Opinions

Die scene in het badhuis heerlijk, de Russische film-maffia is ook oneindig veel cooler dan de inmiddels uitgekauwde Italiaanse maffia. Verhaaltje is allemaal weinig bijzonder (alhoewel toch nog een verrassing in petto met de infiltratie) maar gewoon prima uitgevoerd en een lekker tempo.

Eastern Promises komt op een of andere manier niet alleen serieus over maar lijkt ook tegelijkertijd zelfbewust van de stereotypen (Mortensen, Watts) en van de over-the-top-ness (Cassel). De perfecte mix voor dit soort misdaadfilms, en ik zie nu pas dat Cronenberg erachter zit, nooit geweten en verwacht tijdens het kijken...

Mnee dit was 'm toch net niet. Vind de levenswandel van Paul en zijn karakter nou niet zo denderend om daar 131 minuten naar te koekeloeren. Kon me weinig schelen wat er allemaal zou gebeuren met 'm (en kon ook amper merken dat hij zo verslaafd zou zijn). En wat Wibro zegt: dan weer hier, dan daar en hap weer terug. Muziek is af en toe wel leuk (Da Funk) maar ook daar hadden we wat meer van verwacht.

Lekker spannende film, en de meeste scenes zijn niet in het donker zoals in zoveel trhillers om er maar al te gemakkelijk een eng sfeertje te brengen en wazig te worden. Het feit dat het echt kan gebeuren maakt het beklemmend, althans niet dat er een of andere demoon of superslachter is. In die zin is het dus ook geen horror, dus verwacht dat er ook niet van. Ik heb me prima vermaakt. En er zit goeie gore in zonder overdreven te worden. Simpele messteken zijn al angstaanjagend en dodelijk genoeg. Dat ze steeds maar niet wegkomt uit dat bos en in het kringetje van de daders blijft hangen, vind ik super, lijkt qua idee wel een beetje op Evil Dead II

En die reacties van 'ik zou dit of ik zou dat doen' zijn onzin, denk dat 99% in zn broek schijt als geliefde net is bewerkt met stanleymesjes en naast je in de fik is gestoken, ook al zijn het kleine pokkeventjes.

In tegenstelling tot de anderen vind ik het einde juist wel goed. Past bij het verhaal, tegenslag op tegenslag. Niet zo'n afgezaagd feel-good einde, dit soort verhalen behoren nu nu eenmaal niet goed af te lopen. Jammergenoeg zie je dat bij veel te weinig thrillers en horrors. Denk dat de meeste mensen verwend zijn met al die goeie aflopen, en dan is het een keer niet zo: jammer joh!

Acteerwerk vind ik trouwens prima, vooral van die jochies, kun je wel aan Britten overlaten, evenals dat platte accentje.

Ieder zn mening
Dikke 4*

Dikke pluim voor de setting. Je hebt het gevoel dat je zelf ook in die stinkende en laboratoriumachtige omgeving rondstruint. Als je dan leest dat het met een beperkt budget is gedaan is het erg knap. Het verhaal vind ik wat vergezocht maar je vraagt je voortdurend af wat er aan de hand is. Sfeer is ook prima zoals door anderen gezegd: duister, benauwd, industrieel met een goed bijpassende soundtrack.

De film had imo wel flink korter gemogen. De eentonige beelden, relatief weinig gebeurtenissen en een (of twee) hoofdpersonen maken het tot een behoorlijk saaie zit, wat de in het begin opgebouwde spanning om zeep helpt. De goede setting kan dat voor mij niet helemaal goed maken.
De computerbeelden van het mannetje dat door het hek gaat en vervolgens sterft en naar de boom gaat vond ik trouwens best grappig

Heb een zwak voor dit soort films, ook al is de truc wel vaker uitgehaald. De setting en sfeer bevallen me prima, leuke personages en het idee van de omgedraaide rollen (wie is er nu gek bezig eigenlijk) is goed uitgevoerd.

Nice De metro blijft een gave setting, mooi kleurgebruik in de eerste helft en toffe kills -
niet alleen de bijl maar ook het zwaard in de nek en de hamer op het hoofd tok! . En niet te vergeten de sfeervolle soundtrack.

De film balanceert leuk tussen de zelfbewuste knulligheid (de weirde personages en het acteerwerk) en spanning. Uber-lomp ook met die baby.

