Opinions

Spannende film met een erg leuke plotwending en goed acteerwerk van Douglas. Verhaal blijft boeiend, als je je realiseert dat alles vantevoren is uitgedacht. Einde is wellicht wat teveel van het goede, maar doet je de eerste keer wel voor een enorme verrassing staan.

Dat is ook wel gelijk een klein nadeel voor herzieningen, want dan is dat wtf-effect grotendeels weg, iets waar zulke films sterk op leunen. Maar dat doet natuurlijk geen afbreuk aan je eerste beleving, wat ik uiteindelijk wel zwaar laat meewegen.

Zelfde concept ja. De uitwerking bevalt me wel, lekker kleurrijk en leuke score met o.a. de Bloodhound Gang. Had wel meer daarvan in gemogen en zelfs iets meer actie want de gebeurtenissen buiten de spelomgeving zijn niet echt boeiend, balanceert op het randje cool vs nerdy.. Alhoewel die vrouw euh die bolle wel fantastisch is

Normaal heb ik ook een hekel aan editing als die de actie in de weg zit of verbloemt, maar hier werkt het goed. Prima filmpje na het briljant geflipte Crank 2.

Vanavond op tv zie ik, maar ik ga hem niet opnieuw kijken. De film biedt weliswaar mooie beelden en heeft een bepaalde allure, maar het verhaal is mij te weinig boeiend. Toch jammer want in potentie is het allemaal wel goed.

Wat een strakke film.. Hard, melancholisch en grimmig (dat laatste deed me denken aan The Yellow Sea, ook geen enkel glimlachje maar deze is een stuk mooier geschoten). Een nietsontziend kat- en muisspel tussen twee onberekenbare gekken, erg gave personages met wie je beiden meeleeft en waarbij je halverwege dus aanvoelt dat er geen 'goed' einde kan zijn. Apart gevoel.

Vaak is de uiteenzetting van personages (een slechte opvoeding) een ballast in dit soort films maar hier valt het redelijk mee, het lijkt zelfs een thema te zijn. Maar vooral dat ze noodlottig veroordeeld zijn tot elkaar, zo vaak stuiten ze bij toeval op elkaar. Alleen richting het einde neemt het drama teveel tijd in beslag, net als het gesleep met die meid.

Sterke sound en stilte bij al die achtervolgingen, gevechten, stand offs; het steekt prima in elkaar. Zelfs het geneurie / gezang is mooi (hoewel de Amerikaanse nummers inderdaad vreemd op hun plek zijn maar da's puur door de taal).

Er zijn constant een grauw-bruine look en schaarse belichting, bijvoorbeeld de scènes op straat met lichtinval van slechts één bron zoals een lantaarnpaal, mooi effect heeft dat. Uitstekend camerawerk, een paar indrukwekkende shots (vooral van Wai's sillhouet op de pick up auto), spannende momenten en het compromisloze geweld maakt het compleet. Heerlijke misdaad/actie/drama, ruim 4* voor nu.

Kleinschalig, onderhoudend filmpje, leuke acteurtjes (en bijrollen, alhoewel sommige er te dik bovenop liggen) en een prima soundtrack. De onbestemdheid en kinderlijkheid hebben hun charme maar tegelijkertijd is het allemaal net iets te.. tam of zo, in de zin dat weinig me bij zal blijven. Wat weer wel leuk gedaan is, is dat de jongens in de natuur 'veilig' zijn (nature) maar bijna iedere keer in de problemen zitten zodra ze in aanraking komen met volwassenen (culture).

Tegenvallende Koreaanse film. Verhaal, muziek, beelden, vind het allemaal net iets te monotoon en tam.

Hmm vond er niet veel aan. Het bouwt goed op met een leuke plottwist, en het verhaal is vergezocht, maar daar valt nog mee te leven. Daarna ontspoort de boel met een einde na een einde na een einde en ebt de spanning (die toch al laat inzet) weer weg, erg jammer.

Het dramatische aspect - de link met de zelfmoord van z'n broertje - probeert nog wat toe te voegen, maar dat komt ook niet echt lekker uit de verf. Op een paar momenten is het gelukkig nog wel spannend en redelijk goor en zijn er een paar mooie beelden.

Punch it baby! Dat doet ze zeker in die auto's Boeiende misdaad / roadmovie met als hoogtepunt de scènes op het station, in de trein en in het hotel. De manieren waarop het duo iedere keer op de vlucht slaat zijn vindingrijk en gaaf om te volgen, vooral de escape met de bus vind ik geinig.

