Opinions

Filmpje dat me niet lang zal bijblijven, behalve een hoop heen en weer gehobbel door het hotel. Verhaal/concept is redelijk intrigerend maar de uitwerking kan me niet bekoren, uitgezonderd enkele shots.

Vakkundig gemaakte horror, toch heb ik zelden zo'n lange twee uur meegemaakt en was ik opgelucht toen het voorbij was, de maatschappijkritische ondertoon ten spijt. De vele typische geestverschijningen op beeldschermen en muren worden eerder saai dan verontrustend. Alleen het schokkerige verspringen van die beelden hebben wel iets.

Het camerawerk is oke, en visueel is het ongekend duf en contrastloos. Dat brengt weliswaar een onheilspellende sfeer met zich mee, maar dat voelt als een lege huls wanneer het onheil zelf vervolgens teleurstelt. Ook de creepy geluidsband is opvallend, alleen ook daarvoor geldt dat het vaak niet gepaard gaat met spanning. Pas aan het einde veert de film op met de geest en later de verlaten stad.

Ja gaaf. Kalevet is zeker geen standaard horror maar heeft een origineel en onvoorspelbaar scenario, kan me even geen vergelijkbare film voor de geest halen. De focus schakelt continu tussen de verschillende personages, leuk gedaan en het werkt vreemd genoeg goed: telkens afwachten wie elkaar en wanneer tegen het lijf lopen. En bijna allemaal gaan ze zich ook nog eens vreemd gedragen (of zijn gewoon van meet af aan gek).

Heeft het te maken met hondsdolheid? Vanwaar die titel, want in de film zijn er amper aanwijzingen voor. En da's ook prima zo, een paar onbeantwoorde vragen en vage handelingen (bijv. waren het wel broer en zus, omdat ze elkaar zo vol op de mond kussen. Of dat gezinnetje op het eind dat zonder slag of stoot een onbekende, bebloede gozer bij de kinderen op de achterbank laat instappen .

Maakt het allemaal des te intrigerender, alsof die omgeving een rare uitwerking heeft op mensen, en allemaal bij daglicht. De gore is weinig maar - de half weggeslagen kaak van die houthakker / jager (of ja wat doet-ie daar eigenlijk..) - ziet er toch aardig nasty uit. Verder degelijke sound en beelden, leuke personages en tennisrokjes, zit allemaal prima in elkaar dus dit Kalevet.

Vreemd ziekenhuis ook al voordat de infectie er was

Maar een film die wat meer in huis heeft dan het lijkt, een soort The Thing op z'n Japans. En ik kan me eigenlijk geen enkel shot voor de geest halen dat buiten is opgenomen; een erg kil en uitzichtloos sfeertje. In potentie is het een strakke horror alleen het-heeft-het-net-niet. De personages zijn te nietszeggend, ik mis een creepy soundtrack die nog even blijft hangen, of kleine details zoals het gifgroene bloed, had wat subtieler gemogen zoals vaal-geel ofzoiets.

Buiten dat zit Kansen goed in elkaar, vooral de opbouw richting het einde toe. Normaalgesproken hou ik niet van twists maar hier zijn ze op hun plaats; de geïnfecteerden raken namelijk messed up in hun kop.
Dan nog zo'n seniele oude vrouw erbij die je soms doet denken dat er ook sprake kan zijn van een of ander standaard ghost-verhaaltje.. Toch een krappe 3,5* dan maar.

Een duffe poster, maar wat een adembenemende beelden van landschappen. Je waant je even in een pittoresk bergdorpje.

Nu heb je zulke beelden al snel in zo'n omgeving maar daar doe je de rest van de film tekort mee. Ondanks de oorlogssituatie en het krijgsgevangenschap overheerst de 'goedaardigheid' van de personages en het gemoedelijke dorpskarakter.