Voor de verandering zijn er goede schrikmomenten (niet m'n favoriete ingredient) en is er een bont gezelschap van personen in plaats van acterende modellen. Alleen op zo'n driekwart van de film had het kat-en-muisspel wat ingekort mogen worden.
Hoe dan ook een verfrissend filmpje in het genre.

Redelijk, vind alleen die American Security en Governance-achtige onderwerpen en vooral de serieusheid waarmee het zichzelf brengt overdone. Wel goed acteerwerk (hoewel ik geen Smith-fan ben) en aardig spannend gebracht, maar het kan me helaas niet aan het beeldscherm kluisteren.

Waar het naar toe wil is al vanaf de eerste minuten duidelijk, maar dat het zó'n belevenis is... De draaiende camera brengt je in een zwevende status en laat je door en over Tokyo glijden met het gevoel dat je groter bent dan de stad, geweldige ervaring.

Waanzinnige kleuren en contrasten met als hoogtepunt het Love Hotel, en het lijkt me niet voor niets dat de schakels tussen de scenes bestaan uit licht - de bron van het leven. Lekkere soundtrack ook, met name in het laatste gedeelte is die als een twee-eenheid met de beelden, van de club-scenes tot aan de ambient. Zeker geen ramp om in te blijven hangen.

Opnieuw is het ontdaan van elke subtiliteit - klap, weer het auto-ongeluk - foetus in schaaltje - expliciete seks - Noé geeft het plastisch en basaal weer, en waarom ook niet als het in wezen zo tot het leven hoort. Nadeel is dat het soms goedkoop aanvoelt en een aantal details zijn te makkelijk - zus arriveert met teddybeer zoals ze ook als kind wegging met teddybeer - waardoor het drama-aspect niet naar behoren werkt. Eenmaal in de visuele overgang lijkt dat echter van ondergeschikt belang.

Het is de ultieme trip, van destructie naar constructie. In die zin exact dezelfde route als in Irréversible en beide films eindigen met een gelukkige moeder. Wel met een wezenlijk verschil: bij Irréversible blijf je achter met een stomp in de maag vanwege het einde van leven en de ervaring van vernietiging (die je bijna persoonlijk moet doorstaan), maar Enter the Void eindigt juist met een begin van leven en ontdoet zich van de ellende (die vaak van bovenaf geregistreerd wordt). De dood als een kans op iets nieuws, een tegenhanger van het hopeloze en zwartgallige Irréversible. Zag ik het goed dat de tekst die "Alex" op de pilaar schreef I want to live in een volgend shot veelzeggend was veranderd in I want to die?

Enter the Void is een magistrale vlucht uit de realiteit met een moeilijk te duiden positieve vibe, ondanks de narigheid. En of die vlucht op te vatten is als een twee uur durende drugstrip - gevoed door het Boeddhistische boek - of als een schijnbaar echte reïncarnatie-trip, doet niets af aan de ervaring. Een hoogdravend en risicovol thema maar de audiovisuele belevenis maakt het helemaal waar.

Behoorlijk goede film met een prima opbouw. The Entity kent een paar erg sterke scenes die nog steeds goed overeind blijven. Knap gedaan wanneer Carla naakt op bed ligt en te zien is hoe ze verkracht wordt. De masturbatiescene mag er ook zijn trouwens, misschien zelfs redelijk gewaagd voor die tijd. En het is weer eens wat anders, zo'n geile entiteit

Op het moment dat er (te)veel parapsychologen bij betrokken zijn is de spanning jammer genoeg in één klap weg. Het gevoel dat haar niets meer kan overkomen zeg maar en die lui zien er te kneuterig uit. De climax valt me ook tegen helaas, nogal rommelig en teleurstellend terwijl ik er zo naar uitkeek. De score is me wel bevallen.

Al met al wel een van de betere paranormale films die ik (als disbeliever zijnde) heb gezien, vooral ook door de goed uitgewerkte psychologische en paranormale invalshoeken. Daarom ook stukken beter dan het gedrocht The Fourth Kind.

Voor mij is het ook een lange aaneenschakeling van dromen en nachtmerries. Het is alsof je je eigen vreemdste dromen op papier zet, alleen de kunst van Lynch is dat hij er een bizarre donkere, industriële en claustrofobische film van weet te maken. Vooral de tonen en geluiden zijn opvallend en introduceren vaak een nieuwe 'droom', zoals het geluid van de verwarmingsbuizen en het gejank van het kind. Lekker surrealistisch allemaal.