De 'machinale' openingscredits beloofden al veel goeds, McQueen en MacGrall doen het goed, het verhaaltje loopt lekker met een paar actie-opveringen maar er zijn ook minder geslaagde elementen. Het gedoe tussen Rudy en dat koppeltje en dan vooral die vrouw slaat nergens op, komt totaal niet uit de verf.

De erg aanwezige soundtrack staat me ook deels tegen, met name in het eerste deel (niet zozeer Toots Thielemans maar vind het sowieso vervelend als muziekeffecten precies getimed zijn op bewegingen van personen of voorwerpen). Jammer ook dat Rudy op het moment suprême zo makkelijk mis schiet en zelf neergaat maar het einde mag er zijn, straight forward zoals de film zelf.

Inderdaad een nogal structuurloos verhaal waarin van alles uit de kast wordt getrokken: ondoden, vampiers, vreemd passende gevechtsscènes met geesten, Grudge-achtige vrouwen, the-shining-twins en zo schieten er nog vele films door m'n hoofd. Maar spannend of eng is het grotendeels niet, met uitzondering van de scène waarin het jochie wordt opgesloten in de badkamer... Sowieso is die ingebalsemde oude vent best creepy.

Het is wel sfeervol, bizar en het ziet er fraai uit, zeker op het grote witte doek: de tot in de puntjes verzorgde setting, aankleding en het camerawerk met af en toe lange shots, vooral die in het trappenhuis is erg mooi. De ontknoping is niet echt een verrassing maar verklaart wel dat het zo stuurloos is, en deze 'doodshallucinatie' lijkt me ook een duidelijke verwijzing naar een andere horror. Jammer dat het vrij langgerekt is allemaal, had meer in gezeten.

Erg leuk hoe dit verhaal over vallen en opstaan schakelt tussen komedie, drama en zelfs thriller. Moet zeggen dat het beter bevalt dan verwacht. Jamie Grant komt niet lekker uit de verf wanneer ze spreekt, maar maakt het goed met haar uitstraling.

Apart ook hoe Teeuwen je op het verkeerde been wilt zetten en speelt met z'n showelement waarin hij een pedofiel nadoet. Juist op het moment dat je verwacht dat hij over de schreef gaat, dekt hij haar toe met de deken. Vooral het moment daarvoor komt hij echt onbetrouwbaar en zelfs eng over. Gheghe. Goed dus.

Daarna kantelt het verhaal 180 graden en is hij zelf de eenzame opgejaagde, en volgt tot verrassing weer een komische noot, maar dat komt misschien omdat ik het al grappig vind om hem 'een halfje bruin en een kréntenbol' te horen zeggen.

Twee mooie scenes die trouwens in het oog springen: de dansscene met de witte jurk en de toekijkende Hans, deed me zelfs een beetje denken aan David Lynch (net als het einde). En de scene waarin ze bij het haardvuur zitten met Mozart's Requiem in D, wel lijkt het behoorlijk afgekeken van The Big Lebowski.. Mooie belichting ook.

Absoluut leuk om gezien te hebben, ook zijn voorkeur voor jazz. Door het switchen met de humor (en het lauwe optreden van de moeder) komt het wel vrij betekenisloos over en het einde vind ik een beetje geforceerd.
De Tomtom was erg leuk trouwens
3,5 - 4*

Weinig aan toe te voegen, Gervais is altijd geweldig. Jammer dat hij niet aan het script heeft geschreven anders was het ongetwijfeld scherper en grappiger geweest. Desondanks een leuk filmpje met een paar grappige uitschieters.

Strakke film.. heb weinig met politieke thrillers maar was toch erg benieuwd naar de stempel van Polanski; een grijs, onbetrouwbaar sfeertje, érg goede muziek en een sluimerende spanning, meteen vanaf het begin dat me in veel opzichten aan de opening van Shutter Island deed denken.

Rond halverwege gingen er alarmbellen rinkelen bij het opvallende gedrag van Ruth en had de ontknoping geen verrassing moeten zijn. Terloops toch weer weggezakt omdat je wordt meegezogen in het verhaal. Knap staaltje werk want feitelijk gebeurt er niet veel, het is vooral aan de toonzetting te danken dat het blijft boeien en aan enkele uitschieters die de boog gespannen houden (zoals de scenes (en locaties) bij Paul Emmett, op de veerboot en in de privé-jet).