Toch zijn er wel nare gebeurtenissen die in schril contrast staan (waardoor het een klein onderhuids anti-oorlogs pamflet is). Die acties worden ook net zo makkelijk weer opgevolgd door triviale zaken, zoals een man die droog met een klok ter komt aanzetten om te laten repareren.

Prettig ook dat zoals eerder gezegd niet openlijk partij wordt gekozen, vooral gezien de onderlinge haat die daar heerst. Ook op het acteerwerk valt niets aan te merken. Menshikov (als Sacha) springt in het oog als de Russische Gary Oldham

Aan het dunne 'onmogelijke-liefdes'verhaaltje heb ik meestal een hekel, maar ook dat stoort in dit geval niet. Als bonus is het trouwens nog voorzien van mooie Russische muziek. Erg fraaie film al met al.

Ps, ik las dat de crew tijdens de opnames notabene is gegijzeld en afgeperst door hun beveiligers (die hen juist moesten beschermen tegen bandieten..).

Hm die eerste drie kwartier: brakke beelden, setting en koppen.. Gelukkig is er even een opleving wanneer de vrouw met het masker danst met wat lijkt op een bodymount camera. Gave scene, vooral de Japanse percussie muziek erbij; een voorbode van de gefliptheid in het tweede deel van de film.

En dat is één lange climax van grof geweld en gore. Er zijn dan ook iets vaker van die bewerkte snelle beelden zoals de dans-scene, zat telkens te hopen op meer daarvan maar dan hield het weer net op.

Het lijkt me een extreme uitvergroting van meeloperij binnen anarchisme maar hoe dan ook: het enorme contrast tussen het lome begin van de film en vervolgens de lange duur van de waanzin kom je niet vaak tegen. And for that we thank you.

Pippi Langkous maar dan iets moderner, beetje pinky violence. Vooral in het begin vond ik dat tof zoals met haar introductie maar de gimmick werd wel erg uitgemolken en zoals ze ronddartelde tussen die kleerkasten zag het er wel erg... Pippi Langkous-kinderachtig uit. Gelukkig was er nog wel de toffe night-visionactie en de heerlijk foute slotactie en draait ook niet alles om haar.

Verder een fijne film, vooral het eerste uur heb ik me vermaakt; leuke humor, lekker kleurrijk en een aardige soundtrack (hoewel die helaas niet is blijven hangen op dat overbekende nummertje in de auto na). Big Daddy is ook onéindig veel geslaagder dan de laatste Batman, sowieso vind ik superhero's op deze manier beter te pruimen dan de bloedserieusheid van bijvoorbeeld The Dark Knight.

Nog zo'n superfilm van Tarantino (eigenlijk vind ik van hem alleen Jackie Brown niet geweldig). Die gast kan zo goed vrouwen neerzetten (sterk, onafhankelijk, mysterieus).. Geweldige (over the top) actiescenes en fantastische muziek, al zijn films hebben een geweldige soundtrack die mij laten kennismaken met nummers uit de oude doos die ik van begin af aan goed vind. En de geluidjes ook, zoals bij het gevecht met die Chinees-Amerikaanse, dat waterval-instrument

Bijzonder project dat van een standaard hard misdaadplot ontspoort in een bevreemdend nou ja, zie zelf maar. De ontknoping doet me denken aan The Wicker Man meets inderdaad Srpski Film en ondanks die overgang vormt het een passend geheel. De grootste reden daarvan is de audio die als een rode draad door de film onheil voorspelt en op het eind een flinke dosis sfeer overbrengt. Sterke tunnel-scenes btw waar menig horror een voorbeeld aan kan nemen.

Ook strooit de film met hints naar wat zich afspeelt en dacht zelf dat Jay de duivel zou zijn maar dat pakte anders uit, gelukkig. En hoewel het 'hooggeplaatste-personen-going-mental-in-sektes'
wat afgeknauwd is zie ik een metafoor voor hoe soldaten een speelbal zijn van regeringen in oorlogen en daardoor in de vernieling raken (en het gezin erin meetrekken, symbolisch eigenhandig afgeslacht).