Net als bij Twin Peaks (dat wel iets weg heeft van Eraserhead) heb ik geen behoefte te zoeken naar verklaringen of uitleg. Het is imo een heel apart en eigenlijk treurig verhaal met een aandoenlijke Henri. Die gezichtsuitdrukkingen zijn af en toe echt fantastisch. Een film die je vanwege de uniekheid nooit vergeet.

Een mooi, sfeervol en ‘lief’ folk-horrortje inderdaad. Leuk ook hoe de hel is vormgegeven.

Mooi drama met een lekker loom sfeertje en een aandoenlijk verhaal. De enkele horror-elementen geven er een mystiek tintje aan, maar zijn niet spannend of eng zodra blijkt dat de geest goede bedoelingen heeft.
Eigenlijk is het ook meer een sprookje, ook omdat de karakters ofwel oerslecht zijn of juist goed, zonder tussenweg. Visueel dik in orde met o.a. de setting van het oude, afgelegen pand en de Spaanse hitte. Fijne film om rustig over je heen te laten komen.

Event Horizon, de naam is beter dan de film zelf.

De sfeervolle setting ten spijt staat de film bol van de stereotypen - de chill neger die voor een lachje moet zorgen, de geflipte wetenschapper, de stoere meid, de jolige Brit, de strenge leider, de onderlinge ruzietjes - en matig acteerwerk (ook van Fishburne).

Het verhaal leunt sterk op de psychologische horror die de bemanning moet doorstaan. Dat is prima, maar het is dan juist jammer dat het zo pover is uitgewerkt. Ik had niet bepaald de indruk naar vertwijfelde, paranoïde en tot waanzin gedreven figuren te kijken. Het is eerder wat gezever over zwaartekracht en een schip dat "in je zit en rare dingen met je doet", brrr.

De plotselinge overgang op de Hellraiser verschijning slaat eigenlijk nergens op, en de flashbacks van geliefden zijn afgezaagd en irritant door de voorspelbare schrikeffecten.

Erg jammer, hier had inderdaad meer ingezeten met de mooie decors. En het begin was nog wel zo veelbelovend toen het schip langszweefde en m'n bass ging trillen...

Heel matig, de film is denk ik grappig bedoeld, maar ik heb er geen moment om kunnen lachen. Probeert kansloos een soort My big fat Greek Wedding te zijn. Al na driekwart de film zelfs afgezet omdat het te saai is en zelfs stupide, verhaal is gewoon te mager zonder humor die dat kan compenseren.

Verrassende horror..

De aanloop in het bos is best aardig maar te kort door de bocht, haalt het in de verste verte niet bij The Blair Witch of Det Okanda, dus de onverwachte overgang naar het tweede deel vond ik prima. Dat je net zo weinig weet als de personages werkt hier geweldig; iedere hoek die wordt omgeslagen is nieuw en houdt je aandacht vast, vooral met al die locaties: smerige huizen, paardenbak, kantoor, laboratorium,
telkens afgewisseld met het lukraak vluchten in de pikdonkere bosrand. Compleet de weg kwijt, ik ook.

Strak gedaan, je hebt tot een bepaald punt ook echt geen idee wat er aan de hand is. Een fokkerij die een bepaald dierenras is gaan fokken en daarvoor experimenten uitvoert op mensen? Verklaart ook gelijk die maffe vent die langskwam (een bewaker, iemand die dat ontsnapte beest moet uitschakelen?) en dat je in het begin eventjes een helikopter hoort cirkelen boven het bos.

Het nadeel is dat de rustig opgebouwde spanning helemaal wegebt in het laatste kwartier met die helpende kerel en zoveel opduikende patiënten en beesten, te groots en te Amerikaans allemaal. Had echt kleinschaliger gemoeten om het spannend te houden. Ook een aantal handelingen is onbegrijpelijk (waarom een afgesloten huis verlaten en naar het onveilige buiten rennen) maar daar ontkom je bijna niet aan.

Evidende is wel aardig geschoten. Het shaky gedoe op het laatst en het wegvallen en terugkomen van de beeldkwaliteit passen prima bij de paniek; stoorde me niet zoals in andere films, integendeel. De aftiteling is trouwens erg tof (beeld en geluid), helemaal tot het einde aan toe.

