Opinions

Heerlijke en bij vlagen creepy film, een soort moderne Repulsion in het kwadraat. De hoofdpersoon speelt erg overtuigend een moeder die dankzij een trauma steeds verder aftakelt in een angstpsychose met slapeloosheid en hallucinaties. En een even dikke pluim trouwens voor de onheilspellende geluidsband.

Normaal moet ik weinig hebben van dingen als bewegende spulletjes in een huis maar hier bevalt het prima omdat het net zo goed waanbeelden van de vrouw kunnen zijn (met het monster als een soort metafoor of manifestatie van haar ziekte). Ook de setting van het huis, de vele grijs/zwarte kleuren en het camerawerk zijn effectief. Over het algemeen is er een rustige en eerie vibe, maar af en toe is het juist zenuwachtig geëdit en lekker dicht op de huid gefilmd.

Behoorlijk ijzingwekkend vind ik het moment dat ze op het punt staat haar zoontje te wurgen. Handig gedaan omdat het al werd "aangekondigd in het boek", maar dat die moord en zelfmoord uiteindelijk dan niet echt gebeuren is een gemiste kans, zat er met afgrijzen op te wachten: 'zal ze dan echt...'. Jammer, want dat had de film nog meer doen uitstijgen boven de soortgenoten met cliché-elementen en had het echt luguber gemaakt en gedurfd, een einde met een stomp in de maag á la Martyrs.

Maar blijft overeind dat het een mooi gemaakte, sfeervolle en naargeestige horror is (waarbij het geluidsvolume natuurlijk hoog moet : ) .

Pf best aangrijpend... mooi doorsnijdend thema over het isolement waarin elk van de vier groepen verkeert en het geen invloed kunnen hebben op de situatie waarin ze allen zijn beland. De weinig uitgewerkte verhaal-link (het geweer) boeit me niet eens, maar daar ligt de nadruk ook niet op.

Erg goed acteerwerk, mooie soundtrack en beelden van het dorre Mexico, ruwe Marokko en daartegenover het moderne Tokyo.

Vooral meeslepend vind ik het rondstrompelen in de woestijn en de helikopter in Marokko met shots van nieuwsgierige/nietswetende inwoners. Of in het algemeen de machteloosheid in een vreemde cultuur (Marokko) en gebeurtenissen die compleet buiten je invloed om plaatsvinden (Mexico en Tokyo)..

Wel jammer dat er een paar langdradige stukken zijn. Toch een film die behoorlijk aanspreekt (persoonlijk meer dan 21 Grams) en je nog even laat nadenken over de houding ten aanzien van illegalen. Misschien is dat laatste wel erg gemakkelijk op te roepen sentiment, maar het werkt wel. (Overigens een oliedomme en ongeloofwaardige actie van die vrouw).

Ook naar aanleiding van Halcyon en met het vooruitzicht op Lady Blood
Gedurende de film volg je de vrouw die langs smerige plekken rondtrekt en allerlei sjofele losers tegen het lijf loopt. Daarbij vliegt de ene na de andere kill je om de oren. De vrouw is trouwens wel geknipt voor deze rol: ergens aantrekkelijk maar toch ook lelijk.

Het verhaal is rechttoe rechtaan, en de kills beginnen suggestief schokkend maar worden steeds explicieter en vooral erg bloederig. Uiteraard is de een meer geslaagd dan de ander, maar een aantal scenes is behoorlijk vindingrijk zoals de moord op de ambulancebroeder en ook het leegdrinken van de bloedtransfusiezakjes was wel ranzig. Reken niet op spanning (alles wordt 'aangekondigd') maar vooral op gore.

Het budget is denk ik laag waardoor het geheel wat amateuristisch overkomt. De vooruitgespoelde beelden van de truck en de auto zijn bijvoorbeeld knullig, maar dat heeft z'n charme nog wel. De 'gesprekken' tussen moeder en baby zijn grappig gekunsteld, maar imo te weinig om campy te zijn.

