Opinions

In de top 250 nja het zal wel, een erg vlotte actiefilm die pas in de tweede helft echt los komt. Het begin is even doorbijten met Grace maar zodra het alleen om Neeson gaat wordt het beter. Best tof om te zien hoe genadeloos hij is voor iedereen (en dat voor een op het oog vrij muffe vent)
- gewoon even wat linke Albanezen onder druk zetten welja joh -

En vanaf dan gaat het in een moordend tempo tot de climax, dus geen onnodige onderbrekingen zoals "hoe zou het ondertussen zijn met moeder en dochter", slim gedaan want daar gaan andere films vaak de mist in. Gave scene ook in het huis bij die Fransman en z'n gezin.

Alleen de aaneenschakelingen van toeval zijn echt teveel van het goede en het hele gedoe van het superlieve té-blije-Amerikaanse-meisje-in-het-enge-Europa- met-gevaarlijke-Albanezen-Fransen-
Arabieren-en-wat-er-nog-meer-voorbij-komt-zeilen- zo-ver-van-veilige-thuis is eigenlijk net zo grappig als dat het een ingrediënt is voor de actie. En ook meteen vanaf haar eerste stap op Europese bodem, ze winden er geen doekjes om het heeft wel wat, ook al is het niet zo bedoeld.

Alledrie de delen zijn fraai en verzorgd geschoten, alleen het tweede verhaal valt inderdaad uit de toon. Iets te kinderachtig en te veel ghost elementen naar m'n smaak. Het eerste (Pillow) is lekker onderkoeld en onbestemd, maar het leukste wordt gelukkig voor het laatst bewaard: mooi kleur- en cameragebruik, een paar maffe personages en een gave climax en opbouw daar naartoe. Gemiddeld 3* dan maar.

Tegenvaller.. het mysterie kon me na een uurtje weing meer schelen. Alhoewel ik het begin nog best aardig vind, beetje een Stephen King-achtige setting (klein dorpje met z'n problemen), ziet er sfeervol uit maar daar blijft het dan bij. Een grotendeels vreselijk standaard viool- en pianomuziekje, paar slappe schrikmomentjes, een plot dat nogal ridicuul uitpakt en zo'n aandoenlijk niet-pratend meisje erbij met nare ervaringen.

De ontwikkelingen trekken zich aan je voorbij alleen het doet niets - zelfmoord, plotwendinkjes, de kindjes die ergens anders betere omstandigheden hebben. Zoals ook Julia uiteindelijk een mix van medelijden en fascinatie moet opleveren geloof ik maar helaas, eerder verbazing en afkeer.

Het is de inhoudelijk 'positieve' tegenhanger van Martyrs maar wat een immens verschil qua overtuiging. Past eigenlijk zo in het rijtje van de Dark Water-achtige thrillers, met een verschil dat hier een moreel vraagstuk onder schuilt (dat weinig indruk maakt...).

Talvisota heeft inderdaad langdradige stukken zoals de eerste vijftig minuten, maar gelukkig valt er daarna genoeg te beleven. Finse reservisten moeten 'ineens' weerstand bieden tegen een Russische inval; een treffende weergave van geopolitieke beslissingen die gevolgen hebben voor de gewone man.

Jammer dat de film op zo weinig stemmen mag rekenen... Het is een soort Finse versie van Idi I Smotri maar lang niet zo aangrijpend en niet zó'n audiovisueel meesterwerk, hoewel de beelden en geluiden er zeker mogen zijn.

Het besneeuwde bos is namelijk een schitterende locatie met de dik ingepakte soldaten tussen de bomen op een hagelwitte ondergrond. Er zijn onnoemelijk veel indrukwekkende bom-inslagen: een hoop verontrustend gefluit, afbrekende bomen en realistische ontploffingen (geen enorme vuurwolken zoals in veel andere films). Vooral de explosies in de sneeuw op het einde zijn 'fraai'.

