Opinions

Pas gezien en ik moet er soms nog steeds aan denken. Lange shots in mistroostige omgevingen waarin telkens de twee kinderen centraal staan. Vooral het beeld van het straatje in de avond en die van de graafmachine met de twee ukkies ervoor vind ik mooi. Prachtige muziek ook..

Er zit een symboliek achter de zoektocht naar hun vader, alleen is die inderdaad lastig te plaatsen. (Griekse) mythologie of religie, oké... dat werd wel in of meer duidelijk:
het kinderlijke scheppingsverhaaltje vlak voor het slapen gaan, en vooral tot twee keer toe de uitspraak '...in the beginning there was Chaos.. then there was Light...'
Waarvan de laatste keer vlak nadat ze gedood (?) worden, in het licht treden en naar de boom lopen. Mooie scene.

Nu heb ik niet veel met mythologische metaforen (dankzij een kennisgebrek dan..) maar die uitspraak bleef maar knagen.. dus toch maar wat gaan zoeken en het blijkt dat Chaos de eerste godin was die ontstond bij de Creatie. Ze was de onderste laag lucht rondom de aarde, een laag mist...

Letterlijk staat Chaos voor de ruimte tussen hemel en aarde. En Licht is een van de kinderen van Chaos.. Dat maakt de zin '..in the beginning there was Chaos.. then the Light was made..' een stuk duidelijker. Zo zie ik de mistige reis van de kinderen als chaotisch, en tussen hemel en aarde, die eindigt in het Licht bij de Boom (de hemel?).

De andere gebeurtenissen in de film zullen er vast ook mee te maken hebben;
de verkrachting, de verzorging door de motorrijder, het theatergezelschap, staan zij symbool voor andere Goden of elementen? En hoe zit het met die hand?

Deze myth. quote die ik ergens vond vat het aardig samen: '..In the beginning there was only chaos. Then out of the void appeared Erebus, the unknowable place where death dwells, and Night. All else was empty, silent, endless, darkness. Then somehow Love was born bringing a start of order. From Love came Light and Day..'

De reis zie ik dan als empty, silent en endless, de verkrachting als Death, Night, en de motorrijder als Love die voor orde zorgt.

Het was al een mooie film, maar de google-wijsheid geeft net dat beetje meer

Hoe dan ook zal Landscape in the Mist me wel bijblijven. Het is veel meer dan een reis die op zich al mooi en 'lelijk' is (ai die ene scene...vreselijk), best indrukwekkend...

Lekker kort filmpje, het valt meteen goed met de deur in huis (de ontvoering), draait de duimschroeven eventjes aan en voor je het weet is het voorbij, soms is dat wel prettig.

Het lijkt qua plot en details inderdaad sterk op 7 Days maar de uitwerking is zoveel anders, geeft misschien ook gelijk het verschil weer tussen Amerikaanse en Franstalige films (grof genomen dan): melodramatisch versus realistisch.

The Tortured zwalkt tussen vals sentiment en plat martelen, het probeert binding te creëren door flashbacks en muziek maar dat kon me niet raken. Misschien ook omdat het allemaal zo snel gaat, het gewetensdilemma erg magertjes aan bod komt en omdat het vrij ongeloofwaardig is dat ze allebei tot zoiets in staat zijn, wat dat betreft vind ik 7 Days veel overtuigender. De vader Craig imponeert ook eigenlijk helemaal niet.

De scene van het doorzoeken van het huis door de politieagent vond ik wel goed, leuk hoe de LP blijft hangen en eindelijk ben ik me weer eens onverwacht rotgeschrokken in een film (door die klotevogel gr).

Het martelgedeelte zelf dan is best pijnlijk en dat is eigenlijk ook waar The Tortured om draait. En de twist mja, dat schijnt er steeds vaker bij te horen, het stoorde me niet heel erg maar omvergeblazen werd ik ook zeker niet. Alles bij elkaar een redelijke martelfilm, steekt aardig in elkaar maar het wil teveel zijn.