Tot slot nog iets dat vaker geldt bij found footage: waarom blijven ze maar filmen in zo'n toestand,
hoe zouden wij als kijker deze tape te zien krijgen (vertrouwelijk materiaal) en waarom zou de opsporende instantie hun zoektocht (met helmcamera's) direct plakken achter de tape van de vier jongeren? Slaat nergens op maar goed, het levert zo wel een vermakelijke film op.

En laat een vervolg deel 2 trouwens maar zitten, al die achteraf-verklaringen, het is precies mooi zo.

Die andere Evidence found footage vind ik beter.. Deze is al vanaf de intro vermoeiend met die drukke meiden, kon er maar niet inkomen laat staan meeleven. Het geschreeuw is vooral funest voor de momenten die spannend moeten zijn (scènes die ook te kort duren om spanning op te bouwen), nog wat semi-emotioneel gemiep erbij van bijna ieder personage en de ontknoping is eigenlijk te flauw voor woorden (wel verrassend) maar tegen die tijd kon het ook al niet meer goedkomen.

Het concept met menselijke killer(s) vind ik wel prima, zeker voor found footage, en visueel ziet het er aardig uit met het editen en het schakelen tussen de soorten camera's en views. Als geheel is het ook een vooruitgang ten opzichte van de voorganger The Fourth Kind (maar dat is amper een prestatie te noemen).

Prima remake zeg, tegen de verwachting in. Ik kon de originele in het achterhoofd al snel loslaten omdat het feest vroeg begint, het tempo hoog ligt en er geslaagde gore is (dat stanleymes en die spijkers waar maar geen eind aan komt

Er kan een hoop misgaan met een remake, zeker met zo'n gave klassieker maar hier wordt dat omzeild: er is geen onnodig lange opbouw, geen brave zooi, letterlijke kopie of vervelende personages. Niet dat de personages bijzonder zijn maar het is al bijna een zegen wanneer ze niet op je zenuwen werken en het grootste pluspunt is dat ze aardig freaky zijn zodra ze bezeten raken, vooral de meiden gaan helemaal los en Jane Levy doet het erg goed, en is best lekker.
,
De demoon-stemmetjes klinken alleen te zwak/digitaal en er zitten teveel duffe, voorspelbare schrikmomenten in, op eentje na dan. Maar het boshut-sfeertje mag er zijn (ook al is het lang niet zo benauwend als het origineel), af en toe leuk camerawerk en een goede soundtrack, vooral het laatste kwartier met een luchtsirene-achtig geluid dat regelmatig opkomt.

Het valt me erg mee allemaal, zelfs redelijk spannend op momenten en toch ook vermakelijk van begin tot eind, mooi in balans zo. Al had een meer grimmige aanpak me waarschijnlijk nog beter bevallen.

PS 'grandpa'.... altijd makkelijk die knipoogjes naar andere horrors maar blijf het leuk vinden.

Super snel gefilmd, volop actie, lekker jaren tachtig, een briljante Bruce Campbell en geweldige combinatie humor en "horror", dit blijft voor mij een all time klassieker

Heerlijk

Lekker ouderwetse effecten, demonische tongen en beelden die op het hutje afstormen. Opwarmertje voor het meer komische en geweldige Evil Dead II waar dit alles nog meer aanwezig is en waar Ash zich nog veel meer van z'n beste kant laat zien.

Art of geen art, ik vind het een heerlijk smerige film met fantastische personages die een inkijk geven in zo'n beetje de onderste laag van de samenleving. Beelden zijn schokkend en absurdistisch, soms te ver gezocht (de kut scene), maar vaak met fantastische dialogen en onvergetelijke one liners en beelden.

En niet te vergeten de rauwe (gitaar)muziek, de soundtrack is heerlijke automuziek. Het boek heb ik niet gelezen dus kan niet de hoofdpersoon vergelijken met die van Brusselmans. Ik heb me iig niet gestoord aan de acteurs, integendeel zelfs. Ze zetten overtuigend neer hoe de verst gezonken mensen kunnen leven. De vergelijkjng met Trainspotting gaat te ver, omdat Ex Drummer meer bedoeld lijkt te zijn om te shockeren, maar de bedoeling interesseert me niet, vind het dus een absolute topfilm.

