Opinions

De Indonesische versie van A l'interieur (en Frontiers)

Maar lang niet zo goed......

Een simpel verhaal dat eindigt in een bloedbad, waarbij het ene effect beter is dan het andere. Pluspunt is wel dat er tonnen bloed zijn aangesleept en daardoor lekker splasherig wordt. En da's ook het enige doel van deze film.. zelfs de reden van de slachtpartij is me niet geheel duidelijk

Het acteerwerk kan alleen van de zwangere vrouw door de beugel maar dat maakt niet zoveel uit (dat gevecht in de struiken

Spannend wordt het bijna geen een keer, maar ik kan ook moeilijk merken of het allemaal met een knipoog was of serieus. Het eerste toch wel voor een flink deel..

hoop ik.

2,5* dan maar omdat het soms zo slecht was dat ik me wel vermaakt heb.

PS leuk die paar zinnetjes in het Nederlands.

Machetieee... Trejo met z'n spijkerharde kop. Heerlijk hoe ie alleen al kijkt naar messen en het huis- tuin- en keukengereedschap, laat staan ermee omgaat.

Eigenlijk doet ie precies wat ik ervan verwacht had. Gave rol ook van Seagal, en De Niro kan maar beter alleen nog komische rollen spelen met die geweldig zelfbewuste gezichtsuitdrukkingen.

Er zijn lekker veel foute digitale bloedspateffecten en die oude look over de film is niet téveel maar net genoeg. Geinig zijn ook die ouderwetse truukjes zoals inzoomen op April, dat nonnenpak, nog verder inzoomen op April etc.

In het laatste halfuur maakt Rodriguez net als in Planet Terror weer dezelfde fout door teveel personages tegelijkertijd even stoer te willen laten zijn. Hm die bumpende auto's ook bwehhh... (moderne Mad Max?) niet leuk.

Die vrouwen zijn wel lekker natuurlijk - Machete en die dames met een prachtig kabbelende waterval op de achtergrond - maar op het eind is het te veel (wannabe) coolness. Dan had ik liever Machete, Von en Torrez nog wat langer aan het werk gezien.

Jammer want de rest vond ik goed te pruimen. Het verhaaltje over illegalen, politiek en drugshandel paste er ook wel goed bij met een knipoog naar de conservatieven. Twijfel nog een beetje tussen 3,5 en 4* vanwege het matige einde.. Toch maar dat laatste vanwege de brute-messen-actie en de heerlijke ziekenhuisscene, alle credits dus voor Trejo.

Goed gedacht

--

De donkere, neerslachtige en lome sfeer van The Machinist is indrukwekkend. Brengt de gemoedstoestand van Trevor goed over. Bale speelt fantastisch en zet overtuigend neer door welke hel Trevor gaat en hard terugvecht. Toch blijft hij vrijwel altijd opvallend vriendelijk en sarcastisch waardoor je zo meeleeft.

Op het eind wordt duidelijk wat de werkelijke oorzaak is van al zijn problemen. Omdat veel van dit soort films het moeten hebben van een mindfuck die niet in één keer duidelijk is, rekende ik daar onbewust een beetje op. Maar zo'n heftige twist was er niet. Niet dat het erg is, want de film is juist zo sterk door de sfeer en uiteindelijk valt alles eenvoudig op z'n plaats. Misschien is het wel een verademing tussen de complexe plotwendingen van andere films.. De symboliek in de film is trouwens ook mooi.

Hier en daar lees ik ook over vergelijkingen met Jacob's Ladder, maar dat vind ik wel een totaal andere film behalve dan dat er toevallig in beide gevallen hallucinaties/dromen voorkomen.

Is dit geacteerd of is dit de echte Roth

Goede, eerlijke film ontdaan van misplaatste melodramatiek, maar lekker rechttoe rechtaan. Het bijna typisch Britse statement van afzetten tegen het systeem is allesbehalve uniek, maar het werkt wel. Vind het wel minder frivool/aansprekend dan The Firm (waarin de hand van Clarke ook te herkennen is).

Geniepig filmpje! Dat langzaam op stoom komt.. de eerste vijf kwartier vond ik 'wel interessant' maar toch ook niet bijster bijzonder (beelden, muziek, verhaal, het lijkt af te stevenen op het standaard-riedeltje van iemand die onterecht vastzit). En dat openings-dansje, mneh..