Sowieso beter en meer dan de zielloze middenmeuk en zal daardoor niet snel in het rijtje 'vergeten' terechtkomen.

Geweldige openingscredits en muziek, ik dacht een strakke film te gaan zien maar na de eerste afranseling brengt de film zichzelf ook langzaam om zeep. Het komt allemaal zó obvious over om controversieel of opvallend te willen zijn dat je er doorheen prikt: laten we een ultra relaxte sfeer creëren (soundtrack en setting) waardoor de gedrags- en geweldsuitbarstingen er nog meer bovenuit springen.

Zo'n aanpak kan me goed bevallen maar hier interesseerde het me niets; langdradig gedoe (vooral rondom Conway) en het personage van Casey die te gladgebekt is om maar een zo koel mogelijke psychopath voor te stellen; leuk geacteerd maar een uitstraling van niets, of van hooguit een erwt.

White Lightnin' (2009) heeft een redelijk vergelijkbaar sfeertje maar vind ik vele malen boeiender en oprechter.

Best zonde want de verpakking van de film had beter verdiend. Vond het briljant om Charlie Feathers (who the fuck is Elvis ) weer eens tegen te komen in een film en ook de rest van de rockabilly soundtrack en de sfeerschepping zijn meer dan oké. Het einde daarentegen is weer de plank misslaand en vrij stupide.

PS knullig ook dat seks(geweld) zo'n grote rol speelt maar een blote borst in beeld whooe nee

Prima docu waarin de oorsprong van horror-legende-verhalen achterhaald wordt. Verhalen zoals het vermoorden van verliefde stelletjes op lover's lanes (voortvloeiend uit het 'afstraffen' van verboden gedrag van tieners, wat een voedingsbodem was en eigenlijk nog steeds is voor bepaalde Amerikaanse horrors), de babysitter die aangevallen wordt (waarbij een huis waar het plaatsvond nog steeds bekend is), Halloween waarbij kinderen vergiftigd snoep krijgen en - wat ik persoonlijk wat minder interessant vind - het verhaal achter killer clowns in busjes.

Het is best toepasselijk allemaal omdat een hele rits horrors die uitgangangspunten hebben (van I Know What You Did Last Summer tot Black Christmas en The House of the Devil) en bijna ieder urban legend verhaal wel op een feitelijke gebeurtenis gebaseerd is. De docu zelf is ook redelijk in elkaar gedraaid, alleen soms een tikkeltje eentonig en het is een beetje vreemd dat de makers soms 's nachts op 'onderzoek' uitgaan, hoewel ik snap dat dat bijdraagt aan het sfeertje.

Wel goed dat de makers niet sensatiebelust olie op het vuur gooien door de boel enger of groter te maken dan het is, maar objectief/kritisch tegen de zaken aan kijken.

Prima filmpje. Niet zo'n bloedfeest en de cult charme van Macabre; dit oogt daarentegen een stuk conventioneler. Weinig nieuws onder de zon maar da's geen nadeel omdat het aardig mooi is uitgevoerd: het verveelt niet, heeft goed camerawerk en op momenten strakke editing met distorted geluidseffecten ertussen geplakt (zoals het etentje bij z'n ex en schoonouders), heerlijk.

De soundtrack is sowieso geslaagd, van klassiek tot een opzwepende score, en gelukkig is er ook geen einde na een einde na een einde en blijft melo-drama achterwege. We had ik gehoopt op een lang kat-en-muis-spel tussen die twee mafkezen (de ene een pure sadist, de andere een gefrustreerde gast die ontspoort, al komt dat laatste motief inderdaad wat kort door de bocht aangezeild).

