Opinions

Ahh, nooit gedacht dat ik voor een Scandinavische productie 1* zou geven, maar eens moet de eerste keer zijn. In Department Q keek ik graag naar Fares, maar dit was saai en een bron van ergernis.

Na in het eerste kwartier dertig keer ‘Artan. Artan!’ te moeten aanhoren, volgt veel gezwets tussen man, huilende ex-vrouw en agent. De gesprekken zijn te geforceerd en gescript om context te geven van de ontvoering en begrip te kweken voor de dader.

Het gezelschap stopt her en der, je krijgt wat mee over de relatie met haar ouders - erg krampachtig racistisch neergezet - en de godganse tijd gedurende de gesprekken volgt een horde agenten braaf op korte afstand.

Nee, als iemand een pistool op m’n kop houdt om dit opnieuw te moeten kijken, zou ik weigeren

Godden en die bril z'n personage doet me een beetje denken aan Ash (ook zo'n kansloze situatie en dan toch steeds minder bang daarin handelen). En snel dat krakkemikkige slot verwisselen dat het ook nog een tijdje uithoudt is gewoon geniaal, klaar

Verder een prima horror waarbij de vislucht bijna de tv uitwalmt. Ontzettend smerige hotelkamer en het sfeertje is lekker griezelig met dat verregende, typisch Zuid-Europese dorpje en die lompe manke vijanden. Jammer alleen dat de cgi zo slecht is, bijvoorbeeld dat shot van de boot van onderaf, ai.. had het er dan uitgelaten vraag ik me af.

Stijlvol misdaadverhaal zonder allerlei zijplotjes, wel zo prettig tussen de vaak onnodig complexe films in het genre. Het eerste uur gebeurt niet zo gek veel - was in het begin even bang dat het een vechtfilm zou worden - maar in het tweede deel komt het karakter goed los. En dat allemaal omdat Sun-Woo verzuimde zijn baas te bellen, lekker simpel.

De soundtrack is me goed bevallen, deed een beetje Europees-achtig aan, sowieso had de film wel iets weg van westerse gangsterfilms. Opvallend ook dat er hier en daar humor-elementen zijn. Niet dat ze mislukt zijn maar een vreemde eend in de bijt, vooral die twee lui in de auto waarmee hij een deal sluit. Die zelfrelativering is leuk en best origineel, maar het gaat ook wat ten koste van de rauwheid.

De 'filosofische' in- en outtro liggen trouwens niet lekker, beetje melodramatisch, iets dat me bij het einde van I Saw the Devil ook al opviel. En ik zie nu dat A Tale of Two Sisters van dezelfde regisseur is, erg mooie visuele stijl legt hij in z'n films.

Redelijk filmpje. De opzet van het verhaal en het afgelegen-dorp-sfeertje zijn wel oké. Mensen die om aanvankelijk onduidelijke redenen gek worden, het heeft wel iets, net als de geleidelijke verandering van Kevin. Het einde is echter een tegenvaller met het olie-achtige monster in beeld, maakt het een beetje lachwekkend en was nergens voor nodig geweest, alleen die poel had ik voldoende gevonden.
Uiteindelijk is het wel vermakelijk maar er zijn (veel) betere films van MoH.

Netjes, heb me erg vermaakt met alle toestanden met voorzitters, directieleden, spelers, fans en assistent-trainer. Geeft een boeiende inkijk in het wereldje en natuurlijk geen betere setting daarvoor dan het mooiste voetballand.

Opvallend nog dat er zoveel mooie plaatjes en uitgekiende camerastandpunten zijn. Fraai in beeld gebracht en het straalt een en al voetbal uit: volksstraten rondom de stadions, eeuwige regen, troosteloze kleedkamers, lelijke voetballers, zompige velden Geweldige uitspraken ook van Clough en de voorzitter van Derby County, prima voetbalfilm.

PS Grappig dat er in al die tijd geen reet veranderd is, zie de spelersopstand tegen Mario Been (al mag hij dromen van de successen en persoonlijkheid van Clough).

Typisch Frans product: compromisloos en kort. Voor de liefhebber op zich al een kijkpoging waard, het pikt wat elementen van de drie/vier grote Franste horrorthrillers alleen haalt het nergens dat niveau. Daarvoor is het te hak-op-de-tak in plaats van de slimme spanningsopbouw van bijvoorbeeld A l'interieur en mist het het meeslepende karakter van Martyrs.