Rustig en oprecht overkomend filmpje zonder audiovisuele en verhaaltechnische toeters en bellen. Er zijn een paar aandoenlijke momenten maar een brok in de keel of een blijvende diepe indruk blijft uit terwijl ik dacht dat die wel zou komen, juist dankzij die eenvoud en 'nederigheid' van de vrouw. Misschien is het net iets te afstandelijk daarvoor.

Prettige toonzetting heeft deze film; fris, licht-komisch, klein beetje drama, leuke personages, heb me er prima mee vermaakt. De keerzijde is dat het nergens echt uitblinkt dus zal me er over een tijdje waarschijnlijk weinig meer van herinneren. Behalve die eeuwige badjas dan

Zo, Nazi's zijn helemaal hot!

Eerst Frontière(s), Død Snø, Inglourious Basterds, en nu dan Town Creek. Fijne horror van Amerikaanse bodem. Eindelijk lijken 'ze' daar enkele succesfactoren van de moderne Europese horrors in te zien: een hoog tempo dat vroeg inzet, een prima opzwepende soundtrack, een relatief korte speelduur en zo min mogelijk klef gedoe.

Gooi daarnaast het volgende in een grote blender en Town Creek is het resultaat:
Martyrs - de wraakactie, het martelen, de shotguns
Hellraiser - de opvallende gelijkenis met Pinhead
The Green Mile (!) - dier en mens opnieuw leven inblazen en de kleine stukjes die in de lucht dwarrelen; Wirth is de racistische en dus totaal 'paradoxale evenknie' van John Coffey. Dat die twee nog zulke magische overeenkomsten mogen hebben verdient al de originaliteitsprijs
en wat virusjes of zombies.

Lang niet zo aangrijpend of dramatisch als Martyrs en totaal anders (om vooral geen verkeerde verwachtingen te wekken), maar vermakelijk is het zeker. Visueel is het ook dik in orde, er is aardig wat gore en het bloed vliegt zo nu en dan om je oren.

De link met de Nazi's is origineel (het staat me bij dat Hitler interesse had in het occulte), hoewel het ook gedaan lijkt om boven het maaiveld uit te steken. Maar ondanks die link is het gelukkig geen pretentieuze interessantdoenerij, maar gewoon een actievolle flick. En het is een pluspunt dat de Duitse nazaten met een goed accent praten, of zelfs Duits.

De schwung die eraan wordt gegeven met het drinken van het bloed en de kruisjes op het huis is wel wat kinderachtig, en een special effect is matig (verwijderen van gezichtshuid). Ben het ook wel met FillumGek eens dat Wirth zich veel te makkelijk laat pakken.
Hoe dan ook, gezien het einde zal Town Creek 2 niet lang op zich laten wachten.

3,5 - 4*, aanradertje.

Helemaal niet slecht eigenlijk. Vooral de proloog mag er zijn met Norma; mooie meid en leuk camerawerk als ze haar wreek neemt. Ik moest bij dat trailer park een paar keer denken aan My Name Is Earl en een beetje aan The Devil's Rejects, en beide is uiteraard positief (al is het niet zó goed).

In de tweede helft wordt het iets minder, vooral vanwege het element van jongeren die op de verkeerde plek belanden. Ik had na de intro een wat bizarder of origineler plot verwacht, maar de slachtoffers zijn niet storend en de rednecks zijn gelukkig prima. Verder wat ranzige gore en af en toe is het nog best geinig, al is het allemaal niet hoogdravend. Ruim voldoende dus, trailer trash zal altijd wel een inspiratiebron voor films blijven

beter dan Saw, bij lange na niet. Dan verlang je zeker alleen maar naar wat oppervlakkige goorheid. Saw is juist zo sterk door het plot, daarvan is in Train vrijwel geen sprake. Alleen het doneren voor transplatie moet er nog een flinterdun laagje aan geven.