De langsscherende vliegtuigen, de enkele kogelregens en de opkomende tanks geven je het gevoel dat je zelf in de loopgraven staat. Vooral de lichtkogels (tijdens Stalins verjaardag) en de vuurwerpende tank zijn machtig. Het camerawerk is lekker rustig, bijvoorbeeld wanneer de camera meebeweegt met oprukkende manschappen maar dan in een iets lager tempo, alsof ze dus langs je lopen. Het geeft je een raar gevoel van machteloos langs de zijlijn staan.

Door al die kenmerken heeft de film zoals gezegd iets weg van Idi I Smotri, het zou me niet verbazen als die (notabene) Russische film een inspiratiebron was. Daarentegen mist Talvisota een aangrijpend verhaal tegen m'n verwachting in. Ik kreeg weinig binding met de personages en dat de acteerprestaties niet altijd even goed zijn helpt wellicht ook niet mee. De man-tot-man gevechten bijvoorbeeld zijn soms wat knullig.

Talvisota is verder niet overdreven patriottistisch en al helemaal niet propagandistisch. Je beleeft wel alles vanuit Fins oogpunt maar de Russische soldaten worden gelukkig niet als onmensen afgeschilderd. Er wordt haast met 'ontzag' en angst door de Finse reservisten over ze gesproken.

Jammergenoeg worden de gevechtsscenes onderbroken door delen die de vaart er flink uit halen. Op zich niet erg, maar die scenes zijn vaak nietszeggend en erg matig, het werkt zo niet in één lijn naar een climax toe. Eigenlijk zit je dan te wachten op de momenten dat de Russen weer een aanval inzetten. Van mij had er wel in geknipt mogen worden, zeker gezien de lange speelduur. Het einde is ook vrij abrupt.

Desondanks een puike film die het vooral moet hebben van het realisme, de setting en de aanvallen. Een serieuze oorlogsfilm zonder opsmuk maar helaas ook net te weinig meeslepend.
Net aan 4* maar wel dik verdiend

Crawling Terror 100 Feet High!

Gezellig zwartwit met een beest dat op de achtergrond opdoemt. Een keer gezien en blijven hangen

Boeiend thema en een mooie sfeer. Lang geleden was ik weg van deze film, maar vind het nu te simplistisch gebracht voor zo'n (maatschappelijk) onderwerp. Het wordt wel erg netjes voorgekauwd dat Travis worstelt met eenzaamheid en een afkeer heeft van de misdaad en verloedering. Zijn voice over legt het haarfijn uit voor het geval je het al niet in de gaten had naar aanleiding van de talloze beelden van hoertjes, pimps, overvallen en ander tuig.

Het is ook dat Travis zelf vertelt dat hij slapeloos is en lijdt aan hoofdpijnen, want het is verder niet te zien aan z'n uitingen. De overgang tot een aan de nek toe bewapende man komt ook vrij plotseling en is wat kinderachtig, om over het kaalscheren nog maar te zwijgen.

Het redden van het hoertje is nogal flauw heldhaftig, en het doet geromantiseerd aan dat een verslaafd hoertje gezellig mee gaat lunchen. Het einde past ook niet echt bij de depressieve vertelling van anderhalf uur die eraan vooraf gaat: ze leefde nog lang en gelukkig bij haar ouders.

De sfeer vind ik wel sterk met de nachtelijke ritjes, de seventies look en hier en daar mooie beelden. Alleen voor de zoveelste keer dezelfde soundtrack wordt vervelend en eentonig. (De muziek vlak na de shootout is trouwens tenenkrommend.). DeNiro doet het aardig, maar behalve wat subtiele gelaatstrekjes zie ik geen afgrijzen of wraak of in z'n ogen, het blijft een beetje plastisch.

Al met al een film die zeker niet erg is om te zien (geef ondanks de kritiek toch nog 3/3,5 vanwege de sfeer en omdat het van begin tot eind boeiend is), maar bijvoorbeeld Seul contres Tous vind ik een stuk overtuigender.

Ik had tijdens het eerste deel van de film bijna m'n leven erom gewed dat het die ene meid was die in de rolstoel zat. Gelukkig niet zo, komt door al die klote-twists die nu zowat in elke film moeten zitten.
Verder wel een lekker eigenzinnig en sfeervol filmpje, jammer genoeg te weinig spanning.