Het tipt wel niet aan de thriller/horror-klassiekers van Polanski maar het mag er zeker zijn. Ik neem de uit de toon vallende Brosnan en de vreselijk film-typische ontrafeling (de eerste woorden van opeenvolgende pagina's die het geheim blootleggen..) op de koop toe.

Eigenlijk ben ik er niet eens zo zeker van dat de Ghost het bij het rechte eind heeft, dat het allemaal toch wel een conspiracy theory is (zeker gezien enkele eerdere paranoia-films van Polanski). Waarom laat de CIA die tot alles staat is (tot aan het regelen van de Britse premier) een externe ghostwriter toe voor een biografie met alle risico van dien, en al zeker nadat de McAra al op iets was gestuit? En waar baseert de Ghost zich nu feitelijk op, toch stuk voor stuk suggesties (zowel voor hemzelf als voor de kijker). Niet bepaald rechtlijnig, alsof Polanski je in de maling wilt nemen. Maakt het zeker een tweede kijkbeurt waard maar dan niet startend en doorgaand in de (koker)visie van The Ghost Writer.

Na de leuke kortfilm Pelts is ook Giallo me prima bevallen
De plot is heerlijk simpel, het verhaal zou bij wijze van spreken zelfs zonder tekst uit de voeten kunnen. De karakters zijn dan ook weinig uitgewerkt; Brody hoeft haast alleen maar sigaretten te roken, z'n wenkbrauwen op te trekken als een puppy en af en toe bedenkelijk over z'n kin te wrijven. De vrouwelijke hoofdrollen zijn (weer) lekker hulpeloos en compleet afhankelijk van mannen; Linda van Enzo, en haar zus van de killer. En zoals vaker is het acteerwerk niet uitmuntend te noemen (ahum).

Maar who cares, Giallo is oogstrelend. Er zijn weer mooie, langharige vrouwen met een 'gracieus' beroep (wat te denken van Enzo's moeder in haar jurk ), een gepaste klassieke score, goede belichting en een subtiel kleurengebruik.

Argento weet je opnieuw op detailniveau lekker te maken: de dieprode eerste paar letters van een taxi-lichtbalk, het olijfgroene stewardesspakje, een helderblauw verkeersbord dat ergens tegen een lichte achtergrond zweeft, een pasteltint groene auto die verderop staat geparkeerd, een felrood tasje, en ga zo maar door; nagenoeg elk shot is verrijkt met dit soort kleurtoepassingen. Om vrolijk van te worden.

De verwondingen zijn hard zoals de vingers langs de balk met glasscherven, maar overall redelijk buiten beeld en beperkt aanwezig. Het spanningsniveau is zoals vaker niet hoog, wat vooral te wijten is aan het te vroeg zichtbaar zijn van de dader, een behoorlijke misser. Zijn stompzinnige stem maakt hem zelfs ridicuul.

Het camerawerk is netjes maar redelijk ingetogen, misschien iets té. Volgens mij bevat alleen de flashback-scene (die ook in de YouTube-link hierboven te zien is), enkele niet-lineaire camerabewegingen. Daar hadden er zeker meer van mogen zijn.

Blijft staan dat de setting van de vlekkeloze Italiaanse straten en de aankleding van gebouwen gelikt is. Zelfs een shot in een parkeergarage is al netjes.

Een dikke 3,5* voor deze (audiovisuele) filmbeleving.

Heerlijke slow burn thriller met een wat psychologische invalshoek. Heb genoten van de rustige opbouw en de kalmte van beeld en geluid. Bateman vind ik een prettige acteur en de drie hoofdpersonages zijn prima, hoe gestoord de twee mannen ook zijn en er had toch wel een lachje afgekund bij Simon. Beetje jammer van de paar jump scares maar vooruit. Het einde is precíes goed trouwens, lekker nasty.

Tja, een dramafilm met hier en daar een spannend moment, meer kan ik er niet van maken, net als veel anderen. Het lijkt alsof de makers er niet over uitkwamen wat het moest worden: een meeslepende horror, of een spiritueel getinte dramafilm. Het gevolg is iets dat er tussenin hangt. Dat hoeft niet slecht te zijn, maar imo heeft het verkeerd uitgepakt.