Wat daarna volgt, stuwt de film echter omhoog: haar zoon is de dader, ze heeft de getuige afgemaakt en laat een andere jongen onschuldig vastzitten. Ouderliefde die boven alles gaat: Breaking Bad Korean Style... Het is vooral indrukwekkend wanneer ze ontroerd is bij de jongen in de gevangenis, waarbij ze vraagt of hij een moeder heeft om te weten te komen of die dan hetzelfde zou moeten meemaken als zijzelf.

Een subtiele, onverwachte ontknoping en het had misschien nog beter geweest als de lommerd niet zo gedetailleerd verslag deed van de doodslag waardoor niet duidelijk zou zijn wie nou echt de dader was.

Desondanks is Madeo uitgebalanceerd met een ingetogen audiovisuele stijl en een verhaal dat heel stiekem in overtuiging toeneemt. Het weet de (algemene) relatie tussen moeder en kind sterk en redelijk origineel neer te zetten. Best knap gedaan, en dat zonder die relatie echt ver uit te diepen maar juist met onduidelijkheden rondom waanzin & incest.

Madness on Wheels volgt dezelfde lijn als de eerdere docu's over Le Mans en de Formule 1: interviews met coureurs, team-bazen en toeschouwers en informatie over de opkomst van de wagens en de sport. Ook hier stuift de snelle technische vooruitgang de veiligheid van coureurs en publiek volledig voorbij (en zeker met zo'n dubieuze, onverschillige bondsvoorzitter). Die toeschouwers in de bochten.. gekkenwerk.

Het is boeiend om te volgen maar ik had ook graag meer info en beelden van de wagens en de benodigde rijvaardigheden willen zien (juist in het geval van rally), dat wordt nu wel erg oppervlakkig behandeld door alleen te laten zeggen dat het zwaar is. Het slechts enkele on-board camera-beeld geeft mooi aan hoe bizar hard de auto's over het gevaarlijke parcours jagen, wat een kracht hebben die lichte wagens (Lancia Delta S4 ) bijna 500pk en Nm met zo'n klein motorblok.

Het drama rondom de gevallen doden maakt stukken minder indruk dan de docu over de Formule 1 en vooral die over Le Mans. Alsof Richard Heap deze op de automatische piloot heeft gemaakt met naar verhouding iets teveel talking heads. Niettemin scoort hij weer voldoende en ben benieuwd naar zijn Parijs-Dakar-project.

Aparte opzet van de film met ogenschijnlijk van elkaar gescheiden verhaallijnen die later op opvallende manier bij elkaar komen. Niet op de typische mozaïek-manier zoals Babel waarbij telkens vele malen gewisseld wordt tussen de verhalen, maar met minder wisselingen zeg maar, vind het wel wat hebben. Plot ontvouwt zich zeer kalm, tempo is rustig, een onvoorspelbaar verloop en het einde mag er zijn. Vind wel dat het door die "rustiek" iets te lang duurt (voor het gevoel).

Magnifiek Nja dat is wat overdreven maar heb van begin tot eind genoten. Eén-locatie-films liggen me wel mits het scenario en de karakters boeiend zijn en dat is zo; lekker bizar en ondoorgrondelijk.

Fantasy/horror is een prima genre-aanduiding, het is behoorlijk nasty wat er gebeurt met die jongen, het gekraak en getwist van enkel, arm en dubbel klappen van de rug. Dat flikken die Fransen wel vaker, een heel rustig filmpje met hooguit een paar harde oplevingen tussendoor. Verder is er weinig fysieke horror maar wel op psychologisch vlak (angst) wanneer het einde nadert.

Het sterkste van Malefique is het concept - ieders grootste en goedbedoelde wens leidt tot een persoonlijke hel / gruwel - deed me op een of andere manier denken aan Hellraiser. Alleen de komst van een nieuwe gevangene vond ik jammer maar gelukkig was zijn optreden van korte duur en speelde hij alsnog een sleutelrol.
Gaaf filmpje met ook nog een sterk einde, typisch zo'n onbekend goed werkje waar je wel eens op stuit.

Hm zie nu pas de filmomschrijving hierboven, is het niet een behoorlijke spoiler - dat hij terugkeert om z'n moeder te zoeken? Pas op het moment van de foto kun je gaan denken aan z'n moeder maar voor de rest wordt constant gesproken over z'n geliefde, over een naam (Madeleine) en over een concurrente voor de twee dames, niet specifiek z'n moeder - of ben ik nu óók gek geworden. Was in ieder geval een verrassinkje.

