Opinions

Het was even wennen in het begin, maar door twee hilarische gitzwarte scenes zat ik er helemaal in: de neger op de bouwplaats met het verhaal over de Arabieren in de muur, en de oude vrouw dood laten schrikken om een kogel te besparen.

Onbetaalbare gezichtsuitsdrukkingen ook van Ben. Maar na een krap uur besefte ik dat het niet veel meer dan dat zou worden, een herhaling van zetten dus waarbij Ben zelfs wat irritant werd als zingende zatlap en het einde lang op zich liet wachten. En ik heb er tijdens de "pijnlijk" stille aftiteling nog even bij stilgestaan dat media sensatiebelust zijn en dat geweld (op tv) fout is, of zoiets, ahum..

Heb me wel weer vermaakt bij de tweede kijkbeurt.

Gewoon gedachtenloos naar kijken en over vijftien jaar is dit Eli Roth cult. Het stemgemiddelde is in ieder geval al aardig gestegen de laatste vijf jaar

Film heeft best wat ranzigheid en de flauwe humor ligt er dik boven op. What's up nigga where you've been

Was beter geweest als die combinatie ook al in het begin was geweest. Voor spanning moet je iig bij andere films zijn. Verder leuk dat je Evil Dead herkent in het perspectief van de rennende hond (en het hele boshut gebeuren).

Verhaal is wel rommelig en matig acteerwerk, maar ik zie in deze film met een dikke knipoog liever zulke klunzen dan de zoveelste gelikte "fotomodellen".

Haha wat is dit nou weer.. eigenzinnig werkje. Spring Fever is wat ranzig gedoe van bloedspuwende tieners en andere (matige) gore effecten. En dat met een bijna constant aanwezige ouderwetse score en best fraaie kleuren.

Zo leuk als Cabin Fever is het helaas niet. Een verhaal van niks met wat pubergeleuter en het mikt duidelijk niet op de spanning. Zal ongetwijfeld veel lage beoordelingen krijgen, maar ik vind het ergens wel wat hebben.

Grappige intro animatie trouwens met een erg aanstekelijk nummertje. De film begint dus best goed, dwarrelt dan maar wat door en eindigt vrij abrupt. Het duurt al met al gelukkig wel lekker kort.

En nog een waslijst aan verwijzingen naar andere films: Carrie, Twin Peaks (iedere keer met de agent), Donnie Darko, Irréversible, [REC], en vast nog een boel.

Best veel van verwacht maar een grote teleurstelling. Concept is erg leuk, zo'n parodie / zelfkritische invalshoek maar compleet ongrappig uitgewerkt en het er te dik bovenop gelegd waardoor het de plank misslaat. Enige goede wat ik gezien heb was het moment dat alle horror-'iconen' los kwamen, rest was zonde van m'n tijd.

Geslaagde thriller, toch wel grotendeels te danken aan de opzwepende audio. Ook details zoals het tandenknarsen dat opgewaardeerd wordt tot de score zelf, erg gaaf gedaan.. of het aanstekelijke nummertje Puttin' on the Ritz verwerkt in een van de kofferbak-scènes (waarbij de camera dicht op de huid ook z'n werk doet), heerlijk

Het scenario pakt soms behoorlijk nerveus uit, vooral wanneer de ontvoerder een paar keer op heterdaad betrapt wordt en alle personages impulsief reageren. De film houdt dat niveau en hoge tempo vast totdat de verbinding verbroken wordt en inderdaad invloeden van Silence of the Lambs naar voren komen. Of zeg maar gerust een bijna-kopie: seriemoordenaar met verborgen ruimte, fascinatie voor vrouwen-lichaamsdeel, muziekje erbij, heldin die zelf op onderzoek uitgaat richting de confrontatie. Het zakt allemaal wat in.. sowieso is de achtergrond/motivatie van de killer nogal een dooddoener.