Best indrukwekkend. Het is erg riskant om in zo'n rol te kruipen (wordt al gauw een 'gimmick' of het verzuipt in sentimele zooi zoals A Beautiful Mind) maar wat Danes hier doet komt oprecht over. Het personage bungelt telkens tussen irritant en intrigerend, erg goed. In het begin had ik moeite maar het keerpunt lag bij de bul-uitreiking. Het enige twijfelachtige is het soms opzichtig moeilijke gestaar.

Verder een mooi levensverhaal van een markant persoon, vooral de zienswijze op het gedrag van dieren (en hoe dat gevisualiseerd wordt) en dan ook nog het ultieme mannenwereldje waarin zij zich moest bewijzen. Audiovisueel is het karig maar het verhaal is sterk genoeg.

Wat een grandioze film blijft dit

Scenes waaraan je je vroeger verlekkerde zijn nog even goed: de tankwagen, het bevriezen, de droom/toekomstvisie van Sarah wanneer de stad vernietigd wordt en zij aan het hek staat
Of simpelweg geluid van het herladen van die 'granaat'werper.

Uiteraard ook alle trucjes van T-1000; steengoed personage (je kunt wel merken waar Matrix z'n inspiratie vandaan haalde met Smith). Strak hoe hij op de politiemotor rustig aan komt zetten.

De tweeënhalf uur vliegen voorbij omdat het een prachtige balans is tussen harde actie, one-liners en de uiteenzetting van het toekomst-heden-verhaal; erg vernuftig script. De opening met het stemgeluid van Sarah brengt je meteen in de stemming en de jonge Connor irriteert geen enkel moment, gek genoeg want meestal doen kinderen dat wel in dit soort films.

Ook visueel is het goed te pruimen; mooie settings zoals de staalfabriek en goed in beeld gebrachte actiescenes. Eigenlijk heb ik maar weinig aan te merken op T2, een halfje erop dan maar.

Een soort light-versie van deel 2. Het verhaal is vrijwel identiek maar wordt een stuk sneller behandeld en is minder gefocust op het boeiende randgebeuren van het Terminator-gebeuren.

Wat overblijft is een vermakelijke actiefilm. Lang niet zo memorabel, maar wel een fantastische scene met de truck, lekker lang en vernietigend. Ook het gevecht met TX bij de toiletten is gaaf. En wat een verschijning, die Loken

Het kijkt allemaal prima weg, al mist het wel de 'apocalyptische' grootsheid van deel 2 en kan het met de cinematografie er niet aan tippen. Het is ook niet eenvoudig om zo'n meesterwerkje op te volgen maar vind het daar wel redelijk in geslaagd.

Pff dit vind ik niks.. Te weinig machine-tot-machine gevechten en 'groot, groter, grootst' is nog niet meteen goed, beter, best. Nou ja die mega-giant ziet er natuurlijk wel indrukwekkend uit, maar van de ontploffingen en het lange-afstandsgeknal heb ik op een gegeven moment wel genoeg gehad.

Erg bombastische cgi ook, nu werd de computer in de vorige delen natuurlijk ook gebruikt, maar vooral om geweldige transformaties en kills te creëeren. Hier niets van gezien, veel te braaf met een hoop saai geleuter en gedoe tussen mensen waar je totaal geen sympathie voor kan opbrengen. Debiel ook dat de Terminators te dom zijn om goed te kunnen schieten. Vond het wel sneu eigenlijk, geloof dat ik voor de 'verkeerde partij' werd.

Enkele fraaie acties in het begin (op de brug), het eindgevecht en de setting zorgen nog voor wat puntjes. De rest is prul meegelift op de naam van de Terminator-reeks, het maakt in ieder geval duidelijk dat je met Terminator pas een topfilm hebt met een goede mix van actie, verhaal, humor en ranzigheid zoals Cameron heeft bewezen.

Aardige thriller met een paar spannende momenten. Het whodunit-element is leuk om te volgen, alleen de personages boeien me voor geen meter (op de professor na maar die legt al snel het loodje) en de plottwists worden een beetje vervelend.