Train is wel rechttoe rechtaan, met een standaard groepje jongeren (onschuldige Amerikanen in het grote boze Oekraïne), een paar smerige figuren, ranzig sfeertje, geluiden en de hele tralala. Maar wat je in beeld ziet valt eigenlijk nog wel mee naar huidige maatstaven. De openingsscene is eigenlijk nog het meest ranzig.

En uiteraard is er een flink aantal domme acties. Opvallend ook dat een iel meisje twee zware kerels ombrengt, maar goed. Best mager dus, een tweederangs Hostel, dat wel lekker wegkijkt.

Precies tussen deel 1 (geweldig) en deel 3 (rampzalig) in. Denk dat Audi flink in de buidel heef getast, maar dat vind ik niet erg. Statham speelt weer een puike rol, het contrast van strak pak/dure auto en keihard geweld blijft leuk om te zien, net als zijn vriendschap met Jack. Zoals eerder gezegd worden sommige actiescenes wel erg ongeloofwaarig, maar vooruit, het stoort me nog nét niet.

Wat een tegenvaller na het geweldige eerste deel en het leuke tweede. De actie vind ik nu echt overdreven worden, die vrouw vind ik bloedirritant, er is bij lange na niet zo'n pakkende muziek als in deel 1 en de (voorspelbare) romantiek wordt wel erg klef, jammer. Statham daarentegen blijft goed. Ben sowieso wel fan hem.

Dit vind ik een van de beste actiefilms: Statham speelt ijzersterk (zoals zo vaak), prachtige auto, snelle actie, geweldige muziek (knoc-turn al of zoiets) en voor je het weet is de film helaas voorbij. Zo mogen ze van mij allemaal zijn, maar vind de opvolgers helaas verbleken bij dit eerste deel, hoewel deel 2 nog meevalt.

Boeiende film, vooral omdat het op momenten vrij onvoorspelbaar is, een paar dingen had ik toch niet verwacht. Ook beslissingen zoals met een kerel die je net kent meegaan met de bus in een compleet vreemd gebied. Twijfelachtig maar vooruit.

De situatie wordt steeds meer benauwend voor Jesse die er helemaal alleen voor staat en daar word je goed in meegezogen dankzij een paar spannende momenten. Vind Morriter prima spelen moet ik zeggen al kan dat ook aan haar mooie oogopslag liggen.

Het is verder een geslaagde mix van roadmovie, misdaad en thriller met allerlei cultuurverschillen, het gevoel van een vreemdeling te zijn, af en toe leuke Russische muziek, sneeuw doet het altijd goed, en een vleugje romantiek:

.. plus ik bespeurde enige spanning van Jesse richting die jonge meid..

Het laatste kwartier ofzo vliegt het inderdaad jammerlijk uit de bocht. Dat die Ilya niet zuiver was zat er dik in gezien de intro, maar dat gemartel van die meid en het lompe gedoe met de treinbotsing en het gevecht zijn
een matige ontknoping die afbreuk doet aan de rustige, doordachte opbouw.

Aparte film.. Het oude huis en de details, de donkere sfeer, de muziek en de geluiden zoals van het apparaat maken het behoorlijk naargeestig; niet iets dat je voor de lol opzet. Dat past ook wel bij het thema: kindermisbruik en dat slachtoffers in dit geval zelf dader worden. Dat laatste ontvouwt zich steeds meer gedurende de film en zie je helemaal duidelijk terug in de eindscene waarin Angelo in de long ligt en het verandert in een glazen bol waarin Rena zich uitkleedt.

Het begin met de archieffoto's moest ik wel doorheen komen. Vind het nogal een goedkope manier om snel een gruwelijke en sinistere toon proberen te zetten. Later in de film is het lastig je te verplaatsen in de personages; hun karakters hebben of krijgen allemaal iets afstotelijks over zich (behalve Rena en de kinderen natuurlijk). Rare gewaarwording, weet niet zo goed wat ik ermee aan moet, het voorkwam dat ik werd meegezogen. En vreemd genoeg is Klaus niet alleen weerzinwekkend maar ook een beetje meelijwekkend.