Jammer, de laatste minuut was ook onnodig en te Hollywoodsiaans, net als een paar emo-momentjes eerder in de film; ze duren dan wel niet lang maar het is zo overbodig. Daar tegenover staat gelukkig een overtuigende Eklund als psycho en de audiovisuele invulling maakt de film een stuk beter dan gemiddelde soortgenoten (en mag eigenlijk ook niet anders verwachten van Anderson, goeie regisseur).

Ik zit een beetje met hetzelfde dilemma als bij Vinyan: de vreemde personages en gebeurtenissen hebben totaal geen impact op me. Maar de setting en sfeervorming zijn daarentegen weer geslaagd. Mistig, guur, uitzichtloos, claustrofobisch en dan weer wijds. En dat vrijwel allemaal zonder muziek. De laatste beelden met de gierende wind zijn lekker grimmig.

Het is wel jammer dat het erg langzaam op gang komt, en het acteerwerk valt me ook tegen. zoals de knipscene, het wegzakken in de modder, dat ventje dat zn hond zoekt
De shots tijdens het kerstdiner zijn wel geslaagd, vooral omdat het zo in contrast staat met de trage beelden in de rest van het verhaal.

Verder een vreemde en geforceerde symboliek (ga ik maar voor mezelf van uit) van een zoektocht naar liefde: de seks(?)scene in de schuur, de hond, Marc/Gloria, geen vrouwen.
Uiteindelijk blijft het een stel vreemde capriolen en figuren die me met een leeg gevoel achterlaten, met de cinematografie als enige troost. Om het een vlag op een modderschuit te noemen gaat me nu nog net te ver.

Lekker voortkabbelend filmpje zonder al te veel bombarie en dus passend bij het vervolg van het leven van Jesse. On the run... En een goed einde dat aanhaakt op BB. Had vooraf m’n bedenkingen, maar viel me alleszins mee.

Leuk om weer eens te zien, alleen die bijen stonden me nog een beetje bij. Ik had nu iets dufs verwacht maar dat viel erg mee. Sterker nog het verhaal weet een vertroebeld beeld neer te zetten van wat fictie is en wat werkelijkheid. Wordt ze gek of bestaat Candyman echt Geen Lynch-niveau natuurlijk maar wel boeiend.

Jammer dat Candyman zo'n duidelijk gezicht krijgt, haalt de angst voor het onbekende weg. De soundtrack geeft het gelukkig wel een griezelig sfeertje mee, de beelden zijn soms nog best aardig gemonteerd er zijn een paar erg goede schrikmomenten. De grootste schok is echter dat de kledingstijl van hangjongeren blijkbaar geen reet veranderd is in 19 jaar (bontkraag-jas en petje).

Ultra-koele film.. Carlos oogt totaal emotieloos, het camerawerk is rustig en een soundtrack ontbreekt, behalve dan muziek 'vanuit het script' zelf (vooral het tromgeroffel is mooi). In combinatie met de wrede daden geeft dat een vreemd sfeertje.

Maar de koelheid heeft ook een keerzijde, het is wat gezapig, iets te vaak het 'trucje' van langdurige shots waarin weinig gebeurt (voor de zoveelste keer een uit het raam starende Carlos). Het is ook een beetje clichématig dat de kannibaal van klassieke muziek houdt en natuurlijk soppen prachtige vrouwen (of eigenlijk eentje, ze speelt een dubbelrol) weer weg bij 'de zwijgzame, ondoorgrondelijke man'.

Gelukkig heeft de film een paar inktzwart-komische momenten - I killed your sister. And I ate her. - ook al wil Carlos het helemaal niet als zodanig over laten komen, van z'n gezicht valt bijna nooit iets af te lezen. Als hij z'n avondmaaltje neemt is het enige dat opvalt en uitvergroot wordt, z'n droge gekauw. Suggestief behoorlijk smerig.

Ook de beginscène is erg sterk met mooie cameravoering en de plotseling startende auto. Jammer dat zoiets niet vaker voorkwam, maar alles bij elkaar is het een prima film die op momenten ongemakkelijk is zonder bloederig te zijn (maar die beter was geweest als het meer impact en vaart had).

