Opinions

Lekker testosteron-filmpje met verstand op sub-zero. Beetje knokken in een werkplaats en rondscheuren in gepantserde wagentjes, leuk in beeld gebracht en Statham is altijd te pruimen, ook op de automatische piloot zoals hier.

Of het realistisch is doet er natuurlijk weinig toe, maar met één ding spotten ze wel erg met de geloofwaardigheid: vrouwen die goed navigeren

Gave industriële omgeving en de muziek is wel aardig, behalve die vreselijke hiphop wanneer een lekkere vrouw in beeld verschijnt. En het duurt allemaal net iets te lang om flink geboeid te blijven.

Ik weet ook niet of de afsluitende tekst om dit soort acties niet na te doen nou serieus was of niet, maar het weerhield me er in ieder geval van om machinegeweren op m'n snelle Volvo te schroeven.

Haha die eerste 30 minuten .. veel ongeloofwaardiger kom je ze niet tegen

Best knap, want het ligt er zo dik bovenop dat het gewoon leuk is, mede door de relativerende rol van Goodman.. Heb de volle speelduur geboeid gekeken naar deze schaamteloos sentimentele wraakfilm. Dat zoontje in het ziekenhuis.. hoe John rillend van de kou door de regen naar huis loopt, de videotape op het eind.

Verder lekkere actie en een spannende scene in de parkeergarage die ook nog eens mooi geschoten is, hoe de camera via de buitenzijde telkens een etage omhoog glijdt.

Aardige film dus die je niet (te) serieus moet nemen, en een lekker platte kaalscheer-transformatie die hier wel op z'n plaats is in tegenstelling tot Travis....
Subtiel ook, dat overgebleven plukje haar nog van achter.

Opnieuw gezien na véle jaren (die eerdere reactie had ik uit m'n herinnering geschreven) en de film blijft strak. Alleen de intro met de IQ's is onnodig, het duurt even voordat het echt op gang komt en hier en daar is het te clichématig hoe de rechercheurs handelen.

Maar het plot wordt steeds boeiender, goed acteerwerk (uitgezonderd de jonge Renée Zellweger), de hele film is er een donker sfeertje, het feit dat er weinig locaties zijn pakt effectief uit en de manipulatieve insteek van Roth werkt uitstekend, ook omdat je achteraf bepaalde dingen anders ziet. Audiovisueel is het wel ingetogen maar het plot 'compenseert' dat, een typische jaren negentig psychologische film zoals ook The Game en The Usual Suspects. Ik blijf een zwak houden voor Deceiver, die vier sterren die ik eerder gaf had ik aardig ingeschat.

Een lange zit ja, maar ik heb me er niet aan gestoord. Voordat ze in Vietnam belanden is het verhaal troosteloos en eindeloos, ik zie het meer als een metafoor voor hoe ze leefden in die tijd op die troosteloze plek, werken in die troosteloze fabriek, en het enige waar ze voldoening uit halen is hun (beschonken) vriendschap in de bar en tijdens het jagen. De Russische muziek tijdens de bruiloft vind ik trouwens geweldig, is me als kind al bijgebleven.

Ik ben het ermee eens dat de overgang naar Vietnam wel erg abrupt is, maar dat is het voor die personen ook geweest, vrijwel van het ene op het andere moment gedropt worden in een onbekend land. De spannende, korte scenes over gevangenneming en Russische Roulette met de dood op de loer, zijn dan een mooi contrast met het eerder getoonde langdradige, uitzichtloze leven (en ook de Russische vrolijkheid tijdens de bruiloft!). Misschien een tikkeltje overdone en het neigt af en toe naar Vietnam-propaganda. Maar wie op deze planeet kent de roulette scenes niet, dat zegt al genoeg..

Ondanks de soms saaie lange zit, blijft het voor mij een klassieker, 4 punten.

Matig. Het concept van de mythe is goed gevonden, maar de uitwerking stelt over het algemeen teleur. Nogal sfeerloos (o.a. door teveel slap politiebureau-gebeuren), tamme muziek en de humor viel me bij deze tegen, mag niet in de schaduw staan van American Werewolf in London

De opening is wel mooi en de scenario's van de detective vond ik leuk gedaan, alleen het einde was brak, zowel qua climax van het verhaal als de effecten. Grootste lichtpunt is de gruwelijk lekkere indiaan, volgens mij leest Landis ook wel eens de Panorama bij de kapper.

