Opinions

Tja tipt jammergenoeg niet aan het niveau van Life of Brian en The Holy Grale, die meer hilarische scenes hebben. Dit was toch bijna 'something completely different'. Maar heb me wel vermaakt bij de gortdroge schoolmeester en de restaurantscene, alleen de rest vind ik te rommelig of zangerig.

Dan vond ik de The Flying Circus-afleveringen een stuk grappiger, misschien ook omdat die korter duren en vanwege die geweldig foute, kitscherige bewegende plaatjes van hoofden.

Net als het eerste deel een erg leuke comedy waarin Stiller en DeNiro weer lekker op dreef zijn. Toch vind ik de film minder grappig (zoals zo vaak). De Fockers, de grootst denkbare tegenpolen, vind ik net wat te ver gezocht, maar het levert gelukkig wel enkele geweldige scenes op. Sommige scenes vind ik dan weer overdreven (hond versus kat) in de poging om de tegenstellingen zo duidelijk te maken.

Geweldige comedy, zelden zo'n goede gezien. Lig elke keer weer in een kramp om die suffe kop van Stiller en die krampachtige De Niro.

Eigenzinnig filmpje

Oké weer niet de opvolger van de grote Franse horrors, toch is dat niet eens zo erg want La Meute is heel wat anders: niet eng of rete-spannend (en wil het ook niet zijn denk ik) maar een beetje vreemd. Vooral de licht-komische noot springt in het oog, alhoewel, niet overheersend maar het is er wel, onder andere vanwege de lompe bolle barvrouw en het aparte rolletje van Philippe Nahon.

Het blijft boeiend omdat je gaandeweg niet weet wat je moet verwachten en een paar keer op het verkeerde been wordt gezet (wie is goed en wie slecht?). De goorheid is gedoseerd en het draait ook niet echt om de kills. La Meute scoort juist met het sfeertje dat nog een beetje doet denken aan Calvaire en dan de light-versie. Het oogt lekker grauw en groezelig en is leuk geschoten.

Wel jammer is dat richting het einde veel guns om de hoek komen kijken, doe mij maar liever scherpe voorwerpen. Ook de motorbende is twijfelachtig maar de stoere chick is oké en de vijand mag er ook zijn. Alsof de Johnsons en Predator seks hebben gehad, alleen daarna wordt het flauw omdat ze met zovelen zijn en de finale in het huisje stelt teleur. Meer spanning had zeker geen kwaad gekund.

Het allerlaatste shot is nog best afgezaagd (heeft ze nou een gedeelte gedroomd?) en onnodig, maar goed dat boeit verder weinig want het is een vlot tussendoortje. Krappe 3,5*

Mooi verzorgde film (kleurgebruik, locaties) in de stijl van Amélie en Un Long Dimanche, net zoals de typetjes die op komen draven. Maar hier vind ik dat laatste wel erg veel van het goede, te gemaakt, het wil te graag. Hoewel ik niet alle woordgrapjes heb meegekregen, ligt de andere veel gebruikte humor (heel fysiek gericht) me niet. Het is ook overdadig; na een stuk of zes keer het slangenmeisje uit een doos of koelkast te zien kruipen weet ik het wel.

Vind het wel aandoenlijk, tenminste, alléén Bazil en die oude man, maar geestig over het algemeen niet dus. De enige echt geslaagde scènes wat dat betreft vind ik het nabootsen van de kidnapping/het vliegtuig en het ramen lappen. Had er allemaal wat meer van verwacht, het is uiteindelijk een nogal flauw circus in een mooie tent (de visuele aankleding).

Heel relaxte film (die meer stemmen verdient).

Het begin is geweldig met het nummer Everybody's Talkin' dat gelukkig vaak terugkomt in de film. Heerlijk zo'n film waarin de tijd wordt genomen om een goed nummer in z'n geheel te gebruiken in plaats van een kort stukje.

Verhaal is easy, de beelden van de jeugdherinneringen en dromen zijn een goede onderbreking en het drugsfeestje is mooi gemonteerd, zoals de hele film eigenlijk wel.