Het concept van het teruggevonden filmmateriaal spreekt mij ook erg aan. Samen met de beelden genoeg aanleiding voor commotie en verontwaardiging. Wat dat betreft zeker een geslaagde film als mensen twijfelden wat echt is en wat niet. Een boodschap over wreedheden van zowel westerlingen als kannibalen vind ik te slap. Dan vind ik de film eerder een aanklacht tegen de niet te stillen journalistieke honger.

De goorheid die de mensen wordt aangedaan komt goed over, zoals de verkrachte vrouw op de paal, de afgesneden penis. Knap gedaan. Vraag me wel af waarom ze rustig blijven filmen als hun collega's worden gedood, had veel meer paniek moeten zijn.

Maar dan de rest van de acteerprestaties, wat een droevenis, vooral die reportagemakers. Dat gedoe in NY had ook overtuigender gekund. Bijna net zo rampzalig als de vreselijke muziek die telkens aanzwelt als er weer iets gebeurt, zelfs als er 'opeens' een wild dier verschijnt. Flinke afknapper..

Jammer, als dat en het onnodige dierenleed er niet in zaten, had ik de film hoger gewaardeerd.

Goed te doen. Het voelt allemaal vrij realistisch aan en de landschapsbeelden en muziek zorgen voor een desolaat sfeertje. Henry is dan nog het personage die het meest tot de verbeelding spreekt.

Typisch zo'n film die de kijker probeert mee te slepen met minieme middelen en zo de volle aanspraak doet op je inlevingsvermogen zoals Ralf81 zegt. Dat lukt hier ook wel goed gelukkig, zij het dat sommige delen net te langgerekt zijn. Aan het einde veert het echter weer op.

Ik mis wel een beetje de effecten van dagenlang rondslenteren in de bloedhitte op bijvoorbeeld het waarnemingsvermogen, zeker gezien dat ze vrijwel niets te eten en drinken hebben. Daar hadden ze toch meer mee kunnen doen. Ook een aantal voorvallen zijn nogal vreemd (binnen no-time weer terug zijn met het mes, amper op zoek gaan naar voedsel en nog wat van dat soort dingen).

Maar vooruit, het is ook weer geen Bear Grylls die wordt losgelaten. Vind het alsnog een stuk oprechter dan Frozen (maar minder realistisch dan het laag gewaardeerde Open Water).

Vlot thrillertje.. Het sterkste punt vind ik de audio: behoorlijk zenuwachtig en slim hoe allerlei realistische dingetjes erin zijn verwerkt, zoals de stethoscoop maar vooral de gehoorschade, erg tof en herkenbaar.

Het plot is voorspelbaar en stelt geen zak voor, maar desondanks is het naar het einde toe aardig spannend. Alle focus ligt op de gevangenschap en het kat-en-muisspel, wat de film niet verheffend maakt, aan de andere kant wel kort maar krachtig, slimme keuze. Toch blijft het te afstandelijk om te gaan nagelbijten.

De reden van de kidnap is best flauw en moet zeggen dat de Oost-Europeanen voor de verandering weer eens gezellig geportretteerd worden zo helemaal niet karikaturaal..

De editing en look van de film bevallen me ook, alleen iets te vaak drukke flashbacks naar de blaffende honden in haar jeugd, dat was meteen wel duidelijk en zo slecht is m'n korte-termijngeheugen nou ook weer niet.

Damn, je zal het maar meemaken -zo opgesloten raken en een ander met je partner bezig zien...

Een verrassend goede en doeltreffende thriller/drama. Ben gelukkig met 0,0 voorkennis de film ingegaan want de trailer geeft inderdaad alles weg zie ik nu. Het begint met horror/ghost-achtige trekjes en handelt uitgekiend over jaloezie en hebzucht en menselijke handelingen i.p.v. paranormaal, mooi gedaan. En wat Fabiana flikt is weerzinwekkend. Misschien wat ongeloofwaardig, maar ze beseft dat ze haar plotseling rijke leventje verliest als ze Belén bevrijdt.