Gelukkig zorgen enkele scenes en de sfeer (in en rond het archief) er nog voor dat het net boven een gemiddelde detective-aflevering uitsteekt, ondanks de slechte muziek.

De boodschap die in de openings- en eindscene langskomt "mensen geilen op geweld en cinema speelt daarop in" is trouwens wel te flauw. Krappe 3*, had eigenlijk iets beklemmenders verwacht.

Is dit cyberpunk in optima forma? Wist amper wat ermee bedoeld werd

Nou ja, dat ook eens meegepikt.. fantastisch! Heerlijke industriële score en beelden, editing, blabla, geweldige stadswandelingen. Leuk ook om hierin inderdaad het meesterwerk Pi te herkennen (of andersom dan eigenlijk).

Alleen waar Pi ook een geweldig script heeft, lijkt / is Tetsuo volledig in dienst van het audiovisuele (teveel onbalans). Na drie kwartier boeit het toch al infantiele verhaal totaal niet meer. Duurt net te lang, tien minuten voelen door het enorme tempo al aan als twintig.

een van de beste oude horror oneliners
met die teil eronder waar opa telkens de hamer in laat flikkeren

Het ziet er allemaal zo heerlijk gedateerd uit, met die gestoorde hillbillies. De dinerscene is natuurlijk legendarisch, en zie je in behoorlijk wat films als eerbetoon terugkomen. De gore (zo je die al ziet) stelt naar huidige normen niks voor, maar de film ademt een en al 'ranzige cult' uit en zal dat imo altijd blijven doen.

Helemaal niets, behalve dat Leatherface een beetje gebaseerd is op een echte moordenaar.
--

Ondanks het tijdstip toch maar weer gekeken met het origineel nog vers in het geheugen. Vind het wel een redelijke film. De groezeligheid, vreemde hillbillies en relatief weinig gore hebben ze gelukkig overeind gehouden. Zoals je mag verwachten zijn het camerawerk en de sfeer in orde en uiteraard een paar lekkere meiden. De rommel en ranzigheid in het huis komen nu een stuk geloofwaardiger over ('74 was super low budget).

Een gevolg van remakes is dat je (onbewust) naar verschillen gaat kijken, zeker als het origineel een klassieker is zoals in dit geval. Het authentieke van de originele horrors met ieder een eigen (film)stijl zijn niet te behouden waardoor remakes allemaal op elkaar lijken.

Jammergenoeg is de lifter niet een zelfde soort mafkees (een erg gaaf personage in het origineel), maar de keuze voor de zelfmoord is wel leuk gevonden en past wat meer in deze tijd van hardheid. Denk dat het even "schokkend" is als het zelf-verminken van de originele lifter destijds. Een groot gemis vind ik wel de diner-scene, die het meest bizar en kenmerkend was van het origineel, om van 'grandpa' nog maar te zwijgen. Calvaire heeft dat beter opgepikt.

Het is ook wel een verschil met de oorspronkelijke versie die door het bizarre ook grappig is, terwijl deze film alleen spannend wil zijn. Leatherface is een stuk creepier maar ook minder onderdanig naar z'n vader, en dus minder zielig en eng tegelijk (wat ik juist een leuke combinatie vond). Eigenlijk wordt het niet echt spannend.
De allerlaatste scene met de twee agenten had wat mij betreft niet gehoeven, die plotselinge handcamera om nog de schijn van 'waargebeurd' overeind te willen houden, komt te gekunsteld over. Al met al een redelijke film, die wel wat meer bizarheid had mogen bevatten zoals de '74 versie.

Ziet er lekker ranzig uit, goede sfeer en gore. En de harde intro is veelbelovend. Maar de zwembadscene die erop volgt is een beetje een afknapper met - uiteraard - de zoveelste mooie 'tieners'. Had het leuker gevonden als alleen die hele bikers groep in handen zou vallen van Leatherface en familie.