Gaaf filmpje dat inderdaad erg doet denken aan de stijl van Lucky McKee (May en de eigenzinnige combi van horrordrama en humor zoals The Woman), alleen toch minder uitgekiend dan die twee. Maar een erg intrigrerend en bijdehand personage die Pauline, mooie droomscenes en kleurgebruik en lekker droge familie-onderonsjes.

De soundtrack doet het laatste halfuurtje pas goed van zich horen (had de hele film wel zo mogen zijn) richting het sterke einde waarvóór je telkens denkt 'nee-ze-zal-toch-niet-echt-heh...'.

Strak gedaan.

Fascinerende "docu" waarvan ik nou niet precies weet wat ik moet geloven. De woorden van een van de kunstenaars op het eind over "wie er nou wie in maling heeft genomen, als daar überhaupt sprake van was.." zijn veelzeggend. Ik betwijfel zelfs of-ie daar zelf niet acteert.

Hoe dan ook geeft het een leuke inkijk in het wereldje. Het begin is matig met Thierry en z'n cameraatje, maar het herpakt zich halverwege en het is bizar om te zien hoe commercieel (en vooral in zo'n hoog tempo) bepaalde kunst zich ten gelde kan laten maken, net als dagelijkse producten. Al die hippe lui op de tentoonstelling, waarschijnlijk denkend dat ze niet-mainstream en anti-commercieel zijn, maar wel als kuddedieren in de rij gaan staan getriggerd door een paar commerciële trucjes. Heerlijke 'fuck you'.

Ik kende heel die Mr. Brainwash niet maar vind hem wel zó karikaturaal dat ik denk dat hij grotendeels een grap is van de groep kunstenaars (al zal hij vast bestaan, bevriend met hen). En een grap die veel geld heeft opgeleverd ook.. Er is geen enkel moment waaruit blijkt dat Thierry het in zich heeft om zulke kunst te kunnen (laten) maken. Ja je ziet hem een keer rondspetteren met verf... In een mum van tijd zijn er dankzij hem opeens honderden objecten gemaakt. En jarenlang heeft hij Street Artists op de voet gevolgd en z'n vrouw verzorgde de kinderen, levert geen rooie cent op, en vrouwlief vindt het allemaal wel prima blijkbaar, waar leefden ze in hemelsnaam van..

Nee volgens mij een geslaagde stunt, deze hele "docu", zeker als je ziet dat Banksy al heel wat lui heeft die voor hem werken (en de naam alleen al, Mr. Brainwash). Een mockumentary zou ook helemaal passen bij de mysterieusheid rondom Banksy. En zo niet dan komt het wel heel sterk over als een hoax maar die gasten lijken me op z'n minst pienter genoeg om zoiets in elkaar te draaien. En dus ook een 'fuck you' naar de kijker.

Edit: zie nu pas dat Banksy zelf de regisseur is, dat neemt m'n twijfel nog meer weg, laten zien hoe het is om een grote naam neer te zetten via street art, en uiteindelijk een publiek veel laten betalen voor kunst afkomstig van die naam (die zowat massa-geproduceerd is). En en passant iedereen in de maling nemen.

Rotfilm, helaas. De combinatie rechtbank en horror pakt bij mij slecht uit. Het haalt iedere keer de vaart uit de film, je ontkomt niet aan de ergerlijke rechtbankclichés (objection), maar het belangrijkste is dat de rechtbankscenes een soort realisme suggereren, en dan ga je dus zelf ook rationaliseren.. waardoor de film compleet inkakt.

Laat gewoon aan de kijker over of die het als psychose ziet of als bezetenheid, nu word je een kant opgeduwd tot aan het belachelijke toe. Vooral de ondervraging van de antropologe en de priester zelf. Die zeggen dingen waar je broek vanaf zakt, maar ze worden zonder blikken of blozen aangehoord ('Op Halloween zijn de demonen het actiefst', 'Emily zag de maagd Maria'. 'De 6 demonen weigerden Emily te verlaten na verzoek'.
alsjeblieft zeg.....

Hou het gewoon bij een steeds gekker wordende meid die wordt bijgestaan door een klungelige priester met zwaaiend kruis, daar kan ik volledig in mee komen
Maar dan uitgerekend de agnostische advocaat die wordt bezocht door demonen en dus gaat geloven in het hele gebeuren.. Christelijk geneuzel wat weer eens de boventoon moet gaan voeren.