Het levert spannende momenten op (en mooie dames) alleen is 't soms wat twijfelachtig: Fabiana die hardop tegen een 'geest' begint te praten, de oude vrouw die nooit Adrian heeft verteld over de bunker, Belén die uiteindelijk Fabiana opsluit uit wraak,

maar het is allemaal geen belemmering voor de filmbeleving. Erg boeiend, huiveringwekkend zelfs en prettig dat er geen overdramatisch gedoe is maar zo nu en dan juist morbide humor, wat in een eventuele remake ongetwijfeld volledig omgekeerd zou zijn.

De muziek (voorzien door het script zelf, de orkesten) en beelden zijn ook prima, maar het is vooral het effectieve scenario dat eruit springt. Bijvoorbeeld wanneer Fabiana en Adrian voor de spiegel staan en de blik van Fabiana. Denk je eerst dat het 'lieve' meisje het huis of Adrian niet vertrouwt, blijkt het na de flashback opeens een intens valse blik richting Belén te zijn en is Adrian toch niet zo onbetrouwbaar als gedacht. En La Cara Oculta is onbedoeld een heerlijke 'sneer' naar opgeklopte klopgeest-films á la Insidious, eat that.

De ommekeer is dus geweldig en plaatst alle personages in een ander perspectief, hoewel het einde sterker was geweest als Belén zou sterven in de bunker, of in ieder geval meer verwilderd eruit zou komen dan nu het geval is.
Desondanks een uitstekend filmpje dat indruk maakt (voor liefhebbers is het werk van Guillem Morales misschien nog een aanrader).

PS ondergedoken nazi's die technisch onderlegd zijn.: zelfs na hun dood nog een dodelijke combi

Goeie docu. De zijde van de Amerikaanse burgerwacht vind ik weinig toevoegen. Ja het feit dat ze er zijn, maar het brengt weinig interessants vergeleken met de Mexicaanse zijde waar véél meer gebeurt. Het is natuurlijk geen openbaring dat de kartels het voor het zeggen hebben maar dat ze echt óveral in infiltreren is best bizar om op deze manier mee te maken.

Of het nu gaat om onderbetaalde (corrupte) overheidsinstanties of burgerlijke initiatieven, ze komen overal tussen. Een kwestie van welk kartel er het snelst en slimst bij is, al is dat ook niet verwonderlijk; je kunt je er zo bij aansluiten en je voelt op je klompen aan dat dat niet goed kan blijven gaan. Op momenten is het ook redelijk spannend en effectief in beeld gebracht en bovenal geeft het allemaal goed weer hoe diep het in de samenleving is geworteld.

Heerlijke film. Het pakt soms redelijk spannend uit maar is bovenal kleurrijk, mysterieus, sfeervol, grotendeels mooi in beeld gebracht (met bijvoorbeeld een bevreemdend effect ergens in het begin) en dan dat einde... Bevalt me hier ook beter dan in een andere horror die een soortgelijke ontknoping heeft.

Alleen muzikaal is het niet mijn ding en het acteerwerk is (uiteraard) niet altijd stabiel, dat kerk-hulpje en daarbij komen dan nog die maffe inwoners; het maakt het soms charmant klungelig zónder dat het teniet doet aan het boeiende mysterie. En een totaal hulpeloze, mooie vrouw mag natuurlijk niet ontbreken.
Btw La Casa dalle Finestre Che Ridono, de film is zoals de titel klinkt.

Aardige poging.. alleen de spanning had in het begin een stuk hoger moeten/kunnen zijn. Wat minder muziek had meer gepast bij het realistische camerawerk, dan was het ook echt zo stil geweest zoals het meisje het had ervaren. Stil Huis was het toch... Het eerste deel (thriller) wil dus amper indruk maken, maar zodra Laura het huis ontvlucht (mooi geschoten beelden) wordt het beter. Ze heeft sowieso een goede acteerhouding, en gelukkig ook geen over-acting zoals je vaker tegenkomt bij Spaanstalige films.