Wel redelijk veel gore en een brutere Leatherface dan 2003. In het eerste uur wordt er alleen te veel geluld en zitten er een paar veel te langgerekte scenes in, zoals het opdrukken en de gek bedoelde opmerkingen van de 'sherrif'. De marteling van die donkerharige knul en het einde zijn gelukkig wel geslaagd.

En dat die bolle thee muts tegen de deur werd geschoven was wel grappig. Maar de bizarheid van het origineel zal wel nooit geëvenaard worden, dit soort remakes/prequals van TTCM nemen zich toch net te serieus.

Een body-horror over een eenzame vrouw die langzaam wegrot terwijl ze nog leeft, beetje Repulsion meets Nekromantic met een vleugje Grandieux. Het heeft een luguber sfeertje maar is ook erg slepend dankzij de trage opbouw, de enkele setting van het appartement en het feit dat er amper dialogen zijn.

Zo'n minimalistische opzet hoeft niet nadelig te zijn maar deze film was denk ik beter af geweest als het was ingekort tot een uur. De enige focus is de aftakeling van de vrouw tot een totale staat van ontbinding die ranzig uitpakt in de finale met aardig geslaagde effecten. Alles lijkt te draaien om body fluids gezien ook de seks en libido in de film.

Ondanks de eentonigheid van plot, (viool)muziek en beeld - uitgezonderd een paar snel geëdite intermezzo's - keek ik wel uit naar het einde. Overigens vind ik weinig mis met het acteren, de vrouw doet het naar behoren en het lijkt me ook bepaald geen makkelijke rol om te spelen.

De sneren naar zowel de fabrikanten en anti-lobbyisten doen het 'em, maar hadden soms wat scherper gemogen. De bijeenkomsten van 'de drie grote gevaren' werden ook te makkelijk, te obvious. Buiten dat is het genieten van de vlotte babbel van Naylor en dat béide partijen aardig in de zeik worden gezet.

PS gedurende de hele film heb ik geen enkele (al dan niet brandende) peuk gezien. Toch best knap voor zo'n thema

Behalve de locatie heb ik weinig positieve dingen ervaren. Nou ja de muziek was wel oke, maar spanning heb ik geen een keer gevoeld. Slecht acteerwerk van zo'n beetje de gehele cast, met als dieptepunt de bordkartonnen Dr. Kruipen.
En Evelyn en Fed die gewoon nergens overtuigen en alleen maar irriteren.

Het ecothema is origineel maar veel te belerend, had het maar gewoon bij ontdooiende beestjes gehouden. Erg storend bij een toch al matige film, tenzij het nog énigszins wetenschappelijk/serieus zou worden gebracht. Nu is het een flinterdunne boodschap van een spreekbeurt op de basisschool zonder impact. Vooral het einde met de helikopter en later de autoradio is too much. Waarom moet het ook weer zo melodramatisch zijn?

Best jammer, want het verhaal heeft meer potentieel (bijv. meer richten op wantrouwen en paranoïa). Dan wordt het nog meer een aftreksel van The Thing, maar mits goed gedaan vind ik daar weinig mee mis.

Btw alleen de naam al van Dr. Kruipen klinkt knullig Maar wel een leuke en onbedoelde verwijzing naar kruipende beestjes

Bijzondere combinatie tussen spanning en het laten zien hoe de wetenschap en de overheid reageren op het Onbekende (dat ze ook fysiek van elkaar gescheiden raken is veelzeggend). Alhoewel spanning is een groot woord, daarvoor lopen er teveel mensen rond en praten ze tussendoor wel erg veel en snel. Toch slaagt het goed in de opbouw tot een climax met behulp van een paar handige trucjes - de geigerteller, het steeds meer opgesloten raken, de onduidelijkheid over waar het monster is etc..

De sfeerschepping mag er ook zijn, komt allemaal ijzig en afgesloten-van-de-buitenwereld over, met als uitschieters de verbranding en de elektrocutie. Zelfs de buitenscenes zijn overtuigend (het vliegtuig en de ontdekking van de UFO), prima film ondanks de reus-in-pak die een monster moet voorstellen.

ps de nuchterheid ten aanzien van de UFO valt op; in hedendaagse films is dat met veel meer opgepompte bombarie eromheen. Wel zo prettig om het eens anders te zien, ook het feit dat de soundtrack heel ingetogen is of zelfs vaak afwezig.