Af en toe zijn er de bekende Aziatische camera-techniekjes (zoals het weglaten van frames in bewegende personen) en geestverschijningen die in theorie doodeng kunnen uitpakken, maar het niet doen omdat het voor de rest ontbreekt aan spanning. er is geen bijzondere setting zoals je bij andere Aziatische films wel tegenkomt, geen intrigerende muziek, een veel te chronologische opzet en geen onverwachte plotwendingen of andere verrassende ontwikkelingen.

Wel is er hier een daar een schrikmoment en een enkele scene is wel scary de man in de lift.

Dan hoop je maar tegen beter weten in op een spetterend einde. De film pretendeert een bepaalde mate van diepgang te hebben, bijv. het gezwets over geesten en de openings-scene met de veelbelovende uitspraken van Mun. Genoeg aanleiding voor een onverwachte wending, maar helaas.

Ook de oude beelden van Ling gemixt door de belevenissen van Mun zijn te goedkoop. Ik had tijdens het slot de indruk naar een simpele Hollywood-film over goedaardige geesten te kijken.

De film is dus prima geschikt als je zin hebt in een rechttoe rechtaan, spannend drama met wat scary momenten.

De film begint goed, vooral de mooie jaren vijftig sfeer. En David is een aansprekend personage, leuk ventje.

Het verhaal is vreselijk, dat zulke dingen echt gebeuren... Maar de verfilming ervan heeft me niet bij de strot gegrepen. Ik vind Ruth maar een overdreven karikatuur van de ultraslechte moeder; alsmaar rokend, prekend, commanderend, meppend, bier schenkend. Eigenlijk gaat driekwart van de film over dat vervelende karakter en niet over de oorzaken daarvan, en ook niet over Sylvia's perspectief. De zonen die ook allemaal een typetje moeten voorstellen, ik weet niet.., het ligt er zo dik bovenop.

De martelingen komen vrij plotseling, zonder spanningsopbouw. Het lijkt een soort toneelstuk met al die kinderen er constant bij en de rokende moeder op de achtergrond, komt op mij niet geloofwaardig of schokkend over. Het was ook even omschakelen in het begin, ik verwachtte een nogal brute horror maar uiteindelijk is het veel meer een redelijk drama over een afschuwelijke gebeurtenis.

Simpel vermaak met venijnige, Franse volleybal-vrouwtjes die het in de bossen opnemen tegen een stel doofstomme, lelijke inteelt-mannetjes. Meer kan ik er niet van maken, ook niet minder. De eerste helft vind ik wel beter te pruimen dan de tweede en lang niet alle grappen zijn geslaagd, maar zeker leuk om eens meegepikt te hebben (al was het maar vanwege de ongebruikelijke personages).

Een van de beste films ooit gemaakt, de sfeer, het acteren, de personages, de levensgeschiedenis, het blijft fantastisch ook al zie je het voor de tiende keer.

Het meest pakkende vind ik misschien nog wel de muziek, fenomenaal, beste soundtrack die er is. Drukt de sinistere en weemoedige sfeer van de film perfect uit, brengt het zelfs naar een hoger niveau.

Nino Rota

Vind Gonin Sâga een klein tegenvallertje. Het steekt allemaal wel goed in elkaar maar het is behoorlijk monotoon in de zin dat er weinig opvallende oplevingen zijn, zowel in audiovisueel opzicht als wat betreft acties/gewelddadigheden. Beetje tam allemaal, ook hoe het script door suddert en vind het minder fraai en rauw dan bijvoorbeeld de yakuza Autoreiji-films van Kitano. De oude kerel springt er trouwens wel bovenuit, leuk personage met z'n eigen 'soundtrack' als hij verschijnt. En ik ben zeker benieuwd naar het eerste deel (Gonin).

Goede vibe heeft deze film.. Rustig opbouwend, boeiend en aardig creepy. Normale zaken zoals de vele dieren, het vegetariër-thema en de Animal Planet-beelden komen in deze context van de zwangerschap en de baby walgelijk over. Positief bedoeld want het is knap om zo'n onpasselijk gevoel op te wekken zonder al teveel expliciete gore. Al is het me niet helemaal duidelijk waarom het er in zit; het werkt wel.

Het personage van Madeline, haar neergang en het steeds meer afsluiten van de buitenwereld lijken op Repulsion, met het verschil dat de uiterlijke aftakeling hier wel goed overkomt. Prettig ook dat ik geen idee had hoe het plot zich zou ontwikkelen en dat er een spannend kat- en muisspel in verwerkt is (waarbij ik vreemd genoeg meer sympathie voor de schoonmoeder kreeg dan de moeder die amper meer een moeder kon zijn.)

