Opinions

Children of the Corn grossiert in de vervolgen, de een nog matiger dan de ander. Nu vind ik de originele al niet geweldig, maar het verhaal heeft wel iets. Een typische King-story (Satanskinderen) die jammergenoeg nooit echt schokkend verfilmd is.

Deze remake komt qua verhaal redelijk dicht in de buurt van het origineel. De typische CotC soundtrack is natuurlijk fantastisch, blijft imo een van de betere in het horrorgenre. En het geheel is een stuk gelikter, zoals het hoort anno 2009. De shots van het maïs en de geelbruine waas dragen goed bij aan de sfeer.

Maar de kinderen zijn lachwekkend. De scenes met de preken lijken wel toneelstukjes. Eerder grappig dan eng met die belachelijke hoeden en dat kleine leidertje. Het contrast tussen onschuldig uiterlijk en waanzin komt niet echt uit de verf. Dan zijn de kinderen in het origineel maffer en ook andere horrors met geflipte kinderen doen dat beter. Vicky is ronduit irritant aanwezig met haar constante gezeik en geschreeuw. Niet bepaald meelijwekkend.

Er zitten een paar schaarse schrikmomentjes in en de scene met Vicky aan het kruis is gelukkig geslaagd. Echt spannend of goor wordt het nergens.

Al met al vind ik alleen de vormgeving een toegevoegde waarde. Het verhaal verdient een veel engere film. Jammergenoeg blijft de remake-machine een hoop ondergemiddelde films uitstoten.

Je vraagt je af hoe kleine kinderen eng kunnen zijn, maar in The Children is dat toch goed gelukt! Knap ook dat alles bij daglicht speelt en geen nacht nodig is om een creepy sfeer te creëren. De sneeuw voegt er nog iets kils en lugubers aan toe. Na de aanloop komt de vaart er lekker in en hoop je vurig dat het pokkejong wat wordt aangedaan. Heel knap gespeeld trouwens van die kinderen (op wat nepgejank na, maar ja wat wil je).

Het is een leuke variatie op de virusfilms, ditmaal dus kinderen. Vind het ook een pluspunt dat de schuld niet onéindig lang wordt gelegd bij de verkeerde personen.

Toch zijn er wel wat dingen die ik een beetje vind misstaan in de film die voor de rest "waarheidsgetrouw" aandoet: ik zie twee kleuters nog geen lamme volwassen vent op een slee leggen, of een vrouw haar lot afwachten door twee andermans ukkies (trapscene), of je geliefde niet met de auto wegbrengen maar wachten op hulp die veel te laat zou komen. Maar goed, dat zijn slechts details. Dat er op het einde een stel wezenloos voor zich uit starende kinderen in een groep staan wordt onderhand wel een cliché en vond ik overbodig voor de afloop.

Al met al een geslaagde horror met een goed einde, die het imo op geen enkel front redt bij Eden Lake (om dan toch nog een vergelijking te maken).

Wel aardig, mooie sfeer en het spannende whodunit-element. De plot met alle intriges en machtswellust speelt natuurlijk een belangrijke rol, alleen steekt dat niet uit boven die in detective series als Lewis en Midsomer Murders, behalve dan de paar actievolle scenes die erin zitten. Niet zo bijzonder dus.

Onderhoudende film, met een lekkere binnenkomer van de auto-scène - van het aantikken van de bumper tot en met het opendoen van de kofferbak-klep -. Eigenlijk ook gelijk het (visuele) hoogtepuntje. Daarna vond ik het verhaal eventjes warrig worden totdat ik doorhad dat het om twee meisjes ging maar dat lag aan mij blijkbaar want het staat zelfs in de film-omschrijving zie ik nu.

Dit is zo'n typische verzamelbak van politiethriller, actie en drama met als rode draad een agent die een kidnapper op de hielen zit. Het levert een aantal spannende momentjes en aardige plaatjes op maar soms schiet het door naar melodrama met emo-scenes die te lang duren. Er zijn ook een paar eigenaardige beslissingen van personen waardoor het iets te soepel verloopt maar gelukkig niet storend. De film verveelt verder niet, goed geacteerd en in elkaar gedraaid (kleurrijke beelden en soundtrack).

PS de ontknoping met de crash is exact gelijk als in een andere film, alleen zie ik hier de toegevoegde waarde niet zo dat hij bij hetzelfde ongeluk betrokken is (behalve dat alles op 1 punt samenkomt).