Anyway, deze vertoning is een verontrustende en vrij bizarre afdwaling in jaloezie, kilte, wanhoop en verlangen, afgezet tegen een donkere SM-achtergrond. De geweldige zware tonen van de geluidsband versterken die sfeer. Alleen de stijl van filmen begon me tegen te staan, met name dicht op de huid / close ups (behalve die van de gracieuze vis dan). Althans ik hou daar wel van, maar dit was vrijwel constant aanwezig en dan helpt de lange speelduur niet mee. Dat was in Sombre toch minder het geval dacht ik.

Ik had daarom veel moeite om in de ban te blijven, ook vanwege het volledige gebrek aan sympathie voor ieder van de drie hoofdrolspelers. Het voordeel van die lange, geleidelijke 'trance' is dat de paar oplevingen érg veel power hebben zoals de aanranding in het bos (en zoals eerder aangehaald het zingen). Daar kan een Fifty Shades nooit tegenop. Al zullen een aantal daar misschien stiekem op gerekend hebben(?), gezien de tientallen die wegliepen. Vanuit een nachtmerrie zou je niet weg moeten kunnen lopen. Al kan ik er wel begrip voor opbrengen vanwege de langgerektheid en kan het te maken hebben met de naaktheid.

Hangt een beetje tussen 2,5 en 3*. Omdat sommige aspecten me bij zullen blijven, ga ik voor de 3.

Volgens mij vindt er bij IMDb onder andere een correctie op de stemmen plaats als er nog weinig geplaatst zijn (vanuit de algemene gedachte dat die dan nog voornamelijk van crewleden kunnen zijn).

Boeiend plot met zo'n typische één-locatie-setting. De film begint best sterk maar hoe langer, hoe vervelender het eigenlijk wordt dankzij allerlei figuren die precies netjes na elkaar langskomen bij de vrouw. Het helpt dan ook niet dat ze zich uiterst irritant gedraagt. Vooral het gesprek met de dealende vrouw slaat eigenlijk nergens op.

Ja dat vond ik eigenlijk nog het leukst: wel het standaard gangstergedoe met bodyguards, sigaren en dikke auto's, maar in plaats van drugs / hoeren / mensenhandel gaat het om zakkenrollen en piepkleine scheermesjes

Frisse misdaadkomedie(romantiek?) met een hoop beelden die voor zich spreken, alles is zo'n beetje al gezegd hier. Vond die vier broers nog wel grappig trouwens, alleen de jazz-achtige muziek waar je meteen in belandt was even wennen, later werd het meer één geheel.

Is het nog meer mensen opgevallen hoeveel Hans Teeuwen hierop lijkt - typetjes, liedjes met onzinnige woorden, 'nerveuze' optredens etc.? Moet haast wel een inspiratiebron zijn voor 'm.

Redelijk.. de eerste anderhalf uur ofzo zijn aardig wanneer het mysterie nog een mysterie is, leuke cast ook. Daarna wordt alles opeens in een rap tempo ontrafeld, alsof het slechts een bijzaakje is: in no time zijn ze er bijvoorbeeld achter dat ze in Australië zit En zo zitten er nog meer van die rare dingetjes in het script.

Ook die verkrachtings- en wraakscenes.. tja, zielig voor 'r hoor, maar dit is gewoon shocken om te shocken, totaal misplaatst. 'Kijk die man toch eens slecht zijn, en wat een gerechtigheid!'

Mager filmpje uiteindelijk. Qua verhaal echt niets meer dan een goede Engelse detective, sterker nog die zijn vaak pienterder uitgedacht.

Uitstekende docu, met al die contrasten erin. Zo'n daad verricht maar bescheiden, en heel sober levend in een standaard Russisch achteraf flatje. De tegenstellingen zijn vooral mooi als hij eenmaal in Noord-Amerika is. Zoals in een bar met een grote Amerikaanse vlag op de achtergrond. Het gesprek met de all American safety guard / rondleider bij het raket lanceringssysteem, waar hij weer even z'n emotie niet onder controle kan houden als de rondleider z'n standaardpraatje voor toeristen doet.

Dan blijkt het toch geen tegenstelling te zijn en zaten de Amerikanen en de Russen er op dezelfde manier in. Leuke spiegel die de Amerikaan wordt voorgehouden waar hij van schrok. De film omzeilt ondertussen goed de val van propaganda. Vond het ook wel indrukwekkend hoe hij respect kreeg tijdens z'n reis.