Klassieker uit de gouden tijd van Alien en Halloween! Eens in de zoveel tijd een kijkbeurt waard. Oké, wel een misser dat er een dag- en nachtwisseling is in de film (op Antarctica is het in hartje winter altijd donker). Maar dat doet natuurlijk niets af aan de film.

De setting is prachtig: afgesneden van de buitenwereld, ijzige windvlagen, dodelijke kou, grauwheid, een onderzoekscentrum met nauwe gangen en kamers, de poolpakken die ze dragen etc. Creëert gelijk al een goede sfeer.
Dan is er nog het onderlinge wantrouwen, paranoïa, uitzichtloosheid. De mooiste scene wat dat betreft is ongetwijfeld de bloedtest, daar komt alles bij elkaar.
;
Muziek is ook fijntjes, zoals in meer Carpenters films: simpele maar onheilspellende tonen. In The Thing een soort hartslag in een kille toon, gelijk aan het begin al te horen, maar daarna gelukkig niet té vaak.

De special effects zijn geweldig zoals zo vaak genoemd. Typisch jaren tachtig, indrukwekkend, á la Alien (en het veel latere Total Recall). Een van de mooiste special-effects scene vind ik het hoofd dat van de tafel druipt en zich voortrekt aan de tong/tentakel. Sowieso zijn de vervormende gezichten mooi

Minpuntjes zijn er ook imo. De personages vind ik wat vlak, beetje emotieloze uitdrukkingen. Over-the-top acteren is tien keer irritanter, maar af en toe wat doodsangst in de ogen mis ik wel. De Antarctische storm had ook wat onheilspellender gemogen, het zicht was nog prima.

Erg meegevallen, ik was bang dat er geen baarden in voor zouden komen maar alleen een stel tieners/huppelkutjes, maar dat viel gelukkig mee, leuke cast. Vind dit in de eindeloze modderpoel van remakes / prequels / sequels duidelijk de beste met een spanningsopbouw en een paar leuke effecten zoals het dubbelkoppige geval. Heb het gevoel dat de Carpenter versie 'met respect' behandeld is (soundtrack, verhaallijn, personages), iets wat ik niet heb met de andere cash cows.

De meeste special effects zijn echter te computer-gelikt en steken schril af met de 1982-versie. Wrange constatering, dan ben je 30 jaar verder maar valt er gewoon niet aan te tippen. Veel scenes zijn ook te studio-achtig, ik miste het claustrofobische sfeertje, het einde met het moederschip wtf!?
is te zot voor woorden en The Thing krijgt helaas te vaak gestalte, maar buiten dat heb ik met plezier gekeken en dat had ik nooit verwacht. Eerder een afkraak-beurt.

Gave film om weer eens te zien, typische jaren negentig misdaad en met een hoop zelfspot; te foute misdaadfiguren met te foute (bij)namen, heerlijk. Die bodyguard die Walken's been netjes over z'n andere been legt als hij uitgerold is en klaarstaat voor Jimmy Walken vind ik sowieso een toffe acteur.

Things to do in Denver zit verder gewoon goed in elkaar. Lekkere soundtrack (Tom Waits zoals ook in Down By Law, Johnny Cash), vlot verhaal en een paar toffe scenes (in de bar, in de hotelkamer). Het grootste pluspunt is dat het een leuke mix is van zelfbewuste luchtigheid en toch ook wat serieusheid zoals de videoboodschappen. Alleen het zijplot over die jonge meid had er uit had gemogen. Voor de rest een prima, ondergewaardeerde film, vooral op imdb.

Mee eens, sinds het ontstaan van de originele skinhead subcultuur zijn er veel afgeleide stromingen geweest, variërend van links tot rechts. De meeste mensen zien alle skinheads als extreem-rechtsen (met vrijwel dezelfde kledingwijze). Dit is natuurlijk ook de grootste groep denk ik, maar in principe zijn het geen originele skinheads, die niets van politiek moesten weten. Hun muziekvoorkeur was toch vooral Ska/Reggae, heel wat anders dan waarmee extreemrechtsen zich identificeren en dan wat mensen verwachten van Skins.