Hoffman staat in het begin inderdaad wel erg z'n best te doen met acteren, met het nasale stemmetje en gehink. Geen pluspunt. Maar zoals vaker genoemd is de eindscene erg sterk, eigenlijk in alle opzichten wel. Voor de rest gewoon lekker achterover hangen en genieten.

Heel brute moorden, erg gaaf in beeld gebracht, van begin af aan is mijn aandacht gewekt. Vinnie Jones schittert weer als bad guy.

Dacht dat ik al na 10 minuten de plot doorhad, maar zat ernaast. Moest ook wel, want het einde sloeg he-le-maal nergens op en verknalt de hele boel voor mij. wtf blijken er opeens enge beesten te zijn die gevoerd moeten worden, waar komt dat opeens vandaan, erg kinderachtig, en superslecht decor opeens. Er was ook een nutteloos gepuzzel naar het verleden in krantenknipsels om toch nog een soort verhaaltje te hebben rondom de brute moorden. Het is duidelijk dat het alleen om die moorden te doen is qua special effects.
Acteerwerk vond ik verder tegenvallen, vooral van die meid.

Als je van wrede beelden houdt is de film zeker de moeite waard, maar das dan ook alles voor mij. En bij de extra's spreken de makers al over een horror icoon, iets te hoog van de toren geblazen..

Had zin in een goede Spaanstalige thriller en werd op m'n wenken bediend. Niet dat het uitmuntend is maar wel erg solide op zowat ieder vlak: opbouw, suspense, camerawerk / locaties, audio, scenario (hoewel het op een paar momentjes toch echt over de grens gaat maar niet storend).

César wordt nogal meelijwekkend geïntroduceerd maar wat een in- en ingemene klootzak blijkt hij te zijn en dat zonder al teveel in expliciete dingen te vervallen. Strak en subtiel gedaan, bijvoorbeeld wat hij die oude vrouw flikt. Dacht even ook nog dat er een soort twistje zou komen met z'n moeder - dat het bijvoorbeeld iemand anders zou zijn - maar dat komt waarschijnlijk door de twist-geilheid waar de laatste jaren zoveel films last van hebben.

Het heeft een behoorlijk gestoord uitgangspunt, gedeelde smart is halve smart, alleen het einde vond ik een lichte domper; gaf me geen nare smaak die nog even blijft hangen, waar ik op had gehoopt. Maar verder een oerdegelijke thriller die me deed denken aan de films van Morales, beetje dezelfde goede pace / vibe.

Wist niet dat Jon Dahl Tomasson ook acteerde

Nee ik vond er niet veel aan, niet echt ontroerend en grappig. Kwam er eigenlijk ook geen moment in, misschien omdat Dogme en ik geen vriendjes zullen worden. Ik wil ook van een film kunnen genieten op audio- en/of visueel vlak, en dan hou je met de uitkledende Dogme-regeltjes op dat gebied weinig over, het leek af en toe net een veredelde Nederlandse televisieserie. Misschien Festen maar eens proberen.

Moet zeggen dat de tijd voorbijvloog, vooral omdat ik me aardig kon bezighouden met de snelle dialogen en alle personen die de revue passeerden. En op een of andere manier kunnen de Coens goed een ode brengen aan een genre mét een vette knipoog, maar zonder dat het neerbuigend wordt.

Ik bedoel, machinegeweren met ronde munitiekamers die finaal leeg worden geschoten, of een shoot out met nog geen tien meter ruimte ertussen.
Zoiets vind ik vaak irritant overdreven in films die zich te serieus nemen, maar hier draagt het bij aan dat oldschool maffiasfeertje en maakt het wat luchtiger, 'gepast cartoonesk'.

Vooral de scene dat Leo zijn belager en de auto aan gort schiet is opvallend, omdat het volgt op een serieus stukje waarin de killers zijn kamer naderen:
goede spanningsopbouw door gebruik te maken van stilte in plaats van muziek, iets wat in Blood Simple en No Country For Old Men ook zo geslaagd is.