Een paar scenes zijn trouwens aardig spannend vanwege de setting, de kleuren en score. Sowieso is het wel gedurfd om dit thema in een horror/shockverpakking te gieten.

Wat te denken van Burt, die leger- en survivalkenner met pet, snor, zonnebril en overdreven veel wapens, m'n favoriete personage in de Tremors reeks

Vind dit heerlijke onderuitzak-films met de nodige zelfspot, spanning en een mooie setting in de woestijn. Blijft leuk om te zien dat die beesten levensgevaarlijk zijn, maar dat de personages er toch vrij nonchalant mee omgaan in de poging om het er levend vanaf te brengen en ze af te maken. Gaat van hot naar her zonder te vervelen.

Goed concept! De film begint veelbelovend, maar zwakt af en de uitwerking stelt teleur.

Een mysterietje op z'n tijd vind ik wel leuk, mits het gepaard gaat met goed drama zoals Donnie Darko of thriller zoals Jacob's Ladder. Zo niet, is het alleen een poging om de kijkers het bos in te sturen in de hoop dat ze de weg terugvinden en ze vervolgens voor zichzelf applaudiseren als ze daarin zijn geslaagd. En dat is in dit geval te mager, het maakte me weinig uit wat er met Jess gebeurt.

De koers die Triangle vaart - het thrillergedeelte - werkt op een gegeven moment niet meer. Spannend is het alleen in het begin op het schip, maar wanneer de eerste 'kloon' een tijdje rondrent, wordt het minder, en al helemaal als het riedeltje zich nóg een keer gaat afspelen maar dan vanuit weer een ander perspectief. Speelt flauwtjes in op je gevoel van "hé, nu moet dit en dat gaan gebeuren, want dat zagen we net ook al.. En ja, het gebeurt ook, wow!". Dat punt was de eerste keer al duidelijk gemaakt.

Dat het zich hoofdzakelijk afspeelt op dezelfde locatie werkt de eentonigheid ook al in de hand. Vanaf het begin krijg je hints over het verdere verloop (het aanbellen, het dromen en de mythologische uitleg bij de foto, die twee keer aan bod komt mocht je het de eerste keer gemist hebben, het ligt er dik bovenop..), dus zit je maar te wachten op het einde dat gelukkig nog redelijk is.

De verpakking is wel oké: een mysterieuze score, af en toe een dromerige en verontrustende sfeer, en de belangrijkste persoon is aardig aan het acteren, maar ze is te lauw om ruim anderhalf uur naar te staren.

Nu heb je vast weer duizend theorietjes, alleen mist de film verder impact. De slechte relatie met haar zoontje en het schuldgevoel lijken er maar snel te zijn bijgeplakt, had meer in gezeten.

Daar moest ik ook aan denken.

Het thema Halloween en hoe de verhaallijnen bij elkaar komen zijn wel aardig (maar nou ook weer niet briljant ofzo).
De verhalen zelf variëren nogal. Die over het snoep en die over de kinderen die iets ontdekken, zal mijn 10-jarige nichtje erg leuk en spannend vinden. Bij die eerste moest ik zelfs denken aan de stuntelige vader uit Malcom in the Middle. Veel te kinderachtig en niet waar ik op hoopte.

Het verhaal van de vriendinnen heeft een leuke twist en wat aardige effecten. Maar die over de bejaarde man vond ik verreweg het leukst. Lekker sinister, en redt de film voor mij.

Leuk! Het trollen-verhaal spreekt erg tot de verbeelding en het is slim opgebouwd. Je krijgt steeds meer info over het gedrag van die dingen - mountain trolls versus forest trolls alleen al - en de
trol-ontmoetingen worden steeds gaver. Best inventief ook hoe het verweven wordt met de realiteit.

