Opinions

Wel geinig dat die exen totaal niet bij Don passen (of tenminste zoals ze zich later ontwikkeld hebben), vooral dat makelaars-gezinnetje, wat een smakeloze bedoening daar

Jarmusch ligt me na een stuk of vijf films blijkbaar wel. Een van hem herkenbare opening en daarna onderuitgezakt de letterlijke en symbolische reis van Murray volgen met een relaxte soundtrack, ik wil dat cd'tje ook wel in de auto. Wat aan het einde van de film overblijft - behalve eenzaamheid - is me nog een raadseltje en da's prima.

die Pet Shop Boys scene en de overval

Leuk filmpje, mooi geschoten en een geweldige vertolking. Alleen het hinkelt erg tussen twee sporen; aan de ene kant een straight forward biografietje en anderzijds is de film weer zo aangekleed dat het lijkt iets te willen vertellen (de toneel scenes) maar 'wat' is me behoorlijk onduidelijk, iets in de trant van A Clockwork Orange wat dus mosterd na de maaltijd zou zijn. Dat het allemaal wat repeterend wordt (inhoud en humor) of soms flauw (een voor de helft geschminkt gezicht als symboliek, mweh)
helpt ook niet mee om het niveau van het begin vast te houden, maar gelukkig springen er een paar scenes bovenuit.

Een matig begin waar je denkt te maken te hebben met een standaard thrillertje en dito schrikmomentjes, maar na een half uur wordt de film met de minuut beter en houdt de mysterieuze spanning je stevig vast. Knap staaltje van het opbouwen van een sluimerende sfeer.

Net zo opvallend is het rustige camerawerk en het gedoseerd gebruik van opvallende kleuren van voorwerpen (ala Argento) in een verder grauwe en doodse omgeving.

De film heeft een paar sterke scenes en wisselt goed af tussen stiltemomenten en muziek. De slotscene in de auto is er een om audiovisueel van te likkebaarden.

Hoe het verhaal precies in elkaar steekt blijft (voor mij) onduidelijk maar dat past eigenlijk wel bij de vertwijfeling van Gina.

Zo wat was dat slecht.. haalt het in de verste verte niet bij de geniale Borat die veel scherper en grappiger is, betere muziek tussendoor en een veel leukere relatie tussen Cohen en zijn assistent. Dit was maar geforceerd en mislukt grappig gedoe tussen die twee en één lange herhaling van de gimmick 'anti-homo' en homofobie naar boven halen; na een kwartiertje heb je het wel gezien en wordt het flauw dat gezwaai met dildo's en mensen voor het blok zetten. 1,5* voor een paar momenten zoals de ongemakkelijkheid van de dominee maar voor de rest vind ik vooral Cohen zelf genant omdat z'n grappen amper werken.

Zeker niet slecht.. een labiele, getraumatiseerde, verslaafde vrouw in één kamer met een zwaar paranoïde schizofrene kerel, you do the math / meth. Vrij minimalistisch allemaal maar dat komt de personages en de psychose alleen maar ten goede. Vooral Judd staat goed te acteren met haar uitstraling van knap & weerloos, eigenlijk gaat er weinig mis tot het moment dat zij haar vriendin wegstuurt en het huis in aluminiumfolie verpakt is, nogal overdreven.

Het raakt dan ook wel erg in een stroomversnelling, zou er totaal geen moeite mee hebben gehad als er langer de tijd voor was genomen (nu lijkt alles plaats te vinden in een tijdspanne van slechts enkele dagen), of zelfs dat alles gefocust was op één persoon in plaats van twee.

Desondanks stoorde de vrije val me niet veel, zat behoorlijk in het verhaal, en al zeker toen het duo
bezoek kreeg van Peters psychiater / arts die voor een extra perspectief zorgt, en het opgevolgd wordt door een huiveringwekkend slot.

Toch wel erg fucked up: van het inbeelden van beestjes tot aan complottheorieën over wereldleiderschap.
Bug is een knap staaltje psychische angst.

Anderhalf uur naar een kist kijken is nog best boeiend. Nou ja niet de volle anderhalf uur, er had wat geskipt mogen worden, daar hoeft een film niet slechter van te worden (integendeel vaak). De foefjes om spanning te creëren (zoals dat slangengedoe) had ik bijvoorbeeld niet gemist.

Toch vind ik Buried een geslaagd 'probeersel'. Sterk geacteerd en het begin is goed. Wel storend is de houding van zijn werkgever. De situatie is al ernstig zat, maar daarbovenop komt dan nog eens een werkgever die hem keihard naait (wat Paul ook nog eens netjes aan blijft horen), een aanklachtje tegen de onmenselijkheid van de zakenwereld/samenleving ofzo, bweh. Het is een detail, maar wel overgoten met moralisme.

Je moet ook niet te lang stilstaan bij de toedracht - Welke gijzelnemer kiest in Gods/Allahsnaam nou voor zo'n omslachtige methode, en dan ook nog de gijzelaar met een survivalkitje onder de grond stoppen en maar hopen dat ie een videootje wil en kan maken als er niet meteen geld komt..

Maar goed, het einde vind ik gelukkig wel weer sterk en had ik niet zien aankomen, past er prima bij.

Dit gaat nergens heen dacht ik in het begin, slappe hap, later had ik het door
Simpele personen komen weer terecht in de voor hen meest onmogelijke, onvoorspelbare situaties, en dat allemaal vanwege één simpel voorwerp. The Big Lebowski dus, maar dan in het klein.