De goede belichting en decors dragen er ook sterk aan bij dat het niet vervalt in een vlugge parodie of een standaard misdaadfilmpje. Mooie kamers en appartementen, rustig gefilmd. Goede cast ook trouwens, niets op aan te merken.

Toch vind ik het verhaal net te mager om er een hogere score aan te geven. En hoewel de film leuk balanceert tussen serieusheid en lichte humor, blinkt het daar niet echt in uit zoals Fargo dat wel perfect doet in mijn ogen.

Desondanks prima vermaakt, al had ik wat meer bij de tijd passende muziek willen horen.
3,5 - 4,0*

Spiegels zijn mooi als ik ervoor sta Maar in films hm.. staan meestal garant voor de cliché omdraaien-terugkijken-en-boe-momentjes. In Mirrors wordt er gelukkig wel inventiever mee omgegaan, levert een paar vreemde beelden op.

Het eerste uur is ook prima met een spannende openingsscene en de geweldige badkamer-scene. Het sfeertje van het gebouw en de score zijn wel goed, hoewel de schrikmomenten wel erg luid zijn en de setting uit de computer getoverd lijkt te zijn.

Daarna zakt het weg tot saaie middelmaat: het dramatisch gedoe met het lieftallige gezinnetje (wie o wie zou toch overleven..), de non die er opeens wordt bijgesleurd, en haar familie (ze wonen buiten de stad "dus" moeten het uiteraard hillbillys zijn..).

De ontknoping is rommelig en de overgang van de non naar een computergemaakte kruising tussen het [REC]-zombiemeisje en een vliegende bezetene is verre van eng en slaat eigenlijk nergens op, net als het snelle eindgevecht. Eigenlijk was ik het gedoe met het water en de spiegels ook zat, het duurde allemaal te lang.

De flashbacks naar de psychiatrische onrichting vond ik wel oké en waren fraai vormgegeven. Sutherland speelt gelukkig goed, alleen de mooie Patton vond ik wat vervelend worden met 'r hese stemmetje.

Hoe cliché de basis van Haute Tension ook mag zijn, daar wist Aja in ieder geval nog een sterke, spannende en authentieke horror van te maken, maar Mirrors vind ik al met al niet meer dan een standaardwerkje, helaas.

Wat een mega-thriller, ik maak niet vaak mee dat ik 'bang' word, maar je wordt zo meegesleurd in het verhaal dat Annie angstaanjagend is. De ultieme crazy bitch aller tijden, je moet er niet aan denken dat zij je gijzelt in d'r huis.

Maar ach wat wil je, als de beste thriller-schrijver King goed wordt verfilmd..

4,5*

King-verhalen en Darabonts gevangenisfilms kan ik wel waarderen, maar The Mist is toch wel teleurstellend. De wezens zijn prima en het eerste uur vond ik erg veelbelovend. Maar dan begint een stoorfactor dat alles flink naar beneden trekt: het gedrag van de mensen.

De godsdienstige vrouw is echt te cliché en uitvergroot voor woorden. Ja mensen grijpen zich in tijden van nood vast aan een leider (zoals ook keurig wordt uitgelegd in de film, voor het geval de kijker het zelf niet weet..). Maar de godsdienstwaanzin van die vrouw en dan de volgelingen die binnen een dag letterlijk als schaapjes om haar heen gaan staan en veranderen in mensen die bereid zijn tot offeren, echt too much. Het is zo versimpeld vormgegeven dat het lachwekkend is. Naast enkele dubieuze (of domme) beslissingen drukt het een te grote stempel.

Het onverwachte einde kon ik wel waarderen, maar ik moest me eerst worstelen door een overdreven dramatische, bijna kerkelijke muziek, die zijn impact miste vanwege het voorgaande. En zijn vrouw die als een heilige Maria aan het huis hing, tja.

Leuke film, met weliswaar nogal wat flauwe humor maar het werkt prima. Het blijft grappig dat gezeur en gegrol in dat taaltje. Prima om eens mee te pikken maar echt bij je blijven hangen doet het niet.