Nu twijfelde ik of de bezwangering was ingebeeld en ze gewoon gek was geworden, maar het allerlaatste shot nam die twijfel jammergenoeg weg. Al met al toch een verfrissend goor filmpje uit het "subgenre zwangere-vrouwen-horrors", en ik kijk uit naar Lady Blood die ongetwijfeld gelikter is en aan de trailer te zien minstens zo goor!

Leuk om weer gezien te hebben. Dat skaten vond je vroeger natuurlijk helemaal 'vet', vooral dat achter de auto hangen

Lloyd speelt een heerlijke rol en Fox is ook onlosmakelijk verbonden met Back tot the Future. De hele experimentele opzet om de boel weer terug te draaien blijft wel iets hebben. Het verhaal is ouderwets/kinderlijk aandoenlijk maar een en ander oogt nu wel erg gedateerd moet ik zeggen, vrij logisch ook misschien.

3 - 3,5*

Bad, Dirty Diana, Smooth Criminal Interessant om te zien hoe de clips tot stand zijn gekomen en de relatie tussen Jakson en de producer /regisseur / dansers. Die synchrone 'film noir' danspasjes blijven ongelooflijk cool. Alleen jammer dat de nummers vrij snel worden afgebroken, misschien dat het in de lange versie anders is.

Leuk concept, dat met deze uitwerking geinig was geweest voor een max. 40 minuten kortfilmpje. Maar na de zoveelste orgasmes en flauwe grapjes is de lol er bij mij gauw af, niet echt aanstootgevend.

Slecht acteerwerk kan ik het nog niet eens zo kwalijk nemen (hoort er een beetje bij), maar de acteurs zijn gewoon irritant, vooral die gozer. En ik ben geen hiphop liefhebber, dus dat werkt ook al tegen.

Het is af en toe nog wel aardig geschoten, maar afgaande op de poster en de horror (?) had ik liever wat heftigers gezien, het komt vrij puberaal over. Een hilarische pulp-rollercoaster werd het helaas ook al niet.

Hopelijk is The Human Centipede een stuk beter.

Lekkere 80's grauwe sfeer met de radio op de schouder, een stel jonge gasten en af en toe redelijk hard vechtgeweld. Het gevangenisverhaaltje is rechttoe rechtaan zonder compromisjes, met als hoogtepunt de uitstraling van Sean Penn.

Sjors & Sjimmie en Horowitz komen wel erg gekunsteld over en je moet door wat gevangenisclichétjes prikken.

Btw, bondige alternatieve titel: Rotzakken.

Leuk

Rare personages, stopwoordjes, toevalligheidjes en grote gevolgen van foutjes waar iemand de grip verliest.. doet mij erg aan de 'Coens-humor' denken, alleen hier komt alles op z'n pootjes terecht.

Simpel verhaal met op het oog lekker zinloze shots van een of andere leguaan. Het begint snel met de moord op de familie, dan denk je dat het slechts een introotje is maar eigenlijk gaat de rest van de film allemaal ook daarover, grappig gedaan.

Heb het uitgeproest bij die ouwe vent op de rituele begrafenis met Cage op de achtergrond , of de harmonicamuziek na de shoot out bij die gangster

Cage is hier echt een klasbak, alleen al hoe ie loopt en staat met z'n kop naar voren gebogen. Geweldige mimiek en dat lachje ook..... Gave film met scenes die het (hopelijk) over tig jaar nog steeds erg goed doen..

Inmiddels een paar films gezien van Jin Jang maar ook deze weet me niet helemaal te bekoren. De opening is mooi (geschoten) en luidt een moord-mysterie in met een paar wendingen, maar de ontwikkelingen blijven in eenzelfde gezapig tempo tot aan het einde voortduren. De licht-kritische ondertoon wat betreft de media doet daar niets aan af. Tot op zekere hoogte is het wel boeiend maar mij net iets te eentonig.