Soms dreigt die 'serieusheid' iets te ver door te draven zoals bij het laboratorium, maar dat duurt dan maar kort en er blijft constant een leuke zweem boven hangen. In ieder geval is er geen Cloverfield-achtig dramatisch gedoe bij zo'n fabeltje, dat zou teveel kunnen botsen met het realistische karakter van handheld-camera's, en die dunne lijn weet Trolljegeren goed te bewandelen.

Het blijft ook boeiend vanwege de afwisseling in landschappen en de soorten trollen. Sowieso is het een leuke mix van fantasy, avonturen, roadmovie en thriller. Hans is geniaal koel (dat blikken pak waar hij geen zin in heeft ) en een gave finale.

Enige minpuntjes zijn wat rare dingetjes in het script - als het zo top secret is zou die Hans natuurlijk veel beter betaald worden en zou de TSS allang die cameraploeg 'uitgeschakeld' hebben. - maar dat mag de pret niet drukken. Had trouwens niet verwacht dat de eerste trol al zo groot zou zijn, dacht dat ze kleiner waren.

Zo wat een erotische spanning knalt er soms vanaf.. Vooral de scene waarin de jongen de vrouw in het huis ontmoet, geweldige opbouw tot een bizarre climax.

Prachtige muziek ook, lekker rustig camerawerk, mooie standpunten en fijn kleurgebruik met voorwerpen; had soms het gevoel naar een jaren zeventig film te kijken maar het is toch echt 2001.

Heb de film onder vermoeide omstandigheden gezien en ben eventjes weggezakt, en blijkbaar was dat op een cruciaal moment omdat ik nu lees dat het om een mislukt experiment gaat..

Maar goed, gedurende de film miste ik eigenlijk niet eens zozeer een verklaring voor de gebeurtenissen (anders dan psychische waar ik toen vanuit ging). De spanning tussen de personages en de sfeer waren al voldoende en ik zal zeker nog een keer kijken om de eindjes aan elkaar geknoopt te zien. Dan kan het er alleen maar beter op worden.

Nee geen typische Coens in een aantal opzichten, maar los daarvan is het prima. Oké, de eerste driekwartier vind ik matig (op de mooi gefilmde opening na). Enkele scenes die in het oog zouden moeten springen, doen me niets; de rechtbank, de onderhandeling van Mattie, vroeg me af of het nog goed zou uitkomen.

Na de veranda-indiaantjes en de blokhut-scene gebeurt dat gelukkig. Het eenvoudige westernverhaal komt van de grond, leuke cast (vooral Pepper als Lucky Ned) en het laatste halfuur is goed met ook een paar mooie plaatjes.

Toch had er met zo'n setting voor m'n gevoel meer uit gehaald kunnen worden, en ook de soundtrack maakte weinig indruk, althans er is niets blijven hangen. De rit van Cogburn en Mattie op één paard mocht er wel zijn, eigenlijk wel jammer dat er daarna nog een iets te lang epiloogje kwam.

Uiteindelijk is het even wennen dat het niet écht uitblinkt op dialogen, humor, toevalligheden of wat dan ook, maar als kijkvoer is het 'gewoon' goed.

Wat een figuren die Murata en z'n vriendin
Cold Fish gaat stiekempjes over van drama in absurdisme met een heerlijk laatste halfuur. Heeft een paar gave, lange scenes zoals op de brug en dat is maar goed ook want de aanloop duurt wel erg lang.

Uiteindelijk slaat dat positief om zodra Shamoto steeds dieper in de shit terecht komt. Echt dijenkletsend kan ik het niet noemen, eerder bizar en een paar gitzwarte scenes. Het snijdt ook een paar serieuze (gezins)thema's aan en wat metaforisch gedoe over de aarde en sterren maar dat misstaat als je zo'n afsluiting hebt. Soundtrack en acteerwerk zijn wel constant goed, je zou Shamoto eigenhandig peper in z'n reet willen douwen.