Alleen dat het één take zou.. geloof er ook niets van, zoals degene boven mij aangeeft, er zitten zat momenten in waarin het beeld (even) volledig zwart is. Toch blijft het erg knap hoe lang de scenes zijn, vooral als je beseft hoe slim het is als bijvoorbeeld spiegelbeelden ontweken of juist bewust gecreëerd worden. En altijd prettig om te volgen.

De twist verklaart de onlogische handelingen maar is uiteindelijk afgekauwd en een domper die de toch al schaarse spanning wegneemt. Wat dan meer tot de verbeelding spreekt is dat haar vader haar ook misbruikte, niet alleen haar man, voor zover ik kon zien aan een paar foto's. PS, het trucje van een flitsende camera voert de spanning wel altijd lekker op. Dat zit ook in Shutter dacht ik, en het beste voorbeeld is in Los Ojos de Julia.

Prachtig geschoten film met leuke acteurs. Soms klinkt het wel erg doordacht poëtisch en romantisch maar die scenes met de ‘frozen’ vrouwenlichamen en dat ze iets magisch hebben zijn fantastisch en herkenbaar. Net als z’n eerste ervaringen als klein jongetje trouwens.

De humor is meestal wel geslaagd alleen neemt het soms teveel de overhand. Maar als dan bijvoorbeeld een nummer van Frankie Goes to Hollywood aanzwelt heb ik overal weer vrede mee.

3,5* maar zal eerder 4 dan lager worden.

Redelijk. Vooral het begin spreekt me aan met het (casino)sfeertje en de personages. Mooi portret van Vegas ook. Maar de tweede helft had ik het eigenlijk wel gezien, en dat duurde best lang met minder interessant gedoe. Gelukkig houden de voice over en het tempo je er wel redelijk bij. De dialogen zijn ook onderhoudend maar ik moet zeggen dat DeNiro/Pesci niet mijn ding zijn. Wel een fijne soundtrack en een haast onherkenbare Stone. Leuke pakken en zonnebrillen ook.

Kan er geen genoeg van krijgen, de toonzetting van Stuart Gordon en co. Echt genieten van de personages, de locatie en hoe de camera door de kasteel-ruimtes manoeuvreert, soms op de hielen van die gebochelde lomperik. Het potentieel van de locatie wordt weer ten volle benut, dit keer een Italiaans kasteel (en dan ook echt in Italië in plaats van een surrogaat-plek).

De rode lijn over jonge zoontjes vind ik origineel, en daaraan gekoppeld de relaties die mislukt zijn, onder druk staan of die 'geheim' zijn. De freak heeft ook iets tragisch; niet alleen weerzinwekkend maar ook meelijwekkend gezien zijn geschiedenis wat hem (en de film) meer maakt dan alleen maar een monster dat uit is op bloed.

Eng of spannend is het allemaal niet, wel sfeervol met een paar goede gore effecten en redelijk bizar / seksueel op z'n tijd. De scene met de freak en het hoertje is fantastisch

Goed filmpje. Het contrast tussen de harde daden en de kalmte die de film uitstraalt is mooi gedaan, bijvoorbeeld die smetteloze fel-gele taxi en het rustige camerawerk daaromheen, of de audio met erg lage tonen (zonder te aanwezig te zijn).

Chained bevat dan wel cliché-elementen (slechte opvoeding -> slecht gedrag) maar belangrijker is of dat stoort of niet, en dat doet het niet. Vind het juist overtuigend met dat kleine ventje dat er opeens alleen voor staat, het deed me wel iets toen hij zo alleen in de taxi zat... Goed geacteerd wat je toch zelden meemaakt met kindacteurs (weinig tekst helpt zeker mee), en de keuze om alles vanuit zijn perspectief te laten zien is slim; hierdoor zijn er geen suffe zijplotjes over bijvoorbeeld de politie en het grootste effect is dat het de slachtoffers wegzet als snel passerend slachtvee, wat het juist ook in Bobs ogen is. Best luguber. Het enige nadeel is dat het halverwege wat slepend wordt.