De impact is haast nul komma nul waardoor elke poging tot opzien baren vermoeiend en wannabe wordt. Zoals het doden van het kleine meisje.. het pakt gewoon niet uit zoals bedoeld.

Ook de timing is vaak niet best. De twist komt te vroeg en de "aanvankelijke" dader krijgt te snel een gezicht. En er zit een rare overbodige scene in over het auto-ongeluk en de zogenaamd dode agenten. Was de film nou nagelbijtend dan zou dat nog wel kunnnen, maar nu is het te onzinnig.

Jammer allemaal want het had wel wat kunnen worden. Toch is het niet allemaal slecht, het tempo zit er aardig in en op momenten is de score goed. De dader is ook best overtuigend maar om de vrouw kon ik maar niets geven. Over de hele linie komt het tekort, de slotscene glijdt ook zo langs je heen. Dans Ton Sommeil is eigenlijk het bewijs dat een gebrek aan spanning en medeleven funest is voor dit soort 'shock'films.

Relaxed, kleurrijk en leuk camerawerk. De personages zijn prima, vooral die van Adrien Brody, maar grappig.. mnee hooguit een paar momenten. De film wil licht/subtiel komisch uit de hoek komen - zowel in de grote lijn als in details (Luftwaffe Automotive bijvoorbeeld) maar komt zelden goed aan. Het neemt niet weg dat het aardig is om te volgen (en die Rita mag er best zijn..) maar zoiets als het gedoe rondom de moeder op het laatst komt dan helaas weer niet uit de verf. Gemiddelde score dan maar.

De scene waarin Connelly voor het eerst zingt/playbackt heb ik even teruggespoeld, heerlijk sfeertje

Met het decor is sowieso niets mis, sterkste punt van de film. Het is verder een bizarre mix van mystery, thriller en scifi, best geinig, maar het blinkt op geen van die vlakken echt uit. Ben het eens met rep_robert; een sterk eerste uur dat langzaam wat uitdooft.

3-3,5*

Holy shit een 4,13* ..

Werd hoog tijd dat ik deze ging kijken en heb me redelijk vermaakt. Helaas geen omverblazend actie- en schouwspektakel, maar aardig wat standaard in beeld gebrachte auto- en busachtervolgingen.

The Joker is wel geweldig; freaky en psychotisch met Jigsaw-achtige trucjes. Erg gave rol (maar niet uniek in de rol van geschminkte gek, denk aan The Mystery Man ). Nee dan Christian Bale, tja... een kleurloze invulling. Kon ook niet aan z'n stem wennen. De eerste keer dat ie z'n mond opentrok dacht ik 'nee dit moet een foutje zijn..'.

Sindsdien bleef er iets irritants om hem heen hangen, en dat is niet best voor een "good guy". Misschien komt het ook door de setting. Als alles zo realistisch gebracht wordt, dan is een man in cape met vleermuisoortjes en zo'n stem een beetje onwennig. Gotham vind ik bijvoorbeeld veel te gewoon stads en te weinig dreigend, grimmig, film-noir. Ik miste dat cartooneske sfeertje, dat bereik je niet met alleen kleding, een gek voertuig en wat technische foefjes.

De score is lekker spanningsverhogend, maar geeft geen unieke sound aan de film. En soms word ik een beetje Morgan-Freeman-moe, alsof-ie elk moment kan opstijgen tot een voice over met knisperend haardvuur op de achtergrond.

Al met al was het leuk om te zien, maar ik zie de overstijgende genialiteit er niet van in. De openingsscene vond ik nog het beste, en in de tweeënhalf uur daarna wat uitschieters zoals de ziekenhuis- en bootscene en wat plotverrassinkjes. Vraag me wel af waarom het zó lang moest duren..

Die twist, waarom nou toch weer Al het andere is ook formulewerk maar op een of andere manier trok ik dat wel. Te foute personages (uiterlijk en gedrag) en locatie. Zo 'te' dat het de goede kant op viel.

Het had wel een stuk beter kunnen zijn als er minder chaotisch heen-en-weer-geren was, en meer uit de ban springend camerawerk (zoals die tollende omgeving rondom de donkerharige griet in paniek, wat dan wel weer prettig was).