Erg mooie film.. raar eigenlijk dat ik hier zo lang mee gewacht heb. Een fatalistisch en boeiend verhaal, en bij de scenes waarin weinig gebeurt word je alsnog meegezogen door de zwart-wit fotografie en de lichaamstaal van Thornton. De voice over werkt ook goed mee moet ik zeggen.

Het script is sterk vanwege enkele verrassingen die telkens het tempo eventjes opschroeven waarna het film-noir sfeertje weer de overhand neemt. De plotwendinkjes zijn precies voldoende en gelukkig niet onnodig complex. Typisch ook dat de hele boel in gang is gezet door één stomme fout en dat allerlei toevalligheden Crane de das om doen en hem in situaties brengen die normaalgesproken ver van hem afstaan.
Een lijn die de Coens vaker volgen en het werkt weer erg goed.

De bijrollen maken het vrij luchtig en eigenlijk ook Cranes houding (rare mix van nors, koel en nonchalant). Alleen de stomerijman en de pianolerarer vond ik net iets té... of zo'n té dikke verwijzing naar The Godfather.. Maar dat zijn kleinigheidjes die niet opwegen tegen de rest, zoals alleen al de barst in de ruit of het contrasterende felwitte einde. Vind The Man Who Wasn't There uiteindelijk wel tot de stuk of 5 beste Coen-films behoren.

Ik kan me eigenlijk goed vinden in de recensie van Renske.

In een notendop: constant suf, feminien geleuter over relatieprobleempjes op locatie 1, plotsklaps luide muziek (die me vaak naar de volumeknop doet grijpen) wanneer Allen naar locatie 2 loopt of rijdt, de muziek houdt er even snel mee op als waarmee het gekomen is en het geblaat gaat weer op dezelfde voet verder. Een en ander is 'uiteraard' luchtig gelardeerd met triviale zaken zoals bruin water en lawaaiige buren, waarschijnlijk om de subtiliteit te benadrukken.

Kan natuurlijk leuk zijn, maar het werkt bij Manhattan niet voor mij. Ook het personage van Allen vind ik ronduit vervelend zonder grappig te zijn: een drukgebarend en zelfingenomen mannetje, precies zoals de ex hem omschreef: joodse paranoïa, nihilistische wanhoop en narcisme ten top, brrr.

Dat typetje is natuurlijk ook de bedoeling en de (New Yorkse) zelfspot is duidelijk. Daarom vind ik het wel goed neergezet (hoewel ik me afvraag in hoeverre dit overeenkomt met zijn echte karakter), alleen ik kan er totaal niet om lachen. Nou ja, op een enkele oneliner na. Vind de quotes op papier eigenlijk grappiger dan om het uit zijn mond te horen. Dan zie ik liever Larry David in plaats van deze zelfbevlekking.

Gelukkig maar dat Manhattan er prachtig op staat met enkele fraaie shots en autorij-scenes en dat de belichting mooi is; valt er tenminste nog wat te beleven aan deze veel te opzichtige poging om egocentrisme als één grote grap te brengen.

Boeiende docu over de analisten die de enorme stroom aan verzamelde informatie over terroristen verwerken en als een puzzel in elkaar moeten zien te leggen. Puur bureauwerk dus en (daarom) niet veel aanzien in het intelligence-wereldje terwijl ze toch erg belangrijk werk verrichten; gaat het mis wordt er snel met de vinger naar hen gewezen.

Er komen voornamelijk talking heads aan bod maar vind het behoorlijk interessant wat ze vertellen over het wereldje waar de burger totaal geen weet van heeft. Af en toe komt een spion-recruter aan bod (wat me verbaasde gezien de gevoeligheid), damn wat een gevaarlijk werk verrichten die gasten en spionnen op vreemde bodem.

Het verhaal over de aanslag op de Amerikaanse basis is best indrukwekkend en het is volledig begrijpelijk dat er niets uit de doeken wordt gedaan over Bin Ladens dood. Toch had íets daarover wel mooi geweest voor een nette afsluiting van de docu, al waren het maar bijvoorbeeld tv-nieuwsberichten die worden overgenomen.