De kritiek dat Rabbit niet snel ontsnapt deel ik totaal niet. Volgens mij raak je compleet wereldvreemd, onderdanig en verknipt, het viel me zelfs mee dat hij Angie in eerste instantie redde en met andere mensen durfde te praten, laat staan z'n vader opzoeken voor een rechtstreekse confrontatie.

Ik ga er wel in mee dat de pakkans enorm groot lijkt, wat makkelijk te vermijden was door een ander beroep voor Bob of in ieder geval door hem niet jarenlang in dezelfde opvallende auto te laten rijden. Hoewel ik me afvraag of hij überhaupt een echte taxichauffeur is; in het begin dacht ik aan een nep-taxi, zou prima passen in de vele (nuttige) plotholes en onbeantwoorde vragen. De titel is ook lekker dubbelzinnig gezien het einde waar het lijkt of Rabbit vastgeketend blijft aan het leventje.

Nog een aardig detail is hoe de discussie tussen nature (aangeboren gedrag) en nurture (aangeleerd gedrag / opvoeding) aan bod komt: die twee vloeien hier samen; eerst speelt opvoeding een rol (de flashbacks van Bob, het opgroeien van Rabbit) maar later komt het genenpakket ook om de hoek kijken als blijkt dat Rabbit familie is van Bob (die "nogal" geestesziek lijkt en ervan uitgaande dat Rabbit doorgaat met moorden). Nature én nurture zitten dat jochie dus bepaald niet mee..).

Of dat allemaal bewust gedaan is weet ik niet maar het geeft de film het zoveelste extraatje mee. Audiovisueel is het zo'n beetje het tegengestelde van het grauwe Henry: Portrait of a Serial Killer maar ik moet zeggen dat Chained ook aardig indruk maakt, niet omdat het nou zo schokkend is maar wel 'eng' ingetogen is uitgewerkt.

Vrij typische j-horror met de depri sfeer (werkelijk geen enkel glimlachje gezien), maar wel degelijk uitgevoerd. De scenes in het ziekenhuis zijn inderdaad creepy, met name het laatste deel dat zich daar afspeelt. Grappig toch hoe iets eenvoudigs (meisje en geest in één ruimte) zo'n ongemakkelijkheid kan oproepen, een kwestie van de tijd ervoor willen en durven nemen.

Het is alleen jammer dat zulke dingen ontbreken in het begin; het eerste uur is vrij saai en amper indrukwekkend op een enkele uitschieter na. Blijkbaar ben ik sinds Ringu immuun geworden voor het Japanse spook die graag elektronica gebruikt (videoband, computer, camera, telefoon). Het einde is een anticlimax in horror-opzicht en ik snap er eerlijk gezegd ook geen snoepbal van.

Hm onverwachts tegenvallertje.
Wel vakkundig, sfeervol en degelijk geschoten zoals Eastwood dat zo goed kan, maar hier wel erg opzichtig dramatisch waarin het ene onrecht zich stapelt op het andere om halverwege weer netjes in te spelen op je rechtvaardigheidsgevoel.

Het is feitelijk een lange aaneenschakeling van wel héél veel episodes die ieder leiden tot een hoop tranen van Jolie / de kijker (..): kind kwijt, verkeerde kind terug, ongeloof, inrichting, narigheid van andere vrouwen, vrijlating, onderzoek, rechtzitting 1, rechtzitting 2, en dan óók nog eens een gesprek met de moordenaar, een executie en een getuige die hoop levert
(Die ene behandeling deed me trouwens sterk denken aan Requiem for a Dream)

'Emoties gegarandeerd bij al deze ellende' zullen ze gedacht hebben maar dan werkt het vaak al niet meer. Die rit begint ook al zo achterlijk snel dat ik überhaupt niet de kans kreeg erin te komen en mee te leven met Christine. Wel aardig neergezet door Jolie en blijkbaar Oscarnominatie-waardig al die boosheid en traantjes, maar vooral dankzij het script zonder het beoogde effect. Dan vind ik de rol van Harner als Northcott een stuk aansprekender.