Tot je 13e opgesloten zitten.. Heb eens een aangrijpende documentaire gezien over een Russisch 'wild' jongetje en iedereen kent het gruwelverhaal uit Oostenrijk wel.

Maar deze film is toch wel een sof, vrij middelmatig. Al na 5 minuten is de opsluiting voorbij en begint een vrij saai getouwtrek over opvoeding en pleeggezinnen. De nare ervaringen en het herstel van Katie zijn in potentie goed voor een naar de strot grijpend drama, maar die weg wordt jammergenoeg amper ingeslagen.

De focus ligt namelijk meer op de welzijnswerkster Sandra dan op het meisje zelf waardoor een grote impact ontbreekt. De makers proberen je mee te slepen met Sandra die op allerlei manieren wordt tegengewerkt in haar goede bedoelingen; prima voer dus voor een woensdagvondje RTL-drama. De constante stroom van treurige pianodeuntjes en een aantal dik aangezette slechte personages onderstrepen dat nog eens. Beetje vergelijkbaar met The Girl Next Door, niet echt mijn ding.

Verder is de uitwerking (camerawerk, acteerwerk) nogal mat. Steele speelt gelukkig wel goed, maar veel meer dan glazig kijken, weinig praten en goede schmink is het eigenlijk niet. Had Katie meer centraal gestaan, en Steele kan die rol prima spelen, was het drama veel beter uit de verf gekomen. Niet dat het een martelfilmpje moest zijn, maar wel op z'n minst langer dan 5 minuten opsluiting (want die 13 jaar worden nu wel heel vluchtig behandeld) en sowieso meer vanuit háár perspectief en niet die van Sandra. Vreemd overigens dat Steele hierna nooit meer heeft geacteerd..

2 - 2,5*

Euthanasie voor psychiatrische patiënten interesseert me behoorlijk. Aan de ene kant de belangen van de patiënt en familie, aan de andere kant de rol van de artsen die vaak niet mogen en/of kunnen overgaan tot euthanasie, intens dilemma. Had gehoopt dat dat redelijk uitvoerig aan bod zou komen (zoals vorige week in een ijzersterke reportage van ik dacht Nieuwsuur) maar daar was hier jammer genoeg pas het laatste kwartier echt sprake van.

Hoe dan ook is het indrukwekkend en amper voor te stellen wat de familie allemaal overkomen is en hoe dat verbeeld wordt, de flats zien er daardoor bijvoorbeeld extra luguber uit. Ook mooi gedaan dat de bewoners ervan aan bod komen die zelfmoorden hebben zien gebeuren waardoor je vraagtekens kunt zetten bij het tijdstip waarop mensen springen (waardoor onnodig veel anderen er ook pijn mee wordt aangedaan). Vind alleen wel dat er naar verhouding teveel tijd besteed wordt aan die bewoners en ik denk dat de docu beter af was geweest als Helena niet zelf de regie had genomen maar dat er meer 'afstand' tot haar was, nu zit ze op alle stoelen zeg maar en neigt het soms teveel naar het etaleren van eigen leed.

Het einde van de docu is wel sterk. Iets van tien procent van de euthanasie-aanvragen van psychiatrische patiënten wordt gehonoreerd, in de rest van de gevallen is blijkbaar volgens de behandelaar niet voldaan aan de vereiste criteria wat de situatie bemoeilijkt voor artsen die vanuit menselijk perspectief misschien wel willen helpen maar dan strafbaar zouden zijn. Een pijnlijk grijs gebied (vooral voor de patiënten) en daar komt bij dat artsen ervaring hebben met andere patiënten die gaandeweg tóch wel weer levenszin krijgen.

Het is trouwens verbijsterend om te zien dat er - zo blijkt uit de docu - niet altijd een terugkoppeling is richting psychiaters wanneer mensen uiteindelijk zijn overgegaan tot zelfmoord. Een goede registratie hiervan zou al veel nut kunnen hebben voor het 'beoordelen' van toekomstige aanvragen. Een prima docu dus die een paar keer de vinger op de zere plek legt (maar daar net wat dieper op in had mogen gaan).