Heel solide film die helemaal in m'n straatje past: rustieke cameravoering en muziek, een boeiend plot dat niet onnodig ingewikkeld is en een goede balans tussen wraak en drama. De hoofdpersoon is niet een of andere veel te knappe spierbundel maar een eenvoudige antiheld die door blijft gaan, gedreven door woede en adrenaline. Hoewel niet supergelikt allemaal en ondanks de te lange stand-off "finale", erg van genoten. De aandacht verslapt geen seconde.

Best gaaf, bijna uitsluitend dankzij de plot en allerlei figuren van hoog tot laag die bij de kraak betrokken raken met afpers-praktijken en afronselingen. Al zou het maar voor een kwart feitelijk juist zijn zou ik het alsnog opmerkelijk vinden (in positieve zin). Wel ben ik een beetje Statham-moe vanwege de eeuwige typetjes en uitspraakjes merk ik, maar gelukkig is dit geen one man show.

Het barst van de personages en de film raast dan ook lekker voorbij met een paar spannende momentjes. Het mist alleen wat klasse of brutaliteit van andere (Britse) misdaadfilms, zo is het niet al te bijzonder qua muziek en camerawerk en de foute figuren die extra glans kunnen geven, doen dat helaas niet. Hoewel, die Michael X uitgezonderd

Heerlijk sfeertje van saxofoons, slonzige kamers en sleazy barretjes met een fantastische Rourke. Erg goed hoe hij de onverschillige en goedaardige zuiplap speelt, vooral ook door zijn lichaamshouding. Dunaway mag er trouwens ook zijn met haar uitstraling.

Na een uur kost het me alleen wel wat moeite om erin te blijven (het is toch veel van hetzelfde) en de rol van Tully vind ik niet zo denderend. Desondanks een humoristische en geromantiseerde schets.

Een kleinschalig onderwerp - je kind willen zien - maar tegelijkertijd is er eigenlijk ook niets 'groters' dan dat. Je zal maar één keer per maand een paar uur met je eigen kind mogen doorbrengen buiten je schuld om (relaxte kerel trouwens die vader). Het is natuurlijk ook een pijnlijke situatie voor de pleegouders maar nergens uit de docu blijkt dat ze écht begrip opbrengen voor de vader, vooral de pleegmoeder begon me daarmee te storen.

Maar goed ook zij zijn nergens schuldig aan, het is absurd dat het jarenlang moet duren voordat een besluit wordt genomen over de opvoeding en het kind steeds ouder wordt met een groeiende band met de pleegouders, wat het voor alle partijen steeds moeilijker maakt. Een falend systeem dus hoewel dat niet echt uit de doeken wordt gedaan in de docu. Het focust alleen op de betrokken mensen inclusief maatschappelijk werkers. Aan de ene kant een gemis, aan de andere kant blijft het daardoor de menselijke invalshoek hebben en door de neutraliteit die het uitstraalt is het een oprecht overkomende documentaire.

Ja heerlijk optreden weer van Giamatti, nog meer dan in Sideways een gezichtsbepalend karakter in de film. Denk dat er maar weinig weinig grote acteurs zijn die zo'n bot, eerlijk, onverschillig, dronken, snobbig en alsnog grappig en aandoenlijk personage, mooier kunnen vertolken.

Vooral de periode met z'n tegenpool Minni Driver (tweede vrouw) vind ik geinig vanwege zijn bekende gezichtsuitdrukkingen en de lompe joodse termen door Driver en Hoffman. Alleen sommige zaken zijn te filmtypisch zoals de aantrekking tot Miriam jaa op je bruiloft je liefde verklaren aan een ander en de trein achterna rennen.

Later blijft het lollig op z'n tijd (die freeze boven het bed en de bordeelscene) maar het laatste halfuur wordt het best aangrijpend, totaal verlies van grip op het leven terwijl hij eerst alles impulsief deed.
Voor de kijker is het trouwens niet echt een kwestie van fictie van werkelijkheid zien te scheiden (wat ik verwachtte naar aanleiding van de omschrijving).