Het einde mag er ook zijn waarbij de voedvrouw (jaloerse(?) ex-vriendin) er met de baby vandoor gaat, alleen jammer dat het dan steeds meer lijkt op de killerbaby uit Braindead. Die laatste tit-bite had er niet bij gehoeven.

Mooie film, wat een uitstraling heeft Eastwood toch.. Lekker cynisch, nors en verbitterd personage. Z'n opmerkingen zijn soms echt geweldig! Vind ook dat hij de film helemaal draagt.

Het verhaal is ook boeiend om te volgen. zEn het medeleven dat hij gaat tonen is echt fascinerend, mooi gespeeld. Het einde vind ik wel nét iets teveel van het goede: biechten en een einde laten maken aan je eenzame leven, maar dan en passant ook het leven voor je buren verbeteren.
Wel mooi gevonden en erg emotioneel. Af en toe ligt het er allemaal wel erg dik bovenop, maar het is een fijne film die ik gerust nog eens zal kijken.
Het testament is natuurlijk een perfecte afsluiter

Inderdaad een strakke docu over hoe de F1 de circuits veel te snel ontgroeide. Nogal morbide dat het hele gebeuren rondom de races zolang iets onschuldigs bleef hebben na al die doden.

Het heeft dezelfde aanpak als Deadliest Crash met de archiefbeelden en interviews met oude rotten (die zal je ook zeker bevallen Jawaddedadde). Maar omdat Deadliest Crash zich opbouwt tot één mooi gemaakte climax slaat die wat harder in, Grand Prix "spreidt" het over meerdere gebeurtenissen. Wel heel nare: Bandini die te laat uit z'n brandende auto wordt getrokken (wat een gruwelijk beeld..), Williamson, Clark etc. Toch is het slot indrukwekkend. De beelden van Zandvoort kwamen me bekend voor maar het kippenvel staat op de benen, temeer omdat vrijwel iedereen ervan uitging dat Purley naast z'n eigen auto stond...

Wel mooi trouwens om al die circuits op oude beelden langs te zien komen, vooral de on board camera, dat soort shots hadden er meer in mogen zitten. Hopelijk maakt Richard Heap nog meer van dit soort docu's en liefst eentje over de Nordschleife, waanzinnig circuit (vooral om zelf overheen te rijden, zelfde als seks maar dan beter omdat het langer duurt ).
3,5 - 4,0

Mooie film, vooral de donkere sillhouetten tegen de achtergrond van de sneeuw, en een paar prachtige scenes zoals die waarin Silenzio voor het laatst naar de saloon loopt door de dwarrelende sneeuw.

Kinski ziet er lekker evil uit met die doeken onder de cowboyhoed, in ieder geval beter dan de momenten zonder hoed. Verder geweldige muziek van Morricone, zoals ook bij de liefdesscene (ze is niet megaknap maar wel een berg uitstraling om stil van te worden).

Onvergetelijk einde ook dat rauw op je dak valt. Een van de minpuntjes vind ik de soms wat toneelstukachtige scenes.
3,5 - 4*

Mnee een van de slechtste in z'n soort die ik gezien heb, wat een verneuking van het mooie locatie-potentieel. Met de insteek als je nu NOG niet bang bent... lukt het nooit: te voorspelbare schrikmomenten, spullen die bewegen, fysieke aanvallen van 'zombieachtigen' én een bewegend gebouw; teveel van alles maar het totaal is weinig. En zulk slecht acteerwerk is funest voor dit genre, gauw vergeten. Nou oke het begin is wel tof met de Discovery-achtige intro.

Matige film waarin de sterke huiskamer-scène boven alles uitsteekt: een traag ronddraaiende camera en (bekende) muziek met de 'toepasselijke' titel The Promised Land. De tegenstelling tussen beeld/muziek en wat daar plaatsvindt levert een behoorlijk ongemakkelijk gevoel op en de lengte van de take doet daar nog een schepje bovenop. (Btw als het coke is wat Robert snuift, en dan steeds verder indutten op een bank... euhm..)