Tergend langzaam als voortkabbelend water (hoe toepasselijk), eerder een pisslootje dan een meeslepende stroom. Vind dit zo'n film waarin je rustig afwacht op wat er gaat gebeuren, maar er halverwege achterkomt dat er eigenlijk niks komt ondanks de dreigende spanning, en je vanaf dat moment gaat ergeren aan dingetjes.

De eeuwige regen en donkergroene setting zijn goed maar heb je op een gegeven moment wel gezien. Se7en heeft ook zo'n constante deprimerende sfeer, maar daar staat het tenminste nog in dienst van een sterk verhaal. Zelfs Connelly en haar acteerwerk kunnen het gebrek daaraan niet goedmaken. Ook geen opvallende score gehoord, wel een paar stomme schrikmomentjes en mierzoete kindjes.

Redelijke film met een spooky vibe, die toch niet eng wil worden. De sfeer is wel goed vanwege het landschap en de locatie, en het verhaal is wel geinig, maar komt warrig over en kon me niet echt boeien. De overdreven geluids-schrikmomenten zijn voor mij een afknapper en de meisjes zijn net te cliché. Toch leuk om een keer gezien te hebben.

Toch wel een tegenvallertje. Het idee is wel leuk omdat het op kinderlijke angsten inspeelt, maar het ontbreekt aan spanning. Scenes zoals in de slaapzaal kunnen veel enger uitpakken als ze niet zo snelkonden wegrennen en het wordt vervelend als iedereen zo eenvoudig te pakken wordt genomen en de belangrijkste personen makkelijk buiten schot blijven. De flitsende en rommelige beelden van het wezen dragen ook niet bij, veel te druk.

Brings back memories.. erg leuk om weer te zien.

Zelden een film gezien die zo veel dubbele gevoelens geeft: dan fantastisch, dan weer knullig, geweldige soundtrack, maar soms ook weer stupide, geniale slome zombies, die ook lachwekkend zijn, zotte humor of net te flauw, foute bloedkleuren maar ook heerlijke special effects. Eigenlijk is dat al een prestatie op zich.

Het winkelcentrum is natuurlijk wel een fantastische locatie als constante factor. En Ken Foree als Peter is perfect. Wel jammer dat het wat langdradig is maar de climax mag er zijn.

Dikke 3,5*

Fantastisch begin! Lekker snelle zombies en leuk gefilmd vanachter de auto. Halverwege kakt de film wat in, maar het einde is gelukkig het betere slachtwerk. Vind de zombiebaby ook erg grappig, daar hadden ze wat meer mee mogen doen. Niet zo goed als het origineel, maar die moet ik nodig weer eens kijken dus dat kan veranderen.

Goed filmpje, het speelt zich denk ik voor 95% af in een sauna-achtig hutje maar het weet de aandacht vast te houden. De overtreffende trap van suggestiviteit, dus mensen die uit zijn op een duidelijke verklaring of monsters komen bedrogen uit. Zelf heb ik er niks op tegen (integendeel) alhoewel ik hier een beetje onbevredigd achterbleef.

Desondanks genoten van het sfeertje en van de score, leuk bijvoorbeeld hoe het geluid van een pruttelend koffiezetapparaat gebruikt wordt als onderdeel van de audio. Verder best aardig en spaarzaam kleurgebruik en het acteerwerk is goed te doen, met name de vader en al zeker naar de standaard van een low budget horror.

Mja niet zo best. Het concept vind ik wel prima, dat ze haar lichaam later gebruikt bij het in de val lokken. Ook weer niet te lang bij nadenken want dan stort het in elkaar, maar het is wel een sterk uitgangspunt. Alleen de uitwerking is zo slecht dat het vervelend wordt om naar te kijken. Dertigers (?) die zich gedragen als gillende en steentjes gooiende pubers, een dubieuze geek erbij en slecht geacteerd, erg mat allemaal.

Behalve de badscene zijn het ook slechte kills, zowel de effecten als de aanloop, (bijv. welke gek gaat aan een buitenboordmotor hangen). De eerste verkrachting maakt op zich wel indruk, maar de tweede wordt verkracht door de dader die.. ja wat is 'ie nou eigenlijk aan het doen, ziet er niet uit. De harmonica-scene en het verrassingseffect van de tweede keer vind ik wel strak, evenals dat er verder geen muziek is.

Daarbuiten is het een saaie zit richting het wraakgedeelte, ingehaald door de tijd. De remake pikt de kills uiteraard beter op maar zijn weer zwaar overdreven, zoals de hele film te dik is aangezet. Dan komt dit nog rauwer over ondanks de knulligheid.