Er zijn nog een boel plotjes en personages (en de verdwijningszaak speelt niet eens een koersbepalende rol in z'n leven) alleen dat heb ik allemaal niet als storend ervaren; dat fragmentarische past er ook wel bij. Audiovisueel is het verder allemaal niet zo memorabel maar zeker een prima tragikomedie, Giamatti is de film.

Eerste uur verloopt traag en kan me met moeite geïnteresseerd houden, daarna wordt het een stuk beter. Sowieso mooie beelden van het hotel en de gang, en Fink zelf is intrigerend, maar tot de moord gebeurt er zo weinig en de scenes met de overige personen hebben niet genoeg (zwarte) humor om grappig te zijn.
En de diepere laag, ik raakte het spoor volledig bijster. Eerst dacht ik dat Fink en Charlie dezelfde persoon zijn, daarna dat Charlie de duivel is, en op het einde weer dezelfde persoon. Ik hoef niet altijd een pasklaar antwoord, maar bijvoorbeeld Donnie Darko en Lost Highway weten me emotioneel te raken en dat vind ik dan genoeg, maar Barton Fink helaas niet. Misschien omdat de score niet goed genoeg is, of dat het serieuzer gebracht had moeten worden, vooralsnog moeilijk te duiden.

Waar heb ik nu eigenlijk naar zitten kijken nogal vergezocht script met een impactloos einde..

Het eerste kwartier is prima; vlot en veelbelovend. Eenmaal in de kelder word je ook af en toe lekker gemaakt met een snelle score en leuk first person camerawerk, maar dat vervalt telkens weer in stilstaan, rondrennen en slechte dialogen. Weg tempo en spanning, zonde want die wordt soms aardig opgebouwd. Goed ook dat het nog 'lange' tijd raadselachtig blijft.

Maar wat in godesnaam doet Dyer in deze film.. vind hem prima in voorgaande rollen alleen hier slaat hij de plank toch wel mis. Net als de rest van de cast trouwens.

Jammer van het rare plot, de ingrediënten voor een 'standaardverhaal' (waarom niet gewoon een killer die uit is op bloed) waren er wel in de vorm van de setting en de muziek. De rest is bijna.. kelderniveau.

Geinig filmpje. Eerste driekwartier zijn rap, hard en grappig. Vooral de tv-instructie met de overenthousiaste dame is geweldig.

Halverwege raakt de vaart eruit en zijn er geen verrassingen meer, het is allemaal meer van hetzelfde en tegen de verwachting in geen bijzondere kills meer. Wel grappig dat de leider weer opstaat.

Score is lekker misplaatst met de klassieke muziek. De film had wel meer impact kunnen hebben als het korter was en in tempo zou toenemen in plaats van afnemen. Verder niks meegekregen van serieuze waanzin of overlevingsdrang, gewoon rechttoe rechtaan met een dikke knipoog.

Redelijk eco-horrortje. Het begint aardig maar suddert daarna een beetje door als een etterende wond en bloedt uiteindelijk dood. De gedoseerde gore zit wel goed (mede dankzij de bewust matige camerakwaliteit) en het verhaaltje zelf is interessant en ranzig genoeg.

Alleen het concept van found footage werkt hier niet goed. Als het door één of enkele personen gefilmd wordt kun je er bij betrokken raken maar hier is het een lange aaneenschakeling van videorecorders, skype, telefoonbeelden, auto-camera's en wat je maar kan verzinnen. Wel vindingrijk maar niet spannend door een gebrek aan focus en medeleven (en omdat je al snel veel te weten krijgt wat er aan de hand is, geen verrassingselement).

De doofpot-affaire maakt het allemaal nog wat meer vergezocht, of dingetjes zoals de oceanologen die alles op video vastleggen of met je baby gewoon door een dood dorp vol met lijken blijven lopen, welja joh... Zo worstelt het zich in allerlei bochten terwijl het veel beter had kunnen zijn vanuit één oogpunt (de reporter en cameraman) wat de meeste manco's meteen had weggenomen. Uiteindelijk is het niet echt slecht, maar het sleept zich wat voort en eindigt vrij slap.