De scenes met Emily zijn dan nog wel aardig, maar niet eng. Het enige wat me nog boeide was het vonnis. Ik ging uit van vrijspraak, was daarom verbaasd met de straf, maar plotseling kwam daar het bizarre voorstel om hem dan toch maar geen hechtenis te geven, zonder onderbouwing of wat dan ook. Halfbakken zooi, die dan toch wel bij de film past.

Tot slot het waargebeurde van wat ik begrepen heb. Het is gebaseerd op een zwaar psychotisch Duits meisje, dat volgens haar religieuze ouders en priesters wel bezeten móest zijn, en door verwaarlozing en uitputting door de maandenlange exorcismen uiteindelijk stierf. Deze film daarentegen laat vrij brutaal het tegenovergestelde zien...

Ik vind The Exorcist ook erg geslaagd met dat thema, behoorlijk ijzingwekkend. Ik geloof dan wel niet in echte bezetenheid (wel dat mensen denken dat ze het zijn), maar vind die twee benaderingen van wetenschap en religie fascinerend. Denk ook aan de exorcismen en gruwelen die Anneliese Michel heeft moeten doorstaan, daar moet je toch niet aan denken..

Regan blijft creepy en goed geacteerd. Het einde is ook effectief, je denkt dat pater Dyer iets overkomt, maar er gebeurt niets, behalve Regan die zwaait vanuit de wegrijdende Mercedes, en wat shots van de lange trap naast het huis, lekker tegen de verwachting in .

Sluit ik me volledig bij aan, de muziek had nog een flinke duit in het zakje kunnen doen. De hele soundtrack is ontzettend sfeervol en psychotisch.

Lekker simpel plot en schaamteloos Amerikaanse-helden-gedoe, vermakelijk om te zien allemaal maar ook niets meer of minder. Vond JCVD juist wel een leuk personage spelen (Lundgren leek echter een wandelend of staand lijk dat ergens werd neergezet) en die museum-opmerking is raak. De actie is alleen vaak rommelig in beeld gebracht en de laatste keer het western deuntje bij Norris was echt té slecht

Verder is er bar weinig bijgebleven van deze film in tegenstelling tot het eerste deel waar die dikke machine gun van Terry Crews (wel) echt weergaloos geïntroduceerd werd en de volle aandacht kreeg in die scène, beetje zoals ook in Predator zo gaaf gebeurde. Dat soort dingen miste ik in dit tweede deel.

Heerlijk! Eindelijk weer eens ongegeneerd spierballen in close up, een stel dikkoppen, een arm volk, een wrede generaal, een lekker wijf en een zooi vrachtwagens met legermannetjes die als slachtvee worden aangevoerd. Plain and simple en vooral niet te serieus

Stallone zet hier neer wat de 'jew-crew' van Tarantino ook had moeten doen: genoeg compromisloze afslachtingen en een aantal 'onverwachte' harde kills. De actie is zeker niet altijd aanwezig, soms is het zelfs rustig, maar als het er is is het meteen raak, eindigend in een climax waarvoor het woord 'actie' haast is uitgevonden. De jaren tachtig maar dan wat harder.

Absoluut de gaafste scene is de enorme gun Sinds de machinegun van Blain in Predator niet meer zo'n bruut wapengeluid gehoord, bam-bam-bam-bam-bam
Dat en de vliegtuigscene maken voor de liefhebber een bioscoopbezoekje al meer dan waard. Ook het gevecht in de kelder is lekker lang en bruut met o.a. een fraaie Tekken-achtige actie van de kale bad guy. Soms is het wel erg flitsend geschoten maar goed.

Leuk ook dat ze allemaal hun minutes of fame hebben: Li, Lundgren (wat een vent..), Statham volop, Couture etc. Het korte optreden van Schwarzenegger stelt weinig voor maar wat geeft het, vooral in die fase is de film nog een grote knipoog en erg zelfbewust (en dat blijft het ook). En hoe tof is het eigenlijk om hem en Stallone in één beeld te zien, ook al was het wel heel erg krampachtig.

4* voor anderhalf uur met een vette glimlach.

Had hier veel meer van verwacht. Zo'n Stanford-achtig experiment is geknipt voor een goed scenario, dat deelnemers zo snel en zo diep op kunnen gaan in hun rol dat ze het zicht op de realiteit kwijtraken en alleen nog machtsvertoon of juist onderwerping vertonen.

