij. Weet allemaal geen impact te maken, net als de gothic- en SM-achtige praktijken (vast een of andere symboliek) en de acteurs zouden eens goed moeten leren vallen.

Wat me nog bij de les hield waren de score en een paar sfeervolle shots die het inderdaad surreëel maken. Maar verder een rommelig filmpje en met 'het bloed vloeien' valt het reuzemee, eerder iets conceptueels dat vast z'n fans wel zal krijgen.

Natuurlijk heel wat anders dan het eerdere werk van Aronofsky, maar ik was toch wel onder de indruk. De tragiek is bijna voelbaar en je zou haast denken dat Rourke niet acteert (positief bedoeld).

Vooral de shots van de klanten vanachter de balie zijn een mooie, maar simpele metafoor (en het zuchten, de aftakeling etc.). De filmwijze zelf is ook simpel, net als het verhaal, de (cliché)relatie met z'n dochter en het hoertje en de thematiek van de uitgerangeerde man met slechts oppervlakkige vriendschappen.

Het is allemaal 'simpel'. Maar het pakt wel goed uit, want alles staat in dienst van de tragiek en Rourke. Eens in de zoveel tijd wil je zo'n drama zonder opsmuk zien. Nadeel is wel dat het af en toe traag is (maar dat is logisch), en erg clichématig aanvoelt.

Muziek ook prima. Vooral Sweet Child of Mine, sowieso al geweldig, maar het nummer en de tekst zijn zo toepasselijk.
Eveneens simpel maar doeltreffend.

Mweh. Dit subgenre is natuurlijk al uitgekauwd tot op het bot, maar als dan ook nog eens een plotwending of iets anders origineels ontbreekt, is er weinig verrassends aan. Ze weten er alleen maar nog meer ongeloofwaardigheid en clichés tegenaan te gooien. Vooral die scene in de boomtoppen met alleen maar horizontale takken en een opvallend heldere lichtinval (?) in het donkere bos is te debiel.

De misbaksels zijn dan nog wel vreemd en lekker gewelddadig, maar zodra ze wat mompelen en rondbanjeren zijn het maar een stel zakken lompe aardappelen. Pluspuntjes dan nog maar voor de onthoofding van die ene met het lekkere kontje, de muziekeffecten en de kapsels van de mutanten. Af en toe geinig waar je je doorheen moet worstelen.

Beter dan deel 1 dat zonder resultaat spannend probeerde te zijn. Dead End kiest voor de zwarte humor en dat bevalt wel. Ranzige kills, veel gore, goede effecten en de mutanten zijn een stuk leuker.

Het slachtvoer en het hele showgebeuren zijn wel bloedirritant, maar het meest jammer is dat het tempo niet constant hoog blijft, vooral omdat je af en toe lekker wordt gemaakt dat het echt een rollercoaster zou worden, maar dan raakt net telkens de vaart eruit.

De dinerscene had natuurlijk niet mogen ontbreken, maar is wel sprekend voor de rest van de film: behoorlijk afgezaagd, not my cup of tea. Wel vermakelijk voor gorefans die spanning niet hoog in het vaandel hebben. Nou ja een halfpuntje erbij voor het begin.

Wrong Turn, ja dat hebben ze er wel van gemaakt na het redelijke tweede deel, gaat compleet de verkeerde kant op. Film faalt echt op alle vlakken.
De setting is troep; te studioachtig, en ik verwachtte telkens een bouwplaats met bouwlampen naast de camera, anders kan ik het felle licht in het bos midden in de nacht niet verklaren.

De mutant ziet er zelfs minder uit, jammer ook dat er vooral maar eentje van te zien is. Gore effecten zijn overwegend knullig, vooral die elastieken beentjes. Acteerwerk is niks, het is onzinnig dat het meisje weer opdraaft en de shots laten ook te wensen over. In de eerste busrit zie je letterlijk 3x hetzelfde stukje weg waarover ze rijden

Waar deel 2 nog een duidelijke keuze is voor humor met ranzigheid, is dit een broddelwerkje met een oervervelend verhaal over "stoere" gevangenen en wat zakken geld.

Het einde na het einde na het einde slaat ook nergens op, en zet jammergenoeg de deur op een kier voor een vierde Wrong Turn (die je vast wel weer figuurlijk kan opvatten). Met recht een spaarzame 0,5*. Onbegrijpelijk dat diverse sites hiervoor reclame maken.