Een prima Koreaanse thriller die - uiteraard - nog een zooitje genres erbij gooit, misdaad, drama, humor, gore. Op geen van die gebieden indrukwekkend en audiovisueel is het ook weinig bijzonder maar als geheel levert het twee erg vermakelijke uurtjes op.

Lekker cynische humor, vooral de mimiek van Jung-ho of al die agenten die echt de meest domme dingen uithalen en dus eigenlijk niet meer lijken dan een opstap voor de volgende plot-ontwikkeling. Hier en daar wordt het ongeloofwaardig maar vind het niet storend en het zit niets in de weg, zo pakte de scene in het winkeltje toch erg spannend uit (en The Chaser lijkt me niet een film die alles even logisch wil houden).

Wat dat betreft dus een soort Taken dus maar dan Korean style en met personen die stuk voor stuk fouten maken. Eigenlijk dus best nog wel menselijk, net als de killer.. ik neem m'n woorden terug

Ben er eerlijk gezegd wat sceptisch ingegaan (verhalen over armoede-buurten lijken me vaak 'bonuspunt-gevoelig') maar vind het behoorlijk indrukwekkend en de personages wisten me echt te boeien, vooral Li'l-Ze, Benny en de verteller. De soundtrack, het sterke acteerwerk en vooral het enerverende camerawerk slepen je mee in dat onberekenbare sfeertje daar. De insteek is dan wel bijna typisch rise-and-fall en het heeft een wat moeizame start met de vele personen maar eenmaal op gang is het geen seconde vervelen. Prachtfilm met een paar dramatische scènes.

Matig... het hele verhaal rondom de "time-loop" waarin Jessica blijkbaar verkeert is erg stroperig en niet overtuigend, daar zijn betere films over gemaakt. Het wil na afloop allerlei vragen oproepen over
hoe-zit-dat-nou-precies maar het boeit niet. Een teleurstellend einde dus van een film die nog aardig veelbelovend begint, alleen zodra de flatgenoten zich introduceren gaat het bergafwaarts.

Het enige positieve zijn de kunstwerkjes van Evan, het personage van de conciërge en de muziek, zowel bij de opening credits als het nummertje tijdens de intro (een begin trouwens dat qua stijl totaal afwijkt van de rest). Da's dan wel weer leuk als je via een film op zo'n onbekend catchy deuntje stuit.

Lekker makkelijk verteerbaar filmpje. Best sfeervol en kleurrijk, af en toe leuk camerawerk, alleen het duurt wat te lang. Het eerste uur is het leukst met de intro van de act en de freaks die af en toe voorbij hobbelen.

Goed te doen, vooral het eerste uurtje waarin de fobie wordt uitgebeeld door de acteur, het camerawerk en de setting van zijn huis. Langzaamaan treedt steeds meer een sociaal thema op de voorgrond á la Eden Lake, of religieus (maar net wat je erachter zoekt) maar richting het einde overschaduwt dat allemaal teveel in de vorm van de priester en zijn uitspraken. Als die gast er meer alleen voor had gestaan bleef het 'mysterie' groter zoals in het begin. Desondanks redelijk spannend en duister dankzij de setting en sound.

Een mijlpaal wat betreft verhaalstructuur, camerastandpunten en perspectiefwerking; historisch en cultureel erg verantwoord natuurlijk om het de volle mep te geven of om bovenaan toplijstjes te zetten.

Hoogscorend dus op de schaal van belang voor de cinema, maar niet op mijn schaal voor beleving van films.

Het verhaal doet me niet veel, de muziek en soundeffecten zijn vreselijk bombastisch (evenals de opening met de nieuwsbeelden), wat betreft acteerwerk kan eigenlijk alleen Welles me bekoren en het hele mystery van Rosebud is nogal flauw, ook al dient het voor de verhaalstructuur (en een iets diepere laag imo).

Wel heb ik genoten van een aantal fascinerende beelden, zoals de eerste scene met Welles, de trap, de spiegels, wanneer de vrouw door de gang wegloopt en dan vergeet ik er nog een boel. Mooi gebruik van perspectief en lichtinval.