Tja, een dubbel gevoel. De film overtuigt en weet de juiste snaar te raken, maar is vaak ook krampachtig. Bijvoorbeeld het markante karakter van de moeder, de mysterieuze buurvrouw en het veranderende beeldformaat; vind het te gefabriceerd overkomen. Gelukkig zijn er ook genoeg goede scènes, maar liggen sommige dingen er te dik bovenop om echt indruk te maken.

Zo gave score zeg, zorgt vrijwel geheel voor een sterke duistere sfeer. Past ook prima bij de geestelijke toestand van de vrouw, sowieso wel een aansprekend onderwerp. Wel jammer van de piano-stukken tussendoor die overkomen als een vijfjarige die aan het pingelen is. Aan de andere kant geeft het wel weer een leuke overgang op de plotselinge rare situaties die ondersteund worden door de aparte sound (geluid op hard helpt mee, al moet je dan wat geschreeuw op de koop toe nemen).

Visueel zitten er aardige dingen in die slim uitsteken bij de soberheid van de setting. De eerste drie kwartier tot een uur vind ik dan ook het best met de 'bekende' scene en de verwarring. Daarna wordt het te lang uitgesmeerd (ondanks de korte speelduur), de uitleg is een beetje mosterd na de maaltijd. Dat het afstevende op iets met poppen was wel duidelijk, hoewel het nog een verrassing voor me was dat het om d'r vriendin ging en niet d'r vriend.
3,5*, stukken beter dan Gin Gway (de enige Pang die ik eerder zag)

Ja heerlijk weer, twee uur genieten van een Koreaanse (misdaad)thriller. Dat betekent bijna vanzelfsprekend dat het tempo er weer goed in zit, beeld en muziek vakkundig in elkaar gedraaid zijn, dat er natuurlijk een klungelige mede-agent is en in dit geval ook een fantastische ontknoping waarbij de oorspronkelijke dader alsnog z'n verdiende straf krijgt en de moeder de tweede dader blijkt te zijn, mooie wraak. Toegegeven het is heel vergezocht maar het pakt érg strak uit. En een geweldige scène trouwens wanneer het meisje struikelt en van de helling valt.

Vind het wel wat hebben, een bijna poëtische film over de opkomst van Genghis Kahn. Mooie landschappen en de nadruk ligt meer op de persoon dan alleen op de (paar) veldslagen zelf, hoewel de strijd aan het einde gaaf is (de oorlogstactiek en de paardrijders die als kamikaze-piloten tekeer gaan.

Van Bodrov had ik al z'n realistische maar hopeloos onbekende Prisoner of the Mountains gezien dus was het geen verrassing dat hij oog heeft voor mooie beelden (daar minder digitaal) en passende muziek (daar beter). Maar met Mongol laat hij zien ook zekere 'magische' scenes in elkaar te kunnen zetten, bijvoorbeeld de shots van de de heilige berg met de wolf, of Kahn in de kooi, best mooi.

Alleen is de balans niet in orde; iets meer actie had geen kwaad gekund en niet louter positieve karaktertrekken laten zien, alsof Kahn Kerstman in het kwadraat is. Wat me wel bevalt is hoe vrij indirect duidelijk wordt (via wetten, beloning, opvattingen) hoe hij zoveel krijgers voor zich wint. Leuk gedaan, zeker ook vanwege het weglaten van bepaalde perioden waarin hij opklimt op de ladder. 3,5* voor twee relaxte uurtjes

Leuke film om eens mee te pakken, met een paar geinige scènes (bijvoorbeeld in de bibliotheek) en kleine dingetjes zoals de draaiende wasmachine op de achtergrond, de kunstenaar met z'n verf en die vliegende vrouwelijke tang van een monster. Maar over het algemeen is het allemaal net iets te mager.