Thematisch gezien rent de film zich voorbij: opvoeden, opgroeien, overleven met daarbij tegenwerkende (natuur)krachten, etc. Een allegaartje dat krampachtig overkomt.

Het voordeel daarvan wel is dat het verhaal aanvankelijk lekker onbestemd is; je belandt van de ene setting opeens in de andere en realiteit en fictie lopen in elkaar over zoals een kind de wereld ziet. Sterk gespeeld door dat meisje en de vader. Vind het best mooi en aandoenlijk, vooral de (botte) manier waarop ze door haar vader en andere figuren klaargestoomd wordt voor het echte leven.

De voice over en de soundtrack zijn prima en op z'n tijd is er een goed neergezet sfeertje. Het Zuiden leent zich daar natuurlijk goed voor, alleen moet je het dan nog wel op het witte doek kunnen toveren en dat is aardig gelukt hier.

Prachtig onderwerp voor een verfilming: nobelprijswinnende genialiteit in strijd met schizofrenie.

Maar de uitwerking valt me op sommige vlakken tegen. Het ziet er allemaal wel degelijk uit (niet negatief bedoeld) maar het wil te graag aangrijpend overkomen. Zowat iedere scene met Connelly moet gepaard gaan met lieflijke romantiek of bezorgdheid: een handje op het raam, een handje op z'n wang, een traantje hier en daar, etc.

De (op zich mooie) muziek is tijdens belangrijke momenten wel zo dik aangezet dat het z'n doel voorbijschiet. Sowieso lijkt het orkest geen seconde stil te zijn. More is less..

Er zitten wel een paar mooie scenes in en de hallucinante / schizofrene ervaringen spreken me erg aan, vooral pas in de tweede helft van de film wanneer hij bijvoorbeeld in het schuurtje werkt. Dat er dan weer overal krantenknipsels hangen voelt echter weer zo uitgetekend aan.

Diep onder de indruk van Crowe ben ik trouwens niet. Had vaak het gevoel te kijken naar een acteur die een schizofreen probeert te spelen (als je begrijpt wat ik bedoel). Dat loopje, die puppy's blik, het baardje.. maar naar het einde toe vind ik het wel overtuigend.

Al die pogingen tot emotie ten spijt (of juist daardoor..) ben ik toch meer onder de indruk van het echte levensverhaal van Nash dan deze verfilming.

Gaaf scenario met die knipoog naar Halloween en vooral de standaard-slashers die erna kwamen. Het is vreemd dat Behind the Mask zo onbekend is want het concept is geweldig. Denk alleen dat m'n hersenen een tijdje op stand 0 draaiden want zag totaal niet aankomen dat de crew al vanaf het begin onderdeel uitmaakte van het plan.

Eigenlijk is het een ideale bodem voor lompe visuele grappen maar de humor is grotendeels wat zwakjes en flinke gore zou ook niet misstaan hebben, daar zie je helaas niets van. Het oogt verder allemaal te amateuristisch en de vertolking van Leslie vind ik te lauw, maar de vrouwelijke reporter doet het erg leuk.

Moet wel zeggen dat het op zich al grappig is dat ze de moordenaar stap voor stap volgen en er toch wel geinige stukjes tussen zitten. Bijvoorbeeld als Leslie uitlegt hoe moeilijk het is voor een serial killer om overal heel snel op weten te duiken, maar als je dan toch gezien wordt moet je kalm en rustig lopen, ook bij achtervolgingen, flinke conditietraining dus

Best slim ook dat allerlei clichés op de hak worden genomen waarna de film op het einde diezelfde clichés gebruikt en dus ook zichzelf op de hak neemt. En als spoof vind ik Behind The Mask
- ondanks de mankementen - nog altijd leuker en natureller dan het overhypte Cabin in the Woods.