Defiance heeft al een streepje voor omdat het zich afspeelt aan de 'oostkant van WOII' en net als andere oorlogsfilms op die locaties levert dat mooie plaatjes op van bossen, soldaten en tanks in de sneeuw. Heeft iets extra kils, zeker met de Russische taal (helaas te weinig te horen).

Maar de film is verder wisselvallig. Het ene moment is het best indrukwekkend (zoals de oorlogs- en gevechtsscenes of de scene bij de collaborerende agent) maar vaak ook erg slepend omdat wel heel veel tijd wordt uitgetrokken voor de groep in het bos terwijl Zus' ondernemingen eigenlijk minstens zo interessant zijn. Schreiber vind ik trouwens veel intrigrerender (spelen) dan Craig.

Na een tijdje is het wel duidelijk dat de vluchtelingen het zwaar en hongerig hebben, en komt bij dat de gevoelens nogal eens overbodig voorgekauwd worden. 'Mooiste' voorbeeld daarvan is de scene waarin de gevangengenomen Duitser te grazen wordt genomen door de joden. Voor iedereen begrijpelijk maar de filmmaker wil toch expliciet benadrukken waaróm ze dat doen door ze er iets bij te laten roepen,
'deze is voor Hanz, mijn man!' en 'mijn jongen had blauwe ogen!'. Dat soort onnodige, filmtypische dingetjes en de liefdes-relatietjes die er vlug ingeschreven lijken te zijn trekken het niveau omlaag.

Prima horrortje. Exorcisme in een modern, stedelijk jasje en eindelijk eens géén lieftallig gezinnetje (hoewel, voor een groot deel dan althans...) maar een paar kerels. En bovenal is er een grimmig, donker sfeertje. De geluidseffecten hadden meer disturbed gemogen en de aanloop is stroef, maar het laatste halfuur is sterk. Het begin met de oorlog zal wel een verwijzing zijn naar The Exorcist.

Echt spannend kan ik het niet noemen, wel boeiend en dat terwijl ik weinig tot niets heb met paranormaal gedoe. Op zich ook bespottelijk, een uitdrijving in een politiecel, maar omdat je erin wordt meegezogen 'vergeet' je dat. Net als andere onvermijdelijke exorcisme-clichés, alleen de manier waarop deze film daarmee omgaat, tipt niet aan de subtiele en dubbellaagse wijze zoals gedaan in 'The Last Exorcism'. Toch is het nergens storend.

Vind het leuk bedacht en uitgewerkt, die samensmelting van politie en bezetenheid. Wel jammer van het über-zoete einde. Dat past voor geen meter bij de duistere zweem die constant boven de film hangt.

Na onlangs murw geslagen te zijn door het platte Wrong Turn verlangde ik naar de grote inspiratiebron: Deliverance. Wat een mooi stukje cinema, vooral de sublieme banjo-scene en de jonge hillbilly
Erg aandoenlijk ventje, mooi ook hoe hij de mannen zonder blikken of blozen aan- en nastaart vanaf de brug wanneer ze rustig onder hem door varen, ieder hun nare lot tegemoet.

Het verhaal is simpel, maar de kanotocht over de kronkelige rivier met de afwisseling van stroomversnellingen en rustieke stilwaters levert echt geweldige plaatjes op en is al een belevenis op zich. Ook de shots van Ed tegen en op de rotswand zijn ontzettend sfeervol met de donkerblauwe schemering en sillhouetten.

De verraderlijke rust van de natuur: alleen het gezang van vogels, getik van spechten, kabbelend water. Aan de andere kant de desolaatheid en de rauwheid van het bulderende water en rotspartijen. Een tegenstelling die de impasse waarin de mannen verzeild raken benadrukt. In dat opzicht is het jammer dat het einde in de bewoonde wereld te lang duurt, doet behoorlijk afbreuk aan de uitzichtloosheid van het voorgaande. Vlak na aankomst in het stadje met de opzwellende banjo- en gitaarmuziek had de film tot een einde moeten komen.

Het voelt ook weer aan als een verademing om een film op te zetten waarin níet de bad guy onverwacht overal opduikt, of een andere onvoorziene plotwending of puzzel zich voordoet om indruk te maken. Ook gelukkig geen bombastisch gedoe met melodramatische muziek en romantiek.