Toch heeft Killers niet de klasse van andere sick-psycho-maniac-films zoals I Saw The Devil en Dog Bite Bog. Hopelijk de volgende film van deze regisseurs wel, zou me niets verbazen... Het is trouwens wel grappig om te zien dat niet alleen de grote Aziatische film-landen goede thrillers de wereld in slingeren maar voor zover ik kan oordelen dus ook de kleinere landen met regisseurs als Gareth Evans, Kimo Stamboel, Timo Tjahjanto, Raya Martin.

Mooie film, met een aardig portie drama dat zich langzaam voortsleept en eindigt in een keiharde climax. De rustieke omgeving werkt bedriegelijk voor wat Bok-nam allemaal overkomt; mooie setting op dat eiland en relaxte mensen zou je verwachten, maar vooral de vrouwen halen het bloed onder je nagels vandaan.

Het drama schiet soms te ver door maar blijft over het algemeen overtuigend, het buitengesloten zijn in zo'n kleine en achtergestelde gemeenschap. Hetzelfde geldt voor het geweld, eveneens in contrast met de kalmte maar het werkt goed en bevredigend. Het wordt ingeleid door een mooi omslagpunt en is behoorlijk hard. Het levert ook een paar gave scenes op - als ze aan het mes likt, en als ze helemaal losgaat op het lichaam van haar man, dat laatste is een leuke stijlbreuk met het verder ook prima camerawerk.

Het is vrij wrang en overdreven dat Hae-Won haar niet te hulp schiet, maar dat past perfect bij het alles-en-iedereen-is-tegen-mij sfeertje waarin onderhuids sprake is van onbeantwoorde liefde en dus wraak.

Wel jammer dat dat inderdaad moet resulteren in een (veel) te dik aangezette finale (waaraan een plothole vooraf gaat). Desondanks een bovengemiddelde wraakfilm, net aan 4*.

Taaie boel vanwege de enorm drukke kitscherige afwerking die over je heen wordt gestort. Het nut van die doorgedraaide kermis is duidelijk maar het stond me vanaf het begin in de weg. Het is ook mede de reden dat het afstandelijk is waarbij zelfs incest en zelfverminking geen indruk weten te maken.

Alsnog blij dat ik heb doorgezet om in de laatste twintig minuten de verkrachte beeldvorming van de realiteit te ervaren. Een te late opvering, maar het is een knap staaltje persoonsvervreemding, ondanks de onovertroffen tenenkrommende 'Robot-chan'. Ik was toen ook even bang dat het te uitleggerig zou worden maar je krijgt toch nog zand in de ogen gegooid met de kwellende nachtmerrie versus kwellende realiteit.

Muzikaal varieert het van wanstaltig tot mooi, en zodra er een monotoon geluid te horen is schakelt de film over naar een hoger niveau van angst. Die verknipte persoonlijkheid doet me denken aan Lynch, altijd een mooi concept maar hier grotendeels in een audiovisuele verpakking die me niet ligt en overall niet beklemmend werkt (op het einde na).

Degelijke film met mooie muziek en camerashots. Het tijdperk staat garant voor de typische kleding en aankleding, leuk maar ik heb daar niet zoveel mee. Heb ook m'n twijfels bij het ingredient van de stotterende koning dat over de volle lengte van de film wordt uitgesmeerd zonder al teveel zijpaden. Het heeft z'n charme maar vind het te mager om indruk te maken, net als het einde. Beetje flauwe plastische humor ook af en toe.

Beide heren acteren sterk maar ook die vriendschapsontwikkeling is nogal.. straight forward en typisch (hoge klasse - middenklasse). Alleen het slechte rolletje van Churchill is er met de haren bijgesleept. De film is verder soepel, alleen om nou te zeggen dat ik er wild van word..

Haha dat gevloek, getier en gejammer in het Koreaans blijft prachtig.