Na het zien van de The Duke of Burgundy werd me duidelijk dat Peter Strickland veel oog (oor) heeft voor de geluidsband en dan heb je al een streepje voor bij me. In die film draagt de sound veel bij aan de mooie sfeer, en bij Berberian Sound Studio staat het zelfs behoorlijk centraal (hoewel toch anders, minder, dan verwacht).

Heb er dus van genoten, zeker omdat het ook nog eens in combinatie is met giallo-achtige elementen en een mysterieuze laag. Toch vind ik het over de hele duur niet evenwichtig en overtuigend genoeg om onder de indruk te zijn, zoals het concept van 'film-over-film'. (En ook al probeer ik het altijd te voorkomen: misschien onbewust te hoge verwachtingen naar aanleiding van het thema en The Duke.)

Een markant figuur met een aangrijpend levensverhaal, leuk om hem te zien genieten van z'n muziek en hoe de mensen hem herinneren. Toch weet ik nog vrij weinig van hem af ondanks dat er aardig wat afgepraat is, met wat betere vragen had er denk ik 'meer uit gehaald kunnen worden' hoe cru dat ook klinkt. Ook het raadsel rond zijn dood was voer geweest voor meer uitdieping, een tragiek die meer vragen oproept dan dat er beantwoord worden. Het is wel apart hoe de beelden van hem gecombineerd zijn met de nabestaanden die ervoor zitten, en fraaie slotmuziek.

Vermakelijk maar toch ook wel geforceerd, de magie uit het eerste en (in mindere mate) het tweede deel is weg. De gore is soms wel tof en vooral de (seks-getinte) capriolen die die blonde uithaalt mogen er zijn, eigenlijk het leukste personage. Die kale gek is ook nog wel geinig, zeker met de verwijzing naar het fantastische Castle Freak wanneer hij die tiet te grazen neemt. Maar een hoop is te gemaakt en sfeerloos, vooral te wijten aan de niet-aansprekende gevangenis-setting en de grootschaligheid van de chaos.

Best grappig al die vooroordelen over het noorden die maar door blijven gaan. En dat de scènes in het zuiden ook veel mooier ogen, zeker met zijn galante vrouw erbij (wat moet zij eigenlijk met zo'n doorsnee kerel haha). Die rolstoel ook, of de oom die advies geeft, gefilmd als 'een wijze oude man op de berg' zo flauw maar leuk. Na halverwege zakt dat niveau wat in en wordt het te eentonig en te geacteerd, maar het blijft vermakelijk.

Gidi met z'n droge houtje-touwtje-vest..? Die is ook zo gestoord als een deur haha, net als z'n vader. Wat een geweldige move in de film dat opa als lieve oude man soep komt brengen en enkele momenten later met een gasbrander op z'n gemak die totaal hulpeloze kerel behandelt. Eigenlijk zijn ze behalve de agent allemaal van het padje af, zo terugdenkend, leuk gedaan. Maniacs are most afraid of maniacs.. en het lijkt me niet voor niets Big Bad Wolves te heten.

Verder heb ik me erg vermaakt. De humor, meestal afkomstig van de agent, is vaak veel te flauw maar het hele gedeelte vanaf aankomst in het landhuis steekt prima in elkaar: boeiend, spannend, soms grappig (die blikken van ze) en erg degelijk gefilmd. Vind het ook een goede keuze dat er vrijwel niet stil wordt gestaan bij de schuld/onschuld-vraag van Dror, best een frisse aanpak.

PS moest bij die vader constant denken aan Michael van Praag : )

Slim verteld verhaal en originele vondsten, die soms wat knullig zijn weergegeven maar constant boeiend blijven. Fantasievolle vertellingen over het leven en de dood spreken ook wel erg aan en voor je het weet is de tijd voorbij, leuk gedaan en mooi hoe alles samenkomt.