In plaats daarvan "gewoon" een lome maar boeiende en typisch jaren zeventig sfeer, met oog voor detail en een mooie karakterontwikkeling die de overlevingsdrang laat zien. De kloof tussen de stedelingen en de hillbilly's voegt wat extra toe (hoewel behoorlijk stereotiep en beledigend moet ik zeggen). Zal vast de voedingsbodem zijn van veel andere films met dit thema. Goed acteerwerk ook van zo'n beetje de gehele cast, alleen het personage van Bobby vind ik niet zo overtuigend.

Topfilm dus.

Nog best een aardig surrealisme. Niet zozeer beangstigend of hoogstaand, wel vreemd vanwege de nachtmerries / waanvoorstellingen waarmee Adrienne Barrett worstelt. In het begin is het wennen aan de gedateerde editing maar later zijn er een paar sterkere scenes zoals in de nachtclub, en op momenten is Dementia onverwacht redelijk gewaagd (suggestief).

Barrett speelt niet bijzonder sterk maar heeft wel een goede uitstraling voor de rol met een moeilijk te doorgronden karakter. De speelduur van 56 minuten voldoet en het einde is een prima afsluiting. Ik heb trouwens de oorspronkelijke versie zonder voice over gezien waarin dus geen woord gevallen is.

Origineel maar toch vooral een knap en doordacht in elkaar geflanst filmpje, inclusief de ontknoping/toedracht. Op een enkel moment is het vrij ongemakkelijk maar de aaneenschakeling van al die soorten camera's/phones/webcams maakt het voor een groot deel afstandelijk en dus spanningsloos. Soms ook lichtelijk irritant dat 'geself' en vanwege het realisme komt het vreemd over dat er opeens een score onder hangt. Desondanks een thriller/horrortje dat geen enkel moment inkakt en verveelt (maar ook nergens echt piekt). Het leukste vond ik eigenlijk nog die grap met de revolver en roulette

Prima film weer van Payne, opnieuw over een kerel met emotionele crises. Er hangt een relaxed Hawaïaans sfeertje, grotendeels door de soundtrack en die levert een mooie combinatie op met de paar aangrijpende momenten. Oneindig veel beter dan een Oerlemans die zo'n emotie het liefst met hamer en megafoon je kop in zou willen rammen.

Alleen is de zwartkomische rand minder scherp dan z'n andere grote films. De humor zit 'm vooral in oppervlakkigheden zoals de lokale kledingstijl en gedragingen, best geinig maar niet altijd even naturel, zoals ook de vriend van z'n dochter vaak te opzichtig wordt neergezet.

Wat dat betreft komt het drama beter uit de verf. The Descendants gaat dan ook om vertrouwen, afkomst, nalatenschap (materieel en opvoedend), dat soort dingen. Hij is bedrogen door zijn vrouw en voelt dat hij eenzelfde streek zou uithalen als hij het eeuwenlange familiebezit zo snel zou verpatsen. Brian Steel lijkt me niet de enige reden die hem tegenhoudt, en dat hij het z'n neven niet gunt die het over de balk zouden smijten.

Enough money to do something, not enough to do nothing. Het maakt wel indruk uiteindelijk en het kabbelt ook 'lekker' voorbij, maar toch zet ik liever nog een keer About Schmidt en Sideways op.

Nagenoeg hetzelfde als The Descent, maar helaas toch stukken minder.

In no-time beland je in de grotten en volgt het beproefde verstop- en
renspelletje op een hoog tempo en met veel actie en bloed. Goed tot dusver.. Maar gek genoeg wordt het maar weinig echt spannend. De personages zijn wat bij elkaar gesprokkeld en spreken me niet aan. Er wordt nog wel geprobeerd wat drama toe te voegen maar dat pakt niet goed uit.

Het gebrek aan spanning lijkt te worden gecompenseerd met veel schrikmomenten en behoorlijk wat gore. Erg leuk, maar wel goedkoop, en dan ook nog als je tot een paar keer toe bloed in iemands mond ziet vloeien, teveel van hetzelfde. Grappig was wel dat ze in de "wc" bleken te vechten.

Het beklemmende gevoel zoals in het eerste deel heb ik maar een paar keer gehad. Vond het zelfs niet donker genoeg op belangrijke momenten... Natuurlijk is er geen verrassing meer van wat er op de loer ligt, maar het gevoel van 'been there done that' overheerst te vaak. De vijand laat zich trouwens net te makkelijk verslaan, terwijl ze juist brute roofdieren/mensen op eigen terrein zijn..