Misdaad- of gangsterfilm lees ik hier en daar, maar ik vind het veel meer een dramafilm, en een behoorlijk tragische. In het begin is het stroef met al het gemep en gescheld, later in de film wordt het door de grote hoeveelheid ervan steeds iets onprettiger en ben je er bijna toe geneigd om je ogen af te wenden van het huiselijk geweld (waar het voornamelijk om draait) en de afronselpraktijken. Het wordt er bijna letterlijk ingeramd bij de kijker.

Weinig muziek, weinig opvallende visuele verfraaiing, weinig vals sentiment, niet al teveel komisch gedoe; het is een ongepolijst, rauw drama (met dito einde) en goed acteerwerk over de hele linie. Wel een beetje jammer van het filmtypische gegeven van "de laatste dag die fout gaat" en het had een kwartiertje korter gemogen, maar verder is het een behoorlijk sterke film die eventjes moet bezinken (en dat had ik niet verwacht tijdens de eerste driekwartier van de film..).

Inderdaad een lekker donker sfeertje en boeiend verhaal, tot en met het einde aan toe. Het is best raadselachtig en dan ook wat onderling wantrouwen erbij, een paar figuren die doordraaien en langzaam wordt het duidelijker, zonder dat het voorspelbaar wordt. Er is niet al teveel gore maar het ziet er prima uit, net als een paar sfeervolle shots in dat natte maïs.

Alleen de opbouw vanaf het moment dat ze in het huis zijn duurt te lang, heeft ook een paar mindere scenes. En die typische demoongezichten die opeens scheeuwen - het is iets van de laatste jaren en ook veel op youtube te zien, maar ik hou er niet van. Het is wel een pluspunt dat er eens criminelen als slachtoffers dienen en die hele western / historische setting bevalt goed in combinatie met horror. (Wat dat betreft is Ravenous een aanradertje.) 3,5*, vooruit

Redelijk spannend met een overtuigende dader (menselijk en taai, niet overdreven). Dead Calm blijft een bovengemiddelde thriller die bij herziening na lange tijd enkele scenes heeft die weer kraakhelder naar boven kwamen drijven (met name die in de boot tussen Kidman en Zane). Ook enkele degelijke beelden op zee en de soundtrack vielen me positief op. Het plot is rechttoe rechtaan (zoals bij meer thrillers uit die periode), wel zo prettig na al die plotwendingen op plotwendingen waarmee je de laatste tien jaar bent platgegooid. Ruim 3,5*

Aardig en goedkoop gemaakt filmpje. Verhaal is zo simpel als wat, maar leuk om te volgen. In het begin had ik m'n twijfels; erg eentonig, alleen een weg, de shocktoestand waarin ze een voor een terecht komen, de clichés en ontelbare domme beslissingen.

Maar op een gegeven moment nam ik het voor lief omdat de zwarte humor, de personages en het acteerwerk van vooral de vader de overhand namen.
Het einde rechtvaardigt al dat domme gedoe trouwens.

De lijkwagen is lekker duister, alleen de soundtrack is echt verschrikkelijk. Geen gore of geweldige spanning, maar leuk voor tussendoor. En verder nog, nou ja de dochter is zeker niet vervelend om naar te kijken.
2,5 - 3*

Erg mooi gemaakte film. De grauwe sfeer past bij de ongelukkige personen. Acteerwerk is ook goed, waarbij ik Murphy toch nog wel de minst overtuigende vond.

The Dead Girl laat me wel met een leeg gevoel achter. Ik ken nu de trieste verhalen van alle depressieve personen die in de film voorkomen (en dat zijn er nogal wat), maar that's it.

Er komen teveel mensen in een te korte tijd aan bod, teveel om echt hun problemen te leren kennen en onder de indruk te zijn. Op het moment dat ik geïnteresseerd raakte in de eerste vrouw, kwam de volgende alweer, zonder terug te komen op de eerste, en dat ging zo maar door. De vrouw van de moordenaar sprak me dan nog het meest aan.

Er zat verder ook geen angstige samenloop in. Als pas aan het eind duidelijk zou worden wie de moordenaar was, had er nog een soort afronding aan gezeten. Het is wel geen whodunit film, maar ik vond de film nu helaas als een kaars uitgaan.