Het is flauw om te vergelijken met z'n voorganger maar omdat het daarop gestoeld is, doe ik het lekker toch. De humor is een stuk flauwer, de muziek veel minder sfeervol en het uitgangspunt (het opleiden tot monsters) is lang niet zo doordacht en inventief als dat van Monsters Inc. (de relatie tussen kinderen en monsters op z'n kop zetten). Doet me beseffen dat Monsters Inc. toch wel érg goed is (en die ik daarom dus maar verhoog). Blijf het grappig vinden, dat concept en dat kleine meisje erbij.

Al aardig wat keren gezien (al dan niet in stukjes) en ik blijf het een leuke film vinden. Grappige karakters, een erg inventief verhaal dat de 'relatie' tussen monsters en kinderen in een compleet ander perspectief plaatst, en niet te vergeten de muziek die veel bijdraagt aan het sfeertje van de film. (Trouwens ook de kortfilmpjes bij de extra's zijn best geinig, vooral eentje over een stel vogels.)

Vind het een aardige scifi. Het gedoe met klonen en de praatcomputer liggen me niet, maar het redelijk mysterieuze karakter en de buiten-scènes met het voertuig zijn geslaagd. Niet groots allemaal, wel onderhoudend genoeg.

Net wel net niet. Het is veel chaotisch gedoe met hier en daar een lekkere gewelddadige opleving om je er doorheen te slepen. Maar de rommeligheid overheerst, teveel oninteressante personages aan zowel dader- als slachtofferkant en ook nog een partij overacting en geschreeuw waar je suf van wordt. Het enige karakter dat wel aanspreekt is de moeder.

Camerawerk en look zijn saaiig te noemen en dan blijft er eigenlijk niet veel over van de bijna twee uur die nodig is voor het lekkere rechttoe rechtaan plot. Nou ja de gewelddadigheden en dat het op momenten boeiend is met een tempoverhogend muziekje.

Het eerste uur boeit het mystery goed en lijkt het een vrij eigenzinnig filmpje te worden met aardige beelden en muziek. Daarna vervalt het echter in een gezapige herhaling van clichématige tekeningen, telefoontjes, verschijningen en reflecties waaraan geen einde lijkt te komen. Het slot waarin John Klein de sherrif diep onder water weet te redden terwijl een brug is ingestort is tenenkrommend heroïsch / Amerikaans.

Gelukkig is de vibe de hele tijd wel aardig en blijven pasklare antwoorden uit. Jammer alleen dat het zichzelf zo serieus moet nemen met al die bovennatuurlijke dingen ("based on true events" en
"de mottenman die nadien alleen nog op andere plekken is gesignaleerd" of zoiets), werkt tegenovergesteld.

Van The Departed kon ik me niet veel meer herinneren dus dat was een voordeel bij het kijken van dit origineel. Erg goed scenario en dat is ook eigenlijk waar Infernal Affairs het vooral van moet hebben; audiovisueel vind ik het niet zo bijzonder (enkele scènes uitgezonderd) en het schiet soms nogal haastig voorbij, al moet ik zeggen dat ik ook weinig heb met de scènes op het politiebureau. Richting het einde is het redelijk spannend maar een meer stabiele spanningsboog had de film niet misstaan.

Middelmatige thriller, de hoge score verbaast me... Goed verhaal, maar Demi Moore valt me tegen, en Costner is niet zo op zijn plaats met zijn brave uitstraling. Dat kan op zich goed uitpakken als tegenhanger van de killereigenschappen, maar hij heeft "het" gewoon niet, dat dubbelzinnige.

Het concept van het alter ego dat als een schaduw meeloopt en dingetjes influistert is prima. Maar op een gegeven moment begint het flauw te worden omdat Hurt teveel screentime heeft met een boel geouwehoer, overdaad schaadt. Veel toegevoegde waarde zie ik er dan niet meer van in, het is al overduidelijk dat Costner behoorlijk verknipt is.

Een paar verhaallijntjes zijn nogal onnodig of komen uiteindelijk vrij geforceerd samen, maar niet dat je omver wordt geblazen. Verder is er een inwisselbare soundtrack die wel erg vaak aanwezig is.