Op den duur werkt het allemaal wel erg opzichtig positief: de Forrest Gump-achtige ultimate-goedzak en de voice over die de meest ranzige zin als poëzie kan laten klinken. Visueel vind ik het soms ook niet sprookjes-sprankelend. Ben in ieder geval wel verrast dat het grotendeels gespaard is gebleven van duimendik christelijk gedoe (al zal het daar onder de oppervlakte vast van barsten, maar dan ben ik er niet over gestruikeld).

En wat Ed Bloom betreft: een aandoenlijke man, maar natuurlijk ook ontzettend egocentrisch t.o.v. z'n zoon; weinig mee omgegaan, en dus door middel van zijn talent om verhalen vertellen dan maar constant z'n eigen leventje aangedikt overbrengen, zelfs op z'n sterfbed (al is dat open voor interpretatie). En toch smelt zowat iedereen ervoor.. 3 - 3,5*

W..who the fuck are the K-neutons?! en dan die kop erbij

Een van de beste komedies in een supergelikt jasje. Als je gestresst bent, gewoon deze film opzetten.
Subtiele humor, zoveel oneliners en een absurd verhaal met wat plotwendinkjes, en dat allemaal door een stuk vloerkleed.
Ook fantasische shots zoals de neon-sterren van de bowlingcenter en de bowling-bal-view. Super soundtrack en geweldige scenes zoals de verbale en fysieke reactie van the Dude als die twee agenten hem thuis ondervragen, het te kakken zetten van kunstzinnige figuren, en het uitstrooien van de as met die ter plekke verzonnen tekst erbij
(Alleen al in het zinnetje 'and he died like many young men of his generation before his time' zitten subtiel een paar grapjes verwerkt.)

Blijkbaar val ik uit de toon. Eerst maar de positieve punten: het laten spreken door middel van beelden in plaats van woorden is een aparte beleving, de verweving van rustiek met actie is bijzonder gedaan en de lieve soundtrack en kleurrijke beelden vind ik mooi.

Een meeslepend verhaal had daar allemaal meer recht aan kunnen doen. Voor m'n gevoel duurde de film drie uur lang, met een arty-farty plotontwikkeling en dito gebeurtenissen. Ik kan dan ook weinig sympathie opbrengen voor de jongen en z'n vreemde praktijken met als hoogtepunt twee mensen neermeppen met golfballen. Dat het vervolgens hem zelf ook overkomt moet dan opeens zielig zijn.

De overgang naar het onzichtbaarheisgebeuren geeft er weliswaar een mooie dromerige sfeer aan mee, maar die pakt op het einde wel zo ridicuul uit dat ik afhaak in het mee laten voeren in de symboliek. Jammer ook dat de afsluitende zin daarom overkomt als een quasi-poëtische dooddoener van jewelste.

Tot slot valt me op dat hier vaak Amerikaanse grote producties wordt verweten eendimensionale, onontwikkelde en stereotiepe karakters te hebben, maar Bin-jip wordt het wonderwel vergeven met de gemene agenten, de nare man die z'n arme vrouw slaat en last but not least de sadistische gevangenisbewaarder,
een karakter dat met name in Darabonts films door critici om genoemde redenen met de grond wordt gelijk gemaakt (terwijl die ook in Bin-jip bedoeld lijkt te zijn om medeleven met de hoofdpersoon op te wekken).

Mooie film, die typische aanloop met oeverloze dialoog-scenes om de personages neer te zetten (iets te lang naar mijn mening), en vervolgens de uitmonding in de bird-attacks.

Ik vind het nog steeds wel wat hebben, vooral die grote kraaien en het gekrijs. Niet spannend maar wel dreigend als ze bijv. met z'n allen ergens zitten en wachten. Er is (vrijwel?) geen muziek, dus best knap om dan zo'n sfeertje neer te zetten tussen de 'kneuterige' gedeelten door. Maar suspense, dat niet.

De kinderen zijn nu trouwens wel een afknappertje, zo steriel dat het bewegende poppetjes lijken.