Degelijke film die zich focust op de rechercheur en dan vooral op de belemmeringen tijdens het communistische regime. Zo'n comité dat even beslist wat wel en niet onderzocht mag worden, wat een wereldvreemde gedachten hielden die lui erop na en indirect verantwoordelijk voor vele doden, dat moet een walhalla zijn geweest voor (communistische) serial killers.

Interessant om te volgen maar de film had wat mij betreft ook meer over Chikatilo zelf mogen laten zien dan alleen de scenes waarin je een vrouw/kind neer ziet vallen, of waarin hij op een station aan het loeren is naar slachtoffers, juist omdat die laatste fragmenten behoorlijk sterk zijn en het voor de rest audiovisueel erg tam is. Vind het ook veel meer een misdaad/drama dan een thriller en al zeker dan mystery(?).

Hoe dan ook levert deze insteek wel inzicht in de bizarre (werk)omstandigheden en de reikwijdte van het regime, iets waar tv-docu's over de beste man dan weer niet bij stilstaan.

PS Wat kwam 'ie er goed mee weg met een kogel zo snel na de arrestatie.

Alleen al het besef dat je nu de 'live' beelden ziet van wat destijds naar buiten werd gebracht over Snowden, vind ik erg interessant (zoals de onthulling in de hotelkamer in Hongkong). Ondanks de 'saaiheid' van filmen en montage heeft de docu een sluimerende spanning, wetende wat er boven het hoofd van Snowden hangt en gezien zijn lef en intelligentie. Opsmuk zou misschien zelfs misstaan in zo'n realistisch relaas.

Ik begrijp de positie van de filmmaakster maar vind het jammer dat op slechts enkele zinnetjes na, geen aandacht is voor de redenen waarom instellingen zoals de NSA informatie verzamelen. De tussen neus en lippen door gebrachte, letterlijke uitspraak dat de dataverzameling een doel is - (het is een middel..) - vind ik dan ook getuigen van een soort tunnelvisie waar meerderen last van leken te hebben.

Voor zover een nooit volledig geïnformeerde burger als ik kan oordelen, schaar ik de acties van Snowden net zoveel onder een vorm van hoogverraad als onder heldendom, zo niet meer. Inlichtingendiensten zouden daarbij nooit hun echte troef kunnen uitspelen (real time bekend maken hoeveel opgepakt worden, aanslagen verijdeld, etc.). De vraag zou dan ook rijzen welk aantal voldoende is om de gigantische dataverzameling en -opslag te rechtvaardigen, maar da's een discussie los hiervan.

Buiten dat soort opvattingen om is het een sterke docu die ook nog eens een goede schets geeft van de moderne tijdgeest (de privacy-versus-veiligheidskwestie).

Leuk!

Heb me prima vermaakt met de slapstick en lichtvoetigheid van Charlie Chaplin, en dat het alweer bijna 80 jaar oud is werkt ook wel mee, heb vol bewondering gekeken eigenlijk.

Chaplin is fantastisch, wat een lichaamsbeheersing en uitstraling heeft die man. De bokswedstrijd steekt er wat mij betreft bovenuit (op het overtuigende einde na dan), prachtig uitgevoerd met een erg goede score. Op andere momenten begon de muziek wel wat op m'n zenuwen te werken moet ik zeggen.

Zo.. hoe een minimalistische film zo'n overtuiging kan hebben (wat ik eigenlijk miste in Sombre). Ongemakkelijke gesprekken, sluimerende spanning, blikken van mensen naar hem toe zoals dat meisje, close ups van koffie en brood, erg goed gespeelde paranoïa. Kleine dingetjes als de camera vlak onder de neus van z'n moeder maken het al vreemd indringend, lijkt me sowieso al een drama om die aandoening te hebben.

De score draagt er ook aan bij, vooral de slechte radio-ontvangst als symbool voor de verstoring van het ontvangen en juist interpreteren van externe signalen. Heb eigenlijk pas op het eind goed kunnen letten op de plot-ontwikkeling en ook die is sterk, naargeestig. Geen diepe indruk achterlatend, maar onderhuids wel een flinke statement. Alleen het vele afplakken van de spiegels vind ik te filmtypisch, maar so be it mochten mensen dat in het echt ook doen.

