Opinions

Hm ik weet niet wat ik ermee moet, het is niet bijster eng, spannend of goor. De tegenstelling tussen het normale gezinsleventje en de gruwelheden is goed gezet, maar het raakt me niet echt.
Het blijft allemaal een beetje in het midden hangen: er is geen serieuze ondertoon waar de film het van moet hebben. En de zwarte humor maakt het wel luchtig maar is ook weer niet zo aanwezig dat het de sterkste kant van de film is. De kerstscene vind ik wel bizar en grappig. Leuke knipoog ook naar de kerstaflevering van The Royle Family.
Ohja, Dad is wel oké

Een avonturenfilm zoals je mag verwachten; actie, niet te dik opgelegde humor, de juiste personages en acteurs, precies goed. Die Beni heeft toch wel een paar heerlijke uitspraken en gezichtsuitdrukkingen De manier waarop hij slaaf wordt van Imhotep door middel van het davidster
is bijvoorbeeld erg leuk gedaan.

Heb me uiteindelijk veel meer vermaakt dan met bijvoorbeeld de mega grootse LotR-triologie die ik onlangs weer zag, vooral omdat het zichzelf amper serieus neemt. De special effects zijn iets te veel aanwezig maar het kan net in die luchtige setting, het ziet er soms ook wel grappig uit zoals hoe die skeletten van de bewakers lopen (tegen het einde aan). Beetje een ondergewaardeerd filmpje.

Wat een pretentieuze troep. Prima als je een shock film maakt zoals August Underground, maar de pogingen om er dan nog wat meer van te maken zijn zó mislukt. Bijvoorbeeld die belachelijke Duitse onliners, het bloed uit z'n neus, de Las Vegas beelden met kutmuziek, beelden van NY die er een extra dimensie aan zouden moeten geven. En als geheel de fascinatie voor mooie vrouwen versus de ranzige moorden, een tegenstelling á la American Psycho die totaal niet uit de verf komt. Acteerwerk ook superslecht (wat er dan eigenlijk wel weer goed bij past).

Zo irritant dat het zelfs de zieke beelden ondersneeuwt, kon me geen moment boeien op een enkele uitzondering na met de baby, hoewel dat al eens eerder minstens zo hard is gedaan. Een oppervlakkige splatter die 'leuk' is voor de effecten, maar ook die vallen tegen en visueel stelt de rest ook niets voor, leuke vrouwtjes uitgezonderd . Blijft er eigenlijk weinig over.

Vind de wreedheid in bijvoorbeeld Subconscious Cruelty, Cannibal Holocaust, Men Behind the Sun en zelfs Cutting Moments stukken harder overkomen. (En een echt shock-effect krijg ik trouwens pas als het gecombineerd wordt met oprecht drama.)

Behoorlijk sfeervol filmpje, met de camera gevangen in het gebouw zoals de naaister dat ook is (en de man, á la Misery). De overgang van drama, via uitzichtloosheid naar horror vond ik heerlijk.

Niet helemaal waarop ik hoopte, maar Mutants lijkt me wel een must see voor virus/zombieliefhebbers. De opzet is zoals 28 Days Later, met wat invloeden van The Fly.
Mooie omgeving, smerige en agressieve zombies en een aantal bloederige scenes die het ranzig maken, maar niet de overhand nemen. Eigenlijk vormt het drama de rode draad.

Bij het begin zit je er gelijk goed in door de actie en een opzwepende dance-achtige score. Daarna neemt het tempo af en is de muziekkeuze soms raar. De introductie van de andere overlevenden geeft meer variatie, maar zijn ronduit irritant en onnodig.

De make up en de langzame aftakeling van Marco vind ik wel geslaagd. Erg wanhopig, en goed geacteerd terwijl Sonia maar een saaie griet is. Er zijn een paar ongemakkelijke beelden als je hem in die stoel ziet zitten, en opgesloten in dat donkere hok., het beste van de film imo. De emotionele spanning tussen beiden is aardig, maar jammer dat het niet veel verder komt dan wat afwisseling tussen liefde en angst. In Hellraiser is dat beter uitgewerkt.