Wat dat betreft vind ik het plot oké. Op hoofdlijnen althans want wat een vreemde zaken zijn er dat script ingeschreven, staat haaks op Duitse gründlichkeit (laat staan hun wetenschap). Bijvoorbeeld de achtergrond van twee deelnemers, een journalist met een James Bond-bril en een militair, wat voegt het toe, dat ook personen die niet onbevangen zijn, kunnen breken (wat in het tweede geval volgens mij niet eens het geval is)? Alsof het concept van zichzelf al niet overtuigend genoeg is.

Het levert in het eerste deel ook kinderachtig gedoe op door Tarek (omdat hij 'acteert'). En zijn vriendin zorgt voor nog vreemdere toestanden, beginnend met een wel heel bijzondere ontmoeting, daarna intermezzo's van haar die niets toevoegen (eentje zelfs waarin ze wil masturberen ) en ze is - ojee - ook nog eens de redder in nood.

Bijzonder ook dat zo'n grootschalig experiment zo slecht in de gaten wordt gehouden of zelfs vrijwel niet (wanneer de leider doodleuk de hort op is). Dan vallen er nog schroevendraaiers en pistolen uit de lucht, wilde achtervolgingen en het vliegt de bocht uit, in Hollywood zullen ze jaloers zijn.

Snap al die toevoegingen niet want het gegeven van het experiment is van zichzelf al verbazingwekkend genoeg. De wat betere scenes zijn dan ook met de gebroken deelnemers, echt heel slecht kan ik de film daarom ook niet noemen, maar een gemiddelde van 3,7*.....

Je link doet het helaas niet meer, maar hier nog eentje: Eyes Wide Shut Piano. Eigenlijk hetzelfde als met de intro van The Shining; met 1 instrument zo'n heerlijk mysterieuze toon weten neer te zetten, super. Ik geloof voor het eerst te horen in de scene dat Bill aan het (blauwe) hek staat en benaderd wordt door de oudere man., wat mij betreft een van de hoogtepunten.

Ook visueel is Eyes Wide Shut een genot. Tracking shots, symmetrie, de manier waarop kamers in beeld worden gebracht, maar vooral kleuren; altijd gaaf als in een film het kleurgebruik zo doordacht is. Met name blauw en rood komen in nagenoeg ieder shot terug (of tegelijk) met hun betekenis, erg dubbelzinnig. Het is zelfs zo gedetailleerd dat op een bepaald moment in minder dan een split second twee auto's achter elkaar passeren; natuurlijk een rode en een blauwe, en zo barst de film van de beeldtaal.

Eyes Wide Shut laat erotiek en vertrouwen op een dunne scheidslijn balanceren van wat uiteindelijk droom is en wat echt. Wat me het meeste aanspreekt is het personage van Kidman: haar dromen over seks met meerdere mannen en toegekeken worden door meerdere mannen, zijn die stiekem niet op werkelijkheid gebaseerd..

Gedurende de hele film heeft ze een zweem van vaagheid om zich heen hangen. Reden voor Bill om om zelf op avontuur te gaan, maar ook reden voor mij om haar personage niet als rechtlijnig te interpreteren. De meeste aanleiding daartoe is het moment dat het masker naast haar op bed ligt, logischerwijs door haar neergelegd. Waarom zou ze dat doen als ze zijn spullen had gevonden en dan uiteindelijk alleen dat masker neerlegt? Het lijkt alsof ze precíes weet waartoe dat masker heeft gediend, alsof ze al wist van die geheime bijeenkomsten, misschien zelfs daar als hoertje rondgelopen, en is dan het vertellen van die 'dromen' een soort discrete manier van haar hart luchten richting Bill?

Erg fascinerend allemaal, hoewel ik Kidman een paar keer flink zie miskleunen qua acteren, maar met haar uitstraling maakt ze alles goed. Alhoewel miskleunen, mocht ze echt een dubbelleven hebben gehad, kan het toen dus ook bewust slecht acteren zijn geweest omdat haar personage aan het acteren was.
Pff nee Kubrick heeft weer veel indruk gemaakt, mooi stukje film. De dialogen zijn traag maar na halverwege komt dat de mysterieusheid alleen maar ten goede. "And no dream is ever just a dream." Lekker ambivalent... Ook alsof ze op dat moment van elkaar weten dat ze allebei bij zo'n bijeenkomst zijn geweest, en zo kun je zowat alle kanten op redeneren.