En het einde slaat nergens op behalve als opstapje naar een derde deel dat van mij niet hoeft. Het claustrofobische element en de vriendinnengroep met spannende klimmomenten blijken niet zo makkelijk te evenaren, het gaat zo eerder de Wrong Turn-kant op.

Ja aardig thrillertje, helemaal opgebouwd rond de vraag 'wie is de duivel?'. Het beproefde detective-concept degene-van-wie-je-het- het-minst-verwacht-is-de-dader (in dit geval het kleine vreemde omaatje) komt helaas uit, maar de manier waarop is dan toch wel weer een verrassinkje. Maar zodra dat bekend wordt, is de kous wel af en is het einde teleurstellend, iets over vergeving enzo. Stomme achtergrond-twist ook.

De opening(muziek) van de film en de introductie van de vijf mensen is wel geinig gedaan. Dat beloofde in ieder geval veel goeds. Retespannend wordt het echter niet maar wel onderhoudend genoeg, net voldoende, doe maar 2,5*

Stop zoveel mogelijk rotkoppen in een film en het is goed lijkt Zombie te denken, en het werkt ook nog. Maar daarmee doe je de film te kort. Naast de geweldig foute personages van Captain Spaulding , Otis, Rondo, Tiny, Billie Ray en Charlie bevat de film volop actie en af en toe flinke gore. Fijne editing, kleurgebruik en score ook, lekker om allemaal voorbij te zien/horen trekken.

Het eerste deel met de gijzeling in het motel vind ik nog wat slapjes. Maar zodra de groep daar weg is en de sherrif op wraak uit is, schiet het tempo omhoog en is het genieten van de rednecks. Je hoop ook vurig op een passende wraak, dus meeslepend is het ook nog voor me op een bepaalde manier. Mooie rollen ook van Baby en Mama trouwens
Absoluut een film om meerdere keren te zien.

Mja matig. Het verhaal is inderdaad weinig bijzonder - zal maar niet de S vergelijking maken - maar omdat dat toch altijd wel een boeiend gegegeven is blijf je nieuwsgierig. Op zich is er ook wel een leuke draai aan gegeven en het laatste halfuurtje is aardig, alleen de ontknoping stelt teleur. Het ontbreekt allemaal aan overtuiging, in alle opzichten. En die altijd bruine look - dit:

Dankzij de typetjes heb ik nog wel gelachen om de film; de mimiek van Carell maar ook die Kieran-kunstenaar (vooral z'n tentoonstelling) en de blonde meid. Voor de rest voelde het allemaal erg niet-spontaan aan, ook het typetje dat Carell speelt. Nog een slap romantisch lijntje erdoorheen en een boodschapje aan het einde, totaal overbodig in een komedie als deze (die veel meer had kunnen en moeten halen uit situaties zoals het diner).

Gave film die de aandacht de volle lengte weet vast te houden. Het begin is zoals al vaak gezegd leuk en vlot geschoten en je valt meteen met de deur in huis. Mooie soundtrack ook met die vioolmuziek en prima acteurs. Niks mis met die meid, zo vastgebonden op bed.

Alleen het einde stelt me teleur, het tempo ligt dan wat lager en het getwist wordt een beetje vervelend, je voelt ergens al aan dat één iemand met het geld vandoor gaat maar dat spelletje werd wel zo lang gerekt en gedraaid dat het me geen reet meer interesseerde wie dat uiteindelijk zou worden.

Erg gave film.

Ben er vrij open ingegaan - geen trailers en zo weinig mogelijk recensies vooraf - en het is me meer dan goed bevallen. Fraaie specials effects en een erg leuke en geslaagde manier om de aliens op te laten draven in de 'real life' beelden.

Er zijn tegenwoordig veel films in docu-en interviewstijl, alleen die nemen zich vaak veel te serieus - zoals Lake Mungo, The Fourth Kind - waardoor ze irritant worden ("kijk eens hoe echt dit is"), maar dit vind ik wel prima behapbaar, ik denk vanwege de luchtigheid.

Dat vind ik wel bijzonder: de gebeurtenissen an sich zijn verschrikkelijk (onderdrukking, afscheiding, afknallen) maar er hangt een vrij luchtige en soms komische sfeer, vooral dankzij de muziekkeuze.

De (dik opgelegde) metaforen maken er net wat meer van dan de standaard scifi zonder al te belerend willen zijn of storend. De locatie spreekt me ook aan en is weer eens wat anders dan de bijna gebruikelijke Amerikaanse bodem. Mooie beelden van de town en het hangende schip. Leuk taaltje ook en goed geacteerd door Copley.