Maar het is fantastisch hoe de vaart in deze film blijft. Het kakt vrijwel geen enkel moment in, en het is een erg geslaagde combinatie van galgenhumor en achtervolgings- en race-tegen-de-klok-spanning. Met als beste voorbeeld daarvan: het hele gedoe in de rouwkamer. Mooi bedacht, geacteerd en uitgevoerd, lekker zwartkomisch en het durft er goed de tijd voor te nemen; eentje om in te lijsten.

Scripttechnisch gaat het hier en daar fout (vrij dubieus om iemand die je doodrijdt in je kofferbak te smijten, via een touwtje zo'n zwaar gewicht door kokers kunnen trekken, of het in leven blijven na een explosie en na lange tijd onder water te zijn geweest) en nog wat kleinere dingetjes.

Maar omdat de film zo lekker vlot is en het je de ene verrassing na de andere voorschotelt, vergeef je dat soort dingen wat makkelijker. Op z'n tijd ook behoorlijk grappig, zoals de demonstratie van de explosie, en in no time kan het dan weer omslaan in nervositeit. Zuid-Koreanen goochelen graag met verschillende genres, liefst misdaadthriller en wat komedie, en hier pakt het perfect uit. Prima acteurs ook trouwens, een heel vermakelijke film.

Gestileerde film, alleen niet mijn stijl. Het uitgangspunt tijdens de eerste drie kwartier is veelbelovend maar daarna rent de film zichzelf voorbij, een beetje in inhoudelijk opzicht maar vooral op audiovisueel vlak. Bijvoorbeeld een overdaad aan slomo's die daardoor individueel compleet inboeten aan kracht (denk dat zeker een kwart van de film uit slow motion bestaat).

Er zitten prachtige shots tussen maar het beperkte kleurgebruik en de bijna continu aanwezige (en soms vreemd aanvoelende westerse) muziek leveren zoveel eentonigheid op dat m'n aandacht verslapte. Het drama en de plotontwikkelingen werden met de minuut afstandelijker en details zoals het harde gegil begonnen averechts te werken. Jammer want aanvankelijk was het best aangrijpend en fascinerend (de dood van haar dochtertje en de toedracht ervan) maar het werd een heel lange zit.

De belichting en een aantal mooie shots, dat vond ik positief. Maar wat springt het van de hak op de tak, zeker in de eerste helft is het razendsnel, zowel de inhoud als de constant aanwezige muziek, en anders is er een zoutloze voice over. Het kijkt vlot weg maar ik krijg de kans niet om me in te leven, daar doet de zoveelste pot seks op een semi-artistieke of romantische plek niets aan af. Typische Turks-Fruit-vrijheid-blijheid, met je blote reet rondrennen in het graan en jezelf onder kliederen met verf.

Het einde mag er zijn uiteraard, maar dat zou als losstaand iets denk ik net zo'n indruk achterlaten, de anderhalf uur die eraan vooraf gaan draagt daar amper aan bij. Nogal opzichtige dingen zoals het kaalknippen, zo vol mogelijk in beeld met traanogen en gauw weer verder met het volgende item (dat was nog net geen rondneukende Stijn). Zelfde als met dat arme kind, slechts een paar keer gezien geloof ik. Niks mis met emotie bespelen alleen dit lijkt een wel erg makkelijke projectie op jezelf. Dat is dan ook de essentie van bepaalde films maar enige karakterdiepgang en subtiliteit kunnen geen kwaad.

Een vermakelijke potpourri van actie, ranzigheid, over-the-top, aardige muziek en wat zwarte humor, maar het blinkt op geen van die vlakken echt uit, en het wordt nog eens afgewisseld met traagheid en vrij loze dialogen. Bijvoorbeeld een van de laatste scenes op het dak met Ichi en Kakihara, begint fantastisch met wat slomo's en pakkende muziek, en dan weer dat ellenlange gejank en stil staan. De weirde figuren blijven sowieso wel fantastisch met die kapsels en kleding, Ichi uitgezonderd die eigenlijk alleen maar irritatie opwekt. Toch wel een vermakelijke film tegen de achtergrond van de slonzige stad.