Vertel het ze maar niet door vond er weinig aan. De cast werkte al snel op m'n zenuwen en ze zitten het verhaaltje (dat leuk klinkt op papier) behoorlijk in de weg. Oprechte coolness vastleggen op film is niet eenvoudig ook al proberen de twins het zo hard, of misschien juist daardoor.. Neigt wat mij betreft allemaal teveel naar zelf-geilheid. Stukje met de klassieke muziek vond ik wel oké trouwens.

Veelbelovend begin maar daarna een moeizaam op gang komende film. Het sfeertje is wel oké, er zijn een paar fraaie buiten-shots (die vaak te snel worden afgebroken) en het gegeven van de spirituele tocht is best mooi maar de herhalende gitaarstukjes begonnen me flink tegen te staan en deden me naar de volumeknop grijpen (behalve tijdens de aftiteling). Vind sommige personages ook te dik aangezet, al zal het de bedoeling zijn maar als het storend is werkt het niet lekker, het deed me allemaal weinig. Het laatste halfuur maakt wel een hoop goed maar alles bij elkaar is Dead Man de eerste van Jarmusch die me licht tegenvalt.

Goed! Schakelt tussen luchtigheid, thriller en drama, en wordt steeds meeslepender. Soundtrack is ook prima op wat koorgezang na. De countryside en het zwakzinnige broertje deden me trouwens erg denken aan This Is Not a Love Song; een stuk minder actie en geweld (en vast saai voor sommigen), maar net zo meeslepend wat ik me ervan herinner.

Verreweg de beste scene is die waarin die drie gasten gedrogeerd zijn, zeker als je weet hoe het voelt om van de kaart te zijn. Die apathische blikken en handelingen... en dan de nuchtere Richard daar tegenover - slik.

Wel jammer dat je binnen een kwartier op je klompen aanvoelt dat z'n broertje dood is, maar eigenlijk staat een plotwending ook niet centraal. Het is vooral een spiraal van kanslozen in die typsiche troosteloze omgeving die hun lot tegemoet gaan.

Best aangrijpend ook hoe z'n broertje zo in de zeik wordt gezet in die jolige sfeer. Aan de andere kant een vreemd gevoel dat je voor beide partijen medelijden kan opbrengen. Het einde neigt naar too much, maar zeker overtuigend geacteerd.

Boeiend en best confronterend, deze docu waarin gesprekken met ter dood veroordeelden worden afgewisseld met onder andere meningen van de interviewster en van familieleden. Of beelden van hoe voor ieder interview een simpel stoeltje wordt neergezet, camera ervoor, de belichting snel checken en de boel staat weer klaar; een groot contrast met het zware thema.

Het televisieprogramma waarop deze docu op gebaseerd is mag dan een vrij morbide inslag hebben en de interviewster is wel erg vol van zichzelf (maar dat mag misschien ook wel na honderden interviews), toch er zitten een paar behoorlijk bizarre verhalen en personages in.

Het is een vreemde gedachte dat ze niet veel later geëxecuteerd worden, en stuk voor stuk geven ze hun misdaden met berouw toe, in plaats van te liegen over onschuld. Wat dat laatste betreft is het een verademing vergeleken met Amerikaanse televisieprogramma's/docu's over Death Row.

Hoewel de docu bijna alleen maar bestaat uit talking heads en daardoor weinig afwisselend is, springen bepaalde fragmenten er boven uit. Bijvoorbeeld de homofiele misdadiger die eenzaam tot op het bot is, maar de interviewster weigert hem een hand te geven. Of andere veroordeelden die de laatste woorden meekrijgen van hun moeder voordat ze letterlijk afgevoerd worden. Best hard en confronterend, maar ik moet dan ook niets hebben van de doodstraf (en dat voor iemand die overwegend rechts is : ).

Nieuw/verrassend voor mij is het feit dat in China niet zomaar tot de doodstraf wordt besloten; drie rechters moeten zich er onafhankelijk over buigen (althans, hoe deze docu het laat zien, en dat zal vast geen volledig beeld zijn en hier gaat het alleen om moordenaars).

Nog meer opvallend is dat een vrouwelijke rechter aangeeft zelf liever niet de doodstraf op te willen leggen omdat ze er niet achter staat of iets in die bewoordingen (maar 'wet is wet helaas'). Had ik niet verwacht van een land dat bekend staat om schending van mensenrechten, dat ze zoiets naar buiten zou brengen.