Mja de hele aanloop is maar weinig bijzonder, een langgerekt politie-onderzoek, afgewisseld met mierzoete man-vrouw momentjes. Met als hoogtepunt het kleffe aan elkaar geplakt staan, preuts gedrapeerd in een laken, veel te gekunsteld, gepositioneerd en belicht. Erg opzichtig allemaal, zoals ook Graham die meerdere malen clichématig inzichzelf praat of iets tegen een tv roept, de gesprekjes met Lecter, alles waaruit we moeten opmaken dat hij zó opgaat in de dader dat hij zich ermee vereenzelvigt ten koste van zijn gezin (het type gezin waar de dader juist weer op kickt). Weinig subtiel uitgewerkt... zeker niet als het cartoonesk overkomt ('I will get you goddammit!').
"Karakterstudie" tja.....

Vind de muziek ook maar out of element. Momenten die niet spannend bedoeld zijn (Graham rent weg van de gevangenis, hij krijgt een ideetje voor het onderzoek, etc.) hebben een zenuwachtige score en vice versa, de paar spannende momenten worden voorzien van popmuziek, vreemde keuzes. Wel nog ergens een geweldig sfeervol nummer tussendoor gehoord.

Taaie hap dus tot dan toe, op de visuele effecten na, maar gelukkig komt er een duidelijke omwenteling, zo ongeveer wanneer de dader in beeld komt. Gave introductie en uitstraling (alhoewel ook dit weer zo geboetseerd vormgegeven, het uiterlijk).

En de blinde vrouw niet te vergeten, vooral de scene met de tijger is magistraal. Of hun eerste avond/nacht samen in zijn huis; een dikke lading onderhuidse spanning en eindelijk een oprecht overkomende persoonlijke worsteling met gevoelens (zonder woorden). Niet van Graham dus bij wie het zo bewierookt wordt, maar van de dader.... mooi gedaan, zowel symbolisch (blind versus de visuele fixaties) als audiovisueel (in het huis), dat redt de eer dan nog. Alleen jammer dat tot aan die momenten het grootste deel van de rit er al op zit. Doe mij dan maar het meer op spanning gerichte Silence of the Lambs, rent zichzelf niet zo voorbij.

Ja vet. Een paar mooie beelden erin (metrostation) en de muziek geeft het een eigenzinnig sfeertje mee. Bij het slot is de muziek weergaloos en in de context ongemakkelijk (dacht ook een nummer uit Silence of the Lambs te herkennen, zoals wel meer zaken). Prima, een moderne maniac in een ouderwets jasje.

Het is altijd prettig dat de kills en effecten niet snel en makkelijk (weg-)geëdit worden maar allemaal vrij rustig in beeld blijven (met de oudere dame als toppunt). Toch zitten er een aantal dingen niet lekker; camerawerk, de settings, al die vrouwen die zwoel in de camera/gezicht kijken.. wordt wat arty farty.

Dat er bijna constant de first person focus is pakt niet soepel uit. Het heeft zeker z'n voordelen - de openingsscene bijvoorbeeld waarin opeens dat mes als een beest naar boven jaagt - maar draaft te ver door. Als dat de film een realistisch / persoonlijk karakter moet geven vind ik het een fail; het maakt je bewust van het feit dat je naar een film kijkt en dan raak je er weer uit ('ja leuk dat de camera meedeint met Woods bewegingen voor de spiegel').

Omdat Maniac een serieuze toon heeft zijn een paar voorvallen ook vreemd: een immense 24/7 stad maar in een paar belangrijke scenes is er geen hond te bekennen; de essentiële handeling
van de autochauffeur sloeg nergens op (wat anderen ook opviel) en het is knap om na een hakmes dwars door je muil (wat op zich treffend en cynisch was...) nog op te staan en een gevecht aan te gaan;
een zinloze toevoeging die wel past in films als A l'interieur. Niet super storend maar zo onnodig allemaal.

Hoe dan ook (en ondanks het tot op het bot uitgekauwde cliche-gebeuren dat een verwaarloosde jeugd leidt tot een verknipt figuur), een bovengemiddelde horror, die nog makkelijk meer had kunnen zijn. Een erg brute maniac, juist dankzij zijn kleine gestalte.

Heerlijke film. Lekker lompe uitspraken op het Rotterdamse toontje en schijt aan politieke
correctheid. De chemie tussen Oaïssa en de rest van de garage komt wat moeizaam op gang maar werkt daarna perfect; het sterkste punt van de film wat mij betreft. En beter dan Martin van Waardenberg en z'n kop kun je in zo'n film niet hebben, z'n optreden deed me denken aan de tijd van
Waardenberg en De Jong. Werd hoog tijd dat-ie eens met zo'n film terecht kwam.