Bij die ene scene stond het zweet ook bij mij in de handen (kreeg een soort flashback omdat ik bij een ongelukje mn hele duimnagel heb zien omklappen).
4* Chevy

Goed eerste halfuur, voor je het weet zit je op de plek van bestemming en kan het feest losbarsten. In potentie is daar alle aanleiding toe maar de uitwerking is vanaf dan helaas niet genoeg. De setting en het acteren zijn dan wel goed, leuke vrouwen ook, alleen verloopt het soms stroef en het ontbreekt te vaak aan spanning.

Daar zal de soundtrack een groot deel mee te maken hebben, piano en violen klinken mooi maar in dit geval te kalm. Meer onheilspellende en zenuwachtige tonen zouden niet misstaan in zo'n kliniek en met zo'n motief. Verder is het wel mooi geschoten en blijf je hangen voor het einde, een stampende indruk maakt het echter niet.

'This would sharpen you up and make you ready for a bit of the old ultra violence.'

A Clockwork Orange sprak me vroeger al aan door z'n status (van gewelddadigheid), en eigenlijk vind ik dat nog steeds een mooi uitgewerkt element. Althans niet het geweld zelf, dat is niet meer opzienbarend, maar het scherpe contrast met de klassieke muziek, de abstracte decors, het kleurgebruik en het deftige taaltje. De scene in de auto met die blikken in de ogen, vooral die van McDowell De witte pakken met zwarte bolhoeden en wandelstok zijn sowieso meesterlijk.

Over de film hangt ook een moeilijk te plaatsen sfeer, alsof het soms een toneelstuk is met personages die zwaar zijn aangezet. Maar het irriteert me niet, zie het dan ook als een vertelling en visualisatie die Alex aan de kijker laat zien. Ik vind hem ook lekker onpeilbaar wanneer hij is opgepakt; hij doet oprecht, maar komt vaak sarcastisch over, of dat hij doet alsof.

De soundtrack is weergaloos (Music for the Funeral of Queen Mary ), de betekenis van de film kan ik ook beter waarderen dan vroeger en niet te vergeten het perspectiefgebruik, dat overigens in The Shining nog weer (veel) beter is overgedaan. De decors doen allemaal seventies aan, terwijl het toch een toekomstbeeld moet voorstellen. Komt goed uit, want ik ben niet zo van de future settings/movies.

Helemaal perfect vind ik de film niet. Op momenten zijn de decors rommelig, en het laatste deel van de film vind ik net iets te uitgesponnen worden als hij van plek tot plek gaat / wordt gebracht.
4 - 4,5*

Visueel schitterend, een genot om naar kijken. Ook de beelden van puin en dolende mensen op straat, komt bekend voor.. Het van dichtbij zien vechten van de militairen vond ik ook indrukwekkend.

Maar de beelden zijn het enige dat ik bovengemiddeld waardeer. Het realistische karakter van handheld-camera's levert normaalgesproken een spanning alsof je er zelf fysiek bij bent, maar bij Cloverfield had ik dat minder, met uitzondering van de metrotunnel.

Wat er met de hoofdpersonen ging gebeuren kon me niet zoveel schelen, ik ervoer niet die enge ren-voor-je-leven-spanning. De enige sensatie vond ik het telkens blijven wachten op beelden van het monster en de beesten.
Dat vond ik wel knap, in het begin ben je aan het turen en weet je niet wat er aan de hand is, en zodra je het wel weet ben je telkens nieuwsgierig naar meer. Een soort positieve spanning, maar dat lijkt me niet helemaal de bedoeling.

Het verhaal zelf is het bekende concept (in een nieuw jasje), in dit geval een zee-gedrocht of iets dergelijks dat uitgerekend Amerika moet aanvallen. De zoektocht naar de vriendin kwam te geforceerd over met helaas teveel onwaarschijnlijkheden. Ik vraag me ook af waarom blijkbaar alleen knappe acteurs mochten meedoen.

Al met al is het de visuele kunst die de film voor mij bijzonder maakt, maar had er veel meer in kunnen zitten.
3,5* vooralsnog

Al die banken opeens overal.. en snellere telmachines

Redelijke docu met veel informatie en authentieke beelden. Heel veel, en in een hoog tempo, wat een bizarre tijd daar, waar alles kon en mocht. Wel jammer dat ik het een en ander al wist via drugs-programma's van Discovery Channel etc., vooral over Griselda Blanco, en vind het altijd irritant hoe (ex-)criminelen ratelen over zichzelf en hun succes (laat dat aan anderen over).