De zwart-wit personages neem ik op de koop toe. De Nigerianen vond ik zelfs wel grappig Het laatste deel van de film krijgt een familie(melo)dramatisch toontje maar dat vind ik niet eens misstaan. Prachtig Afrikaans (?) gezang en muziek trouwens aan het einde van de film.

Leuk dus, niet verwacht eigenlijk.

Hm een score van 3,54, wel erg hoog als je het mij vraagt. Het is wel interessant om het leventje van Kale te zien, maar het (tiener)gedoe met zijn gadgets en 'the girl next door' duurt wel erg lang zonder dat er al te grote ontwikkelingen zijn. Moet ook zeggen dat de plotomschrijving (en vooral de laatste zin) interessanter en meer 'disturbing' klinkt dan de film zelf. Sarah Roemer mag er dan natuurlijk wel zijn en LaBeouf speelt goed.

De ontknoping gaat vervolgens razendsnel en is eigenlijk ook niet verrassend. Beetje spannend nog wel, maar dat komt dan vooral door de vreselijk drukke score en de bliksem.

2,5* omdat het nergens uitblinkt en nergens echt de fout ingaat.

Ja gave film waar je meteen in wordt geslingerd. In het begin leek het op een sentimentele soep uit te gaan draaien (vooral met dat kindje) maar dat laatste loste zich gelukkig vrij vroeg vanzelf op. Sterker nog hoe verder in de film hoe meer distorted het wordt, had niet eens in de gaten dat het allemaal twee uur duurde, prima.

Het is wel wat flauw dat met al die losgeslagen seksualiteit geen losse tiet te zien is. Het heeft z'n begrijpelijke redenen maar is onnatuurlijk. Ook komt het hier en daar over als psychologie van de koude grond maar dat zit verder niets in de weg. Wel een uitstekende keuze om niets te laten zien over de exacte toedracht waardoor je als kijker hetzelfde denkkader hebt als de groep personen.

Zitten ook een paar leuke acteurs tussen (Lauren German en die twee mafkezen) en het open einde en de sfeer daarvan bevallen me ook. Onverwacht goede film omdat het niet zo originele uitgangspunt vlot en soms gewaagd wordt uitgewerkt (script, camerawerk)

Shit, dit had een betere film kunnen zijn met die desolate setting van de woestijn, het dorpje, de geharde militairen, de culture shock.. ideaal voer voor psychologische wantoestanden. Die zijn er gelukkig ook wel - voor vrijwel ieder persoon op zijn eigen wijze - en de opbouw naar de climax is goed maar echt indruk maken doet het niet. Misschien omdat de djinns iets te slecht verbeeld worden, omdat de soundtrack duisterder had gemogen, ik kan er niet echt de vinger op leggen. Het is uiteindelijk voldoende maar vooral ook een gemiste kans met zo'n mooi concept.

Redelijke film, een beetje langdradig maar wordt uiteindelijk genekt door een gebrek aan (beklemmende) sfeer en spanning. In plaats van nieuwe, echt memorabele scènes te creëren (zeker als je het in het verlengde van The Shining beschouwt), is er bijvoorbeeld flauw gedoe over uitgeblazen rook en witte oogjes. Doctor Sleep maakt te weinig indruk en blijft me niet lang bij.

Mooi tijdsdocument. Had hem blijkbaar ooit al eens gezien, maar het enige dat bekend voorkwam was dat Pacino met een witte zakdoek zwaait voor de glazen deur.

Pacino is een beetje love-it-or-hate-it voor mij. Meestal echter dat laatste en zo ook in Dog Day Afternoon. Z'n drukke gedoe en geschreeuw met z'n knauwerige Italiaans-NewYorkse acccent begon na verloop van tijd op m'n zenuwen te werken. Niet slecht geacteerd, maar wel frustrerend.

Tegenover hem staat ook al zo'n opgefokt baasje in de vorm van de onderhandelaar en dat doet er nog een schepje bovenop. John Cazale spreekt me dan nog het meest aan. 'Goede foute' kop, zwijgzaam en overgeleverd aan de grillen van Sonny.

Het eerste half uur vind ik wel sterk, goede intro. Daarna wordt het allemaal wat gezapig. Alleen al een telefoongesprek duurde volgens mij tien minuten. Dat hoeft niet erg te zijn, maar als je er al niet "in" zit helpt het niet echt mee. Van de ware zenuwoorlog zoals in de omschrijving van de film staat heb ik weinig gemerkt..