Ook Stefan de Walle is op dreef en zorgt zelfs voor aangrijpende momenten. Zo direct als de humor is (veel gevloek) zo doeltreffend zijn ook de drama-elementen, een van de mooiste scenes vind ik wanneer De Walle en Oaïssa met elkaar praten op straat over zijn ziekte; de hele zaal muisstil nadat het een moment eerder nog in een deuk lag; erg overtuigend dus.

De soundtrack viel me ook op, vooral in het laatste halfuur. De film is zo sympathiek en aansprekend dat het zelfs wegkomt met een van de laatste scenes - Gerard over de finishlijn met You'll never walk alone - die ontzettend over-the-top fout is en in een andere film echt níet zou kunnen. De Marathon is één grote glimlach met hier en daar een serieus moment dat dan des te beter overkomt, geweldig filmpje

met je Toetanmozeshoofd

Zo eindelijk gezien, en best goed. De ongemakkelijke geluidsband en het mysterie maken het behoorlijk creepy in een sterke eerste helft. De af en toe korrelige shots werken ook wel mee, maar vanaf het moment dat de meid haar intrede doet wordt het - ondanks dat ze naakt is - allemaal wat minder.

En dat terwijl er toch veel onduidelijk blijft, is het echt z'n dochter en is hij gek geworden, heeft hij eindelijk zijn verlangde doodsangst ervaren, of is veel van wat je aan het einde ziet niet gebeurd. Die raadselachtigheid is prima maar heb het gevoel dat er na de goede opbouw veel meer uit gehaald had kunnen worden, wat ongemakkelijkheid betreft.

PS dat gestaar naar die schermen in z'n kleine appartement, de groezeligheid, eenzaamheid en depressiviteit deden me een beetje denken aan Pi. Compleet ander soort film natuurlijk maar goed Alhoewel hier ook een wat diepere gedachte achter lijkt te zitten.

Best een leuke film. Vooral het overhoopschieten van personen waarbij je het niet verwacht, met die speelgoedgeweertjes

De marsmannetjes zien er heerlijk knullig en belachelijk uit. Heb niet veel met scifi films, maar als het zo gebracht is wel. Komische en kleurrijke settings en hier vind ik Sarah Jessica Parker veel leuker dan in Sex and The City.
3 - 3,5*

Echt een beleving. De film snijdt door merg en been, zonder taboes. Aan sommige reacties hierboven te lezen heeft een aantal mensen zich blindgestaard op de martelingen als zijnde het slechts een horror. Maar de film is veel meer dan dat. De martelingen zijn een onmisbaar onderdeel voor wat de film uiteindelijk teweeg wil brengen (en dat is niet een goedkoop schok-effect creëren).

Allereerst de film zelf. IJzingwekkend realistisch, door manier van filmen, het acteren, het gedoseerd en passend gebruik van muziek, de special effects, waanzinnig. Een zegen vergeleken met standaard horrors en drama's. Al bijna direct word je keihard geconfronteerd met schokkende, brute gebeurtenissen. Naarmate het verhaal vordert, ga je daardoor steeds meer meeleven met de meisjes, ik althans wel. Vooral als je beseft wat Lucie heeft gemaakt, wat haar beweegredenen zijn en als eenmaal duidelijk is in welke psychotische staat ze verkeert. Bizar. Vooral ook de afwisseling tussen heftige emoties en koelbloedigheid. Het is allemaal moeiteloos te volgen.

In het tweede deel van de film voel je de ellende aankomen wanneer Sarah wordt afgeschoten. Creepy is dat Anna al precies weet wat haar staat te wachten. Je kunt je wel afvragen of het tweede deel zo uitgebreid moet, maar het helpt wel in te beelden wat Anna moet doorstaan.

En dan wordt de boodschap, of de essentie, of hoe je het ook wilt noemen, duidelijk. Essentie in letterlijke en figuurlijke betekenis: wat is er na de dood? Een van de pijlers van religie. Maar met religie heeft het denk ik niet te maken. Mademoiselle vertelt over voorgaande martelaars en benadrukt in een aantal gevallen dat ze atheïstisch, of simpel zijn. In ieder geval wordt niet gesproken over religieuze ervaringen (die er al wel volop zijn, al dan niet feitelijk). Zij en haar sekte willen een antwoord op de grote vraag, een antwoord dat ze blijkbaar niet kunnen putten uit de Bijbel of welk boek dan ook, of uit de religieuze ervaringen waarover ik het net had. Verder heb ik in de woning en elders ook geen tekens van religie ontdekt, zoals een kruis.