Best geinig, het heeft een beetje dat typische cockney-sfeertje van Snatch en Lock Stock dankzij Alan Ford (die als oud scheldkanon natuurlijk weer de show steelt) en Dexter Fletcher die eventjes voorbij komt. Levert een paar vermakelijke momenten op zoals de looprek-bejaarde en de gore is ook prima.

Toch blijft de humor iets teveel op de vlakte en is het niet zó grappig en constant als eerdergenoemde films en zombiekomedies als Shaun of the Dead. Weinig momenten die zullen blijven hangen, behalve de trap van Mental Mickey en uiteraard die krasse Hamish die echt als een bezetene op de vlucht slaat. Maar omdat het allemaal toch lekker soepel voorbijvliegt, een ruime voldoende.

Niets nieuws onder de zon eigenlijk (met de bekende tegen-argumenten). Maar het geeft wel een aardig beeld van hoe bizar het is als je weet waar en wanneer je doodgaat. Het relaas van de gevangenismedewerkster die het meemaakt wanneer gevangenen geëxecuteerd worden vind ik er dan nog bovenuit springen (ook al komt dat maar kort aan bod). Enigszins storend vind ik dat de interviewster wel érg kruiperig is richting haar gesprekspartners.

PS Heb toevallig ook een docu over Chinese ter dood veroordeelden gezien en eentje over Russische gevangenen en het valt me op dat Amerikanen in tegenstelling tot hen bijna áltijd volhouden onschuldig te zijn (ook vaak te zien in Discovery-programma's). Soms is dat natuurlijk terecht en het heeft ongetwijfeld juridische redenen - never confess - maar dit soort programma's boeten toch aan waarde in als de kans groot is dat de veroordeelde een potje zit te liegen.

Redelijke misdaadthriller met een goed begin, een paar spannende scenes en LA wordt mooi in beeld gebracht. Maar drama ja dat Foxx een aandoenlijk personage speelt dat 'vastzit' en een slechte relatie heeft met z'n moeder maar verder.. in ieder geval niet de zogenaamd diepere dialoogjes tussen Foxx en Cruise die van Collateral iets meer willen maken dan het is.

Het komt soms ook gemaakt hip/afwisselend over; een jazz-tent, een vage latino rodeo club en ook nog een gelikte disco (en dus een soundtrack die van hot naar her gaat). Foxx vind ik prima spelen, leuke acteur alleen Cruise vind ik hier totaal niet op z'n plaats als niets-ontziende killer, zeker niet aan het einde.

Zo zitten er nog wel meer dingetjes in - waarom zou Cruise überhaupt zo risicovol verwikkeld wilen raken met een taxichauffeur? slaat eigenlijk nergens op behalve om als filmmaker een 'boeiende' relatie te verzinnen.
Nogal gekunsteld dus (stond me bij Manhunter ook zo tegen) inclusief het einde dat terugslaat op z'n monoloog over de dode man in de metro come on zeg. In de kern is het wel een soepel thrillertje maar onnodig belast met poeha.

Een chaotische zooi van guns, REC-zombie-achtige figuren (sloeg nergens op), traps, gore die amper degelijk in beeld is, van alles erin gepropt en het resultaat is weinig. Zonde want deel 1 vond ik geweldig: kleinschalig, spannend, audiovisueel een eigen smoel, goede soundtrack. Dit tweede deel is in bijna alles tegengesteld, vooral de massaliteit en het scenario vind ik niks (The Collector volgende keer met een bazooka en Apache helikopter?). Die Elena lijkt trouwens een kloon van de meid uit Haute Tension maar dan met het charisma van een theedoek.

Zó horen ze te zijn in het psycho-op-mensenjacht-genre

Heerlijk zenuwslopend debuutfilmpje van Dunstan. Had hij nou maar op de regiestoel gezeten bij de laatste Saw-afleveringen in plaats van slechts de script-schrijver te zijn, dan waren die tenminste ook spannend geweest..

Want talent voor spanningsopbouw laat hij wel zien. Een op het oog vrij nutteloze scene met twee vliegen heb je al een gevoel van 'Wat gaat er gebeuren..?'. helemaal niets
Laat staan bij het sterk uitgevoerde spel van verstoppen, achtervolgen en wegrennen. Een leuke mix van Cube, Saw en A l'interieur.