Het zijn vooral de reacties van Dale die het grappig maken: de bowlingbal-vingers, of het moment dat ze met het kapotgescheurde lijk de agent op zich af zien komen

Best een leuke film dus, met een beetje gore en af en toe zelfs wat fijnzinnige humor. Horror en komedie zijn geen makkelijke genres, de combi ervan ook niet maar vind het best geslaagd. En er draven ook nog eens interessante vrouwen op.

Het concept van de rollen omdraaien is op zich al geinig alleen had er wel meer uitgehaald kunnen worden. Echt hilarisch of overgoten met grappen is het niet zoals ik hoopte, terwijl het op papier wel klonk als een (cult)statusje in de toekomst.

De ontknoping sloeg (gelukkig) helemaal nergens op en natuurlijk ontbreekt ook weer niet de bak met verwijzingen naar andere films (zelfs Predator). Krijg gelijk zin om Slither weer eens te zien

Niet zo spannend lees ik hier en daar.. ik vond het soms lekker zenuwslopend. En het had nog beter geweest als ze niet telkens terugschakelden naar interviews ten behoeve van het 'waarheidsgehalte' maar een volledige spanningsboog hadden gebouwd. Verkeerde keuze, het is hetzelfde als seks en om de tien minuten je moeder die aanklopt (denk ik).

Gelukkig dat na een uur de perioden in de tunnels langer duren. Wat een loei scary omgeving voor een handheld camera horror en een paar scenes zijn zeer geslaagd - het wachten in de ruimte zonder licht, en de oogloze dakloze die ontredderd was en geen weerstand meer bood - Wel jammer dat vooraf te bedenken is wie overleeft, maar verder vind ik het een prima gemaakt horrortje.

Het had dus nog meer kunnen zijn met een slimmere aanpak die het tempo niet killt. Desondanks weet het toch een paar keer flink op je zenuwen te werken, zo bezien dus behoorlijk knap. Blijf wat mij betreft maar komen met deze films, lekker effectieve achtbaanritjes (als er niet teveel onderbrekingen zijn) en zo 'simpel' kan het zijn.

Toch best een leuk filmpje dat z'n kracht haalt uit de afwisseling: veel verschillende locaties, variërende soundtrack, cultuurverschillen die het mysterieus maken en personages met allerlei achtergronden. Leuke rol ook van die Kiko.

Tot zo'n driekwart van de film is het prima, niet zinderend maar wel een beetje unheimisch en het sfeertje slaat goed om van feest naar fear. Zodra ze eenmaal echt de lul zijn wordt het wel gelijk minder. Het motief is niet schokkend meer te noemen en het slotstuk is te chaotisch. Alleen het gedoe in de grotten is nog goed en redelijk spannend, mede door de score eronder.

Twee kills komen lekker uit de lucht vallen - letterlijk de meid die hard naar beneden dondert, en de prikker - Het is overall wat mager op het vlak van spanning en goorheid, maar ook zeker niet verkeerd vanwege de afwisseling en de personages, zo vaak zie je dat nou ook weer niet in dit soort films. 3 - 3,5*

De film is een soort ligtversie van de serie: minder mysterieus (hoewel, apart beschouwd blijft het een weirde ervaring) / meer duidelijkheid over de toedracht. Maar voor de rest.. die sfeer.. fantastisch.

Je wordt van begin tot eind weer teruggeworpen in de bizarre surreëele wereld van Twin Peaks waarin het overhandigen van een schilderij al eng is, of slechts een stilstaand shot van Palmers woonkamer, een ventilator, de freaky personages, en natuurlijk de score met die geweldige muziek.

De ontwikkelingen van Leland, Bob en Cooper komen jammergenoeg wel zeer matig aan bod, alsof de meesten weer even snel de revue moet passeren. Aan de andere kant is er ook te weinig tijd voor de uiteenzetting van al die personages (de ouders, Bobby, James, Leo, etc.).

Voor de beste ervaring zou ik daarom dus wel eerst de serie bekijken, en ook vanwege het lange mysterie rondom de dader. Wordt wel weer eens tijd trouwens om te zien