Pitt doet het wel aardig en Clooney is redelijk grappig (voor hem is het een anderhalf uur durende Nespresso-reclame), maar ik vind ze allebei weer erg houterig en geforceerd. Zal zelfspot zijn, maar spreekt me niet echt aan.

Nee ik moet het hebben van McDormand (net als in Fargo), geweldige vrouw en gezichtsuitdrukkingen, zoals bij de Russen en aan de telefoon. Malkovich is ook weer lekker op dreef, vooral die 80s aerobicsles, dat suffe muziekje en 'I'm bigger, than ever. I'm bigger, I'm back. You fúckers, I'm back!'

Leuk ook hoe de muziek een thriller uitstraalt terwijl het plot te zot voor woorden is. Zelfs de heilige CIA heeft geen idee, wat erg leuke conversaties op het hoofdkantoor oplevert. Lekker tegendraads, zo ook bijvoorbeeld de bespiedende auto die in elke spionagefilm zou wegscheuren, maar hier niet verder komt dan het parkeerplekje.

Uiteraard geen platte dijenkletsers, en al met al nog net te weinig hilarische dialogen, maar wel weer subtiel. Ongetwijfeld zijn de personages bedacht met de acteurs in het achterhoofd, en zal de film er een volgende kijkbeurt zeker niet slechter op worden.

3,5 - 4*

Tof filmpje en soms best spannend. (Geen gore.. voordat een hele horde bloedverslaafden op de film duikt...

Lekker korte speelduur, weinig personages en een serieus gaaf beest. Levert een paar mooie scenes op zoals in de koker boven z'n rug, wat een megakop en ogen, en leuk gefilmd. Zo ook de afwisselende close ups van z'n ogen en die van het meisje; heeft iets Giallo achtigs en da's altijd mooi natuurlijk. Net als het zweetdruppeltje.

Na de zoveelste keer van rennen en deuren dichtdoen wordt het wel wat veel van hetzelfde maar vind het toch knap hoe ze het boeiend weten te houden.. de korte lengte helpt ook wel mee. Er zitten vast wat ongeloofwaardigheden in (volgens mij overleef je het nog geen minuut met zo'n hongerig beest op de overloop..) maar wat maakt het uit.

Goede score ook en diep gegrom en gebrul. Het autistische kindje had van mij wel weggelaten mogen worden, voegt weinig toe en behoorlijk stereotiep neergezet waardoor het op m'n zenuwen ging werken. Dat het einde zich makkelijk laat raden - stiefvader gaat dood - is ook vrij jammer maar gelukkig houdt het daar dan ook bij op
(in plaats van een einde na een einde na een einde..).
krappe 3,5*

ps fraaie poster

Geweldige eerste en laatste tien minuten.. Daartussenin is het vrij tam; tot aan een uur gebeurt er eigenlijk weinig. Het camp sfeertje is wel prima gedaan, altijd leuk die jaren tachtig chicks in krappe broekjes en het 'jolijte' gedoe van de gasten. Vooral dat plagen is goed overgebracht, past er helemaal bij en je krijgt sympathie, alleen vind ik dat middenstuk dus net te lang duren.

Gelukkig is de spanning bij het einde wel voelbaar, voor het eerst, maar des te meer jammer is dan dat de eindstrijd teleur stelt. Zo'n killer met wraakgevoelens mag wel wat moeilijker te verslaan zijn. De spaarzame kills en effecten zijn gelukkig wel goed bij dat vlijmscherpe attribuut; genoeg dus voor een prima te verteren slasher met leuke soundtrack.

Het kleurgebruik is op sommige momenten ook mooi, zoals bij de eerste moord en vooral bij de eerste kanotocht. Van de killer's view met hartslag-geluid word ik altijd wel een beetje blij, en al helemaal van die verpleger die z'n woorden net iets te lang rekt:
Mánnn this guy's burned so bááád, he's cookeddd wat een held

De zomerse tegenhanger van The Shining? Ongelooflijk hoeveel overeenkomsten er zijn: de openingsscène in de auto op weg naar een afgelegen pand (en meteen onheilspellende muziek), het 'care-taken', de ouders die doordraaien, een gebouw dat 'leeft', de foto's aan het eind etc. De film en het boek kwamen eerder uit dan The Shining en Kings boek dus het kan haast niet anders of King en Kubrick hebben hier niet met een schuin oog naar gekeken, maar met de ogen wijd opengesperd.

Hoe dan ook, Burnt Offerings is inderdaad een geweldige atmospheric horror. Alles gericht op de drie personages, het huis, toenemende onderlinge spanningen en in dit geval gelukkig geen schrikmomenten of opzichte spookhandelingen (een dichtslaand deurtje uitgezonderd). Dankzij de heerlijk rustige opbouw en vooral een constante creepy soundtrack is Burnt Offerings vanaf minuut één boeiend, heb amper wat gemerkt van de vrij lange speelduur en dat er feitelijk niet veel gebeurt.

Er hangt steevast een nevelachtige gloed over de film die het toch al mysterieuze plot nog mistiger maakt. Alleen het camerwawerk zelf is wel erg vlak (wat hadden steady shots hier goed bij gepast..), de huiseigenaar en de klusjesman zijn net iets te karikaturaal en Oliver Reed met z'n grove postuur en Hulk-hoofd vind ik niet de perfecte keus voor deze rol. Maar hij acteert goed en het einde is erg strak, vooral ook omdat er veel in nevelen gehuld blijft. Dan ook die geslaagde 'slow pace' erbij en het is een van de beste haunted house horrors die ik gezien heb. En vreemd genoeg amper publiek voor te vinden..