Heerlijke misdaadfilm met precies de goede dosis (zwarte) humor. Die namen van de gangsters en het personage van Papa Het verslapt allemaal geen moment en op de koop toe zijn er enkele prachtige shots. Doet inderdaad wat aan de Coen-broertjes denken en dat pakt gelukkig goed uit.

Pff naargeestige film, in beide gebeurtenissen zou je zelf in willen grijpen en het is een raar gevoel dat je in een halfuurtje geslingerd wordt van haat naar medelijden (en dat met zo'n extreem gewelddadig voorval en een pijnlijk lange realistische, mislukte wurging). De begin- en eindmuziek zijn ook erg sterk.

Alleen niet alles in het begin is mijn ding; vrij lelijke looks (functioneel maar lelijk) en het camerawerk vind ik wat 'film-zelfbewust'. Er viel me een paar shots op van Jaceks hoofd door een ruit of via een weerspiegeling waardoor z'n gezicht vervormd werd, kwam zo vroeg over als een stramme symboliek voor z'n vertroebelde geest. Maar het onheilspellende moment dat Jacek met een koord onder z'n tafeltje zit zorgde voor de omslag.

Kieslowski laat een aantal persoonlijke kanten zien, vooral in het laatste kwartier met Jacek en de advocaat (met z'n theoretische neus op de harde praktijkfeiten) dat erg overtuigend is. Alleen mis ik een beetje de context van het slachtoffer die er aanvankelijk wel was (vraag me af of de impact dezelfde zou zijn als we bijvoorbeeld ook het leed van familie zouden zien). Desondanks een film die niet snel of nooit zal vervagen.

PS geeft de plotomschrijving niet erg veel weg... was het zelf weer vergeten en dat kwam de 'verrassing' ten goede.

Frans en Polanski hmm, kwamen niet bij mij op voelde behoorlijk Japans aan. Fraaie decors (vooral het ronddraaiende podium), aankleding en een subtiele Japanse klanken-soundtrack. De film gaat eigenlijk over een toneelstuk en het werkelijke leven van zijn hoofdrolspelers. Langzaamaan versmelten beide met elkaar waardoor het nachtmerrieachtige trekjes krijgt.

Een soort drama over het verlangen naar kinderen en liefde met af en toe een paar veneinige horror-trekjes. Het past als een handschoen, maar vind het net te weinig impact hebben. Het sfeertje vind ik wel meer dan oké en dat terwijl ik geen groot Miike-liefhebber ben.

Traag en stil... en toch boeit het, vooral vanwege de schitterende natuursetting en de luchtigheid waarmee alles gebracht wordt. Het is verre van een snijdend drama, maar veel eerder tragikomedisch en dat is goed gelukt. Deed me qua inhoud een beetje denken aan No Man's Land.

Dat ze allen geen snars van elkaar begrijpen en stug blijven doorpraten wordt op een gegeven moment wel ietsje eentonig, uitgezonderd een vreemde spirituele scene die overigens wel fraai geschoten is (net als de rest overigens).

Het einde vind ik ook geslaagd. Trouwens nog een prachtig panorama met shots van kleurrijke plantenbosjes. En de "naam" van de Russische soldaat zorgt nog voor een grappige uitsmijter: "Okay, Getlost Ivan" "Yes, get lost".

Ohja, Anni is een erg leuk Laps dametje.

Vrij matig. De film heeft een paar leuke personages en het begint veelbelovend maar komt vervolgens niet echt los van de grond, zelfs niet in de climax als je lekker wordt gemaakt met een boor maar het daarbij blijft. Stoorde me ook een beetje aan het personage van de ex-veroordeelde en zijn over acting. Afgezien van enkele vreemde stijlbreuken zoals de freezes en de korrelige camerabeelden op de fiets, steekt het verder wel redelijk in elkaar. Maar dit ga ik zeker niet nog eens 141 minuten aanschouwen.