Om het waanzinnige doel te bereiken passen ze het meest ultieme toe. Bij Anna waren ze niet bang voor zelfdoding door de kop tegen de muur te rammen, bij Sarah denk ik wel getuige haar afschuwelijke hoofdkap. Bizar te denken dat ze Sarah meer dan 15 jaar zo hebben gefolterd. Knap verfilmd ook, dat ze geen woord meer sprak, en zo eng uitgemergeld was. Ook de lijdensweg van Anna, en als klapstuk het villen, huiveringwekkende gedachte.

De film is zo denk ik een aanklacht tegen de ontembare wil van mensen om meer te weten dan ze kunnen weten. Niet alleen religieuzen kunnen daarin doorslaan, ook atheisten, of wetenschappers, of wie die groep ook mocht zijn. De enge kilte en precisie waarmee de folteraars te werk gingen is ook beangstigend.

Het einde biedt veel interpretaties.
Bijvoorbeeld dat Anna toch niets heeft gezien, en dat de vrouw daarop zelfmoord pleegt. Maar dat lijkt me niet, de vrouw zegt dat Anna iets zag. Maar er is nog een reden imo.

Ik denk dat Anna wel ervaringen had en die heeft doorgegeven, en dat de vrouw daarop zelfmoord pleegde omdat het antwoord niet meer aanreikte dan wat al vaak gesuggereerd wordt: het tunneleffect met wit, dus helder licht. Vandaar haar laatste zinnen over "helder" en het woord "twijfel". Helaas is mijn Frans niet goed. Je kujnt je ook nog afvragen hoe duidelijk iemand nog kan zijn in de ijlende situatie van Anna en wat voor waarde je daaraan kan hechten.

Maar de ervaringen van Anna zullen imo niet spiritueel zijn of over het hiernamaals gaan. Er zijn bijvoorbeeld stoffen en hormonen in je lichaam die, als er teveel van zijn, je in een extatische, euforische sfeer kunnen brengen. Dopamine is daar een voorbeeld van. Als je een grote dosis dopamine krijgt toegediend krijg je dat euforische gevoel. Maar het kan er ook voor zorgen dat het zicht van het oog vertroebelt en dat er minder licht wordt waargenomen, alleen nog in het midden van je gezichtveld. De hersenen schijnen alleen nog signalen op te vangen van licht dat valt in het middelpunt van het "projectiescherm" van je oogbol. Het gevolg is dat je wit licht ziet in het midden, met daaromheen donkerte.

Oftwewel het bekende tunneleffect met licht aan het einde van de tunnel. Dat schijnen mensen te kunnen krijgen bij een bijna- doodervaring, in overlevingssituaties waarin het lichaam zélf extra dopamine en andere stoffen aanmaakt, bijvoorbeeld bij een auto-ongeluk.

Ik denk dat de foltering van Anna ertoe heeft geleid dat haar lichaam extreem veel van zulke stoffen heeft aangemaakt in haar extatische, laatste fase. En dat ze dus het tunneleffect had en wit licht zag. Niets vernieuwend dus voor Mademoiselle, en dus genoeg reden voor het pistool.

Dit open einde vind ik prachtig, en er had ook eigenlijk niets anders dan een open einde kunnen zijn.

- Edit: Pff een erg lang stuk tekst zie ik nu, sorry..


5* uiteraard

Wat een heerlijke film zeg. Erg aandoenlijke personages, sfeervolle animatie en kleurgebruik, mooie jazzy soundtrack, prettige stemmen en voice over, en een goede balans tussen humor en drama. In veel opzichten is het subtiel uiteengezet, zoals de manier waarop Max praat over hoe hij met z'n ziekte om moet gaan - "Dr. Hazelhof told me to do...." - wat indirect weer wijst op z'n aandoening: ontroerend en grappig tegelijk. Volop van genoten en best een aangrijpend einde, ook al is dat erg makkelijk scoren, met z'n dood.

PS Dat half-kromme brilletje van Mary

Prima straight forward film zonder zijplotjes die geen seconde verveelt. Een paar scènes zijn behoorlijk spannend, mede omdat er geen muziek onder hangt, zoals wanneer Jorge de man uit z'n huis lokt. Goed acteerwerk, enkele mooie lange shots erin, visueel verzorgd, ik heb er weinig op aan te merken.