Sowieso zijn er veel lekker lange takes maar de contrasterende muziek bevalt me verder niet. Zo ook de plot, met name de zogenaamde spiraal waarin Robert belandt (het gangbare leventje afgewisseld met enkele drugs- en geweldsuitbarstingen), te fragmentarisch en afstandelijk en de vrij plotsklapse actie van Robert overtuigt niet. En moet-ie ook nog eens een begenadigd cello-speler zijn, het slaat te ver door met allerlei uitersten erin gooien.

De harde climax heeft dankzij die manco's relatief weinig impact, ik denk zelfs niet méér dan wanneer je het puur als los fragment zou bekijken. En aangezien juist alles zo'n beetje toewerkt naar die Clockward Orange Copy misdaad vind ik het een teleurstellende film die niet doet wat het lijkt te willen doen met je.

(PS vanwaar de oorlogsverwijzingen, dat mensen individueel en als collectief tot de gekste dingen in staat zijn, al dan niet onder druk/invloed van anderen? Bepaald geen eye opener en lomp gebracht.)

The Green Mile, de enige film die me in m'n volwassen leven tranen hebben bezorgd van medeleven. Niet veel maar toch

Ik vind het een meesterwerk van overbrenging van emoties.

Normaal val ik niet zo voor het theatrale en de (melo)dramatiek waar Amerikanen zo goed in zijn. Maar met deze film hebben ze me geraakt.

Een film hoeft van mij ook niet altijd perfect in elkaar te steken met diepdoordachte karakters, onnavolgbare wendingen, subliem camerawerk, uitmuntende score, geweldige settings of wat dan ook.

Als een film je raakt, dan telt dat voor mij. Of het nou mainstream is, of niet.

Een top 10 samenstellen vind ik daarom eigenlijk ook heel moeilijk, omdat je er tal van criteria voor jezelf op los kan laten.

Een aardige film over rivaliserende hooligans, maar haalt het niet bij het eerste deel. Pluspuntje vind ik dat normaal uitziende gasten ook hooligan kunnen zijn.

Maar het verhaal en het einde zijn gigantisch voorspelbaar en er is inderdaad onnodig veel afgekeken van Amerikaanse gevangenisfilms met alle bijbehorende clichés.

Het stoort me ook dat de slachtoffers van de vechtpartijen wel heel snel herstellen van de schade. Als er een kerel van 110 kilo boven je ligt en langdurig op je gezicht ramt mag je blij zijn als je het uberhaupt overleeft. Te overdreven allemaal.

Prima film. Komt behoorlijk realistisch over met die audio van de ijzige harde wind (i.t.t. bijvoobeeld Frozen), de gure setting, de wolven die zorgen voor constante dreiging (vaak buiten beeld), het gegrom.. het draagt allemaal de film, goed gedaan.

De enige flinke missers zijn al die onnodige flashbacks en dat het laatste halfuur veel te melodramatisch wordt, ze stegen nog net niet op als engeltjes met vleugels. Het zijn vervelende onderbrekingen van het grimmige karakter van man-versus-nature dat gelukkig nog wel aanwezig blijft zoals de verdrinkingsdood. Was het daar maar honderd procent op gericht, had het een echt goed filmpje in z'n genre geworden.

Prima film met de alom geprezen onderkoelde, zwartgallige insteek. Ik had daarvan wel iets meer (of beter gezegd: scherper) verwacht, maar dat drukt de pret niet veel. Het kabbelt allemaal voorbij voordat je het weet, ondanks dat ik een beetje Mikkelsen-moe aan het worden ben (niets afdoend aan zijn acteren).

Best spannend gemaakt, door het sfeertje van de rare geluidjes, en de manier waarop dat kind schokkerig beweegt blijft indrukwekkend zoals in de ring. Maar verder vond ik er weinig aan. Op het eind toen de verpleegster weer in het huis was dacht ik dat de paar verschillende verhaallijnen samen zouden komen en wat meer opheldering zou komen over de vloek, maar helaas. Er zit verder geen diepgang in, ook niet in de karakters (en dus geen medeleven).

Nu hoeft er ook geen verschrikkelijke diepghang in een horror te zitten, maar ik zou het wel waarderen als er iets achter zou zitten wat gruwelijk uitpakt en je verbaasd doet staan. Nu blijft het gewoon bij een film die is gemaakt om wat rillingen te krijgen bij de geluidjes, de enge japanse spookgezichtjes en de rare bewegingen. Kortom, een uitmelking van Ringu, die imho wel beter was, ook door de 'diaprojector-achtige' beelden die erin zaten.