Vreemd genoeg wordt juist de aanleiding van de opstapeling van fouten en misdragingen - het verschijnen van het verkeerde jongetje en welke motieven en handelingen daar allemaal achter steken - erg vluchtig behandeld. Tussen neus en lippen door kom je wel wát te weten, maar dat is wel erg mager, zeker gezien het belang ervan voor de gebeurtenissen in de film.

Niet slecht, maar in m'n herinnering een stuk beter. De eerste helft van de film bevalt me nog goed, best sfeervol dankzij het grote huis, de rustig glijdende camera en de klassieke muziek (hoewel die erg overdadig werd). De beste momenten zijn dan ook hier te vinden zoals het eerste bezoek aan de zolderkamer, de badkuipscenes en de seance.

Jammer dat er later een hoop knullige scenes tegenover staan en dat het soms erg lang wordt uitgesponnen (waarom bijvoorbeeld die geluidsband tot 4/5 keer toe terugspoelen). Het script is redelijk boeiend maar tegelijkertijd ook vreemd; de spanningsopbouw verdwijnt in één klap zodra bekend is dat het gaat om een onschuldig, sympathie-opwekkend jongetje.

Vanaf dan verandert het in een detectiveverhaal dat alsnog creepy probeert te zijn met dat zielige jongetje, rare combi. Wat dat betreft valt het me dus wat tegen na zoveel jaar.. alhoewel nog altijd beter dan enkele moderne soortgenoten die het moeten hebben van platte schrikmomenten.

PS, de opgraving in dat huis: spulletjes opzij schuiven, kettingzaag de vloer inrammen en graven maar onbedoeld grappig

Mooi vormgegeven fantasiefabriek. En een makkie voor Johnny Depp die het gewoon op routine doet, een dikke laag schmink erop en je bent er. Het voorstellen van de kinderen vind ik eigenlijk nog het leukst, althans de twee meisjes en het tv-jongetje. Toepasselijke camerastandpunten vanuit de kids en de eekhoorntjes zijn natuurlijk erg liefff. Ook grappig om Nanny van The Royle Family langs te zien komen/liggen.

Aan de liedjes is alleen weinig memorabels. Dan honderd keer liever het fabelachtige Oompa-loompa-doe-ba-di-di uit de eerste versie, heb het volgens mij niet gehoord.
Die song = Oompa Loompa...
Maar goed, de kleurrijke beelden maken een hoop goed. En het verhaal buiten de fabriek om is prima (behalve het gedoe met Willys vader).

Best een goed filmpje. Het ronddolen met de camera door een bestaande omgeving kan erg effectief zijn en Chernobyl Diaries pakt dat prima aan, ook mede dankzij de gedoseerde soundtrack, de spookachtige setting en een redelijk geslaagde opbouw.

Het deed me denken aan The Tunnel alhoewel die - ondanks de ongelukkige verhaalstructuur - spannender is omdat de vijand niet zo massaal is als hier. Dat is een van de manco's van deze film, teveel losgeslagen patiënten in plaats van bijvoorbeeld één gemuteerde mafkees, plus dat een écht hoge spanningspiek of climax ontbreekt terwijl je daar wel verwachtingsvol naar toe wordt gezogen. (Maar om het te relativeren zijn er maar weinig films die dat voor elkaar weten te krijgen.)

Redelijk misdaadthrillertje. Vind het zeker geen horror, of worden we zo week dat we een gijzeling al daartoe gaan rekenen In ieder geval blijft het geweld buiten beeld.

De film is de zoveelste 'aanklacht' tegen geweld door ontspoorde jongeren, Funny Games meets Eden Lake of zoiets, alleen ligt het er hier wel heel dik bovenop met die tv-uitzendingen (en de zapgeneratie ), beetje hetzelfde als preken dat stelen of doden erg stout is.