Met Handyman versus Psycho, en van de psycho weet je niets. Houden zo: moorden om het moorden zonder vergezochte verklaring zoals een goed psycho betaamt. Wat een opluchting tussen al die nonsens die over je heen wordt gestort in andere films. Voorlopig althans, want Collector deel 2 zit al in de planning met ongetwijfeld een slappe verklaring. Goed acteerwerk van Stewart trouwens.

Sublieme score ook, meteen hard beginnend bij de openingstitels en tijdens de film lekker opzwepend. Slimme verwerking ook van Bela Lugosi's Dead als tergend trage toewerking naar een fijne scene (een nummertje dat ook in Sombre voorbij komt).

Gore is redelijk aanwezig (misschien iets téveel nadruk naar het einde toe) en de film heeft een lekkere vaal groen-gele uitstraling. Het oogt wat amateuristisch, maar het heeft z'n charme wel boven de geliktheid van grote producties.

Alleen, na een uurtje is de spanningskoek wel op. Het spel had beter wat later moeten beginnen, maar goed. Het over-the-top einde kost ook een half puntje.

Desondanks een dikke 4*.

Heb deze als kind ooit gezien en slechts een enkele scene stond me nog bij, heb me echt jarenlang afgevraagd welke film dat nou was en eindelijk ben ik er nu bij toeval op gestuit: Coma

Het is nog steeds goed: erg klinisch en sober gefilmd en met een spannend, ouderwets kat- en muisspel. Het gaat ook wat verder dan de meeste thrillers omdat het verschillende thema's (zijdelings) behandelt zoals hoge zorgkosten en zaken die toch wel typerend waren voor de jaren zeventig / tachtig (conspiracy theories, de overheid/hogere instanties die niet te vertrouwen zijn etc., de film begint ook niet voor niets met een radiofragment over steekpenningen en het zorgstelsel.

De achterliggende reden van de comateuze toestanden - orgaanhandel onder het mom van ziektekosten verlagen - geeft Coma een lugubere smaak mee en een aantal scenes die me aan Cronenberg doen denken. Ook het gebouw van Jefferson Institute is slim uitgekozen met zo'n kale, afstandelijke en onbetrouwbare uitstraling. Heerlijke thriller dus met een perfect passend open einde.

Btw wat ook opvalt voor die tijdsgeest is een soort feminisme in de vorm van Susan Wheeler: het is juist een vrouw die van alles op het spoor komt, eentje die net als d'r man werkt (wat zorgt voor huiselijke ruzie), zelfs als dokter en niet als een of andere verpleegster, een vinnig type zoals in het begin van de film blijkt, maar gek genoeg stort ze ook een paar keer in als een bang muisje in de armen van Douglas, en is ze zo dom om het hele verhaal te vertellen aan het hoofd chirurgie..

Vind hem wel te doen. De soundtrack en het ronddwalen op het ogenschijnlijk verlaten eiland zetten een aardig onheilspellend sfeertje neer, en dat allemaal bij daglicht. Als eenmaal de kinderen aan de slag gaan is er echter te weinig spanning en gore, en ik weet niet hoor.. maar een volslagen vreemd kind dat een oude man half dood slaat en daarna met het wandelstokje tegenover je zwangere vrouw staat; die zou ik eerder over de schutting mikken dan ervan terugdeinzen, maar vooruit. Het einde is gelukkig wel prima, en er zijn geen muffe schrikmomenten (een unicum tegenwoordig).

De film volgt als remake trouwens volledig de lijn van het origineel; nagenoeg dezelfde scènes met het verschil dat ze minder lang uitgesponnen zijn en dat er geen onderliggende thematiek is. Anno 2012 mag je echter wel verwachten dat het geweld naar een hoger niveau wordt getild (explicieter) maar dat valt tegen.

Juist op dat gebied zou er een verbetering moeten zijn omdat het ten goede zou komen aan de tegenstelling tussen de kinderen en hun acties, een gemiste kans (Eden Lake bijvoorbeeld doet dat stukken beter en spannender). Desondanks vind ik het een redelijk tussendoor-horrortje.

Commando!
In de eerste vijf minuten zie je al een kerel 30 kogels afvuren op een gast in een badjas, een autoverkoper plat rijden en een bootje opblazen. Zodat je echt weet wie de bad guy is.