Van de regisseur begreep ik dat hij de kijker op een gegeven moment de sympathie voor Jorge wilde laten verliezen maar ik heb dat niet zo ervaren. De moord is weliswaar meer kwalijk dan wat hem overkomen is maar omdat hij vrij impulsief handelde (niet goed nadenkend over het wegwerken van het lijk) en het niet durfde om hem face to face dood te maken (wat veel makkelijker zou zijn omdat hij een geweer heeft, nu doet hij het heel omslachtig) toont het aan dat hij er veel moeite mee heeft en niet rücksichtsloos is. Bovendien geeft hij zichzelf aan.

Ik kan er ergens wel begrip voor opbrengen, je zoon bijna vermoord, je dochter aangerand en na de vrijlating gaat hij weer door. Het gaat dan ook vooral om hoe ver je kunt gaan om je eigen gezin te beschermen (en niet om bijvoorbeeld platte wraak). Goede low-budget film waarbij je niet merkt dat het met low budget is gemaakt.

Leuke film met leuke figuren, leuke dingetjes zoals de intercom die beweegt bij het spreken, leuke klas, leuk lief meisje, gewoon leuk dus waar je straks met je kind leuk voor gaat zitten. Leuk, of had ik dat al gezegd

The Matrix verliest toch wel wat waarde voor mij als je hem na een lange tijd weer eens ziet. Het concept blijft natuurlijk fantastisch, evenals de vechtscenes, de vage ruimtes en de duistere setting.

Maar sommige monologen en dialogen bijvoorbeeld kan ik nu echt niet meer trekken. Als Morpheus weer eens op dreef is met die pseudo-filosofische uitspraken met z'n armen op z'n rug kan ik het lachen niet meer onderdrukken.

Even goed nog 3,5*

De kracht van May vind ik dat het goed toewerkt naar de onvermijdelijke en harde climax. Zeker geen standaardhorror maar inderdaad meer een psychologisch drama dat volledig ontspoort. Geweldige muziekfragmenten en af en toe mooie beelden. Eigenlijk vind ik alle scenes met May en haar collega sterk vanwege het onverwachte en de onderhuidse spanning. Sowieso met iedereen vreemde relaties van aantrekking en afstoting.

Hoewel het levensverhaal voor m'n gevoel wat 'standaard' uiteen wordt gezet (vervelend jeugdervarinkje, eenzaamheid, obsessie voor snijden en je hebt een moordende lunatic) is het wel erg overtuigend. Voor 'platte' horrorliefhebbers misschien te weinig spannend of goor, maar de combinatie met May's ontwikkeling werkt goed. Nare vibe hangt er.

Alleen de introductie van de punker komt wat afgeraffeld over gezien de lange opbouw in het eerste uur. Desondanks een lekker naargeestig filmpje met sterk acteerwerk van die meid.

Vrij absurde komedie die me wel ligt. Lekker smerige locaties in en rond de boerderij en vreemde personages die er dom uitzien maar het eigenlijk niet zijn. Het eerdere werk van Jensen zoals Adams Æbler ben ik nog steeds niet aan toegekomen maar dat gaat gauw gebeuren.

De humor varieert van het lompe smijt- en sla-werk tot wat meer subtiele grappen en dat laatste vind ik beter uitpakken. Bijvoorbeeld de seksuele gefrustreerdheid van Elias (Mikkelsen), de non-verbale reacties van Gabriël op alle onnozelheid om hem heen, en vooral de serieuze videoboodschap van hun vader met de wegzakkende camera gericht op z'n onderbroek.

Eigenlijk zit het beste in de eerste helft van de film. Daarna sleept het iets te lang door en zijn de fysieke grappen soms geforceerd en flauw, maar blijft een sfeervol filmpje met een ondertoon van 'wie zijn we en waar komen we vandaan'.

PS 1921 was een slecht jaar voor de natuurkunde haha

Wat een onpeilbaar personage is die George, lijkt een soort autistisch of hij is op z'n minst onhandig met sociale contacten op z'n zachtst gezegd. Best intrigerend neergezet, aan de ene kant is het een vreselijk mannetje, aan de andere kant is de streek die ze met hem uithalen walgelijk.

Een half uur voor het einde wist ik ook niet wat ik kon verwachten (dacht zelfs eventjes dat hij deed alsof hij dood was, zoiets vond ik wel bij hem passen). Uiteindelijk geen filmische poespas met driedubbele plotwendingen maar redelijk geloofwaardige (re)acties. Mean Creek gaat goed in op de onderlinge tiener-relaties en heeft prima acteerwerk, ook dat blonde meisje.