Het gaat pas echt de fout in met die kleine kinderen die erbij komen, alsof het nog niet duidelijk was. Van enige spanning is dan al geen sprake meer. Zonde want het begint veelbelovend met het openingsshot. Het rustige camerawerk en de soundtrack zijn sowieso wel prettig, lekker minimalistisch en een gepaste korte speelduur.

Gave film, ziet er allemaal clean uit: een orgie van felle kleuren om je in onder te laten dompelen en leuk camerawerk, best van genoten.

Het verhaal heeft iets weg van Silence of the Lambs en Se7en maar pakt totaal anders uit. Van een thriller verandert het steeds meer in een drama dat niet echt gepast lijkt en dus erg onwennig is; je wilt aanvankelijk steeds weer terug naar het thriller-element.

Denk dat de film beter was als het meer in de trant van het begin was gebleven en wat minder gefocust op de jeugd-ervaringen. Aan de andere kant heeft het wel iets, moet ik na afloop zeggen, ook al komt het drama niet met een mokerslag aan. De ontknoping zag ik eerlijk gezegd ook niet aankomen ondanks de vele hints die je gaandeweg krijgt, en dat waar Thailand om bekend staat deed ook nog geen belletje rinkelen.. .

Het is niet superspannend maar er zitten wel enkele scenes in die lekker splasherig zijn. Beetje Ichi-achtig maar dan zonder de zwarte humor. Het hoogtepuntje is de scene in de hoerenclub onder begeleiding van vioolmuziek. Het balanceert op het randje van kitsch maar ook dat kan stijlvol zijn. De score is sowieso wel doordacht, slechts op enkele momenten wat misplaatst. Goed geacteerd ook en het blijft boeiend tot het einde.

Al met al een leuke kijkverrassing deze mix van kleuren en genres. Vooral omdat ik Thais nou niet bepaald vaak zie.
Nipt 4*

Lekkere gore, maar een nogal warrig en niet-overtuigend plot; kon me allemaal weinig interesseren. Een paar sfeervolle en spannende momenten redden de film van een onvoldoende, plus dat er constant een benauwend sfeertje hangt (of er nou buitenscenes zijn in die bomvolle stad of in het restaurant zelf), het draaft alleen wel wat ver door met een breed scala aan stijlen. Een andere kleurrijke horror (of eigenlijk thriller) van Thaise bodem, Cheun beviel me wat dat betreft beter.

Relaxte film. Vind de humor niet altijd geslaagd, beetje flauw soms, maar als geheel wel prima. Met name de (non-verbale) reacties van de dokter zijn goed getimed, zoals na het vuurwerkshowtje, en het simpele feit als er weer eens een blocnote tevoorschijn kwam waarin een oordeel werd geschreven over een ander als die iets deed. Verder is het lekker rustig geschoten, prettig om te volgen, herkenbare betweterigheid maar ik miste ook wat scherpte, zeker met het gegeven van een stel kerels op een boot.

Het fantasieconcept spreekt me niet eens zo aan en er zijn wat details die naar moralisme neigen zoals de vluchtelingen in de kooien, maar desondanks wordt alles erg boeiend gebracht omdat het blijft focussen op één zaak (de zwangere vrouw) en niet op allerlei achtergronden.

Het camerawerk is veel geroemd en ik kan het ook niet laten: de bestorming van de auto en de stadsgevechts-scene zijn fantastisch. Kunnen veel oorlogsfilms nog een puntje aan zuigen en de ongemakkelijke hoge pieptonen gooien er nog een schep nervositeit bovenop.

Echt zwaar genoten van die minutenlange takes. De film had net zo goed om een standaard-oorlogssituatie en -verzetsgroep kunnen gaan, het is puur de uitwerking die het 'em voor mij doet. De opbouw van de climax is ook sterk en de film stopt waar het moet stoppen.