Het einde is gelukkig wel prima met eindelijk een mooie song. Het slot is ook een van de weinige hoogtepuntjes die jammergenoeg gelijk weer de das om wordt gedaan wanneer blijkt dat de aanval van z'n dochter een nachtmerrie is. Word je net lekker gemaakt met een goede plotwending, maar helaas...

Zeker niet verkeerd. Weer eens een houtje-touwtje-takjes-horror in een afgelegen bos... alhoewel bos, eerder open vlaktes met wat struiken en bomen. Realiteit en nachtmerrie lopen gaandeweg meer door elkaar heen. Geen slappe schrikmomentjes maar een film met een mysterieuze en psychische insteek die steeds prominenter aan bod komt. Dat klinkt zwaarder en indrukwekkender dan het is, maar het pakt aardig uit.

Dat het van een found-footage-stijl (met muziek..) overgaat in een conventionele stijl, sluit precies aan op de veranderende gemoedstoestand van Scott waarin hij uiteindelijk niet meer weet wat werkelijk gebeurt en niet. Best leuk en inventief gedaan.

De editing is aan het einde te wild in combinatie met de getoonde hysterie. Dat staat het inlevingsvermogen en dus ook de spanning in de weg. De spanningsboog wordt weliswaar aangetrokken maar vervolgens staat de snaar niet op springen. In plaats daarvan flubbert die los in de chaos. Toch blijft het er verzorgd uitzien en zet het een aardig disturbed sfeertje neer, ook dankzij de geslaagde setting en geheimzinnigheid rondom Mr. Jones. Prima horrortje.

Prachtfilm. Wat het nou eigenlijk precíes wil bereiken.. het lot, het gevolg van acties maar ook een ode aan het leven en verliefdheid, zoiets.

Alleen maar mooie muziek gehoord, leuk camerawerk en montage (zoals vanuit de auto naar de trein, en in het begin die spiegelscene), sterke liefdesscenes, goed acteerwerk. Het komt over als één grote (romantische) potpourri waarin je van alles kan zien, Amélie, Donnie Darko, 2001.., Cashback, Requiem etc.

De keerzijde is dat al die repeterende muziek en emotionele fragmenten iets te massaal aanwezig zijn, gaat ten koste van de climax en de kracht van de afzonderlijke scenes. Maar irritant is het ook weer niet, het is alsof je een 7-gangen diner eet (goh alweer een bord, maar wel lekker) alleen dan met een toetje als einde dat niet zo verrast.

Minder interessant vond ik de 'toekomst-delen' met Mars en die reporter. Soms komt de film ook iets te geforceerd dromerig voor, maar de rest is niet minder dan fijn.

Bij Mulholland Drive ontdek ik telkens weer nieuwe dingen, hints die verwijzen naar hetgeen Betty/ Diane overkomt en wat er in haar hoofd omgaat. Iets teveel van het goede misschien, maar goed, Lynch laat weer lekker veel over aan je verbeelding. Ik vraag me bijna af of alle betrokkenen bij de film wel helemaal op de hoogte zijn van zijn hersenspinsels

Toch blijft de langdradigheid me tegenstaan. Lost Highway bijvoorbeeld sleurt me veel meer mee, ook door de imo veel betere soundtrack en meer (andersoortige) spanning. Maar Mulholland Drive heeft gelukkig genoeg positieve elementen. Die typische matte kleuren en sfeer, de vreemde personages die je op een verkeerd been willen zetten, de sluimerende spanning, Naomi Watts en Harring uiteraard. En de ontknoping blijft ontroerend, wat een emoties.

Wat me trouwens de eerste keer wel schokte was het moment dat je op het eind al die "belangrijke personen" heel kort zag langskomen, in werkelijkheid dus. Dat zie je bij je zelfs soms ook, dat nietszeggende dingen of personen opeens in je droom verschijnen.
Lynch is de 'droomverfilmer' bij uitstek.