Al met al een puur verhalende, maar goede documentaire die vanwege de televisieserie waarop het gebaseerd is neigt naar goedkope sensatiebelustheid, maar wel degelijk een wat diepere inkijk geeft vanuit menselijk oogpunt (en vanuit meerdere invalshoeken zoals misdadigers, familie, rechter) en een paar aangrijpende taferelen laat zien.

Best aardig. Met name het begin vind ik sterk qua suspense en opbouw van het verhaal. Zo'n pianodeuntje erbij doet het ook natuurlijk goed.

Daarna wordt het helaas te flauw met de poppen en het hele Madam-Mikmak gedoe, niet echt mijn ding waardoor het niet meer spannend was en ik uitkeek naar het einde. De pogingen om het dan toch eng te willen maken (de vrouw, de net iets te gelikte setting) hebben dan het tegenovergestelde effect.

Het einde is echter wel weer strak met een twist die je niet ziet aankomen, ook al hou je er rekening mee en probeer je het te raden. Sta je weer een beetje voor lul als je er toch weer intrapt. Het slaat eigenlijk nergens op maar het maakt het wel af, net aan 3*.

Haha ja inderdaad echt irritant, viel mij ook op.

Dat deze film uberhaupt nog zulke goede recensies krijgt.
Eerst maar de positieve dingen: mooie sinistere omgeving, realistische makeup van de deadgirl, de muziek was ook wel te pruimen, er is een enkele vieze scene en zombies zijn altijd leuk. Het begin van de film vond ik veelbelovend maar het wordt later veel te saai.

Het script rammelt echt aan alle kanten. De dialogen zijn te kinderachtig, de beslissingen die de jongens maken slaan nergens op (wtf een stinkende halfdode penetreren, pietje en hans komen erbij met een honkbalknuppel en doen het dan ook maar), dat romantische gedoe tussendoor met Joann is overbodig en cliché, de bullebalk en z'n maatje zijn opeens een stel mietjes als ze de o zo verknipte JT zien, de hond is er dan weer wel en dan weer niet, en het verhaal duurt en duurt maar voort zonder spanning. De film had zeker 20 minuten korter mogen duren. En dan is het einde ook nog eens voorspelbaar dat Rickie gespaard wordt.

Al met al leuk om een keer gezien te hebben, maar vind het niet bepaald een pareltje voor het horrorgenre.

Aangrijpende docu. Het begint allemaal droog met informatie over de technische aspecten van de auto's en de eigenschappen van de verschillende coureurs, interessant (voor als je ervan houdt). De tijd van het racen voor echte durfals, superzwaar zo zonder de technologische hulpmiddelen van nu.

Originele zwart-wit beelden geven het sfeertje goed weer van een dagje-uit voor bezoekers in hun netste kleding. Alleen weten ze natuurlijk niet dat die dag henzelf en de autoracewereld en veiligheidsvoorschriften compleet zou veranderen. De ramp - hoe bekend ook - komt dan alsnog als een klap aan, damn wat een tragedie en gruwelijke verwondingen... Extra pijnlijk is dat de race gewoon doorging en hoe de schuldvraag onduidelijk te beantwoorden was en heen en weer werd geslingerd.

Weinig aan te merken op deze docu, vooral ook omdat er veel lering is getrokken uit die ramp op het gebied van veiligheid. Er zit trouwens een bijzondere montage van foto's in waarbij een panorama-overzicht van het publiek voorafgaand aan het ongeval tergend langzaam verandert in een foto nadat het ongeluk heeft plaatsgevonden. Indrukwekkend.

Heerlijke film, Tarantino laat mij keer op keer kennis maken met muziek die eeuwig blijft hangen: Chick Habit en Dave Dee, Dozy, Beaky, Mick & Tich (zoals ook gehele soundtrack van Pulp Fiction, Kill Bill en Reservoir Dogs geweldig zijn).

Het verhaal kan me niet boeien, het zijn eerder de losse scenes: de stoere vrouwen, de geweldige muziek, goed filmwerk (zoals replay van de crash wat eerder is aangegeven), het rauwe motorgeluid van muscle cars, heerlijk gewoon! Vooral hoe die meiden in de auto op de muziek bewegen vlak voor de crash..

Dialogen zijn soms wat ver gezocht, maar voor mij geen probleem, Tarantino zet weer vrouwen neer in de film op heel eigenzinninge, stoere manier, wat ze nog aantrekkelijker maakt dan ze al zijn.