Ik heb er verder niet al teveel verstand van, maar een film die dieper ingaat op deze substromingen en de spanningen en vooroordelen die het teweeg brengt, is Skinhead Attitude.

This is England vind ik wel een mooie weergave van het grauwe Engeland en de uitzichtloosheid, en Turgoose speelt erg sterk. M'n aandacht begon wel te verslappen naarmate de film verstreek, hoe het komt weet ik niet precies.

Even nieuw leven inblazen: supermooi verhaal, je leeft intens mee met de twee jongens, low-budget film, maar erg goed. Zeer triest einde..

Lekker rock 'n roll hoor, aan een tabakspijp lurken en je neus snuiten als een opa, die vent met snor is hilarisch en de manager is nog het 'ruigste' van het stel. Wat een geforceerde lelijke blikken in de camera tijdens optredens.. Leuke persiflage op het (gemaakte) imago van die bands en eentje die op z'n retour is (Spinal Pap). Ohnee het publiek wordt selectiever..

inderdaad die puntjes boven de N ( ) hangen er maar wat bij, was me nog niet eens opgevallen

Zo, weinig stemmen. Ik stuitte hier bij toeval op via Netflix. Gelukkig maar, want heb me hier best mee vermaakt, vooral dankzij het personage Jan. Nogal onpeilbaar: het ene moment meelijwekkend, dan irritant, of onbedoeld grappig en met autistische en narcistische trekjes.

Jammer genoeg zijn er minder geslaagde momenten zoals het feit dat die twee lui in z’n huis trekken. Maar in grote lijnen ligt de (soms subtiele) humor me wel. Uitgerekend bij de concurrent gaan werken (de brug). En denken (of anderen doen laten denken?) dat je de baas over de brug bent omdat je in het tolhuisje zit. 3,5*, voordeel van de twijfel.

Degelijke, ingetogen spionagefilm met een aardig neergezet sfeertje, maar net als de boeken van John le Carré (waar ik wel eens aan begon, maar nooit uitlas) kan het me niet de volledige duur geboeid houden. Daarvoor blijft het allemaal teveel op één golflengte hangen in plaats van je te prikkelen of af en toe een versnellinkje erin te gooien.

Aardig filmpje met veel donkere scènes. Het heeft een beetje de plot en het mysterieuze, haast klungelige sfeertje van oudere horror films, vooral dankzij een aantal vreemde personages zoals de eigenaar, de conciërge en de lange oude buurman. Was verbaasd dat 'ie nog maar uit 2004 komt, leuk om een keer mee te pikken.

Onevenwichtige serie. De opzet van het mysterie en de setting zijn prima en weliswaar zijn er enkele mooie shots maar met zulke locaties en het gegeven van een verdwenen meisje had er toch een stuk meer sfeer uit gehaald kunnen worden, visueel maar vooral muzikaal. Daar is vrijwel niets van blijven hangen terwijl het toch vrij essentiële onderdelen van een mysterie zijn (in de laatste twee afleveringen wordt dat gelukkig wel beter).

Een aantal personages vind ik te karikaturaal of veel te geforceerd zoals de leidster van Paradise, de jongen die alleen met z'n handjes kan praten en de ouwe-vrouwen-tieten die te opzichtig langskomen (kijk ons eens een vrijgevochten beeld schetsen). Ben het met enkele van m'n voorgangers eens, begon me ook halverwege te storen aan de eenzijdige man- en vrouwbenaderingen. Van de vele mannelijke personages kan ik er zo snel maar drie bedenken die goed zijn en van de vrouwelijke personages zijn ze állemaal goed(bedoelend) of worden ze dat.

Heb er nog wel met enig plezier naar gekeken maar het voelt vooral als een gemiste kans. Had in het begin sympathie voor de detective-meid maar omdat ze steeds zijiger en kortzichtiger wordt (al is het door omstandigheden en haar achtergrond), trok ik 'r op een gegeven moment niet meer.