De film neemt wel een aardig sociaal standpunt in (alsook de reden van de overval) maar het voelt niet echt overtuigend aan, al die joelende mensen en ontredderde agenten. Een beetje gedateerd, hoewel dat als tijdsdocument natuurlijk niet erg is.

Prima weerwolvenfilm. Het heeft alle ingrediënten voor een rechttoe-rechtaan film: simpel verhaal, spookachtige locatie, aardig wat gore, goede vechtscenes en natuurlijk de weerwolven zelf. Qua spanning absoluut niet te vergelijken met het latere The Descent van Neil Marshall, totaal andere film.

De (zwarte) humor maakt de film luchtig, zoals dat ze eten als de sergeant doodleuk met z'n ingewanden open ligt, en dat de hond later aan een stuk darm trekt. Zaten wel grappige dialogen/stukken in.
Op het einde nog een leuk grapje tussen de aftiteling door.

Vond het leuk dat niet tieners centraal staan, zoals zo vaak, maar in dit geval soldaten. Filmtechnisch is het niet perfect, maar de weervolven zien er goed uit.

Verder niet een film die ik (als horrorliefhebber) snel weer op zet, maar wel erg leuk om gezien te hebben, vooral vanwege de combi horror/komedie.

Vermakelijk met lekker gore en grappige zombies. Kerels die al problemen hebben met vrouwen en dan ook nog eens met die zombies te maken krijgen, levert leuke scenes op.

Doghouse komt wel wat rommelig over en de humor is niet zo subtiel als in Shaun of the Dead (die imo toch een stuk beter is, de vergelijking is snel gemaakt). Niettemin goed vermaak.

Leuke griezelfilm, gedragen door het oudere echtpaar, het meisje, het huis en natuurlijk de poppen (waarvan de soldaatjes de kroon spannen). Lekker ongecompliceerd allemaal, inderdaad een ode aan de kinderlijke fantasie.

Een redelijke woensdagavondfilm voor op de zondagavond, eentje uit de strontvervelende categorie 'kindje wordt door bijna niemand geloofd maar puntje bij paaltje komt alles goed. Desondanks 2* omdat het allemaal zonder horten en stoten aan je voorbijtrekt; doorsnee kijkvoer.

Best een stijlvolle film. Het dolen door de verlaten steegjes van het verweerde Venetië is erg sfeervol en betekenisvol. Bijzondere openingsscene, een sluimerende spanning (zoals de mozaïekjes aanbrengen) en het einde heeft een goed opgebouwde spanning. Prima (klassieke) score eronder, behalve tijdens de seksscene, die maakt het tot een Duits soft-pornootje met besnorde kerel.

Script en thematiek ook mooi, vooral omdat je er zelf invulling aan kan geven. Ik zie het als volgt: het grote verlangen van Sutherland naar zijn dochtertje wint het van zijn visioen en leidt tot z'n dood. Hij wantrouwt de oude zussen terwijl zijn vrouw er rust door krijgt. De rouwboot met de blinde zus deed me trouwens denken aan het oversteken van de dodenrivier.
Sowieso is het wegzakkende Venetië een leuke metafoor.

De dwerg is onvergetelijk. Blijf het wel een beetje simpel vinden dat de seriemoordenaar er zo uitziet om het op hun dochter te laten lijken, maar het komt ten goede aan de mystiek en het creepy einde. De rol van de zussen vond ik lekker verwarrend, ze komen fout over maar hebben toch het goede voor.

Samen met het mysterieuze beeldje, het gebroken glas en de afstandelijke priester geven ze er een goed wazig sfeertje aan die gelukkig wat vragen onbeantwoord laten.

Typisch zo'n film die de 2e kijkbeurt nog beter wordt (en misschien wel meer keren). Zet je aardig tot nadenken en biedt volop ruimte aan je eigen interpretatie en hoe ver je daarin wilt gaan, super.

Lekker rustig gefilmd met af en toe een slomo of juist versnelde beelden die het nog dromeriger maken. Verhaal kabbelt voort met enkele bizarre voorvallen en blijft toch boeiend tot het eind. Prachtige sfeer, ook door de goedgekozen kalme soundtrack.
Gyllenhaal is trouwens geknipt voor de rol.

Het einde blijft voor mij het meest indrukwekkend. De beelden van zijn gezin en buren na de inslag
met de fenomenale bewerking van Tears for Fears' Mad World.
Kippenvel!