Het einde vind ik teleurstellend. Wat bedoeld is als een dramatische ontknoping, komt niet zo over, eerder melodramatisch. De bevrijding per helikopter is ook een echte afknapper. Een film dus die sterk begint, en daarna als een mengeling van drama, ranzigheid en zombie verder gaat zonder echt uit te blinken op een van die vlakken. Wel 'vermakelijk' en boeiend tot het eind, met name door Marco.
3 - 3,5*

Bovengemiddeld leuke comedy met een paar erg grappige scenes en over-the-top personages die vooroordelen uitvergroten. Cultuurverschillen zijn wel geschikt voor humor

Ik had me erop verheugd maar het viel me jammergenoeg tegen. Visueel wel in orde maar voor de rest kon ik er weinig mee. Platte peronages, geen medeleven, geen spanning, verhaal matig en de camera die geen seconde steady kon blijven was irritant; te gemaakt artistiek. En dan duren 110 minuten erg lang...

Relaxte film, in veel opzichten heerlijk om te ondergaan: lekkere muziek, een makkelijke en toch (of juist daardoor) boeiende verhaallijn die op de achtergrond blijft, prima humor (die hotel-bedienden en vooral de manier waarop de clerk om zn eigen grapje lacht over zijn collega met zn hoedje ) , en niet te vergeten mooi uitgekiend kleurgebruik, met name in het straatbeeld em in de kamers

Alleen het eerste verhaal met de Japanners is wat moeizaam. Daarna ruimschoots goedgenmaakt door het laatste verhaal over die drie kerels. Jammer dat het was afgelopen, ideaal voer om te ontspannen

Is pas m'n twee Jarmusch geloof ik, maar na Down by Law zag ik opnieuw veel shots waarbij de camera langzaam meeglijdt met personages en je de straten aan je voorbij ziet trekken met passende muziek. Misschien dus een handelsmerk van hem, maakt verder niet uit, maar prettig is het zeker

4*

Begint goed, eindigt slap.. Het verhaal zelf ligt het niet aan, camerawerk en het sfeertje van de stad vind ik ook prima, maar na zo'n driekwartier begon ik me te ergeren aan de ontzettend lannnggggerekte monologen en dialogen (vandaar die 138 minuten), en aan de soundtrack. Iedere keer zodra zich een emotie voor gaat doen komt hetzelfde, té subtiele pianodeuntje opzetten. Het heeft een beetje hetzelfde euvel als Changeling waarin de emoties ook zo dik worden onderstreept en tranen rijkelijk vloeien; denk dat drama's van Eastwood nooit mijn ding zullen worden. En waarom dit ook als mystery staat aangeschreven is me trouwens een mystery

Het hielp niet mee dat je van mijlenver kon aanvoelen dat Dave onrecht zou overkomen, en degene die met me meekeek wees al vrij vroeg de dader aan. Toch heb ik nog wel genoten van een paar scenes zoals het beginstuk, en de mannen in de bar en bij het water.

Maar als het dan ook weer eens erg vreemd eindigt.... (Sean ziet Jimmy aan de overkant staan en maakt een vriendschappelijk overkomend gebaar terwijl hij weet dat hij Dave (die met een ontvoering, trauma's en een pijnlijke dood nog ergere dingen heeft meegemaakt dan Katie) heeft vermoord.

Of die rare woorden van Jimmy's vrouw om Jimmy te kalmeren en het blijkbaar allemaal prima vindt en op bed belandt, ook al weet ze dat Dave's vrouw haar man heeft verloren door hem. Wat is de bedoeling van dat soort scenes: meevoelen met een man van wie z'n dochter is vermoord, maar wel één die een onschuldige kerel neersteekt en afschiet en amper wroeging laat zien; mixed feelings krijgen? Ik kreeg ze niet in ieder geval, eerder verbazing over dat einde.)