Nog even stoer als tig jaar geleden, niets veranderd. Nou ja, dit keer niet met je vriendjes op de bank, maar met een vrouw die het na de vijf minuten al voor gezien houdt
Heerlijk anderhalf uur zonder hersenactiviteit naar spierballengeweld kijken.

Ook leuk: John Matrix die even een autostoel eruit breekt (en met z'n hoofd boven het portier uitsteekt en daarna gewoon weer rechtop zit), en die gast in het vliegtuig platbeukt en z'n nek breekt
terwijl de vrouw in de stoel voor hem niets in de gaten heeft.

En alles ondersteund door een geweldige mix van synthesizers en zo'n pingelinstrument met stokjes op klankplaatjes.
Arnold held!

Fantastisch geacteerd inderdaad door Walken, damn. Hij heeft er dan ook de ideale uilenkop voor maar wat een gevoel en mimiek gooit hij erin.. Moet zeggen dat z'n personage ook goed geschreven is: zelfspot, sceptisch, paranoïa, cynisch en met de nodige humor. Stukken geloofwaardiger dan wanneer personages vanaf het begin alleen maar bang en overdramatisch doen. Fuck The Fourth Kind.

Het eerste deel van de film bevalt me erg goed. Behoorlijk ongemakkelijk en overtuigend, ook al heb ik niks met alien abduction. De audio is ook best sterk alleen de telkens terugkerende muziek (van Eric Clapton?) vind ik misplaatst.

Na een klein uurtje zakt het helaas in wanneer de aliens teveel screen time krijgen en stom zijn, echt te erg. Gelukkig zijn er nog wel mooie surrealistische scenes die wat doen denken aan Lynch en Jacob's Ladder maar de algemene vibe is dan minder (eng).

Zonde, het stevende zo af op vier sterren of meer, nu krap 3,5*. Desondanks een goede film die vreemd genoeg maar weinig bekend is, zeker een aanrader voor mensen met interesse in aliens, de "impact ervan op personen" en serieus acteerwerk.

Mooie soundtrack en aankleding, een redelijk intrigerende verhaallijn (hoewel ik daar iets meer van had verwacht) en een paar prachtige scènes met als uitschieter de heroïne-shot (zowel beeld als muziek). Het vormt allemaal een gelikt geheel met een soort existentialistische invalshoek, waarbij ik alleen twijfels heb bij het beton-fragment. Weliswaar goed uitgevoerd maar het voelde aan als een enorm maffiafilm-cliché dat niet paste in al het voorgaande, maar misschien gaat het er wel zo daadwerkelijk aan toe.

Ja hooguit een thriller. Vind het een redelijke film maar het bevestigt vooral dat ik niets heb met conspiracy over bijvoorbeeld 9/11, krijg er altijd een beetje jeuk van. De enige conspiracy theory waarin ik geloof is dat theories bewust de wereld in geslingerd worden om alu-hoedjes af te leiden van de actualiteit

Dat buiten beschouwing gelaten zit de film aardig in elkaar; na ongeveer halverwege krijgt het een iets duisterder sfeertje en het mondt uit in een leuke climax. Niet zenuwslopend maar het is redelijk spannend, hoewel het veel weg heeft van andere (found footage) films. Los van de originaliteit van samenzwering en the new world order zie ik ook niet waarom dit een 'reanimatie van het genre' zou zijn omdat het de laatste jaren juist volop leeft met een hele rij betere filmpjes dan deze.

De plot heeft ook wat twijfelachtige zaken. Dat hij uit een wirwar van honderden krantenknipsels al snel het patroon ontdekt is te makkelijk. En ik vond het wel heel erg naïef van die gasten dat ze dachten ongemerkt in het kringetje te kunnen komen na een vluchtige deal, terwijl ze wisten dat ze dag en nacht in de gaten werden gehouden.

Wat ik wel goed vind is het element van het bewust vrijgeven van een beetje informatie door de Tarsus-club, wat het mogelijk maakt dat de jongens zover komen, al geeft de club wel heel veel prijs van zichzelf (zoals alles bij het einde maar dat is waarschijnlijk in alle details een set up, het is immers een 'docu in een docu').

Dat is best doordacht en een leuke verrassing, dus slecht kan ik de film niet noemen maar op het laatste kwartier na kon het me niet gek veel bekoren. Voor degenen die houden van conspiracy is het denk ik wel een dikke aanrader. 2,5 - 3*